ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΛΟΙΠΟΝ! ΤΩΡΑ!

2012-02-13T20:57:00.000+02:00

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης
Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε.

Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφακαι ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικαΠορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό;

Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων!

Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές.

Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η «γενναιοδωρία» μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια – δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο – όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση
οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την ?επιτυχημένη? επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)
οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)
όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν!

Τώρα!

Με χαμόγελο και αισιοδοξία!

(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν…)

*Ο Γιάνης Βαρουφάκης διδάσκει οικονομική θεωρία και πολιτική οικονομία στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΠΗΓΗ: Protagon.gr

Η μετάλλαξη του Α. Σαμαρά.

2012-02-13T19:25:00.000+02:00

του Γιώργου Δελαστίκ

Κωμικοτραγική είναι πλέον η πολιτική εικόνα του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά, μετά την απίθανη στροφή 180 μοιρών στη στάση του απέναντι στο νέο Μνημόνιο. Γελάει όλη η Ελλάδα μαζί του μετά την ανακοίνωση που έκανε ότι θα αποκλείσει από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ όποιον βουλευτή τολμήσει να ψηφίσει κατά του νέου Μνημονίου, το οποίο είναι πολύ χειρότερο από το πρώτο! Ο μέχρι τον Νοέμβριο εμφανιζόμενος ως ανυποχώρητος «ηγέτης του αντιμνημονιακού αγώνα» στον χώρο της Δεξιάς δεν αρκέστηκε στον κολοσσιαίο συμβιβασμό της συμμετοχής του στη μνημονιακή συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ υπό τον Λουκά Παπαδήμο.

Τώρα, με τον φανατισμό του νεοστρατολογημένου στο «μνημονιακό στρατόπεδο» διακήρυξε ότι θα αποκεφαλίζει πολιτικά επιτόπου όποιον βουλευτή ή στέλεχος του κόμματός του τάσσεται εναντίον του νέου Μνημονίου! Εφτασε μάλιστα μέχρι του σημείου να πει ότι «τζάμπα μάγκες και τζάμπα επαναστάτες δεν θέλω στα ψηφοδέλτια» χαρακτηρίζοντας έτσι όσους βουλευτές της ΝΔ αρνούνται να διασυρθούν πολιτικά και οι ίδιοι και επιμένουν να τάσσονται κατά του νέου Μνημονίου.

Προφανώς ο Α. Σαμαράς υπονοεί ότι ο ίδιος ήταν «γνήσιος μάγκας και γνήσιος επαναστάτης» όταν δήλωνε «αντιμνημονιακός».

Με οίκτο αντιμετώπισε τον «αντιμνημονιακό ριψάσπιδα» αρχηγό του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Κώστας Μαρκόπουλος, ο οποίος είπε στον Αντώνη Σαμαρά και στους συναδέλφους του δεξιούς βουλευτές: «Οποιος φοβάται πεθαίνει κάθε μέρα. Οποιος δεν φοβάται πεθαίνει μόνο μια φορά»! Καίρια η παρατήρηση και του Γιάννη Μανώλη σε συνομιλητές του, όπως αναφέρει ο «Ελεύθερος Τύπος» στο ρεπορτάζ του: «Ο Αντώνης Σαμαράς μάς έκλεισε την πόρτα από τα ψηφοδέλτια και από το κόμμα επειδή... υιοθετήσαμε τη γραμμή που ο ίδιος υπερασπιζόταν»!

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή. Ετσι δεν είναι γνωστό πόσοι τελικά βουλευτές της ΝΔ δεν ακολούθησαν τον αρχηγό του κόμματός τους στη «μνημονιακή» του μετάλλαξη. Ο αριθμός τους σίγουρα έχει αξία, δεν έχει όμως καθοριστική πολιτική σημασία.

Το βέβαιο όμως είναι ότι μετά την ψηφοφορία αυτή έχουμε ριζικές αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Το νέο Μνημόνιο, ας μην κρυβόμαστε, πέρασε μόνο εξαιτίας της αλλαγής στάσης του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος πλέον φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για όλα τα ανείπωτα δεινά που θα πλήξουν εκατομμύρια Ελληνες!

Η ΝΔ από σήμερα και πέρα είναι το κύριο «μνημονιακό» κόμμα! Τα συνήθη φληναφήματα του προέδρου και των στελεχών της (του τύπου «Σώσαμε τη χώρα από τον γκρεμό στον οποίο την είχε φέρει το ΠΑΣΟΚ») είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Βεβαίως και ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ είναι υπεύθυνοι για την εξαθλίωση της χώρας μας και του λαού μας, αλλά πιο βαθιά στην άβυσσο αδυνατούσε να μας ρίξει ο Παπανδρέου, γι' αυτό και παραιτήθηκε.

Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Αν η κυβέρνηση Παπανδρέου επιχειρούσε να περάσει μόνη της το νέο Μνημόνιο, είναι αμφίβολο αν το ελικόπτερο θα προλάβαινε να πάρει σώο τον Γιώργο από το Μέγαρο Μαξίμου! Η ΝΔ περνάει το νέο Μνημόνιο και ο Σαμαράς περιμένει να τον κάνουν πρωθυπουργό μετά από τη στάση του αυτή, ως ανταμοιβή για την «άψογη συνεργασία» του τόσο με τους εσωτερικούς υποστηρικτές του Μνημονίου όσο και με τους ξένους επικυρίαρχους.

Στη βάση της επικείμενης κατάληψης της εξουσίας άλλωστε προσπαθεί να δελεάσει τους βουλευτές και τα στελέχη της ΝΔ, γι' αυτό και θέτει την τουλάχιστον τέταρτη... «αμετάθετη» ημερομηνία εκλογών, προκαλώντας πανελλήνιο καγχασμό για πολλοστή φορά. Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ που προέκυψε μετά την καιροσκοπική εγκατάλειψη της τριπλής συμμαχίας ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ από τον Γιώργο Καρατζαφέρη μήπως και σώσει τίποτα από την επιρροή του κόμματός του, αποτελεί... προπόνηση για τη μετεκλογική συμμαχία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, καθώς αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να προκύψει μετά τη μεταπήδηση του Σαμαρά στη θέση του ηγέτη του «μνημονιακού» στρατοπέδου. Μόνο που όμηρος στα νύχια του ΠΑΣΟΚ στη μετεκλογική συγκυβέρνηση μαζί του, ο Α. Σαμαράς θα βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή!

ΝΕΟ ΤΟΠΙΟ
Η συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ

ΠΡΩΤΗ φορά μετά τη μεταπολίτευση, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συγκυβερνούν μόνα τους ως κόμματα - χωρίς την Αριστερά ως «τσόντα», όπως το 1989-1990, ή τον ΛΑΟΣ, όπως μέχρι την Παρασκευή. Αυτή η συγκυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον Αντώνη Σαμαρά αλλάζει ριζικά τόσο το συνολικό πολιτικό σκηνικό όσο και τους εσωκομματικούς συσχετισμούς στα δύο κόμματα εξουσίας και ιδίως στη ΝΔ. Από «προδότες» που θεωρούνταν μέχρι τώρα οι «μνημονιακοί» βουλευτές της ΝΔ, ξαφνικά πήραν ουσιαστικά την εξουσία του κόμματος στα χέρια τους μετά την ολοκληρωτική μεταστροφή του Α. Σαμαρά υπέρ του νέου Μνημονίου. Είναι πλέον ισχυροποιημένοι όσο ποτέ, καθώς ο πρόεδρος της ΝΔ χάνει τους δικούς του υποστηρικτές που τους... διαγράφει (!), οπότε η θέση του αποδυναμώνεται.

Ολα εδώ πληρώνονται...

2012-02-13T16:51:00.000+02:00

του Τραϊανού Χατζηδημητρίου

Η πολιτική ως πράξη και ιδεολογία, ενώ διαθέτει πολλές ομοιότητες με τη θρησκεία, έχει μια βασική διαφορά. Σε όλες τις θρησκείες η επιβράβευση ή η τιμωρία έρχεται για τον κάθε πιστό μετά θάνατον... Στην πολιτική «όλα εδώ πληρώνονται». Με μια συνετή πολιτική, ο κόσμος ζει καλύτερα και πάει μπροστά. Με μια τυχάρπαστη και λαϊκιστική, έρχεται η στιγμή που «το πάρτι» διαδέχεται ο πόνος, η ανασφάλεια, η οργή, το αδιέξοδο.

Το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας και οι πολιτικοί ταγοί ποτέ δεν κοίταξαν κατάματα την πραγματικότητα. Κρύβονταν πίσω από τα δανεικά και τις εύκολες κουβέντες. Εκαναν πολιτική με «ξένα κόλλυβα» -η συντριπτική πλειοψηφία, για να μην αδικούμε ορισμένους.

Ακόμη κι όταν προέβλεπαν (και πολλοί προέβλεπαν) ότι ένα πρόβλημα είναι υπερώριμο για λύση, υποχωρούσαν μπροστά στη συγκροτημένη αντίδραση της αντιπολίτευσης, μερίδας του κόμματός τους και της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Το πιο χτυπητό και τυπικό παράδειγμα είναι η ματαιωθείσα το 2001 «μεταρρύθμιση Γιαννίτση» στο ασφαλιστικό, που θα έδινε το απαραίτητο «οξυγόνο» στα ασφαλιστικά ταμεία, ώστε να εξακολουθήσουν να υπάρχουν συντάξεις και για τις επόμενες γενιές...

Το ένα πρόβλημα του πολιτικού συστήματος που πληρώνει σήμερα ο τόπος και ο λαός είναι ο στρουθοκαμηλισμός και ο λαϊκισμός. Η πρώτη ιδιότητα συνόδευε τους εκάστοτε κυβερνητικούς, η δεύτερη τους αντιπολιτευόμενους.

Το δεύτερο είναι η απουσία διαλόγου και εναλλακτικών προτάσεων. Ακόμη και τώρα που η χώρα και οι πολίτες της οδηγούνται στον ακρωτηριασμό, οι πολιτικοί αρχηγοί ψελλίζουν, φορτώνοντας ο ένας τα λάθη στον άλλον. Πρώτα σκέφτονται το «μαγαζάκι» τους κι ύστερα τον τόπο και τους ανθρώπους του. Φανταστείτε οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί που στηρίζουν την κυβέρνηση να έβγαιναν σε μια κοινή συνέντευξη Τύπου, εξηγώντας γιατί πρέπει να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση και ποιο είναι το χειρότερο που αποφεύγεται... Πριν απ' όλα, να έλεγαν την απλή αλήθεια.

Αλλά και οι ηγέτες της Αριστεράς εξακολουθούν να πρεσβεύουν μόνο την αντίσταση. Το «Οχι» που είναι εύκολο, μοιάζει ηρωικό, αλλά δε συνοδεύεται από εναλλακτική πρόταση. Αν όχι νέο μνημόνιο και δανεικά από την τρόικα, τότε τι; Επιστροφή στη δραχμή; Σε μια χώρα που ακόμη και τις ντομάτες, το κρέας και τις πατάτες τα εισάγει σε ποσοστά πάνω από 50% της εγχώριας κατανάλωσης; Δε συζητούμε για πετρέλαιο, φάρμακα, πρώτες ύλες κ.λπ.

Αν δεν αλλάξουμε πολιτικούς και νοοτροπία, δε θα σωθούμε. Γιατί όλα εδώ πληρώνονται...

www.agelioforos.gr

Κράξιμο πολιτών εναντίον Σημίτη έξω απο το σπίτι του....

2012-02-13T13:54:00.000+02:00

Φευ...

2012-02-13T12:03:00.000+02:00

του Σταύρου Θεοδωράκη

Η συνάντησή μου με τον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο έγινε λίγα λεπτά με το τέλος της ψηφοφορίας στον διάδρομο που συνδέει το γραφείο του με την αίθουσα συνεδρίασης της Βουλής. Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι ήταν συγκεντρωμένοι στο Περιστύλιο και συζητούσαν τα απρόοπτα της βραδιάς, με τους βουλευτές. Όλοι προσπαθούσαμε να μάθουμε αν ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου θα διέγραφαν τους αντάρτες τους, που είπαν «όχι» στο μνημόνιο. Τι εξέλιξη αλήθεια και αυτή; Ο Σαμαράς έχασε την σαμαρική του ομάδα και ο Παπανδρέου τους παπανδρεϊκούς του. Ή για να σας το πω και αλλιώς: Ο Σαμαράς δεν μπόρεσε να ελέγξει ούτε τον Μαρκόπουλο και ο Παπανδρέου ούτε την Κατσέλη. Αποτέλεσμα: 43 Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και λίγες ώρες άστεγοι κομματικά.

Το ντροπιαστικό - και δηλωτικό της ποιότητας του πολιτικού δυναμικού της χώρας – είναι ότι κάποιοι από τους αντάρτες, «ψιθύριζαν», ότι δεν είναι ανάγκη να ψηφίσουν οι ίδιοι το μνημόνιο «αφού έτσι και αλλιώς θα το ψηφίσει η πλειοψηφία». Λαϊκίζουμε με το «όχι», αφού είμαστε σίγουροι ότι θα βγει το «ναι». Τέλος πάντων.

Αντιστοίχως άστεγοι «κοιμήθηκαν» ο Βορίδης και ο Γεωργιάδης που ψήφισαν «ναι» και διαγράφηκαν από το ΛΑΟΣ (αλλά όπως μου έλεγε στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά «μόλις ηρεμήσουν τα πράγματα θα τους φωνάξουμε στη μεγάλη παράταξη»).

Αδιαφορώντας στην πραγματικότητα για αυτές τις πολιτικές «πληροφορίες» και με το μυαλό μου στους καμένους κινηματογράφους της Αθήνας – πόσο τραγικό είναι αλήθεια που κάηκε το Αττικόν και το Άστυ, πόσο τραγικό – πήρα την απόφαση να εγκαταλείψω τα «πηγαδάκια» στο Περιστύλιο και για καλή μου (;) τύχη έπεσα πάνω στον Λουκά Παπαδήμο. Συνοδευόμενος από τον Παντελή Καψή βάδιζε αργά προς το γραφείο του. Την προηγούμενη φορά που τον είχα δει στον ίδιο διάδρομο, τότε στις προγραμματικές, σχεδόν «έτρεχε» προς το γραφείο του. Τώρα ίσως αναζητούσε κάποιες απαντήσεις, στα βλέμματα έστω, των ανθρώπων που θα συναντούσε. Δυο λεπτά πριν, είχε ανακοινωθεί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Τα 2/3 της Βουλής είχαν ψηφίσει «ναι» στο νέο μνημόνιο όπως ακριβώς ζητούσαν οι δανειστές μας.

Ο πρωθυπουργός, παρότι είχε «κερδίσει» την ψηφοφορία δεν μου φάνηκε καθόλου ανακουφισμένος. Απεναντίας. Η διαλυτική εικόνα που παρουσίασαν οι δύο μεγάλες κοινοβουλευτικές ομάδες και οι φωτιές στην Αθήνα (αλλά και στην Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο, το Βόλο, την Κέρκυρα, το Αγρίνιο), είναι φανερό ότι θα δυσκολέψουν τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές μας. «Οι Γερμανοί», όπως έλεγε κυβερνητικός αξιωματούχος «θα αναρωτηθούν για άλλη μια φορά «σε ποια χώρα θα δώσουμε τα λεφτά μας». «Ποιοι ηγέτες θα τα διαχειριστούν και ποιοι πολίτες θα τους ελέγξουν».

Ο μικρός διάλογος που είχα με τον Λουκά Παπαδήμο αλλά και τα όσα άκουσα να λέει στους υπουργούς αλλά και στους αντάρτες που έσπευσαν να του μιλήσουν – ανάμεσα τους και η Βάσω Παπανδρέου που δεν είχε χάσει το κέφι της παρά τη διαγραφή της- δεν με έκαναν καθόλου πιο αισιόδοξο. Τα ίδια επανέλαβε μετά, στους δημοσιογράφους που είχαν σπεύσει από το Περιστύλιο.

Δεν υπάρχει λόγος να σας πω λεπτομέρειες - άλλωστε ποτέ δεν ξέρω που αρχίζει το off the record σε αυτές τις τυχαίες συναντήσεις - θα σας πω όμως την αίσθηση μου. Καμία μάχη δεν κρίθηκε το βράδυ στην Βουλή. Ή για να μην είμαι απόλυτος: η Βουλή με το «ναι» της, αποσόβησε τον ξαφνικό θάνατο αλλά όχι τον θάνατο. Οι επόμενες ώρες, οι επόμενες μέρες θα είναι καθοριστικές. «Τα σχέδια για την εκδίωξη της Ελλάδας από την Ευρώπη θα έχουν το πρωί περισσότερους συμμάχους ανάμεσα στους φοβισμένους Βόρειους που παρακολουθούσαν τηλεόραση», μου είπε αποκαμωμένος ένας φίλος, τεχνικός της τηλεόρασης, που όλο το βράδυ ήταν «αγκαλιά» με τα μόνιτορ, συντονισμένα στα ξένα κανάλια.

Ήταν πια 3 το ξημέρωμα. Στην καμμένη Σταδίου, αντικρίζοντας τον αγαπημένο μου κινηματογράφο πυρπολημένο, ένιωσα «ένα μαύρο πέπλο να τυλίγει τη χώρα μου». Το ίδιο που είχα νιώσει τον Μάιο του 2010, τότε που στον ίδιο δρόμο, στο ίδιο τετράγωνο κάηκε η Αγγελική, η Παρασκευή και ο Επαμεινώνδας. Για να ακολουθήσουν τότε οι υποσχέσεις όλως μας – πολιτικών, δημοσιογράφων, συνδικαλιστών, διανοούμενων, διαδηλωτών - ότι από δω και στο εξής η χώρα θα γίνει πιο σοβαρή. Φευ.

ΠΗΓΗ: www.protagon.gr

Οι ευεργετικές συνέπειες του Μνημόνιου αρ2.

2012-02-13T10:10:00.005+02:00

του Στέλιου Κούλογλου

Φαινομενικά, όλα έμοιαζαν χθες σαν μια επανάληψη των ψηφοφοριών για τα προηγούμενα μεσοπρόθεσμα, μνημόνια και άλλα σωτήρια πακέτα. Μέσα στην Βουλή, ο συνηθισμένος διάλογος των κουφών. Στους γύρω δρόμους, η γνωστή συμμαχία των ανεγκέφαλων με τους παρακρατικούς, που στην αρχή κατέστρεφε μια ακόμα μεγάλη διαδήλωση, και μετά το ιστορικό κέντρο της πόλης.

