Οι τυφλοί και η σκωληκοειδίτιδα

του Τάσπυ Τσακίρογλου

«Άκουσα πως έτσι κάνουν με τους καταδικασμένους σε θάνατο. Αν έχουν  σκωληκοειδίτιδα, τους  χειρουργούν πρώτα και  μετά τους σκοτώνουν,  για  να πεθάνουν υγιείς», γράφει ο Ζοζέ Σαρα- μάγκου στο μυθιστόρημά του  Περί  τυφλότητος, κάτι  που  μας θυμίζει  τη δική  μας  κατάσταση τα  τελευταία έξι  χρόνια.  Μας βγάζουν  τη σκωληκοειδίτιδα (και  σιγά  σιγά  όλα  τα  σπλάχνα), προκειμένου να γιατρευτούμε και  μετά  να μπορέσουμε να πε- θάνουμε «υγιείς». Εξού και η συζήτηση περί  θεραπείας-σοκ για «εξυγίανση» της οικονομίας, η οποία  βρίσκεται στην εντατική.
Οι δανειστές αφαιρούν κομμάτι κομμάτι τις  υλικές  βάσεις της  καθημερινής μας  ζωής,  αναγκάζοντάς μας  σε  μια  όλο  και πιο δύσκολη  ισορροπία: να καταφέρουμε να μείνουμε όρθιοι σε ένα έδαφος που σείεται και ταρακουνιέται από  τις δονήσεις  του δημοσιονομικού Αρμαγεδδώνα.  Όσοι κατορθώνουν να  μείνουν όρθιοι  αδυνατούν να βοηθήσουν εκείνους  που  χάνουν  την ισορ- ροπία  τους  και βρίσκονται στο έδαφος, θεωρούμενοι πλέον  κα- μένα  πιόνια στο παιχνίδι του κοινωνικού  δαρβινισμού.
Βέβαια,  το χειρότερο δεν είναι  ότι έχουμε  γίνει  πειραματόζωα των πάσης  φύσεως  μαθητευόμενων μάγων  του νεοφιλελευ- θερισμού,  αλλά το ότι, τελικά,  έχουμε  αποδεχτεί αυτόν τον ρόλο και  έχουμε  υποταχθεί στη μοίρα  μας.  «Γιατί αυτό  είναι  η τυ- φλότητα,  να ζει κανείς  σε έναν κόσμο που  η ελπίδα έχει τελειώ- σει»,  συνεχίζει  ο Πορτογάλος νομπελίστας, περιγράφοντας μια κατάσταση πραγμάτων, στην οποία  οι περισσότεροι ονειρεύο- νταν  πως  ήταν  πέτρες. «Και  όλοι γνωρίζουν  πόσο  βαθύς  είναι ο ύπνος  που  κοιμούνται οι πέτρες. Μια απλή  βόλτα  στον αγρό θα  το αποδείξει. Είναι  εκεί  και  κοιμούνται, μισοθαμμένες, πε- ριμένοντας ποιος  ξέρει  τι για  να ξυπνήσουν».
Οι πέτρες, φυσικά,  είναι  μια  μεταφορά της  ακινησίας,  της αναισθησίας και της σκληρότητας,  κάτι που προσομοιάζει με τη σημερινή μας κατάσταση: μετά  την ηφαιστειακή λάβα  των πλατειών  και  των  κινητοποιήσεων του  2011-12, το μάγμα πάγωσε και στη συνέχεια αποκρυσταλλώθηκε σε ένα πέτρωμα που  κοιτά  ακίνητο  –χωρίς  ελπίδα– τις  εξελίξεις. Σχολιάζοντας, κρίνο- ντας, επικρίνοντας και καταγγέλλοντας. Αλλά πάντως ακίνητοι, καθηλωμένοι και  σιωπηλοί. Μοιραίοι  και  υποταγμένοι.
Αυτοί που δεν θέλουν να δουν, παρότι τα πάντα είναι μπρο- στά  στα  μάτια τους,  παρότι τα  προσχήματα πέφτουν, τα  ψέμ- ματα  τελειώνουν και  οι δικαιολογίες εκλείπουν. «Γιατί τυφλω- θήκαμε;  Ίσως μια  μέρα  να καταφέρουμε να μάθουμε τον λόγο. Θέλεις  να σου πω  αυτό  που  νομίζω;  Νομίζω  ότι  δεν  τυφλωθή- καμε,  νομίζω  ότι είμαστε τυφλοί.  Τυφλοί  που  βλέπουν. Τυφλοί που  δεν  βλέπουν  και  ας  βλέπουν», λέει  ο Σαραμάγκου, θέλο- ντας  να απεικονίσει την αντιφατική κατάσταση του ανθρώπου- πέτρα. Του  ανθρώπου που  –μισοθαμμένος– περιμένει  «ποιος ξέρει  τι για  να ξυπνήσει».
Από  τον  «Ανθρωπάκο» του  Βίλχελμ  Ράιχ  μέχρι  τους  τυφλούς  του Σαραμάγκου κύλησε πολύ  νερό στο αυλάκι,  αλλά  το ερώτημα παραμένει ίδιο με αυτό  που  έθεσαν  οι Pink Floyd  στο αριστούργημά τους  «Wish  you  were  here»:  «Running over the same old ground/what have we found?/same old fears».  Η απάντηση όμως;
* Απόσπασμα από το βιβλίο του Τάσου Τσακίρογλου «Το Πολύ Μέσα στο Λίγο» που κυκλοφορείο από τις εκδόσεις «Οκτώ»
http://tvxs.gr/

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Λάκης Λαζόπουλος: Το κλάμα της γάτας

Το Στρατόπεδο Μέγας Αλέξανδρος, στους Αμπελόκηπους. Δείτε πως είναι σήμερα...

Έγκλημα χωρίς τιμωρία! Βομβάρδισαν με χημικά την Ιντλίμπ – Σκότωσαν γυναίκες και παιδιά - Φόβοι για 100 νεκρούς