Όταν όμως ξεκίνησε η ονομαστική ψηφοφορία για τη νέα δανειακή σύμβαση, έγινε φανερό ότι το το σάπιο πολιτικό σύστημα έχει πλέον αρχίσει να βρομάει: για πρώτη φορά στην μεταπολιτευτική, κοινοβουλευτική ιστορία της χώρας δεκάδες βουλευτές- 31 του ΠΑΣΟΚ, 21 της ΝΔ και 2 του ΛΑΟΣ- διαφοροποιήθηκαν από την επίσημη κομματική γραμμή, αρνούμενοι να συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις.

Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ποιός βγαίνει περισσότερο πληγωμένος από την δοκιμασία: ο Γ. Παπανδρέου, που αφού διέγραψε τους 22 από τους διαφοροποιηθέντες , μένει με 131 βουλευτές και χάνει πανηγυρικά την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία; Ο Α. Σαμαράς που έσπευσε επίσης να διαγράψει το ένα τέταρτο των βουλευτών του- ανάμεσα τους και οι 2 κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι της ΝΔ- που από 83 μειώνονται σε 62; ‘Η μήπως ο ΛΑΟΣ, με την διαγραφή των δύο προβεβλημένων από τα ΜΜΕ- και προφανώς γλυκαμένων από την εξουσία- υπουργών του, να επιταχύνει την καθοδική του πορεία;

Μεγαλύτερη σημασία έχει το ίδιο το περιστατικό των μεγάλων διαρροών, πολύ περισσότερο αν συνυπολογιστεί τι προηγήθηκε της ψηφοφορίας: live ομιλίες των προέδρων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που αντί να μιλάνε στους ψηφοφόρους απευθύνονταν στους βουλευτές τους, ομιλία του πρωθυπουργού με παρόμοιο target group, ομιλίες-εκκλήσεις των αρχηγών στις κοινοβουλευτικές ομάδες και τηλεοπτικό διάγγελμα του πρωθυπουργού την παραμονή, όλα με παρόμοιο μήνυμα: ή μνημόνιο2 ή τανκς. Πρόκειται για την πιο καλά οργανωμένη τρομοκρατική εκστρατεία των τελευταίων ετών σε διεθνές επίπεδο, πράγμα που αποδεικνύει, άλλωστε, ότι αν εμείς οι Ελληνες ενωθούμε, μπορούμε να κάνουμε ..θαύματα!

Αν η –σκεπτόμενη- αριστερά είχε καταφέρει το προηγούμενο διάστημα να διαμορφώσει μια εναλλακτική, ριζοσπαστική αλλά και ρεαλιστική, πρόταση για την οικονομία, το χρέος και τις διεθνείς συμμαχίες, η οποία να ακυρώνει το προηγούμενο εκβιαστικό δίλημμα -χωρίς να αρκείται απλώς στην πρόβλεψη ότι δεν συμφέρει τους Μερκοζί να χρεοκοπήσει η Ελλάδα- είναι πιθανό το Μνημόνιο 2 να είχε απορριφθεί πανηγυρικά και από την Βουλή. Γιατί όσοι βουλευτές ψήφισαν υπέρ του Μνημονίου, διαθέτουν ένα επιχείρημα που αγγίζει έναν αριθμό ψηφοφόρων: ότι δεν έπρεπε να αφήσουν την χώρα να χρεοκοπήσει.

Σε κάθε περίπτωση, το αίτημα για μια άλλη πολιτική πρόταση παραμένει επίκαιρο, αφού είναι προφανές ότι το Μνημόνιο2 δεν πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα: ο ίδιος ο κ. Παπαδήμος παραδέχθηκε, στην χθεσινή του ομιλία, ότι τα πρόσθετα μέτρα του Μνημονίου 2 θα βαθύνουν κι άλλο την οικονομική ύφεση. Οι ξένοι δανειστές, που κατά βάση επιβάλλουν μη ρεαλιστικούς στόχους ώστε να μπορούν μετά να εκβιάζουν, θα ζητήσουν σε μερικούς μήνες και νέα μέτρα.

Αλλά μετά από όσα έγιναν τις τελευταίες μέρες, είναι αδύνατο για τους υποστηρικτές των μνημονίων να προβάλλουν ξανά το δίλημμα «χρεοκοπία ή χάος». Η υπόθεση πάει να γίνει όπως ο βοσκός που καλούσε συνεχώς βοήθεια για τον λύκο και στο τέλος δεν τον πίστευε κανείς. Πρόκειται για τις ευεργετικές συνέπειες του Μνημόνιου αρ2: η μάχη των προηγούμενων ημερών δεν επιτάχυνε απλώς την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Ολοκλήρωσε και τον κύκλο των εκβιασμών. Την επόμενη φορά, δεν θα υπάρχει ούτε λαός πρόθυμος να υποκύψει, ούτε βουλευτές για να τον επικυρώσουν με την ψήφο τους.

Προσεχώς Βουλγάρες...

2012-02-12T20:33:00.000+02:00

του Γιώργου Βέλτσου

Αναλογίζομαι τις δυσκολίες των πολιτικών αρχηγών με τους άσκοπους εξορκισμούς (πολιτική-βουντού) απέναντι στην τρόικα. Οι κόκκινες γραμμές τους έγιναν σερπαντίνες. Γι' αυτό να μην προπαγανδίζονται στα κυριακάτικα φύλλα τα νέα (σωτήρια) «σχήματα» με τη συμμετοχή «δοκιμασμένων» πολιτικών. Δεν είναι οξύμωρο να καλούνται πυρομανείς ως πυροσβέστες; Δεν είναι αποδεδειγμένα ακατάλληλοι και επιπλέον αλλοπρόσαλλοι και όλα τα στερητικά «άλφα» που θα μπορούσε κανείς να προσθέσει στις υποτιθέμενες ιδιότητές τους; Απερίγραπτοι.

Και είναι φυσικό, όταν υποτίθεται πως παρεμβαίνεις γράφοντας πολιτικά, να διερωτάσαι αν το καλύτερο που θα είχες να κάνεις είναι να μη γράφεις. Η απάντηση είναι: «Ναι, αλλά όχι», όπως επίσης: «Οχι, αλλά, παρά ταύτα, ναι». Και αν πρεσβεύεις πως η αναποφασιστικότητα αυτή αυξάνει την ένταση μεταξύ του «ναι» και του «όχι» σου, τότε το μόνο σίγουρο είναι πως δεν αρνείσαι ούτε την άρνηση ούτε την κατάφαση. Η παρέμβασή σου μοιάζει έτσι ατελέσφορη, αλλά και η σιωπή σου επίσης. Παρηγορήσου, λοιπόν, κατά τον επιθανάτιο ρόγχο της πατρίδας σου με τη ρήση ενός σοφού: «Δοκιμάζουμε και αισθανόμαστε την αιωνιότητα». Πολλώ μάλλον τώρα που η θανατηφόρα καταστατική «αρχή» του ΔΝΤ σε θέλει νεκρό («Good people, no people» ή, στη γλώσσα σου, «Καλοί Ελληνες, νεκροί Ελληνες»). Αντιλαμβάνεσαι ότι αποστέλλεσαι αδιάβαστος σ' ένα τριτοκοσμικό υπερπέραν. Αν μάλιστα στη νεκρολογία προσθέσεις και τη χαριτολογία του Κέινς: «Μακροπρόθεσμα θα έχουμε όλοι πεθάνει», ξεμπέρδεψες. Ο Μαρξ ύστερα θα φροντίσει για τα μπετά γράφοντας στην ταφόπλακα: «Το νεκρό αδράχνει το ζωντανό». Και φαίνεται πως ο νεκροθάφτης των οικονομιών, καθηγητής Ρουμπινί, θα το επιβεβαιώσει τέλη Φεβρουαρίου στην Αθήνα: «Η Ελλάδα οφείλει να μην πληρώσει». Πώς λοιπόν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί να μη ζητούν «ειδικό λογαριασμό»;

Οσο αντιλαμβάνομαι το κρίσιμο των περιστάσεων τόσο περισσότερο πιστεύω πως δεν πρέπει να πιστεύω ότι πιστεύω στη σωτηρία της Ελλάδας. Και την ίδια στιγμή, όταν δεν πιστεύω στην καταστροφή, δεν πρέπει να πιστεύω πως δεν πιστεύω. Διατύπωσα θαρρώ ευκρινώς το δίλημμα όλων των Ελλήνων. Ο Παπαδήμος καλού-κακού παρήγγειλε στο Γενικό Λογιστήριο έκθεση για την περίπτωση χρεοκοπίας μας. Plan B. Kαι το plan C;

Θα έπρεπε περισσότερο από την οικονομία να σωθεί η νοημοσύνη μας. Και να επιμένουμε να ζητάμε την αιωνιότητα εδώ και όχι στο υπερπέραν.

Προτιμώ από την αδεξιότητα της κοινής λογικής περί της σωτηρίας την επιδεξιότητα της αμφιβολίας.

Θέλουν να μας κάνουν καλούς Ελληνες; «Προσεχώς Βουλγάρες», όπως διάβαζα προ ετών σ' ένα σκυλάδικο στη Θηβών. Θέλουν να γίνουμε φαντάσματα στο «τρένο-φάντασμα» του λούνα-παρκ; Εντάξει. Αλλά μετά ας πάμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας και στη «σκοποβολή»!

ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

Ερμε Καβάφη, ανυπεράσπιστε...

2012-02-12T19:12:00.000+02:00




του Παντελή Μπουκάλα
Πάνε οι καιροί που οι ποιητές χλευάζονταν σαν «λαπάδες» από τον υπουργό (Πολιτισμού παρακαλώ) κ. Κούβελα. Δεν έχουμε πια λόγο να παραπονιόμαστε για το χαμηλό επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Γιατί και ο Καβάφης είναι εδώ και οι Μπιτλς, χάρη στην ευαισθησία του οιονεί πρωθυπουργεύοντος κ. Καρατζαφέρη, αλλά και ο Δάντης, αφού ο κ. Κεφαλογιάννης, ίσως για να εικονογραφήσει την πολιτική συντεχνία στην οποία εκ κληρονομίας μετέχει, θυμήθηκε τους στίχους της «Θείας Κωμωδίας» για το «τσούρμο των τιποτένιων που τους αποστρέφεται ακόμα κι ο Θεός». Κι αν προσθέσουμε τις συνεχείς αναφορές στην αρχαιότητα, τα καρατζαφέρεια αρχαία ρητά (αδωνικής πιθανόν υπαγορεύσεως), που αποσβολώνουν τον πρόεδρο, τους ρεπόρτερ και τους φιλολόγους, τον ασκό του Αιόλου που όλο γεμάτος πάει κι όλο άδειος έρχεται, το «ιδού η Ρόδος» (ιδού και τα κορόιδα) και το «βάθος του τούνελ» (πρόκειται βεβαίως για το διάσημο πλατωνικό σπήλαιο συνδυασμένο με τη σπηλιά του Νταβέλη), έχουμε το δικαίωμα να καμαρώνουμε για τη λογιοσύνη μας. Μολαταύτα, όπως ήδη κατάλαβαν ορισμένα προσεκτικά αυτιά (με αποτέλεσμα το ιντερνετικό γιούχα), ο κ. Καρατζαφέρης δεν είπε «ο αρνηθείς δεν μετανιώνει», όπως από ημιεγγραμματοσύνη προφανώς έγραψε ο Αλεξανδρινός, αλλά «ο αρνητής». Λογικό είναι. Ο καθείς ώς εκεί που φτάνει το πάπλωμά του, για να μην εκτίθεται. Αλλά ο Λαόαρχος είναι επεκτατικός. Παίζει και μας εμπαίζει. Και τον τρώει κάθε πρωί η αγωνία να βρει μια σπουδαιοφανή ατάκα, ένα σλόγκαν που τάχα συνοψίζει βαθυστόχαστες αναλύσεις ή έναν δήθεν σιβυλλικό χρησμό για να τον πετάξει κατάμουτρα στην κοινωνία, σαν αυτοερμηνευόμενος Μέγας Ιερέας, πεπεισμένος ότι απευθύνεται σε νηπίους και μωρούς. Πώς να μη ζαλιστεί λοιπόν από πρόβα σε πρόβα και από πόζα σε πόζα μπροστά στον καθρέφτη της σεμνότητας, ώσπου να πετύχει ένα προσωπείο φτιαγμένο από αυτοθαυμασμό και θεατρινισμό, από τυχοδιωκτισμό και ελληνοκαπηλική ρηχότητα; Και πώς να μην πιστέψει ότι η εξοχότης του και ουδείς άλλος είναι ο Απαραίτητος και Μόνος και Μεγάλος για τον οποίο έγραψε ο Καβάφης; Στο κάτω κάτω σε ποιου άλλου την κεφαλή στάθηκε δύο φορές η περιστερά, για να δείξει τίς ο Εκλεκτός; ΠΗΓΗ: εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Μετά το διάγγελμα Σαμαρά...

2012-02-12T17:24:00.000+02:00

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ
«Αν είχε υπάρξει ουσιαστική διαπραγμάτευση εδώ και δύο χρόνια, δε θα ήμασταν σήμερα με την πλάτη στον τοίχο». Ο Αντώνης Σαμαράς, αγέλαστος, περισσότερο από τότε που ηγεμονεύει τη Νέα Δημοκρατία, χρησιμοποιεί το «μερικοί» και το «κάποιοι» (που δεν ήξεραν καλούς λογαριασμούς, εννοώντας τους Βενιζέλους) και πριν πήξει το τσιμέντο μιας πολύωρης διαπραγμάτευσης, ανακοινώνει με διάγγελμα μια περίληψη ασθενικών επιχειρημάτων, με το βασικό του αντίπαλο, το ΠΑΣΟΚ, να οδηγεί φρενιτιωδώς το πράσινο όχημα από ένα δημοσκοπικό 8% σε ένα αυτοκτονικό 3% και πολλά λέω.
Ο Αντώνης Σαμαράς, λίγες ώρες πριν αναλάβουν οι «κάποιοι» τις διαπραγματεύσεις, είχε λάβει ένα τηλεφώνημα από έναν ηγέτη που του πρότεινε να μοιραστούν την εξουσία, ηγέτη που έκτοτε κυκλοφορεί ανάμεσά μας χωρίς προφανή λόγο. Αν έλεγε «ναι», αμέσως και χωρίς δεύτερη σκέψη, σήμερα το κόμμα του μετά τις διαπραγματεύσεις που ήθελε θα μάζευε καπάκια μπουκαλιών από τους δρόμους, όπως τα παιδάκια που βαριούνταν στις ταβέρνες του '50 με τους γονείς τους, και θα του έφερναν θλιμμένοι οι σύμβουλοί του το λογαριασμό: κύριε πρόεδρε, αυτοί οι κανάγιες οι δημοσκόποι μάς δίνουν ένα στεγνό 11%, μπαίνοντας ο Φεβρουάριος. Πουθενά Παπαδήμος, πουθενά Καρατζαφέρης, ενώ κάποιο μόρφωμα κόμματος δεξιών αντιμνημονιακών θα συγκέντρωνε τα ποσοστά του Κουβέλη. Οσο για τον Καρατζαφέρη, θα άφηνε τους «Μπιτλς» και θα τραγουδούσε το θέμα του «Αλφι» με τον Μικ Τζάγκερ, σε στίχους που θα μπορούσαν να είναι ο αποχαιρετισμός του στρατηγού Μακ Αρθουρ: «Οld habits die hard, old soldiers just fade away» ήτοι «το χούι πεθαίνει τελευταίο, οι παλιοί φαντάροι απλώς ξεθωριάζουν».
Καθώς άκουσα πολλά από τα περιεχόμενα του διαγγέλματος στο έρκος των οδόντων των λαχανιασμένων ρεπόρτερ τις τελευταίες ημέρες, δεν μπορώ να κρατώ λογαριασμό ποιος έλεγε τι και γιατί. Ο Σαμαράς θεωρεί ότι αγωνίστηκε επειδή του έφερναν κακοσερβιρισμένα εδέσματα και αυτός έλεγε «μια στιγμή, βρε παιδιά, συμμαζέψτε τα πιάτα, έλεος». Στην αναφορά του, δεν άκουσα το βασικό, εκτός κι αν είναι ψέμα: πως ο Παπαδήμος ζήτησε λίστα από τις μειώσεις των υπουργείων που είχε ζητήσει και του αντιγύρισαν φραγκοδίφραγκα. Ο Σαμαράς δικαιούνταν να ζητήσει από τον ευγενή πρωθυπουργό, που ήταν έτοιμος να αφαιρεί λεφτά από συντάξεις, την άμεση παραίτηση των υπουργών που έβλεπαν το ρόλο τους ως κυβερνήτες στις καραβέλες που εγκατέλειψαν τον Κολόμβο. Επρεπε να απαιτήσει, ως «ο παλικαράς ο Μπουρμπακί» (λαϊκό τραγούδι της εποχής της Κομμούνας) να αραιώνουν οι υπουργικοί θώκοι και άλλα δραστικά, προκειμένου να δώσει τη μάχη όποιος μπορούσε και μάλιστα γρήγορα. Οχι «ήμασταν με τον Σαμαρά επτά ώρες και σώζαμε τα άσωστα». Η θέα του πεδίου της μάχης επισκέπτεται το στρατηγό μια φορά στη ζωή του. Τα υπόλοιπα (ήρθα, είδα, νίκησα, παιδεύτηκα, ταπείνωσα και άλλα ρήματα) έχουν την αξία του όρου «ο απλός λαός» που ο Σαμαράς ενίοτε χρησιμοποιεί. Μετά τη μάχη του Αζενκούρ οι ηγέτες αποφεύγουν τέτοιες απλότητες. Ειδικά όταν θυμούνται τι έπραξαν οι πολίτες του Καλέ. Οι οποίοι συγκλονίστηκαν από το έργο του Ροντέν (φωτογραφία).
www.agelioforos.gr

Η Βουλή των Γελοίων και η Αβουλία της Αριστεράς.

2012-02-12T12:50:00.000+02:00

του Γιώργου Πήττα
«Φεύγε πολέμιον και τύραννον δανειστήν, ου γην αιτούντα και ύδωρ ως ο Μήδος, αλλά της ελευθερίας απτόμενον και προσγράφοντα την επιτιμίαν.»

Σε ελεύθερα νέα Ελληνικά: «Διώξε τον τύραννο και εχθρικό δανειστή. Δεν ζητάει όπως οι Μήδοι γη και νερό, αλλά, την ελευθερία σου ακουμπά και προσημειώνει τα δικαιώματά σου.» Από τα Ηθικά του Πλούταρχου.
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
Θα αντιπαρέλθω την επιχειρηματολογία όσων θέλουν –δικαίωμά τους- να υπερασπίζονται τη γραμμή και τη στρατηγική του ΚΚΕ και θα επιχειρήσω να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις.
Πάνω και πέρα από το χρέος τα ελλείμματα τις παραδοσιακές παθογένειες της Ελλάδας από καταβολής κράτους και το σύνολο των αιτιών που συνιστούν την Κρίση, υπάρχει μία κεντρική, πυρηνική αιτία για όλα αυτά που ξεπερνά τη διεθνή διάσταση της Καπιταλιστικής Κρίσης:
Η Ελληνική Πολιτική σκηνή και οι πρωταγωνιστές της, διαχρονικά.
Όλοι ίδιοι σε όλες τις εποχές; Όχι.
Πύκνωση όμως, στην εποχή της «μεταπολίτευσης».
Ερώτηση:
Υπάρχει κανένας σοβαρός άνθρωπος που πιστεύει πως η Ελλάδα μπορεί να πορευθεί προς κάποιο φωτεινό δρόμο με τους Γιώργο Παπανδρέου, Ευάγγελο Βενιζέλο, Αντώνη Σαμαρά, Δημήτρη Αβραμόπουλο, Γιώργο Καρατζαφέρη & company καθώς και με όλο το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίστηκε τις τύχες της χώρας τα τελευταία 30 χρόνια;
Υπάρχει κανένας με τα μυαλά του στο κεφάλι του να δουλεύουν έστω υποτυπωδώς που να θεωρεί πως αυτοί οι θλιβεροί πολιτικάντηδες και η παρέα τους, διδάκτορες του ψεύδους της υποκρισίας και της γελοιότητας είναι σε θέση να υπερασπιστούν το οτιδήποτε εκτός από τα στενά στενότατα συμφέροντα των πολιτικών shopping malls τους και των προσωπικών τους μωροφιλοδοξιών;
Σολίστες της κωλοτούμπας, κατά συρροή ψεύτες, εγκληματίες και εκμαυλιστές επί μακρόν της κοινωνίας, μιας κοινωνίας στην οποία ποτέ επί σκοπό δεν δόθηκε Παιδεία που τώρα έχει φτάσει πέρα και από το αδιέξοδο.
Τι θα γίνει; Τι θα κάνουμε;
Έχουμε ένα κατ’ επίφαση κοινοβούλιο, μία Βουλή των Γελοίων.
Και ας μην αρχίσει κανένας τώρα να λέει πως προσβάλλω το Κοινοβουλευτικό μας σύστημα και τους Θεσμούς.
Η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών έχει εδώ και πολύ καιρό προσβάλλει κατάφορα κάθε έννοια Δημοκρατίας, Θεσμών και Αρχών.
Και δεν θα ασχοληθώ σήμερα με τα διάφορα εγκλήματα που κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση οι κυβερνητικές πλειοψηφίες διαπράττουν νομιμοποιώντας πλήθος αισχροτήτων μόνο και μόνο για να έχουν ικανοποιημένες διάφορες ομάδες αντικοινωνικών συμφερόντων. Ελάχιστο παράδειγμα θα φέρω, το ζήτημα της αυθαίρετης δόμησης και του ξεπουλήματος του Δασικού πλούτου.
Η Βουλή πρέπει να ακυρωθεί. Το πολιτικό σύστημα πρέπει να καταρρεύσει.
Πρέπει να χάσει πάραυτα κάθε νομιμότητα τυπική-γιατί επί της ουσίας δεν εκπροσωπεί ούτε στο ελάχιστο την κοινωνία.
Ερωτώ όλα τα κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς:

Γιατί δεν παραιτούνται αυτή τη στιγμή από το κοινοβούλιο;
Γιατί δεν αποχωρούν από τη Βουλή καταγγέλλοντας όσα τεκταίνονται και τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της καταστροφής του τόπου;

Είναι , όλοι οι βουλευτές της Αριστεράς –και μιλώ κυρίως για τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ επαρκώς προβεβλημένοι στην κοινωνία.
Δυστυχώς η ΔΗΜΑΡ παίζει θολά και καθεστωτικά το παιχνίδι προσπαθώντας να διασώσει το σύστημα- είναι λοιπόν όλοι βουλευτές της Αριστεράς.
Το λέω αυτό όχι εύκολα, καθώς ανέκαθεν πίστευα στην προσωπική αξιοπρέπεια του κου Κουβέλη.
Αλλά, το ρολόι μηδένισε.
Μπορούν λοιπόν να διανοηθούν τι απίστευτη επίδραση θα είχε αν αυτή τη στιγμή παραιτούντο όλοι τους από τη Βουλή;
Αν απέσυραν την συμμετοχή τους από τις εργασίες της Βουλής ώστε να μείνουν εκεί εκτεθειμένες οι μαριονέτες;
Ο Καρατζαφέρης που νομίζει πως ζει ακόμα στην εποχή του… «πονηρός ο βλάχος» αφού συμμετείχε ισότιμα συνειδητά και μεθοδικά στην προετοιμασία του εγκλήματος, τώρα λέει «δεν ψηφίζω».
Εδώ είναι, ο μέγας καγχασμός , η επιτομή της γελοιότητας.
Δουλεύει (νομίζει) το σύμπαν με «επικοινωνιακά τερτίπια» του 1970 για να περισώσει τα ψηφουλάκια που διαρρέουν προς την ετέρα συμμορία της Χρυσής Αυγής.
Αποχωρήστε τώρα κύριοι του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ από τη Βουλή.
Ακυρώστε τη συμμετοχή σας από αυτό το αποτρόπαιο θέατρο σκιών.
Αποχωρήστε έστω και χωρίς καμία μίνιμουμ σύγκλιση σε κάποια αντιμνημονιακή πλατφόρμα μόνο και μόνο για προκαλέσετε εκλογές.
Μόνο και μόνο για να πάρει μια βαθιά ανάσα ο κόσμος.
Να νιώσει πως «κάτι υπάρχει ακόμα».
Και αν αυτό που λέω-η πρόκληση εκλογών δηλαδή- δεν ευσταθεί νομικά (πραγματικά δεν γνωρίζω) αποχωρήστε τώρα, για να δώσετε κουράγιο και δύναμη στην ισοπεδωμένη και κατακερματισμένη κοινωνία για να πυροδοτήσετε διεργασίες.
Μπορείτε να φανταστείτε τι μεγατόνων ένεση κουράγιου θα είχε μία τέτοια πράξη σας;
Αν! Αν, τολμούσατε να πείτε «φεύγουμε από το θέατρο και πάμε κάτω με τον κόσμο».
Η κοινωνία, είναι μόνη της. Τα δύο κόμματα εξουσίας με τον ομοτράπεζο τους Καρατζαφέρη δεν εκπροσωπούν κανέναν πλην τυφλών και αόμματων οπαδών. ΄
Και καθώς γράφω αυτές τις γραμμές (Παρασκευή απόγευμα) μαθαίνω πως ο Ροντούλης του ΛΑ.Ο.Σ παραιτήθηκε και ακολουθούν άλλοι.
Και βέβαια όλοι γνωρίζουμε πως είναι ένα ακόμα χυδαίο επικοινωνιακό παίγνιο των ΛΑ.Ο.Σικών βουλευτών υπό την καθοδήγηση του δημαγωγού που τους καθοδηγεί.
Όχι, κανένας δεν θα πει αν παραιτηθείτε από τα έδρανα και την βουλευτική σας ιδιότητα πως «σέρνεστε» από τον Καρατζαφέρη.
Ο τεράστιος όγκος των ανθρώπων είναι σε θέση να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι.
Σύντροφοι της μίας ή της άλλης πλευράς ή και των δύο, φύγετε και ενωθείτε με την Κοινωνία.
                                  Απογυμνώστε το σύστημα τώρα.
Και όταν θα γίνουν εκλογές θα δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος γιατί τότε, με τα αυξημένα ποσοστά που θα λάβετε, θα φανεί η έγνοια και το σχέδιο που έχετε.
Αν είναι για τον τόπο, ή αν είναι για την κομματική και στενά ιδεολογική κατεύθυνση.
Ακόμα όμως και αυτό που περιγράφω, είναι στην πραγματικότητα λίγο.
                Ιδανικά, η Ελλάδα θέλει κλείσιμο και άνοιγμα ξανά.
                                Εννοώ μία πλήρη επανίδρυση.
Να συνθλιβεί το «κράτος» που ιδρύθηκε το 1830, αυτό που έγινε σε χρόνο ελάχιστο έρμαιο για 180 ολόκληρα χρόνια των Κοτζαμπάσηδων και να ανασυσταθεί, όχι από τα εξ ων συνετέθη, αλλά με καινούργια υλικά.
Υπάρχουν;
Δεν ξέρω. Θα βρεθούν; Ναι-πιστεύω.
Έτσι και αλλιώς, το κράτος που στήθηκε το 1830 το παρακράτος που δολοφόνησε τον Καποδίστρια, η Πολιτεία των Μαυρογιαλούρων που ακόμα ζει και απομυζεί την όποια ικμάδα γεννά ο τόπος, αυτή η Πολιτεία που στην κορύφωσή της κατασκεύασε την «ισχυρή Ελλάδα» με το ρουσφέτι τους κολλητούς τους κλέφτες και εκπαίδευσε πλήθη ολάκερα στα Χρηματιστήρια και τον χαβαλέ της κάλπικης ευημερίας, ψοφάει.
Το πτώμα όμως πρέπει να καεί.
Να γίνει στάχτη.
Αλλιώς, ό,τι προκύψει μετά, θα είναι ένα ζόμπι, ένα βαμπίρ, που θα το χρησιμοποιούν εσαεί οι «δανειστές» και η Διεθνής των Τοκογλύφων μαζί με τους σημερινούς πρόθυμους κωλοτούμπες συνομιλητές και δήθεν «διαπραγματευτές».
Ας γίνει επιτέλους κατανοητό: Όλες οι επιλογές είναι επιλογές φτώχειας και θανάτου.
Προς ώρας πεθαίνουν οι πολίτες και μόνο.
Καιρός να πεθάνει το πολιτικό κατεστημένο της χώρας.
Το υπάρχον πολιτικό προσωπικό –των κομμάτων που έχουν κυβερνήσει- πρέπει κυριολεκτικά να εξαφανιστεί από το πρόσωπο της γης.
Ακόμα και τα πιο φτιασιδωμένα του πρόσωπα είναι καρκίνος, είναι μακιγιαρισμένη διαπλοκή.
Αριστερά: Ο δρόμος είναι ανοιχτός. Θα επιλέξετε και τώρα το χειρόφρενο ή την όπισθεν;
                      Απόνομιμοποιήστε τη Βουλή των Γελοίων ΤΩΡΑ.
Αλλιώς, η ιστορία θα έχει στο όχι μακρινό μέλλον να λέει για τους μοιραίους και άβουλους που και αυτοί θυσίασαν για ένα πουκάμισο αδειανό μία Ελλάδα και μερικές γενιές Ελλήνων. Πυροδοτήστε την κοινωνία. Παραιτηθείτε. Τώρα.
H γελοιογραφία είναι του Solup
ΠΗΓΗ: www.tvxs.gr

Ριζικός επανασχεδιασμός των πάντων

2012-02-12T09:55:00.001+02:00

του Γιάννη Δραγασάκη

Το Μνημόνιο 1 χρεοκόπησε. Ζήτω το Μνημόνιο 2; Υπάρχει κάποιος λόγος που να βεβαιώνει ή να υπόσχεται έστω ότι το Μνημόνιο 2 θα επιτύχει εκεί που το Μνημόνιο 1 απέτυχε; Τέτοιος λόγος δεν υπάρχει.

Βέβαια η έννοια της «επιτυχίας» εδώ είναι εντελώς σχετική. Διότι ακόμη και αν κάνουμε την παραδοχή ότι όλοι οι στόχοι επιτυγχάνονται, δηλαδή ο λαός οδηγείται στην οικονομική εξαθλίωση, τότε, και πάλι, το Δημόσιο Χρέος, μετά και το «κούρεμά» του, προβλέπεται να είναι άνω του 120% του ΑΕΠ το 2020, σε επίπεδα δηλαδή μη βιώσιμα. Όμως αυτό το «θετικό» σενάριο είναι υποθετικό. Οι εξελίξεις θα είναι πολύ πιο σκληρές και τα αποτελέσματα θα φανούν πολύ πιο άμεσα.

Το Μνημόνιο 2 στηρίζεται στην ίδια αδιέξοδη ταξική λογική με εκείνη του Μνημονίου 1. Είναι η λογική που λέει να πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι. Να διαλυθούν τα εργασιακά τους δικαιώματα και η κοινωνική ασφάλιση. Να περικοπούν οι μισθοί. Να συρρικνωθεί το κοινωνικό κράτος, να εκποιηθεί ο δημόσιος πλούτος. Να πληγεί ανεπανόρθωτα, αν δεν μπορεί να καταργηθεί εντελώς, ο πυρήνας των κοινωνικών και των πολιτικών δικαιωμάτων που μας κληροδότησε ο 20ος αιώνας. Αυτό είναι το σχέδιο. Δοκιμάζεται σε μας. Αλλά αφορά όλη την Ευρώπη. Γι αυτό επιμένουν με μεγαλύτερες δόσεις από την ίδια συνταγή, παρά την τραγική αποτυχία της.

Το Μνημόνιο 2 προβλέπει μια πιο σκληρή και γενικευμένη λιτότητα. Όμως αν η λιτότητα του Μνημονίου 1 οδήγησε σε ανεξέλεγκτη ύφεση, ανεργία και φτώχεια, γιατί το Μνημόνιο 2 θα ανακόψει την πορεία αυτή; Κανένα λογικό επιχείρημα δεν έχει καν διατυπωθεί. Γι αυτό και, πριν το Μνημόνιο 2 ψηφισθεί, όλοι, ακόμη και εκείνοι που το συνέταξαν ή το υπέγραψαν, έχουν αρχίσει να παίρνουν αποστάσεις ασφαλείας από την τύχη του και τα αποτελέσματα της εφαρμογής του, εφόσον τελικά ψηφισθεί.

Πού οδηγούμαστε λοιπόν;

Εδώ που έχουμε φθάσει δεν υπάρχει κάποιο μεμονωμένο μέτρο ούτε κάποια μαγική συνταγή που θα μας βγάλει από την κρίση, αν δεν βγούμε από αυτό τον κύκλο της γενικευμένης οικονομικής αλλά και πολιτικής παρακμής, στον οποίο μας έχει παγιδεύσει ο μνημονικός σχεδιασμός. Αν στην αρχή της κρίσης αρκούσε ίσως κάποιο οικονομικό πρόγραμμα, τώρα τέτοιο πρόγραμμα, αν και είναι αναγκαίο, δεν θα ήταν αρκετό.

Τώρα, πολύ περισσότερο από πριν, είναι δύσκολο να φαντασθούμε μια θετική διέξοδο από την κρίση χωρίς την ενεργό εμπλοκή της κοινωνίας, χωρίς πραγματική δημοκρατία, χωρίς την αναζωογόνηση της πολιτικής από τα κάτω, χωρίς ένα σχέδιο για ένα συνολικό επανασχεδιασμό του μέλλοντός μας, των όρων συγκρότησης της κοινωνίας αλλά και των όρων ουσιαστικής επανένταξής μας στον ευρωπαϊκό και τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Υπό την έννοια αυτή, η απόρριψη του Μνημονίου θα μπορούσε να συνδυασθεί με μια αναστολή πληρωμών, ένα μορατόριουμ δηλαδή, που αποτελεί μια όχι ασυνήθιστη διεθνή πρακτική. Χωρίς από μόνη της να είναι η λύση, μια τέτοια κίνηση, αν σχεδιασθεί και θωρακισθεί σωστά, θα μπορούσε να μας δώσει εκείνο το περιθώριο για να ανακτήσουμε ως κοινωνία τη δυνατότητα να αποφασίζουμε, να ανασχεδιάσουμε το μέλλον μας, να ορίσουμε τις τύχες μας με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι των εγχώριων και ξένων ολιγαρχιών.

*Ο Γιάννης Δραγασάκης είναι πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

ΠΗΓΗ: www.protagon.gr

Τα οπίσθια της μαϊμούς...

2012-02-11T20:21:00.000+02:00

του Βασίλη Χιώτη
«Ανέβηκε η μαϊμού στο δένδρο και φάνηκαν …τα οπίσθιά της», αναφέρει μια σοφή λαϊκή παροιμία, η οποία επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά, στην περίπτωση του ΛΑ.Ο.Σ. και του Γ. Καρατζαφέρη.

Όσο το κόμμα αυτό βρισκόταν στην αντιπολίτευση και ο αρχηγός της κουνούσε το δάχτυλο στον Καραμανλή και στον Παπανδρέου, όλα του πήγαιναν καλά. Από την ημέρα που μπήκε στη κυβέρνηση, κατάλαβε ότι η διοίκηση δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση και ότι γενικώς «όποιος είναι έξω από τον χορό, πολλά τραγούδια ξέρει».

Μέσα σε ενάμισι μήνα, ο Γ. Καρατζαφέρης είδε το κόμμα του να καταποντίζεται στις δημοσκοπήσεις,(όπως συμβαίνει με όλα τα κόμματα που αναλαμβάνουν να κυβερνήσουν) και κατόρθωσε να διαλύσει την κοινοβουλευτική του ομάδα, η οποία στο εξής, ή θα μείνει η μισή, ή θα λειτουργεί πλέον χωρισμένη σε δύο στρατόπεδα.

Τόσο καιρό ο Γ. Καρατζαφέρης ειρωνευόταν το ΠΑΣΟΚ και την Ν.Δ. για τα εσωκομματικά τους προβλήματα, διαλαλώντας ότι η δικοί του βουλευτές είναι ενωμένοι σαν μια γροθιά. Τώρα η γροθιά ανοίγει και μάλλον θα μοιάζει περισσότερο με …φάσκελο!

Παρότι υποστηρίζει ότι η απόφασή του να καταψηφίσει το μνημόνιο ήταν ομόφωνη, είναι βέβαιο ότι κάποιοι από τους βουλευτές του που μέχρι χθες υπερασπιζόταν με πάθος την ευρωπαϊκή προοπτική, θα αγνοήσουν την κομματική πειθαρχία που ζητά ο αρχηγός τους και θα υπερψηφίσουν.

Ο ίδιος ο αρχηγός εξάλλου, δείχνει να βρίσκεται σε σύγχυση αφού ζητά από τέσσερις βουλευτές που εξακολουθούν να μετέχουν στην κυβέρνησή, να καταψηφίσουν. Αν αρχίσουν σε αυτή την ώρα να καταψηφίζουν και οι υπουργοί εκτός από τους βουλευτές, τότε δεν θα έχουν άδικο στην Ευρώπη, όταν γελούν μαζί μας.

Πολλοί θα αναρωτιούνται σήμερα τι έχει πάθει ο Καρατζαφέρης.

Τίποτε δεν έπαθε. Απλώς ανέβηκε κι εκείνος στο δένδρο και φάνηκαν οι αδυναμίες του…
ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

Τελευταία ευκαιρία...

2012-02-11T16:52:00.000+02:00

του Γιάννη Βαρουφάκη

Άλλη μια φορά, τα «μέσα ενημέρωσης», τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό, στενάζουν πάνω από το λάθος ερώτημα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα συμφωνηθεί η νέα δανειακή σύμβαση Ελλάδας-τρόικας. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει όταν (κι όχι εάν) δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί η αποτυχία της.

Το ότι θα αποτύχει είναι δεδομένο. Με την ήδη αποτελματωμένη (εδώ και πολλούς μήνες) βιομηχανική παραγωγή να μειώνεται κατά 11,3% σε έναν μόνο μήνα (Δεκέμβριο), τα δημόσια έσοδα να κατρακυλούν κατά 18% τον επόμενο μήνα (Ιανουάριο), και την ανεργία να πετάει στο 20,9% (από 18.2% τον αμέσως προηγούμενο μήνα), το «πλάνο» του Μνημονίου Νο.2 βρίσκεται ήδη νοκ άουτ στο καναβάτσο της ζωής. Μόνο η ελληνική κυβέρνηση προσποιείται ότι είναι όρθιο. (Μην ξεχνάμε ότι ήταν ένα «πλάνο» που βασίστηκε στην υπόθεση ότι εντός του πρώτου τριμήνου του 2012 η οικονομία θα έχει ήδη σταθεροποιηθεί.)

Οπότε, ας περάσουμε χωρίς χρονοτριβή στο ερώτημα που δεν έχουμε το δικαίωμα να αγνοούμε: Τι θα γίνει όταν η αποτυχία της νέας σύμβασης γίνει το ίδιο ξεκάθαρη με εκείνη της πρώτης (του Μνημονίου Νο.1); Ας πάρουμε τα τρία σενάρια που θέτουν υποψηφιότητα αυτές τις μέρες στον διεθνή τύπο: Το πρώτο είναι να υπάρξει νέο κούρεμα (αυτή την φορά των δανείων που έχουμε πάρει από την τρόικα) συν νέα δάνεια από την... τρόικα. Το δεύτερο είναι να εξαναγκαστεί η Ελλάδα να εξέλθει από το ευρώ. Το τρίτο είναι να αφήσουν το ελληνικό δημόσιο να πτωχεύσει εντός του ευρώ. Ας τα πάρουμε ένα-ένα.

Σενάριο 1: Τρίτο Μνημόνιο

Δεν είναι λίγοι οι οπαδοί της νέας δανειακής συμφωνία, του Μνημονίου Νο.2, που μου λένε: «Ας πάρουμε αυτά που μας δίνουν τώρα, κι όταν έρθει η στιγμή που θα αποδειχθεί ότι Μνημόνιο Νο.2 δεν περπατάει, θα μας κουρέψουν κι άλλα από αυτά που χρωστάμε.» Προφανώς αναφέρονται σε κούρεμα των δανείων από την τρόικα, καθώς αυτά που θα χρωστάμε στους ιδιώτες (μετά το όποιο PSI τώρα) θα διέπονται από το αγγλικό Δίκαιο, οπότε ένα κούρεμα θα οδηγήσει στην καταδίκη της χώρας στα αγγλικά δικαστήρια – μια εξέλιξη που καμία χώρα δεν θέλει. Πόσο πιθανό είναι όμως να μας «συγχωρήσει» ένα μέρος του χρέους η τρόικα; Κατ΄αρχάς, τα δάνεια της τρόικας αποτελούνται από τρία μέρη: (1) δάνειο από την ΕΚΤ, (2) δάνειο από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη και (3) δάνειο από το ΔΝΤ (το 1/3 του συνόλου).

Από αυτά τα τρία μέρη, το κομμάτι του ΔΝΤ δεν «αγγίζεται», καθώς το ΔΝΤ σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να υπάρξει τέτοιο παγκόσμιο προηγούμενο. Το ίδιο και με το (1), καθώς η ΕΚΤ είναι αποφασισμένη να ισχύει για τα δάνειά της ότι και με τα δάνεια του ΔΝΤ. Μένει λοιπόν το (2). Το (2) απαιτεί την εξής απόφαση από τα κοινοβούλια 16 χωρών (συμπεριλαμβανομένων και ήδη πτωχευμένων, όπως η Πορτογαλία, που είχαν εγγυηθεί ένα μέρος των δανείων του Μνημονίου Νο.1): Να βάλουν το χέρι στην τσέπη για πρώτη φορά προς όφελος της Ελλάδας!

Πράγματι, έως τώρα, τα υπουργεία οικονομικών των 16 δεν μας έστελναν χρήματα. Απλά εγγυόντουσαν τα δάνεια αυτά για το ελληνικό δημόσιο. Χέρι στην τσέπη θα βάλουν μόνο όταν το ελληνικό δημόσιο δεν τα αποπληρώνει στο ακέραιο (δηλαδή αν κουρευτούν και αυτά τα δάνεια). Πιστεύετε εσείς ότι μετά την αποτυχία και του δεύτερου Μνημονίου, οι 16 εταίροι μας της ευρωζώνης θα δεχθούν να βάλουν για πρώτη φορά το χέρι στην τσέπη για πάρτη του ελληνικού δημοσίου; Δεν χρειάζεται να απαντήσετε. Είναι προφανές ότι δεν θα το κάνουν.

Το μόνο που είναι πιθανόν να γίνει, και μάλιστα αρκετά σύντομα, είναι η ΕΚΤ να αποφασίσει όχι να μην χάσει αλλά να μην... κερδίσει από την δυστυχία του ελληνικού δημοσίου. Πιο συγκεκριμένα, η ΕΚΤ έχει αγοράσει πάνω από €50 δις ελληνικών ομολόγων στο 80% της αξίας τους. Λέγεται ότι σχεδιάζουν την ανταλλαγή αυτών των ελληνικών ομολόγων με ομόλογα του EFSF αξίας ίσης με τα χρήματα που έδωσε η ΕΚΤ για να αγοράσει τα ελληνικά ομόλογα (δηλαδή το 80% της αξίας τους). Κατόπιν, το EFSF θα πουλήσει στην Ελλάδα τα ελληνικά ομόλογα σε μια αξία ίση με εκείνη των δικών της ομολόγων που έδωσε στην ΕΚΤ. Έτσι, το ελληνικό δημόσιο θα έχει επαναγοράσει στο 80% της αξίας τους τα ομόλογά του που έχει αυτή την στιγμή η ΕΚΤ στα βιβλία της. Με τι χρήματα θα τα αγοράσει όμως; Με χρήματα που θα της δανείσει η τρόικα ή το EFSF! Καθώς όμως αυτά τα χρήματα δανείζονται έντοκα, η ελάφρυνση του 20% μειώνεται. Με απλά λόγια, πολύ κακό για το τίποτα. [Προσέξτε ότι όλα αυτά δεν είναι παρά παιδιαρίσματα. Αν η ΕΚΤ ήθελε, μπορούσε να πει στην Ελλάδα ότι θα δεχθεί να πληρωθεί, όταν έρθει η ώρα, μόνο το 80% της αξίας των ελληνικών ομολόγων που διαθέτει. Δηλαδή αυτά που πλήρωσε για να τα αγοράσει. Όμως αυτό θα ήταν «απαράδεκτο» καθώς, στο νοσηρό μυαλό τους, το να μην κερδίσουν από την αγοραπωλησία ελληνικών ομολόγων συνιστά... χρηματοδότηση της Ελλάδας. Για να μην συνιστά κάτι τέτοιο, σκέφτονται να παίξουν τις κουμπάρες, με τον τρόπο που σας περιέγραψα. Τέτοια βλέπουν οι Αμερικάνοι κι οι Κινέζοι και βγαίνουν από τα ρούχα τους.]

Περιληπτικά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μετά την αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, το όποιο επιπρόσθετο κούρεμα γίνει θα είναι πολύ μικρό. Τι θα σημάνει αυτό για το δημόσιο χρέος; Δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι μαζί με τα όποια οφέλη από το PSI, θα σταθεροποιηθεί; Όχι, δεν μπορούμε. Δεδομένου ότι η οικονομία μας είναι σε ελεύθερη πτώση (ελέω επιθετικών περικοπών), πολύ, πολύ σύντομα το δημόσιο χρέος θα βρεθεί και πάλι σε τροχιά προς το 150%. Γιατί; Επειδή μια χώρα της οποίας το δημόσιο χρέος είναι αρκετά πάνω από το 100% για να το σταθεροποιήσει πρέπει να έχει ένα ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομικής δραστηριότητας που να μην διαφέρει πολύ από το επιτόκιο με το οποίο δανείστηκε πρόσφατα. Ακόμα και στο 3% να ρίξει η τρόικα το επιτόκιο, με ρυθμό μεγέθυνσης στο -6% και -7%, το χρέος παραμένει εκρηκτικό.

Συνεπώς, η αποτυχία της σύμβασης του Μνημονίου Νο.2, που μεθαύριο καλούνται να υπερψηφίσουν οι βουλευτές μας, δεν υπάρχει πιθανότητα να οδηγήσει τους ευρωπαίους «εταίρους» μας να μας δώσουν και τρίτο Μνημόνιο. Μένουν λοιπόν τα εξής δύο σενάρια:

Σενάριο 2: Εξοβελισμός από το ευρώ

Κάθε μέρα που περνά, ακούγονται εντός της γερμανικής ελίτ όλο και πιο δυνατά οι φωνές που ζητούν να χρησιμοποιηθεί ο χρόνος που «κερδίζουν» με το Μνημόνιο Νο.2 ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για την εκπαραθύρωση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Και πως θα το κάνουν αυτό; Με δύο τρόπους: (α) Καθιστώντας την ζωή τόσο αφόρητη στην Ελλάδα που ο λαός της να επιλέξει να φύγει τόσο από την ευρωζώνη όσο και από την ΕΕ, και (β) αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν θα στηρίζονταν από την ΕΚΤ σε μια περίπτωση πανικού των αποταμιευτών, κάτι που κάλλιστα μπορεί να προκαλέσει τον πανικό και την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.

Οι φωνές αυτές (που παραμένουν μειοψηφικές στο Βερολίνο, αλλά οι οποίες δυναμώνουν) θεωρούν ότι, με τις τονωτικές ενέσεις του τρισεκατομμυρίου ευρώ που θα έχει κάνει στο τραπεζικό σύστημα η ΕΚΤ του κ. Draghi, οι κλυδωνισμοί από τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρωσύστημα θα είναι διαχειρίσιμοι. Όσοι το πιστεύουν αυτό είναι, κατά την ταπεινή γνώμη μου, επικίνδυνα ανόητοι. Πράττουν λάθος πανομοιότυπο με εκείνο του Hank Paulson, του υπουργού οικονομικών του Προέδρου Bush, όταν θεώρησε πως μπορεί να αφήσει την Lehman να καταρρεύσει απορροφώντας τους κραδασμούς μέσα από την παροχή ρευστότητας στις υπόλοιπες τράπεζες.

Εξακολουθώ λοιπόν να πιστεύω ότι όσοι σκέφτονται έτσι είναι βαθειά νυχτωμένοι: Οι διασυνδέσεις τόσο μεταξύ των ιδιωτικών τραπεζών όσο και μεταξύ των Κεντρικών Τραπεζών της ευρωζώνης είναι τόσο περίπλοκες που ο εξοβελισμός μίας χώρας θα οδηγήσει στην κατάρρευση της ευρωζώνης. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν θα επικρατήσουν οι επικίνδυνα ανόητοι στο Βερολίνο (δεν θα ήταν η πρώτη φορά άλλωστε). Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί εκτός ευρώ σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον επιταχυνόμενης Κρίσης που γρήγορα θα δει το ευρώ να εξαφανίζεται. Αν όντως έτσι συμβούν τα πράγματα (και ανεξάρτητα του πόσο καιρό θα πάρει στο ευρώ να διαλυθεί μετά από μία ελληνική έξοδο), σκεφτείτε τι κακό θα μας έχει κάνει το να έχουμε ήδη δεσμευτεί στο Μνημόνιο Νο.2.

Πρώτον, θα έχουμε ένα χρέος στους παλαιούς δανειστές μας (λόγω PSI) εκπεφρασμένο σε ευρώ και μάλιστα υπό το αγγλικό δίκαιο. Αυτό το χρέος, θα παραμείνει σε ευρώ όσο υπάρχει ευρώ. Κι όταν το ευρώ θα διαλυθεί (αν έχω δίκιο στην πρόβλεψή μου αυτή) η αξία του θα διαμορφωθεί, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, στην βάση μιας λογιστικής μονάδας (σαν το παλιό ECU που ήταν ο πρόδρομος του ευρώ) η οποία θα αντανακλά πιο πολύ την αξία του νέου γερμανικού νομίσματος!
Δεύτερον, τα χρέη μας τόσο του Μνημονίου Νο.1 όσο και του Μνημονίου Νο.2 (προς το ΔΝΤ και τους υπόλοιπους ευρωπαίους τέως εταίρους μας) θα τρέχουν σε σκληρό νόμισμα.
Τρίτον, τα έσοδα από τις όποιες ιδιωτικοποιήσεις κάνουμε (π.χ. του ΟΠΑΠ) θα έχουν χαθεί, καθώς θα τα έχουμε χρησιμοποιήσει για αποπληρωμή ενός μικρού μέρους των υπέρογκων δανείων μας και, βέβαια, δεν θα μπορεί το κράτος να τα χρησιμοποιεί στην πιο δύσκολη στιγμή του – τότε που θα βρίσκεται εκτός Ευρώπης και εκτός αγορών και δεν θα έχει ξένο συνάλλαγμα για να επιτρέπει στον ιδιωτικό τομέα να εισάγει βασικά αγαθά (κάτι που όσο είμαστε στο ευρώ δεν υφίσταται ως πρόβλημα καθώς οι επιχειρήσεις διαθέτουν άμεση πρόσβαση στο «ξένο» νόμισμα, στο ευρώ).
Τέταρτον, το εθνικό εισόδημα (το ΑΕΠ) θα είναι σημαντικά χαμηλότερο την ώρα που θα έρθει ο εξοβελισμός λόγω αποδοχής των μέτρων που συνοδεύουν το Μνημόνιο Νο.2.

Σενάριο 3: Μελλοντική πτώχευση εντός της ευρωζώνης

Αν τελικά οι φωνές που θέλουν τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρώ, μετά την σίγουρη αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, δεν υπερισχύσουν, και κυριαρχήσει ο ορθολογικός φόβος πως μία έξοδος ενός μέλους θα φέρει την κατάρρευση όλου του ευρω-οικοδομήματος, τι άλλο μπορεί να συμβεί (δεδομένου ότι ένα Μνημόνιο Νο.3 είναι αδύνατον); Μα να αφεθεί η Ελλάδα να κάνει αυτό που κάνουν πολιτείες των ΗΠΑ εντός της μεγάλης ζώνης του δολαρίου: στάση πληρωμών μέχρις νεοτέρας! Το κράτος μας θα συνεχίσει να ζει εντός των ορίων που του επιβάλουν τα φορολογικά του έσοδα (κάτι που πρέπει να κάνει έτσι κι αλλιώς υπό το Μνημόνιο Νο.2) και η ΕΕ θα τρέχει και δεν θα φτάνει να καταλαγιάσει τον μεγάλο αναβρασμό που θα επικρατεί στις αγορές καθώς οι μαύρες τρύπες των τραπεζών θα έχουν μεγαλώσει κι άλλο και τα CDS θα έχουν πυροδοτηθεί ξεκινώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση πολλών μεγατόνων.

Κάπου εκεί η Ευρώπη θα κληθεί να αποφασίσει αν θέλει να σώσει το ευρώ ή όχι, κι αν ναι με ποιόν τρόπο. Αν όχι, γυρνάμε όλοι στα εθνικά μας νομίσματα ή δημιουργούνται και κάποια περιφερειακά (π.χ. ζώνη του μάρκου, λατινική ένωση, συν κάποια σκόρπια νομίσματα όπως δραχμή, ιρλανδικό πουντ κλπ). Αν ναι, η λύση που θα δοθεί δεν μπορεί να βασίζεται απλά στις περικοπές, στα δάνεια και στην τιμωρία. Θα ενέχει, θέλοντας και μη, τα τρία βασικά συστατικά που λείπουν στην σημερινή ευρωζώνη: Ενοποίηση τραπεζικών συστημάτων, ενοποίηση μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους και, βεβαίως, μια κοινή επενδυτική πολιτική που θα ανακυκλώνει περί το 10% των πλεονασμάτων υπό την μορφή παραγωγικών επενδύσεων στην περιφέρεια (ίσως χωρίς την εμπλοκή των εθνικών κυβερνήσεων – κάτι που θα ήταν ευχής έργον).

Συμπέρασμα

Τι θα συμβεί λοιπόν όταν αποδειχθεί περίτρανα η αποτυχία της σύμβασης που οι βουλευτές μας καλούνται να αποδεχθούν την Κυριακή; Από τα τρία σενάρια που μπορεί να σκεφτεί κανείς (βλ. πιο πάνω), το πρώτο είναι εκτός τόπου και χρόνου. Το δεύτερο θα προκύψει μόνο σε περίπτωση άλλης μιας πολιτικής αστοχίας της γερμανικής ελίτ. [Άρα, λαμβάνοντας υπ’ όψη μας το πρόσφατο παρελθόν, είναι πολύ πιθανόν να … προκύψει.] Το τρίτο είναι το καλύτερο από τα τρία.

Ποιο από τα δύο αυτά σενάρια (το 2ο ή το 3ο;) είναι πιθανότερο; Θα θέλαμε το 3ο. Αλλά, όσον αφορά την βέλτιστη απόφαση στην ψηφοφορία της Κυριακής, είτε προκύψει το 2ο είτε το 3ο, ένα «ναι» στο Μνημόνιο Νο.2 θα έχει αποδυναμώσει την Ελλάδα στην πιο δύσκολή στιγμή – την στιγμή που η αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 γίνει φανερή.

Όπως είδαμε, στην περίπτωση που δεσμευτούμε στο Μνημόνιο Νο.2 και προκύψει το Σενάριο 2, ουσιαστικά θα έχουμε χρεώσει το κράτος μας με πολλά δις ώστε να εξαγοράσει η Γερμανία χρόνο για να μας εξοβελίσει από το ευρώ όταν οι ηγέτες της κρίνουν ότι τους συμφέρει - κι όταν η Ελλάδα είναι αποδυναμωμένη περισσότερο από σήμερα. Αν είναι να μας εκπαραθυρώσουν, γιατί φίλες και φίλοι να χρεωθούμε σήμερα τόσα δις ευρώ; Γιατί να μετατρέψουμε το 35% του δημόσιου χρέους μας στους ιδιώτες σε ομόλογα του αγγλικού δικαίου; Γιατί να αποδεχθούμε περικοπές που καταστρέφουν ό,τι έχει μείνει από τον παραγωγικό μας ιστό και που είναι τριπλάσιες από αυτές που αρκούν για να ζει το κράτος από τα φορολογικά του έσοδα (εφόσον αναβάλει μέχρι νεοτέρας τις αποπληρωμές των δανείων του);

Κι αν τελικά δεν μας δείξουν την πόρτα του ευρώ (κάτι που θεωρώ ότι τελικά δεν θα κάνουν), και η «προαναγγελθείσα» αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 τους αναγκάσει να μας επιτρέψουν την στάση πληρωμών εντός της ευρωζώνης, γιατί να μην την κάνουμε τώρα, πριν δεσμευτούμε με το Μνημόνιο Νο.2;

Επίλογος

Το επόμενο εικοσιτετράωρο οι τριακόσιοι της Βουλής θα κληθούν να πάρουν την τελευταία σημαντική απόφαση του πολιτικού τους βίου. Τους την παρουσιάζουν ως μονόδρομο. Ναι, μονόδρομος είναι. Ένας μονόδρομος που θα στερήσει και σε αυτούς, αλλά και σε μια ολόκληρη γενιά, το δικαίωμα να αποφασίζουν. Το Μνημόνιο Νο.2, που τους λένε να ψηφίσουν για να σωθεί η χώρα, θα αποτύχει. Όπως απέτυχε και το προηγούμενο. Το μόνο που θα πετύχει είναι να δημιουργήσει μια Ελλάδα που από τούδε και στο εξής, στερείται το δικαίωμα να επιλέγει.

Την Κυριακή, πριν φύγουν από το σπίτι τους για τη Βουλή, ας κάτσουν μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου τους ακίνητοι. Για πέντε, δέκα λεπτά ας στηθούν μπροστά στο είδωλό τους. Να κοιτάξουν βαθειά μέσα στα ίδια τους τα μάτια. Να στοχαστούν μπροστά στην αντανάκλασή τους. Και να σκεφτούν κάτι πολύ, πολύ απλό: Ό,τι και να κάνει η κα Μέρκελ, η ΕΕ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η χώρα μας, η γενιά που έρχεται, θα είναι λιγότερο αδύναμη αν εκείνοι απλά προσέλθουν στο Κοινοβούλιο και πούνε όχι στο Μνημόνιο Νο.2. Έτσι απλά. Και μετά ας φύγουν από την μπρος πόρτα, διαχεόμενοι μέσα στην κοινωνία που τόσο καιρό πληγώνουν κι η οποία όμως έχει την δύναμη να τους συγχωρήσει. Αρκεί να πουν το «όχι» σε μια δανειακή συμφωνία-τέρας που είναι καταδικασμένη στην αποτυχία.

www.protagon.gr

Η αγωνία του Κουβέλη πριν το πέναλτι...

2012-02-11T13:09:00.000+02:00

του Κώστα Βαξεβάνη

Η Αριστερά στην Ελλάδα, σε αντίθεση με ό,τι θέλει να πιστεύει, είναι κομμάτι του πολιτικού συστήματος. Δεν κυβέρνησε η ίδια, αλλά τους άφησε να κυβερνήσουν όπως ήθελαν. Πολλές φορές ήταν αυτή που διαμόρφωσε, όχι μόνο τα συνθήματα, αλλά επέβαλε και το «θεσμικό» πλαίσιο για να αναπτυχθούν και να λειτουργήσουν παρασιτικές καταστάσεις. Χρησιμοποιήθηκε από τα κόμματα εξουσίας ως το λαϊκό τυράκι στην μεγάλη παγίδα ενός αντιλαϊκού κράτους.

Ο συνδικαλισμός είναι η μεγάλη της αμαρτία. Ένας συμφεροντολογικός, ρουσφετολογικός, συγκαλυπτικός συνδικαλισμός δημιουργήθηκε στη θέση των διεκδικήσεων με αποτέλεσμα και προοπτική. Οι συνδικαλιστικοί φορείς έγιναν ομάδες διαπραγματεύσεων με την εξουσία, θερμοκοιτίδες ανάπτυξης παιδιών του κομματικού σωλήνα που στρογγυλοκάθισαν στα έδρανα της Βουλής, αλλά κυρίως άρρωστοι οργανισμοί, παθογενείς, σχεδόν πάντα ταυτισμένοι με την οικονομική διεκδίκηση.

Πάντα μου έκανε εντύπωση, πώς συνδικαλιστικοί φορείς, όπως η ΟΛΜΕ, κατάφερναν με επιτυχία να διεκδικούν τα οικονομικά τους αιτήματα, αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να βάλουν ένα θεσμικό αίτημα όπως η κατάργηση της παραπαιδείας. Δεν έκαναν ποτέ μια απεργία για να σταματήσει το φαινόμενο σε ένα σχολείο 30 μαθητών (όπως στον Αη Στράτη),να έχει οργανικές θέσεις 47 καθηγητών, οι οποίοι βεβαίως ήταν κομματικά ρουσφέτια.

Στα Πανεπιστήμια, η Αριστερά δεν έβαλε ποτέ δίπλα στα άλλα αιτήματα, να πάψει το Πανεπιστήμιο να είναι προσωπικό Πανεπιστήμιο ομάδων που εξασφάλιζαν την «πρόοδό» τους με κομματική συνδιαλαγή, χωρίς να έχουν πάνω από δύο επιστημονικές εργασίες. Απαξιώθηκαν έτσι τα Πανεπιστήμια και ακόμη και τον καιρό της κρίσης (κυρίως τον καιρό της κρίσης) τα βλέμματα στρέφονται στην ιδιωτική Παιδεία. Το 2012 επιστρέφουμε στην Παιδεία του 50, με την γνώση να προσφέρεται στους πλούσιους. Ακόμη και σήμερα η Αριστερά, δεν δέχεται την αξιολόγηση,-στοιχείο πάντα της πολιτικής της στο παρελθόν-,στην Παιδεία. Φαντάζομαι πως μια πιο επαναστατική Aριστερά, θα επεκτείνει την μη αξιολόγηση και στην Υγεία.

Η Αριστερά έδωσε την άδεια να θεσμοθετηθεί συνολικότερα η αναξιοκρατία. Όταν τα κόμματα εξουσίας προσλάμβαναν με αναξιοκρατία και αναξιοπρέπεια, ρουσφετολογικά, την κομματική τους πελατεία, η Αριστερά αντί να βάλει κόκκινη γραμμή, δεχόταν την μονιμοποίηση (των μη ικανών) με το επιχείρημα ότι ήταν εργαζόμενοι. Έτσι ο μη ικανός μπορούσε να υπηρετεί στο δημόσιο τομέα, ο οποίος έγινε αντιπαραγωγικός, γραφειοκρατικός και τελικώς ένα μεγάλο πρόβλημα.

Η Αριστερά ήταν αυτή που βάφτισε με απολυτότητα, χωρίς κριτήρια, με ιδεολογικό στρες, κάθε αίτημα εργαζομένων δίκαιο. Ο,τιδήποτε κρατικό πανάκεια και οτιδήποτε ιδιωτικό (ακόμη και αν είχε μεράκι και αποτελέσματα) φορέα του κακού.

Έπεσε έτσι θύμα του πολιτικού μακιαβελισμού της ή του εμπειρισμού της και τελικώς της ιστορίας. Θεώρησε λαϊκή αντίδραση τον θυμό (δίκαιο ή άδικο), ετεροκαθορίστηκε από τη σύγκρουση και στο όνομα της μεγάλης αόριστης επανάστασης έχασε τη μάχη της μικρής καθημερινότητας που απαιτούσε παρέμβαση.

Ο Φώτης Κουβέλης ξεπήδησε από αυτή την Αριστερά, αλλά θέλησε να μετατοπίσει τον άξονα του αριστερού προς την μεριά της ευθύνης. Είπε πράγματα που απειλούσαν το πυρήνα του αριστερού. Που ζητούσαν καταστροφή των σχημάτων και αποκαθήλωση των εικονισμάτων. Είναι προφανές πως η δημοφιλία του δεν σχετίζεται με αυτό. Σήμερα φαντάζει μια λύση και ένα άλλοθι μαζί για όσους εγκαταλείπουν τα κόμματα εξουσίας ψάχνοντας κάτι που δεν είναι κραυγαλέο και μοιάζει έντιμο. Οι σύντροφοί του στην άλλη Αριστερά δεν το θεωρούν και τόσο Αριστερό, αλλά δεν ξέρω αν και οι ίδιοι μπορούν να ορίσουν το Αριστερό. Σίγουρα δεν ταυτίζεται πια με την καταγγελία σε μια εποχή που ο καθένας μπορεί να καταγγείλει, αλλά λίγοι μπορούν να δημιουργήσουν πρόταση και όραμα.

Ο Κουβέλης λοιπόν για λόγους όχι μόνο πολιτικής του, αλλά και πολιτικής και συγκυριών θεωρεί ότι μπορεί να εκφράσει τον άλλο πόλο. Πρέπει να διαχειριστεί τη λαοφιλία του, την αγωνία του κόσμου, τις πολιτικές θέσεις και την κρίση στο ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Πώς λοιπόν θα απαντήσει; Μέχρι τώρα απαντάει με όρους του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Θεωρεί πως πρέπει να είναι όσο οξύς απαιτείται για να μην φοβίσει την δίοδο ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ. Το σημαντικότερο όμως είναι άλλο. Πως επιλέγει τα πρόσωπα εκείνα, που θεωρεί πως θα εκφράζουν μια θελκτική πολυσυλλεκτικότητα. Μέχρι σήμερα αυτή η πολυσυλλεκτικότητα είναι μια αριθμητική πράξη και όχι μια αλγεβρική πολιτική.

Αθροίζει πρόσωπα που έχουν φθαρεί, που απέτυχαν στα κόμματα που υπηρέτησαν όχι λόγω πολιτικών διαφωνιών, αλλά αδυναμίας τους στη μάχη των συσχετισμών, και που πολλά απ αυτά είχαν την συνήθεια των πειραματισμών στον πολιτικό στίβο ως στοιχείο επιβίωσης.

Ο Κουβέλης και το κόμμα του θα μπορούσε να στηριχτεί σε άγνωστα, άφθαρτα πρόσωπα που διαθέτουν την εκτίμηση του χώρου από τον οποίο προέρχονται και αντιλαμβάνονται την πολιτική ως ανάγκη και όχι ως ανάγκη τους. Δεν το κάνει. Χτίζει ένα οικοδόμημα από τα υλικά που πετάνε οι άλλοι εργολάβοι. Αν το θέμα είναι να στεγάσει κάπου το κεφάλι του είναι κατανοητό. Αν θέλει να χτίσει μια άλλη πολιτική πραγματικότητα, τότε πρέπει να ξεχάσει τις κακές συνήθειες που δημιουργούν κακές πραγματικότητες. Οι επιλογές λάθος προσώπων δεν είναι ένα λάθος στα πρόσωπα, αλλά στην ίδια την πολιτική. Αν του κάνουν αυτοί, τότε μοιραία γίνεται ίδιος και αυτός.

Πριν το πέναλτι, ο Κουβέλης έχει το άγχος του τερματοφύλακα. Αλλά κάνει ένα λάθος. Η χώρα αυτή δεν θέλει τερματοφύλακα. Θέλει επιθετικούς.

ΠΗΓΗ: το κουτί της Πανδώρας

Mήπως οι Έλληνες έχουν κάποιο δίκιο να καίνε γερμανικές σημαίες;

2012-02-11T08:56:00.000+02:00

της Catherine Boyle

Σύμφωνα με τους ανταποκριτές του CNBC, κατά τη διάρκεια των μεγάλων διαδηλώσεων της Τρίτης (7/2) στην Αθήνα, Έλληνες διαδηλωτές έκαψαν γερμανικές σημαίες. Αυτό εκ πρώτης όψεως μοιάζει με κάποιον που δαγκώνει το χέρι που τον ταΐζει.

Τα ελληνικά μίντια επαναλαμβάνουν τις κριτικές κατά των κρατών που ηγούνται της προσπάθειας να διασωθεί η Ελλάδα, με τίτλους από «σκηνικό κατοχής» και «στέλνουν στο εξωτερικό το ταμείο του κράτους» (στην εθνικιστική εφημερίδα «Αυγή») ως «ασφυκτική πίεση Μέρκελ-Σαρκοζί» (στην εφημερίδα «καθημερινή»).

Ως η μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης κι εκείνη που έχει αντεπεξέρθει σχετικά καλύτερα στην κρίση, η Γερμανία έχει αναλάβει το ρόλο της αυστηρής νταντάς που μαλώνει τα άτακτα παιδιά που έσπασαν τα παιχνίδια τους τούς τελευταίους μήνες -ιδίως καθώς οι επερχόμενες εκλογές στη Γαλλία σκορπίζουν αμφιβολίες για τη συνέχιση της παρουσίας του Νικολά Σαρκοζί (Nicolas Sarkozy) στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Από την άποψη αυτή οι Έλληνες διαδηλωτές μπορεί να ιδωθούν ως κακομαθημένα παιδιά που «τα σπάνε» γιατί τους έκοψαν το χαρτζιλίκι.

Από την άλλη, τα μέτρα λιτότητας που πρότεινε η «τρόικα» του «διεθνούς νομισματικού ταμείου» (ΔΝΤ), της «ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας» (ΕΚΤ) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) μπορεί να έχουν σοβαρότατες επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία.

Η Γερμανίδα καγκελάριος 'Ανγκελα Μέρκελ (Angela Merkel) διευκρίνισε: «δε θα συμμετάσχω στην αποβολή της Ελλάδας από το ευρώ... Δε θέλουμε να ταλαιπωρούμε τους Έλληνες, εξάλλου γιατί να κάνουμε κάτι τέτοιο; Αλλά θέλουμε να φθάσουμε σε ένα σημείο στο οποίο, με τη βοήθεια της Ευρώπης, η Ελλάδα να μπορεί να σταθεί στα πόδια της», δήλωσε την Τρίτη η Μέρκελ.

Γερμανικά κέρδη

Αλλά πολλοί κορυφαίοι οικονομολόγοι θέτουν εν αμφιβόλω την αξία της παραμονής της Ελλάδας στην ευρώ εφόσον η αναπτυξιακή της προοπτική υπονομεύεται από συνεχή μέτρα λιτότητας, ενώ μάλιστα εξακολουθεί να υπάρχει η προοπτική κάποια στιγμή η Ελλάδα να μην μπορέσει να αποπληρώσει τα χρέη της και να κηρύξει πτώχευση.

Υπάρχουν επίσης ψίθυροι πως η αδυναμία της Ελλάδας ωφελεί βραχυπρόθεσμα τη Γερμανία, καθώς συγκρατεί την αξία του ευρώ. «Οι Γερμανοί εξαγωγείς άντλησαν πελώρια πλεονεκτήματα από τη σύνδεση της Γερμανίας με την Ελλάδα, που ενίσχυσε την ανταγωνιστικότητά τους, πράγμα που σημαίνει πως ίσως να ήρθε η ώρα να βάλουν το χέρι στην τσέπη τους» δήλωσε στο CNBC την Τετάρτη (8/2) το στέλεχος της «ράμπομπανκ» Τζέιν Φόλι (Jane Foley). «Φέτος, όλα σχεδόν τα στοιχεία της γερμανικής οικονομίας εξελίχτηκαν καλύτερα του αναμενομένου, πράγμα που σημαίνει πως τελικά η Γερμανία μπορεί να αποφύγει την ύφεση».

Από την άλλη, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν την Τετάρτη, το Δεκέμβριο οι γερμανικές εξαγωγές παρουσίασαν τη μεγαλύτερη πτώση τους εδώ και τρία σχεδόν χρόνια. Μερικοί οικονομολόγοι εκτιμούν πως θα βοηθούσε στην εξυγίανση του ευρώ αν η Γερμανία μείωνε το πλεόνασμά της στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της ή αύξαινε τους μισθούς, ενθαρρύνοντας την κατανάλωση. Στη Γερμανία, το «κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος» παρέμεινε σταθερό την περασμένη δεκαετία, σε αντίθεση με ολόκληρη την υπόλοιπη ευρωζώνη.

Διατυπώνονται επίσης ενστάσεις για την ανάγκη της ενίσχυσης των οικονομιών με χειρότερες επιδόσεις από τη γερμανική. Στο πλαίσιο του γενικότερου σχεδίου διάσωσης της Ελλάδα, οι γερμανικές τράπεζες που είναι εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος αντιμετωπίζουν τώρα το «κούρεμα» της ονομαστικής αξίας των χρεογράφων που κατέχουν.

H Catherine Boyle είναι οικονομικός συντάκτης

Πηγή: Προοδευτική Πολιτική

"Ανοιχτά Μικρόφωνα" απόψε

2012-02-10T20:59:00.000+02:00

Όπως κάθε Παρασκευή βράδυ έτσι κι απόψε η μουσική εκπομπή της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης "Ανοιχτά Μικρόφωνα" (η μοναδική μουσική εκπομπή που παράγεται στην πόλη μας και αναδεικνύει τις μουσικές της δυνάμεις) παρουσιάζει το συγκρότημα

"Λαϊκά Προάστια"

Η εκπομπή είναι αφιερωμένη στα τραγούδια του Λευτέρη Παπαδόπουλου και των μεγάλων ελλήνων συνθετών που τα μελοποίησαν.

Δείτε απόψε στις 10:00 το βράδυ (και σε επανάληψη την Κυρικαή στις 3:30 το μεσημέρι) κι απολαύστε τις μελωδίες του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Και στο διαδίκτυο απ' ευθείας την ώρα της εκπομπής απο το TV100 Live!

Μπράβο Γερμανοί!

2012-02-10T19:28:00.000+02:00

του Γεώργιου Π. Μαλούχου
Οι πιο συχνοί αναγνώστες αυτής της στήλης θα πρέπει να έχουν εκπλαγεί από τον τίτλο: δύο χρόνια τώρα, ακατάπαυστα υποστηρίζει ότι ο γερμανικός ηγεμονισμός είναι η συνειδητή κύρια δύναμη που εκμεταλλεύεται την κρίση χρέους και οδηγεί την Ελλάδα στο χάος αλλά και συνολικά την Ευρώπη στη βίαιη γερμανοποίηση. Ας μη βιαστούν κάποιοι να χαρούν: η θέση αυτή, όχι απλώς δεν κλονίζεται, αλλά, μέρα με τη μέρα, επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα κι εδώ και αλλού στην Ευρώπη.

Όμως, σήμερα, οι «φίλοι» μας οι Γερμανοί, δικαιούνται ένα μεγάλο μπράβο: όχι μόνον γιατί πήραν αυτό που ήθελαν και το πήραν όλο, αλλά και γιατί φρόντισαν, αμέσως αφού το πήραν, να αμφισβητήσουν εν μέρει την ίδια τη συμφωνία καταστροφής την οποία μας επέβαλαν, καθώς επίσης και να ευτελίσουν εκ νέου τους Ελληνες πολιτικούς αρχηγούς που μόλις είχαν δεσμευθεί για όλα όσα τους απαιτήθηκαν με το πιστόλι στον κρόταφο, λέγοντας ότι λείπουν οι σφραγίδες, οι υπογραφές, ή τα… δακτυλικά αποτυπώματα. Επιπλέον, λίγο αργότερα, το βράδυ, μάθαμε από τον ίδιο τον πρόεδρο του Eurogroup ότι η χθεσινή συνεδρίαση ήταν περίπου ένα «κόλπο» για να αναγκαστούν οι αρχηγοί των κομμάτων να πάρουν αυτές τις αποφάσεις... Όλα αυτά, στη δημοκρατική ένωση της Ευρώπης του 21ου αιώνα…

Όμως το πιο θλιβερό είναι ότι έχουν και τη νομιμοποίηση να το πράξουν. Η ελληνική αναξιοπιστία έχει φτάσει πράγματι στο κόκκινο: ίσως μάλιστα αυτό δεν οφείλεται μόνον στα δύο χρόνια του «άλλα λέω άλλα κάνω». Ισως δεν οφείλεται καν στο συνεχές «συμφωνώ αλλά διαφωνώ» που καταντά ιλαρό. Ισως κατά βάθος να οφείλεται ακόμα και στο ίδιο το γεγονός ότι οι ελληνικές ηγεσίες δέχθηκαν να λάβουν τέτοιες αποφάσεις: πιθανώς, οι «φίλοι» μας οι Γερμανοί σκέπτονται κάτι σαν «πώς μπορεί κανείς να εμπιστευθεί ηγεσίες που κάνουν ό,τι τους λένε και αποδέχονται τέτοια μέτρα; Τι ηγεσίες είναι αυτές; Που δεν απειλούν να τα τινάξουν όλα στον αέρα;». Γιατί το 20% όλων αυτών των μέτρων και υπό τέτοιες συνθήκες, θα ήταν αδύνατο να το παρουσιάσουν οι ίδιοι στον δικό τους λαό, αν υπήρχε ποτέ ανάγκη… Αν το σκέπτονται, θα έχουν δίκιο.

Οι Γερμανοί τα πήραν όλα από την ελληνική πλευρά και τα υπόλοιπα είναι κουβέντες, απ’ όπου κι αν προέρχονται. Αλλά δεν τους αρκεί. Οδηγούν και στην εξαφάνιση του αστικού ελληνικού πολιτικού συστήματος. Θέλουν να μην υπάρχει ίχνος φωνής που να μπορεί να πει το παραμικρό. Απαιτούν την πλήρη και έμπρακτη κατάργηση της έννοιας πολιτική στην Ελλάδα. Κι έτσι που είναι αυτή η πολιτική, ίσως, τελικά, πραγματικά πρέπει να τους πει κανείς αυτό το μπράβο – μπορεί να είναι το μόνο στο οποίο «βοηθούν», αποτελειώνοντας όχι μόνον τη χώρα, αλλά και το πολιτικό σύστημα που την έφερε ως εδώ, αυτό το ίδιο που αποδέχθηκε σκυφτά τις εντολές τους. Και, στη θέση του, αναγεννούν ταχύτατα μια Αριστερά, μέσα από τις στάχτες της κοινωνίας και της Ιστορίας…

Όλα αυτά, οι Γερμανοί, τα επιβάλλουν, αλλά δεν τα τιμούν. Είναι στη δισυπόστατη φύση τους: ισοπεδώνουν, αλλά τιμούν εκείνους που αντιστέκονται. Όχι τους άλλους… Όταν, το 1941, κατέλαβαν τα οχυρά της Μακεδονίας, στο Ρούπελ και αλλού, οι τελευταίοι Ελληνες πολεμιστές που αναγκάστηκαν πλέον να παραδοθούν, μόλις βγήκαν έπειτα από μέρες λυσσαλέας αντίστασης απέναντι σε δυνάμεις ασύλληπτα υπέρτερες, συνάντησαν τα αγήματα των κατακτητών παραταγμένα, να τους αποδίδουν τιμές! Λίγο μετά, με την ολοκλήρωση της «Βαλκανικής εκστρατείας», ο ίδιος ο – δημοκρατικά εκλεγμένος – καγκελάριος Χίτλερ, εκφώνησε μπροστά στους βουλευτές του Ράιχ τον απόλυτο θαυμασμό του για τον Ελληνα στρατιώτη: τον μόνο, είπε ο ίδιος ο Χίτλερ, που τόσο ηρωικά τους αντιστάθηκε… Και έδωσε στους Ελληνες αιχμαλώτους, για τον ηρωισμό τους, προνόμια που σε καμιά άλλη κατεχόμενη χώρα δεν δόθηκαν.

Σήμερα, δεν υπάρχει φυσικά ούτε Χίτλερ, ούτε ναζισμός, ούτε όπλα, ούτε όλα αυτά. Υπάρχουν άλλα ζητήματα. Όμως, ακόμα περισσότερο, δεν υπάρχει κι ο παραμικρός θαυμασμός για τους αιχμαλώτους εκείνους «αξιωματικούς» που, τελικά, δεν αντιστάθηκαν…
www.tovima.gr

Ένταλμα σύλληψης της... τρόικας ζητούν αστυνομικοί

2012-02-10T17:28:00.000+02:00

Με ένταλμα σύλληψης για σωρεία παραβάσεων της κείμενης νομοθεσίας απειλεί η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων τα... στελέχη της τρόικας, τονίζοντας ότι οι ίδιοι αρνούνται να βρεθούν απέναντι στους πολίτες που διαμαρτύρονται.

Η ανακοίνωση απευθύνεται στους εκπροσώπους των δανειστών και αναφέρει:"Σας προειδοποιούμε ως νόμιμοι εκπρόσωποι των Ελλήνων αστυνομικών ότι θα απαιτήσουμε να εκδοθούν άμεσα τα εκ του νόμου προβλεπόμενα εντάλματα σύλληψής σας για σωρεία παραβάσεων της κείμενης νομοθεσίας, με την αυτόφωρη διαδικασία, σύμφωνα με ειδικές διατάξεις του ελληνικού ποινικού νόμου, όπως είναι η εκβίαση, ησυγκεκαλυμμένη προώθηση κατάργησης ή συρρίκνωσης του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και της εθνικής κυριαρχίας, η προσβολή άλλων ουσιωδών εννόμων αγαθών του ελληνικού λαού κλπ"."Τα συμφέροντα των δανειστών των τοκογλυφικών δανείων και των κεφαλαιούχων που εποφθαλμιούν τον εθνικό μας πλούτο, δεν μπορεί με κανένα κανόνα δικαίου να τίθενται σε προτεραιότητα έναντι των καθημερινών στοιχειωδών αναγκών του λαού. Πέραν τούτου, η προτεραιότητα της επιβίωσης των πολιτών ενός έθνους, έχει νομολογηθεί διεθνώς ότι είναι προτεραιότητα όχι μόνο της εγχώριας πολιτικής, αλλά και της διεθνούς κοινότητας. Εξάλλου, δεν είμαστε ούτε εμείς ούτε η πλειοψηφία του λαού που βρίσκεται στην ίδια μοίρα, αυτοί που προκαλέσαμε την κρίση.Επειδή, ωστόσο, διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά, ότι συνεχίζετε την ίδια καταστροφική για όλους μας πολιτική, θέλουμε να σας δηλώσουμε κατηγορηματικά ότι σε καμία περίπτωση δεν θα δεχθούμε να μας βάλετε να σκοτωθούμε με τα αδέρφια μας.Σας προειδοποιήσαμε ότι αρνούμαστε να βρεθούμε απέναντι στους γονείς, στα αδέρφια, στα παιδιά μας, σε κάθε πολίτη αυτού του τόπου, που διαμαρτύρεται και απαιτεί αλλαγή πορείας.Όλοι μας ζητούμε προγραμματικές πολιτικές που θα διασφαλίζουν τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού και όλων ημών που πλέον διαβιούμε κάτω από τα όρια της φτώχειας" σημειώνουν.
www.nooz.gr

Τετέλεσται! Οι Ελληνες εν τάφω...

2012-02-10T16:06:00.000+02:00

του Γιώργου Δελαστίκ

Αβουλοι, μοιραίοι, σπιθαμιαίοι. Τίποτα δεν διαπραγματεύθηκαν. Τίποτα δεν διέσωσαν. Υπέκυψαν ασυζητητί σε όλους τους όρους και τις απαιτήσεις των επικυρίαρχων υπαλλήλων της ΕΕ και του ΔΝΤ, βυθίζοντας τη χώρα μας στο πιο βαθύ σκοτάδι της σύγχρονης ιστορίας της. Ο λόγος για τους πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων της συγκυβέρνησης - τον Γιώργο Παπανδρέου του ΠΑΣΟΚ, τον Αντώνη Σαμαρά της ΝΔ και τον Γιώργο Καρατζαφέρη του ΛΑΟΣ. Εξαιρετικά εύκολο αποδείχθηκε να καμφθούν οι επί μήνες ανέξοδα διαφημιζόμενες ως δήθεν ανυποχώρητες «κόκκινες γραμμές» του προέδρου της ΝΔ - σαν παγωτό χωνάκι στον ήλιο της Σαχάρας! Για τον Γ. Παπανδρέου και τον Γ. Καρατζαφέρη δεν υπήρχε φυσικά καμιά αμφιβολία ως προς το τι θα έπρατταν, αφού αυτοί είχαν ψηφίσει ήδη το πρώτο Μνημόνιο, αλλά αποδείχθηκε ότι και ο Α. Σαμαράς δεν είχε την κρίσιμη στιγμή το σθένος να διαφοροποιηθεί από αυτούς που σωστά λοιδωρούσε, κατατασσόμενος τελικά στην ίδια με αυτούς κατηγορία στη συνείδηση του ελληνικού λαού.

Τα ονόματα όλων αυτών που κατείχαν θέσεις ευθύνης και συναίνεσαν να παραδώσουν την Ελλάδα στις απαιτήσεις των κοινωνικών βαρβάρων της ΕΕ και του ΔΝΤ θα γραφτούν με μαύρα γράμματα στις δέλτους καταισχύνης της ελληνικής ιστορίας - πράγμα που φυσικά τους ίδιους καθόλου δεν τους νοιάζει.

Το μέλλον της χώρας διαγράφεται ζοφερό μετά από την παράδοσή της στους ξένους δανειστές. Εκατομμύρια Ελληνες θα πέσουν θύματα της οικονομικής Κατοχής.

Ηδη ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο οι πρώτοι «νεκροί» - οι άνεργοι δηλαδή που προκάλεσε η πολιτική που υπαγόρευσε το πρώτο Μνημόνιο: 1.029.000 οι άνεργοι τον Νοέμβριο - όταν δηλαδή πολλές επιχειρήσεις ακόμη κρατιόντουσαν με τα δόντια, με την ελπίδα ότι ίσως οι γιορτές τούς έδιναν το φιλί της ζωής.

Τώρα που κάθε ελπίδα οικονομικής ανάκαμψης εξέλιπε, πολύ φοβόμαστε ότι ο αριθμός των ανέργων θα έχει ξεπεράσει τον Ιούνιο το ενάμισι εκατομμύριο, υπερβαίνοντας το 30% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού από 20,9% που ήταν ήδη τον Νοέμβριο.

Η «δικτατορία των δανειστών» δεν πρόκειται να επιδείξει κανένα έλεος απέναντι στην οικονομική δυστυχία του πληθυσμού της υποτελούς Ελλάδας. Ξένοι είναι έτσι κι αλλιώς, τι να τους νοιάξει για τους Ελληνες; Αυτοί το πώς θα παίρνουν τα δισεκατομμύριά τους έχουν μοναδικό μέλημα, όπως όλοι οι τοκογλύφοι σε όλες τις εποχές.

Δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα για να τους νοιάζει αν οι Ελληνες πεινάνε, αν τα σχολεία μας κλείνουν, αν τα νοσοκομεία μας καταρρέουν.

Το πολύ πολύ να βάλουν τους Γερμανούς παπάδες να οργανώσουν και καμιά... φιλανθρωπική αποστολή για να μοιράσει συσσίτια σε πεινασμένους Ελληνες για να τα δείχνουν στη γερμανική τηλεόραση ώστε να ενισχυθεί η προπαγάνδα του Βερολίνου ότι... μας έσωσαν και μας ταΐζουν κι από πάνω!

Η ΕΕ και το ΔΝΤ προωθούν μεθοδικά και αποτελεσματικά τον στόχο τους που δεν είναι άλλος από το να ρίξουν τους μισθούς των Ελλήνων, σχηματικά μιλώντας, γύρω στο πεντακοσάρικο και μέχρι χιλιάρικο το πολύ, τις συντάξεις στα τρία - τέσσερα κατοστάρικα, να απολύσουν εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους και εκατομμύρια στον ιδιωτικό τομέα ώστε μέσω αυτής της κατοχικής εξαθλίωσης να υποβιβαστεί η Ελλάδα -όπως άλλωστε και όλες οι υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού νότου- στην κατηγορία των φτηνών και εξαθλιωμένων επαρχιών του Τέταρτου Ράιχ.

Τέτοιες είναι όλες οι χώρες του αλήστου μνήμης «υπαρκτού σοσιαλισμού» που μπήκαν στην ΕΕ και «σώθηκαν» κι αυτές!

Ζοφερές εποχές για την Ελλάδα και τους Ελληνες. Η πορεία προς την άβυσσο δεν έχει πάτο, καθώς η αρπακτικότητα των Ευρωπαίων δυναστών δεν έχει κορεσμό. Οσο στη χώρα μας δεν σημειώνεται παρατεταμένη κοινωνική έκρηξη, η λογική των επικυρίαρχων είναι και θα είναι «το υποζύγιο αντέχει, φόρτωσέ το κι άλλο!».

Προανήγγειλαν ήδη ότι τον Ιούνιο θα πάρουν κι άλλα μέτρα. Θα κόψουν τις συντάξεις αυτή τη φορά. Τώρα πια δεν φοβούνται να προαναγγέλλουν τα δεινά στα οποία υποβάλλουν τον ελληνικό λαό. Ουαί τοις ηττημένοις...

Ελεγχος
Δεν συμφέρουν την ΕΕ οι εκλογές

Οργίαζαν χθες οι φήμες για άμεση προκήρυξη εκλογών. Δεν τις συμμεριζόμαστε. Είναι σωστό το επιχείρημα ότι τώρα που ο Α. Σαμαράς μετατράπηκε από «αντιμνημονιακό λυκόσκυλο» σε «μνημονιακή σκυλίτσα της αγκαλιάς», θα ήταν εντελώς ακίνδυνη για την ΕΕ μια κυβέρνηση με πυρήνα τη ΝΔ. Αν γίνουν όμως σύντομα εκλογές, τότε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ με το ζόρι θα φτάσουν συνολικά το 50% των ψήφων, ενώ σήμερα μπορούν να ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν το 80% του ελληνικού λαού. Γιατί οι Γερμανοί και η ΕΕ να προτιμήσουν ένα κατά πολύ ασθενέστερο του σημερινού κυβερνητικό σχήμα; Ο,τι κι αν λέει τώρα πια ο Σαμαράς, ποιος του δίνει σημασία;

ΠΗΓΗ: www.ethnos.gr

Ξεσηκωθείτε!!!

2012-02-10T13:49:00.000+02:00

Σε λαϊκό ξεσηκωμό καλούν τους Έλληνες ο Μίκης Θεοδωράκης, Ο Μανόλης Γλέζος και ο Γιώργος Κασιμάτης, εναντίον των...

μέτρων που επιβάλει η τρόικα μέσω της κυβέρνησης Παπαδήμου με το δεύτερο Μνημόνιο και θα επιστρέψουν τη χώρα στη δεκαετία του '50.

Eκ μέρους της Συντονιστικής Επιτροπής της Ενιαίας Λαϊκής Δημοκρατικής Αντίστασης (Ε.ΛΑ.Δ.Α.) ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μανώλης Γλέζος και ο Γιώργος Κασιμάτης έκαναν την παρακάτω δήλωση:

«Τις ώρες αυτές που η κυβέρνηση Παπαδήμου και τα κόμματα που τη στηρίζουν, συμφωνούν στην εφαρμογή των ολέθριων σχεδίων της τρόικας και οδηγούν τη χώρα στην παρακμή και το λαό στη δυστυχία και την εξαθλίωση, μόνο μια απάντηση υπάρχει:

Γενικός ξεσηκωμός.

Καλούμε εκ μέρους της « Ε.ΛΑ.Δ.Α.» τους Έλληνες και τις Ελληνίδες να αντισταθούν, να ξεσηκωθούν και να ανατρέψουν τα σχέδιά τους.

Να πάρουν μέρος στις διαδηλώσεις που οργανώνονται σε όλη την Ελλάδα.

Καλούμε τους Αθηναίους και τις Αθηναίες να πλημμυρίσουν σήμερα το απόγευμα σε μια μεγάλη ενιαία διαδήλωση το κέντρο της πρωτεύουσας από την Ομόνοια μέχρι το Σύνταγμα.

Τώρα είναι η ώρα για Αντίσταση κι Αγώνα».

Η Ευρώπη της ανέχειας...

2012-02-10T12:02:00.000+02:00

του Νίκου Φραντζή

Ηταν η πλέον κατάλληλη μέρα για να συζητηθεί και να κλείσει μια συμφωνία που θα μειώσει τουλάχιστον κατά 20%-30% τις αποδοχές των Ελλήνων εργαζομένων -ενδεχομένως πολύ περισσότερο αφού το ποσοστό αυτό απεικονίζει μόνο τη μείωση του κατώτατου μισθού της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης, την οποία επέβαλε η ομάδα του μνημονίου στην ελληνική κοινωνία, και δεν λαμβάνει υπόψη την περικοπή επιδομάτων, καθώς και όσα θα συμβούν στις κλαδικές και επιχειρησιακές συμβάσεις.

Ηταν η ίδια ημέρα που η Eurostat ανακοίνωσε επισήμως το χάρτη της φτώχειας στην Ευρώπη όπως αυτός διαμορφώθηκε το 2010.

Τα στατιστικά στοιχεία τεκμηριώνουν ασφαλώς οποιαδήποτε εικασία αλλά δεν χρειαζόταν και πολλή περίσκεψη για να προβλέψει κανείς τι περιλαμβάνει αυτός ο χάρτης. Τα υψηλότερα ποσοστά φτώχειας στην Ευρωζώνη καταγράφονται στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, την Ουγγαρία και την Ελλάδα.

Εχει δίκιο όποιος πιστεύει ότι κάτι του θυμίζει αυτός ο κατάλογος. Είναι οι χώρες που περιλαμβάνονται στη βόλτα την οποία έχει κάνει στην Ευρώπη το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Και μεταξύ αυτών η Ελλάδα σε περίοπτη θέση στον κατάλογο της ανέχειας, με το ποσοστό του πληθυσμού που διαβιώνει κάτω από το όριο της φτώχειας να φτάνει το 27,7%. Δηλαδή σχεδόν 1 στους 3 από τους κατοίκους αυτής της χώρας ζει σε συνθήκες ανέχειας.

Και όμως αυτή θα μπορούσε να είναι η καλή είδηση. Γιατί πολύ απλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή από όσο τα διαθέσιμα στατιστικά την περιγράφουν. Τα στοιχεία της Eurostat σταματούν στο 2010, δεν περιλαμβάνουν τις αλλαγές του 2011 με την έξαρση της ανεργίας, τις μειώσεις αποδοχών στο δημόσιο τομέα και ακόμη τις άδηλες περικοπές του διαθέσιμου εισοδήματος μέσω της φορολογικής αφαίμαξης που υφίσταται ο ελληνικός πληθυσμός.

Και το σημαντικότερο: τα στοιχεία αυτά δεν έχουν ενσωματώσει τη δραματική επιδείνωση που θα συναντήσουμε τους επόμενους μήνες. Κατόπιν αυτών δεν θα είναι υπερβολικά απαισιόδοξος όποιος διατυπώσει την πρόβλεψη ότι μέσα στο 2012 το ποσοστό της ανέχειας θα πλησιάσει στη χώρα μας το 50%, με 1 στους 2 να ζει κάτω από όριο της φτώχειας. Είναι βέβαιο ότι το ευρωπαϊκό μας μέλλον δεν το οραματιζόμασταν κάπως έτσι...

ΠΗΓΗ: εφημερίδα Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Αλίμονο στους νέους

2012-02-10T09:41:00.000+02:00

του Κώστα Γιαννακίδη

Υπάρχουν μερικά εκατομμύρια συμπατριωτών μας που ουδόλως συγκινήθηκαν από τις νυχτερινές μανούβρες, τις φορτισμένες δηλώσεις και τις πατριωτικές φούσκες. Δεν συγκινήθηκαν διότι, απλώς, είχαν βυθιστεί στον ύπνο που τραβάτε και εσείς κάθε βράδυ πάνω από τα μάτια σας. Το μαξιλάρι πήρε το σχήμα της αγωνίας τους και το πρωί ήταν ποτισμένο από αριθμούς και άγχη.

Οι άνθρωποι αυτοί ξύπνησαν σε μία καινούργια χώρα. Βγήκαν από το σπίτι κοιτώντας με φόβο το γραμματοκιβώτιο, ζέσταναν τα χέρια με την ανάσα τους, κάποιοι γλίστρησαν στην παγωνιά και αρκετοί ξεκίνησαν με το βλέμμα πιο κάτω και από τις σόλες των παπουτσιών τους. Αυτοί είστε εσείς ή ο διπλανός σας. Είναι ο μέσος Έλληνας. Το πιθανότερο είναι να μην έχει και σπουδαία πληροφόρηση για όσα έγιναν τη νύχτα.

Κακώς! Διότι έτσι δεν εκτίμησαν την ευρηματικότητα των τριών πολιτικών αρχηγών που, ενώ συναίνεσαν αμέσως στη μείωση του κατώτερου μισθού κατά 22%, έσκυψαν πάνω από τον πόνο του συνταξιούχου. «Να λιγοστέψουμε τον πόνο» είπε ο Σαμαράς. Ο Καρατζαφέρης κάτι πήγε να πει με στίχους του Καβάφη. Ο ΓΑΠ έπρεπε να απαντήσει με στίχους του Γιάννη Πλούταρχου.

Αν δεν είσαι Έλληνας, το απολαμβάνεις. Οι αρχηγοί μας συμφώνησαν εύκολα να ανεβάσουν τις εργασιακές σχέσεις σε ρωμαϊκή γαλέρα. Αποδέχθηκαν χωρίς ιδιαίτερη διαπραγμάτευση βασικό μισθό που δείχνει ενδιαφέρων μόνο αν τον πάρεις σε κέρματα. Έστειλαν 15.000 πρώην ψηφοφόρους τους στην ανεργία. Συνυπέγραψαν τη μείωση των κοινωνικών δαπανών.

Όμως η εμπλοκή παρουσιάστηκε στις συντάξεις. Όλα και όλα, στην Ελλάδα ο συνταξιούχος είναι βαρόμετρο πολιτικής ευαισθησίας. Είναι άλλο να αρχίζεις τη ζωή σου με 300 ευρώ και άλλο να την τελειώνεις με χαμηλή επικουρική σύνταξη. Ούτως ή άλλως, αν, ως νέος, καταφέρεις να βρεις δουλειά, η ευτυχής συγκυρία αναπληρώνει το χαμένο εισόδημα. Αν, όμως, ως συνταξιούχος υποστείς μείωση της σύνταξης, τότε κάποιοι στα ραδιόφωνα θα καθαρίζουν λαρύγγι πριν πιάσουν μικρόφωνο.

Το πολιτικό σύστημα που αναδείξαμε και ανεχθήκαμε οδήγησε τη χώρα σε αυτή τη μέρα. Και το μόνο που είχε να δείξει στην οριακή, υποτίθεται, διαπραγμάτευση ήταν προσχηματικές αντιρρήσεις. Όντως, τα βλέπει η μέρα και γελάει.

Πηγή: Protagon.gr

Οι γυναίκες γουστάρουν εξουσία...

2012-02-09T20:15:00.000+02:00

του κοριτσιού του διπλανού portal

Όπως ξέρετε όσοι με ξέρετε παίδες μου αγαπημένοι, δύο δώρα μου χάρισε ο μεγαλοδύναμος: Τη φιλοσοφία (στη θεωρία) και τον ξάδερφό μου το Σάκη (στην πράξη). Δεν ξέρω μάλιστα μέχρι τώρα αν μπορώ να αποτιμήσω ποιο ήταν πιο σημαντικό. Διότι ναι μεν η φιλοσοφία μου πρόσφερε το βάθος της ύπαρξής μου, αλλά ο Σάκης το πλάτος του χαμογέλου μου (οπότε Σάκης –φιλοσοφία σημειώσατε χ! ) Εξου και νιώθω την ανάγκη να τον τιμώ τον ρέμαλο τον ξάδερφο από καιρού εις καιρόν μεταφέροντας σας τα νέα του. Η αλήθεια είναι ότι το κάνω αραιά γιατί ένα από τα τεράστια προτερήματα του Σάκη είναι ότι στερείται νέων. Τίποτα δεν συμβαίνει στη ζωή του. Μια θάλασσα ηρεμίας ο βίος του. Οι μέρες πάνε κι έρχονται, στον έξω κόσμο γαμιέται ο Δίας αλλά το μεγαλύτερο συμβάν της ζωής του Σάκη είναι 1) ότι έγραψε προ μηνός ένα ωραιότατο tweet (τύπου: «η ζωή δεν έχει κανένα νόημα άρα πεινάω» (στο οποίο διακρίνετε πιστεύω την βαριά επίδραση της φιλοσόφου ξαδέρφης του, δηλαδή εμού προσωπικώς) και 2) ότι κατέβασε ένα νέο επεισόδιο του modern family.

Τελευταία μάλιστα μένει εντελώς ακίνητος σαν τον Βούδα στον καναπέ (μέσα στην κουβερτούλα Σνάγκι, την κόκκινη) προσπαθώντας να συνέλθει από τα χτυπήματα που του επέφερε η πουτάνα η ζωή όταν αποφάσισε επιτέλους κι αυτός να κατεβεί από τον καναπέ και να ερωτευτεί. Το Μαράκι, το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου του, αφού τον ξεζούμισε (του έτρωγε συστηματικά την μισή πιτσα χατ Γκρηκ λάβερ), τον πέταξε στον κάδο της ανακύκλωσης (τον μπλε) άνευ λόγου και αιτίας. Ο Σάκης υποψιάζεται ότι νταραβερίζεται με το ντελίβερι μπόϊ της Πίτσας Χατ για ευνόητους λόγους. Εγώ πάλι υποψιάζομαι ότι βαρέθηκε να τα έχει και με τον γκόμενο και με τον καναπέ του για ακόμα πιο ευνόητους λόγους (ρίχνω ένα χιντ για τους ανυποψίαστους: Έχετε επιχειρήσει να κάνετε σεξ σε καναπέ με χοντρό;)

Τις προάλλες όμως που πέρασα από τη μεζονέτα για να τσεκάρω πως είναι (βαριέται να σηκώνει και τα τηλέφωνα βλέπετε) τον βρήκα όρθιο!!! Βαστάτε τούρκοι τα άλογα, είπα από μέσα μου, κάτι έγινε εδώ. Κάτι μεγάλο, κάτι αποτρόπαιο, κάτι που ούτε ο Νοστράδαμος δεν μπόρεσε να προβλέψει.
-Τι λέει ρε ξάδερφε; Γιατί είσαι κάθετος;
-Είμαι έξαλλος ρε μαλάκα. Δε με χωράει ο τόπος.
-Γιατί ρε φίλε; Τι έπαιξε;
-Γιατί μόλις διάβασα στο twitter ότι μια ακόμα γκόμενα του Τζον Κένεντυ βγάζει βιβλίο για να μας περιγράψει πως την πήδηξε προ χιλίων ετών όταν έκανε άσκηση στον λευκό Οίκο.
-Ε, και; Τι σε νοιάζει εσένα ρε; Γκόμενά σου ήταν;
-Mα γι αυτό με νοιάζει. Γιατί δεν ήταν.
-Αν είναι έτσι, έχω νέα για σένα ξάδερφε. Ούτε η Τζάκι σου κατσε.
-Ρε μαλάκα αυτές πάνε 18 χρονών, τρελά γκομενάκια και τα ρέστα και πηδιούνται με τον κάθε γέρο παπάρα μόνο και μόνο επειδή είναι πολιτικοί και τα ρέστα.

ΩΧ. Είπε δυο φορές σε μια φράση «και τα ρέστα». Πολύ ταραγμένος είναι ο ξάδερφος. Μόνον όταν ταραζόμαστε στο σόι μας επαναλαμβάνουμε συνέχεια μια φράση.
-Ούτε καν τη φιλούσε ρε. Την κάλεσε στην κρεβατοκάμαρα, πήγε, της έπιασε το βυζί, της έβγαλε το βρακί και αυτά! Ούτε καν τη φιλούσε! Τα περιγράφει εν ψυχρώ η μαλάκω. Και ήταν και παρθένα.
-Θα είχε daddy syndrome ρε ξάδερφε. Πατρική φιγούρα κι έτσι.
-Φίρμα syndrome είχε ρε μαλάκα. Το λέει κιόλας: Με ήθελε ο πιο γνωστός πολιτικός του κόσμου και θα έλεγα όχι; ναι μωρή, όχι να πεις!
-Ναι.
-Αυτό μόνο έχεις να πεις; Άσε που την έβαλε να κάνει πίπα και σ΄ένα φίλο του. Ήταν λέει τεντωμένα τα νεύρα του και ήθελε να τον χαλαρώσει.
- Όντως χαλαρώνει πάντως.
-Ρε ασιχτίρ κι εσύ μη σου πω καμιά κουβέντα τώρα.

Παίδες αυτό δεν ήταν αστείο πλέον. Ο Σάκης είχε διαλυθεί. Δεν είχε ενοχληθεί χρόνια τώρα ούτε από το γονικό πρεσο, ούτε από την ανεργία, ούτε από το ΔΝΤ, ούτε από τη Μέρκελ. Αφού, μεταξύ μας παίδες, είχα θορυβηθεί πλέον. Όλοι μας έχουμε το αδύνατο σημείο μας (κι αυτό είναι μείον μας). Ακόμα κι ο σούπερμαν είχε τον κρυπτονίτη του ρε φίλε, ο Σάκης τίποτα; Και ιδού που ξημέρωσε η μέρα της αποκαλύψεως: Ο Σάκης τα παίρνει με τις μεγάλες παιχτούρες στο σεξ. Αυτούς που δεν χρειάζονται να μπουν στον κόπο για να ρίξουν τις γκόμενες, απλώς τις δείχνουν.
-Τελείωσε, το αποφάσισα. Θα κατεβώ στην πολιτική!
-Τι;

Αυτό όμως δεν ήταν προβλεπέ παίδες. Σοκαρίστηκα η ξαδέρφη!
-Εσύ ρε μαλάκα δεν κατεβαίνεις από τον καναπέ, τώρα μας λες ότι θα κατεβείς στην πολιτική;
-Τι να κάνω; Αφού αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ξανανεβώ στον καναπέ με γκόμενα;
-Και ποιο κόμμα θα σε πάρει εσένα ρε μαλάκα;
-Γιατί οι άλλοι καλύτεροι είναι; (τώρα με τάπωσε παίδες. Σκεφτείτε ένα όνομα μόνο: Κίμων Κουλούρης.) Το πολύ πολύ αν δε με θέλουν θα ιδρύσω δικό μου κόμμα. Το κόμμα θα λέγεται «Φιλοσοφημένοι έλληνες». Θα κατεβείς στη Β Αθηνών που έχουμε δύναμη;

Σ΄αυτό το σημείο δεν άντεξα παίδες. Φιλοσοφημένος Έλληνας ο Σάκης; Ο Σάκης νομίζει πως επικεφαλής του κινήματος των υπαρξιστών είναι ο Στέλιος Καζαντζίδης που είπε τη μεγάλη διαχρονική επιτυχίαυπάρχω! Έλα όμως που φοβόμουν και να του πάω κόντρα. Αυτά τα αγόρια-αρνιά άμα φορτώσουν είναι επικίνδυνα και απρόβλεπτα. Δεν ήθελα να μου κρατάει μούτρα ο αγαπημένος μου ξάδερφος μέχρι να πάρει ο Εργοτέλης πρωτάθλημα! Οπότε το πήγα λαου λάου.
-Άκου ξάδερφε, σου μιλάει η σύμβουλος επικοινωνίας σου τώρα. Θα ξεκινήσουμε μετριοπαθώς. Θα δημοσιοποιήσω εγώ στα μίντια ότι προτίθεσαι να μπεις στην υπηρεσία του λαού. Και συγκεκριμένα του θηλυκού μας λαού που χρόνια τώρα ζει στο περιθώριο της ιστορίας.
-Προτιμώ τις ξανθιές αλλά είμαι δημοκράτης λόγω κρίσης. Να το πούμε κι αυτό να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις.
-Ωραία. Άραξε εσύ τώρα και θα σε ειδοποιήσω όταν θα έχω νεότερα.
-Νταξ, είπε και σύρθηκε πάλι στον καναπέ. Θες να παραγγείλουμε καμιά πίτσα; Και σηκώνοντας το ακουστικό του τηλεφώνου: Ρε ξαδέρφη λέω να προτείνω στην κυρία Μοιραράκη να κατεβεί μαζί μου.
-Την κυρία Μοιραράκη; Γιατί;
-Τι γιατί ρε; Ξεχνάς ότι αυτή έφερε το χαλί κοντά στο λαό;

ΥΓ Γράφοντας λοιπόν το κομμάτι αυτό γνωστοποιώ στα πολιτικά κόμματα που επιθυμούν να στεγάσουν πολιτικά τον ξάδερφο Σάκη να υποβάλλουν αιτήσεις εδώ και στοhttp://www.facebook.com/koritsi.toudiplanouportal. Η σειρά προτεραιότητος θα ληφθεί υπόψιν. Ο υποψήφιος γνωστοποίησε μάλιστα με νεώτερη ανακοίνωσή του πως προτίθεται να φιλάει τις υποψήφιες θαυμάστριες του στο στόμα και όπου αλλού του υποδείξουν οι ενδιαφερόμενες.

www.protagon.gr

Η Ελλάδα στη σύνταξη…

2012-02-09T18:33:00.000+02:00

του Γεώργιου Π. Μαλούχου

Στις δραματικές ώρες από χθες το απόγευμα έως σήμερα τα χαράματα, η Ελλάδα δεν μπόρεσε, όπως αναμενόταν άλλωστε, να κάμψει τη σαρωτική εκβιαστική ορμή των δανειστών της. Το ουσιαστικό εξαγόμενο φαίνεται να είναι ένα «ναι σε όλα», πλην του θέματος των συντάξεων, για το οποίο εκείνοι μοιάζει να δίνουν λίγο χρόνο για την εξεύρεση ισοδυνάμων μέτρων, κατόπιν της πολύ μεγάλης αντίδρασης που συνάντησαν επ’ αυτού από την πλευρά του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας. Επί της ουσίας όμως, το ultimatum της τρόικας έγινε τελικά αποδεκτό.

Η Ελλάδα πάλεψε για τη σύνταξη κι αυτό είναι κάτι που έχει την αξία του μέσα στο χάος. Αλλά, το χάος, είναι εδώ: η επιπλέον ύφεση που φέρνουν τα νέα μέτρα δεν ανασχέθηκε, την ώρα που τα έσοδα του Ιανουαρίου έχουν καταρρεύσει, οι δημοσιονομικοί στόχοι, αυτοί που οι ίδιοι οι δανειστές επιβάλλουν προδήλως δεν υπηρετούνται αλλά, αντιθέτως, υπονομεύονται, η κοινωνική συνοχή και ειρήνη επίσης, όπως άλλωστε και η ανάπτυξη.

Όμως, το κυριότερο όλων, είναι ότι ο εθνικός στόχος της παραμονής στο κοινό νόμισμα παραμένει, κατόπιν όλων αυτών, εξίσου μακρινός όπως παρέμενε και πριν, αν όχι και περισσότερο: τίποτα απολύτως δεν τον εγγυάται, για τον απλό λόγο ότι όλα αυτά που συμβαίνουν δεν υπηρετούν αυτόν τον στόχο, αλλά υπηρετούν αποκλειστικά και μόνον την ανάγκη εξυπηρέτησης του εξωτερικού χρέους. Κι αυτή ήταν η αχίλλειος πτέρνα της συνολικής διαδικασίας.

Ετσι, στην πραγματικότητα, η ίδια η Ελλάδα δείχνει να βγαίνει πλέον στη σύνταξη: μετά τις υπογραφές και αν όλα αυτά περάσουν από τη Βουλή, η εθνική κυριαρχία χάνει πια τελεσίδικα και με τη βούλα τη σημασία της, η δυνατότητα άσκησης οιασδήποτε εθνικής πολιτικής εκμηδενίζεται και, οι πολιτικές εξελίξεις, όποτε υπάρξουν, οδηγούνται σε ατραπούς γεμάτες από αδιέξοδα, με κύριο στοιχείο την έκρηξη της… ανταγωνιστικότητας. Όχι όμως στην ελληνική οικονομία, αλλά ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική της έκφραση, όπως και ανάμεσα στην ύφεση και στην ελπίδα ανάκαμψης, που, αυτή τη στιγμή, πεθαίνει.

Η χώρα δείχνει πλέον να εισέρχεται σε μια πολιτική περίοδο μεσοπολεμικού τύπου, κάτι που συμβάλλει να ελαχιστοποιούνται οι προσδοκίες για «φως στην άκρη του τούνελ». Χωρίς, επί της ουσίας και παρά τις ρητορείες, να έχει πετύχει τον θεμελιώδη εθνικό στόχο για τον οποίο όλα αυτά γίνονται: τη διασφάλιση της παραμονής στο κοινό νόμισμα, που, πολύ σύντομα, είναι δεδομένο ότι εκ νέου θα αμφισβητηθεί αφού οι αποκλίσεις θα μεγαλώνουν αντί να μικραίνουν.

Ηταν το μόνο που έπρεπε οι ηγεσίες της χώρας να διαπραγματευθούν ότι ρητά και αμετάκλητα θα εξασφαλίσουν προκειμένου να προχωρήσουν στην αποδοχή των αξιώσεων που διαλύουν μια ολόκληρη κοινωνία. Πώς; Αυτό θα σήμαινε διαπραγμάτευση: να βρουν τον τρόπο… Κι ήταν, δυστυχώς, το μόνο που δεν ετέθη στο τραπέζι αυτό του θανάτου, από το οποίο ο υπουργός Οικονομικών εξήλθε δηλώνοντας: «Φεύγω σε λίγη ώρα για τις Βρυξέλλες, με την ελπίδα να διεξαχθεί η συνεδρίαση του Eurogroup και να ληφθεί μια θετική απόφαση για το νέο πρόγραμμα. Από το νέο πρόγραμμα εξαρτάται η χρηματοδοτική επιβίωση της χώρας για τα επόμενα χρόνια, εξαρτάται η ολοκλήρωση ή η μη ολοκλήρωση του PSI, εξαρτάται το αν η χώρα θα παραμείνει στην πραγματικότητα μέσα στην Ευρωζώνη ή θα τεθεί σε κίνδυνο η ίδια η ευρωπαϊκή της προοπτική».

Όμως, στην πραγματικότητα, αυτό το λέει εκείνος. Ουδείς άλλος, ούτε το λέει, ούτε, πολύ περισσότερο, το διασφαλίζει: αντίθετα, η πραγματικότητα δείχνει να εγγυάται πλέον την οριστική υπονόμευσή του…

ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

Μελανές σελίδες...

2012-02-09T15:31:00.000+02:00

του Π.Φ. Κακούρη

Από τις πιο μελανές σελίδες της ελληνικής Ιστορίας γράφονται αυτές τις μέρες, με τη χώρα μας να βιώνει έναν απίστευτο εκβιασμό και εξευτελισμό, ίσως χειρότερο και από την εποχή του Αμερικανού πρέσβη στην Ελλάδα, Πιουριφόι, ο οποίος στη δεκαετία του 1950 συζητούσε με υπουργούς... ξεκουράζοντας τα πόδια του, πάνω στα γραφεία τους.

Το ρόλο του Πιουριφόι έχουν σήμερα τρεις μαθητευόμενοι μάγοι, που για χάρη συντομίας τους αποκαλούμε «τρόικα», οι οποίοι έρχονται άνα τρίμηνο στη χώρα, προσδιορίζουν την οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και αποχωρούν.

Τις επισκέψεις της τρόικας και τις επαφές που έχει με την πολιτική μας ηγεσία, τις αποκαλούμε κομψά «διαπραγματεύσεις»! Διαπραγμάτευση γίνεται μεταξύ δύο τουλάχιστον μερών, όταν υπάρχουν αμοιβαίες υποχωρήσεις. Οταν υποχωρεί μόνο η μία πλευρά, δεν υφίσταται διαπραγμάτευση αλλά επιβολή της θέλησης του ισχυρού.

Εξάλλου, όταν η τρόικα παρεμβαίνει ακόμα και σε ήσσονος σημασίας λεπτομέρειες της οικονομικής πολιτικής, όπως είναι οι δόσεις αποπληρωμής των ληξιπρόθεσμων χρεών προς το Δημόσιο και υποχωρεί άμεσα ο υπουργός Οικονομικών, πώς θα δεχτούμε ότι γίνονται «σκληρές διαπραγματεύσεις»;

Οι δικοί μας διαπραγματευτές ήταν χαμένοι από την αρχή, καθώς ζαλίστηκαν από την καταιγίδα των μέτρων και δεν προώθησαν το κατ' εξοχήν ελληνικό αίτημα, την ανάπτυξη.

Από την πρώτη επαφή με την τρόικα, όφειλαν να θέσουν ξεκάθαρα και πιεστικά το ζήτημα της ανάπτυξης. Καλά τα μέτρα σταθεροποίησης και η δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά χωρίς ανάπτυξη, η χώρα θα εξακολουθήσει να έχει υψηλό έλλειμμα και δημόσιο χρέος. Βασικά στοιχεία της οικονομικής θεωρίας που διδάσκονται στους πρωτοετείς φοιτητές των πανεπιστημίων, αλλά αγνοούνται -άγνωστο γιατί- από τους δανειστές μας.

Φτάνουμε έτσι σε μια συμφωνία μονόπλευρη, στο ίδιο αδιέξοδο πλαίσιο του πρώτου μνημονίου και η καθυστέρηση της ανακοίνωσης δεν οφείλεται σε ελληνικές... αντιστάσεις, αλλά σε επικοινωνιακούς λόγους.

Δηλαδή, το πρόβλημα δεν είναι η σκληρή διαπραγμάτευση όπως ανακοίνωσε ο υπ. Οικονομικών και επίδοξος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Ευ. Βενιζέλος, αλλά η προσπάθεια να προετοιμαστεί η κοινή γνώμη για την επόμενη ημέρα της Ελλάδας που θα διαμορφωθεί με αυτήν τη συμφωνία.

www.naftemporiki.gr

Τόσο αναλώσιμος…

2012-02-09T13:04:00.000+02:00

της Βιβής Μπλούτσου

Θυμώνω, που ενώ σιχτίριζα τη μέρα της μαρμότας που ζούσα για χρόνια, τώρα την αναπολώ.

Που άφησα τον «δυτικό» καθωσπρεπισμό να επιβάλλει τα θέλω του στη δική μου ζωή. Που βάφτισα τον ωχαδελφισμό σε «μην σε νοιάζει τι κάνει ο άλλος, αν θέλεις να προκόψεις».

Θυμώνω, που η «εθνική κυριαρχία» δεν είναι ιδανικό, αλλά εργαλείο μέτρησης της ανοχής μας στην υποταγή.

Θυμώνω, που παρακαλάω να μην πτωχεύσει η Ελλάδα τον Μάρτιο, αλλά αργότερα για να προλάβω να τακτοποιήσω «εκκρεμότητες».

Που δεν μπορώ να βλέπω κώλους στην τηλεόραση και να ξεχνιέμαι.

Θυμώνω που όταν οδηγώ στους γεμάτους λακούβες και λασπόνερα δρόμους, περαστικοί οδηγοί προσπερνούν αντικανονικά, καταβρέχουν τους πεζούς και ταυτόχρονα κορνάρουν επειδή δεν υποκλίνεσαι στην ανωτερότητα του καγιέν που ωστόσο δεν έχουν ακόμη ξεχρεώσει στην τράπεζα.

Θυμώνω περισσότερο γιατί τέτοιες στιγμές συμφωνώ με τους επικριτές της χώρας μου που μας θεωρούν λαό τρίτης κατηγορίας.

Θυμώνω που διαπιστώνω πως η ζωή που έζησα ήταν η μετοχή –φούσκα στο χρηματιστήριο του ΜΑΤRIX.

Θυμώνω που διαπιστώνω πως η ζωή που θα ήθελα να ζήσω, δεν είναι άλλη από αυτή που έζησα ως τώρα.

Θυμώνω περισσότερο που παρά τη διαπίστωση αυτή, δεν μου «πάει» να πάρω το χάπι που θα με επαναφέρει στο ΜΑΤRIX, όσο και αν το θέλω.

Θυμώνω που με έμαθαν πως «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».

Θυμώνω που τελικά διαπιστώνω πως είμαι τόσο αναλώσιμος, όσο το παιδάκι στο Σουδάν που ξεψυχά υπό το άγρυπνο βλέμμα του όρνεου στην περίφημη συγκλονιστική φωτογραφία. (Ο φωτογράφος δεν έσωσε το παιδάκι).

Θυμώνω που με «πιάνω» να ανταλλάσσω την υπόληψή και την αξιοπρέπειά μου, για την παράταση του πρότερου ευήμερου βίου.

Που θυμάμαι τις χρυσές ημέρες δόξας του 2004 και την παγκόσμια αναγνώριση του ελληνικού θαύματος και νομίζω πως το διάβασα στο βιβλίο της Ιστορίας.

Θυμώνω που πια ονειρεύομαι μόνο στον ύπνο, γιατί αν ονειρευτώ για τη ζωή μου θα είμαι γραφικός.

Θυμώνω που το παιδί μου ονειρεύεται χωρίς να ξέρει πως του έχουν ήδη στερήσει το δικαίωμα.

Θυμώνω που δεν έχω πια ούτε αυτό το δικαίωμα να απελπίζομαι.

Θυμώνω που θέλω να κλάψω, αλλά δεν έχω χρόνο ούτε για αυτό.

Που πρέπει να προλάβω να ξεκαθαρίσω τι μου ανήκει, να το πω και στους άλλους, να το περιφρουρήσω, να του βάψω επάνω και μια κόκκινη γραμμή.

Θυμώνω που πρέπει να επιλέξω αν θα ταπεινωθώ προβάλλοντας ψήγματα αξιοπρέπειας ή αν θα εξευτελιστώ με συνέπειες μη αναστρέψιμες.

Θυμώνω που δεν είμαι τόσο «πνευματώδης» ώστε να φιλοσοφήσω για τα θετικά του βιασμού μου.

Που δεν ξέρω αν προκάλεσα το βιασμό μου ή αν συνέβη λόγω της διαστροφής του θύτη.

Θυμώνω που περιφέρομαι σε κατάσταση σοκ, ψυχολογικό κουρέλι, ατιμασμένος, χωρίς αξιοπρέπεια.

Θυμώνω, που παρ’ όλα αυτά δέχομαι συγκαταβατικά να ζήσω το Κωσταλέξι μου, αρκεί να έχω ένα πιάτο φαί, να επιβιώνω.

Δεν θυμώνω, οργίζομαι.

Κάθομαι κατάκοπος στον καναπέ του σπιτιού μου και οργίζομαι.

ΠΗΓΗ: το κουτί της Πανδώρας

Εκλαψε για τα σχολικά βιβλία...

2012-02-09T10:01:00.000+02:00

του Κώστα Καίσαρη

ΟΧΙ όλοι μαζί. Μην σπρωχνόσαστε. Θα τη σώσετε την Ελλάδα, αλλά ένας ένας. Ο πορφυρογέννητος Γεώργιος Παπανδρέου, που πρώτος και καλύτερος την έβαλε στον ΔΝΤ. Ο Αντώνης Σαμαράς που έσωσε τον 13ο και τον 14ο μισθό. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης που ξεκαθάρισε: «Δεν θα επιτρέψω την εξαθλίωση που θα φέρει εξέγερση». Η πολιτική του ανάλυση προς τους τροϊκανούς είναι εκπληκτική: με όλα αυτά τα μέτρα το αποτέλεσμα θα είναι να έρθει η Αριστερά στις εκλογές πρώτο κόμμα και να αναβιώσει στην Ευρώπη του 21ου αιώνα ο κομμουνισμός.

Εδώ δεν τα βρίσκουν οι αριστεροί μεταξύ τους θέλει σώνει και καλά να τους ενώσει και να τους κάνει κυβέρνηση ο Καρατζαφέρης. Για να φοβίσει δήθεν το ΔΝΤ για να μην πάρει άλλα μέτρα. Αν κυβερνήσουνε, σου λέει, οι κομμουνιστές, όχι μόνο θα πάρουνε τα σπίτια και τις περιουσίες των νοικοκυραίων, αλλά δεν θα δώσουνε ούτε σέντζι για τα χρωστούμενα. Σε τόσο στιβαρά χέρια βρίσκεται η Ελλάδα. Ο Παπανδρέου φτάνει μέχρι την Κόστα Ρίκα για να παλέψει για την πατρίδα. Ο Σαμαράς, όπως λέει ο ίδιος, είναι ο πρώτος που κάνει διαπραγμάτευση κι έχει βάλει τα δύο πόδια των τροϊκανών σ' ένα παπούτσι.

Ο Καρατζαφέρης, εκτός απ' όλα τα άλλα, παίζει -όπως είπε ο Τσίπρας- και το ρόλο του κονφερασιέ. Εχει αναλάβει την ενημέρωση της κοινής γνώμης σχετικά με τις διαπραγματεύσεις. Ουδεμία ανησυχία λοιπόν. Οι στιγμές μπορεί να είναι κρίσιμες. Η χώρα μπορεί να κρέμεται σε μια κλωστή, όπως λέει και ξαναλέει ο Βενιζέλος, αλλά η πατρίδα είναι σε καλά χέρια. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τους τρεις Ηρακλείς που στηρίζουν τη γιγαντιαία προσπάθεια της κυβέρνησης Παπαδήμου. Ολοι οι υπουργοί δίνουν τη μάχη τους, ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Η εξομολόγηση της Αννας (με τα εκατό ταγέρ) Διαμαντοπούλου ήταν συγκλονιστική: «Είμαι είκοσι χρόνια στην πολιτική κι έβαλα τα κλάματα για πρώτη φορά, όταν διαπίστωσα ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για τα σχολικά βιβλία». Τύφλα να 'χει η Κατίνα Παξινού.

Για τέτοιο ταλέντο μιλάμε. Εκλαψε η γυναίκα. Εκλαψε για τα σχολικά βιβλία. Για όλα τα άλλα που έχει κάνει στην εικοσάχρονη πολιτική καριέρα της είναι υπερήφανη: για τους προϋπολογισμούς που ψήφισε επί ισχυρής Ελλάδας του Σημίτη και τον υπερδανεισμό της χώρας. Για το χρηματιστήριο. Για τους Ολυμπιακούς Αγώνες των 50 δισ. Για τους διορισμούς στο Δημόσιο. Τίποτα απ' αυτά δεν την ενόχλησε. Οπως δεν την ενοχλεί τώρα που τα παιδάκια στα δημοτικά σχολεία λιποθυμάνε από την ασιτία. Δεν την ενοχλούν τα συσσίτια. Δεν την ενοχλούν οι άστεγοι. Δεν την ενοχλούν οι αυτοκτονίες. Δεν την ενοχλούν η φτώχεια και η εξαθλίωση. Οπως δεν την ενοχλεί το ένα εκατομμύριο άνεργοι. Για τίποτα απ' αυτά δεν έκλαψε. Εβαλε τα κλάματα μόνο όταν λόγω αυτών των καταραμένων των βιβλίων χάλασε το προφίλ της ως υπουργού Παιδείας. Αυτά.

Το 'χασε το πρωτάθλημα ο παππούς. Τελείωσε. Το 'χασε.

- Νίκος Αλέφαντος

«Αναγνωρίζει μόνο αφεντικά και εκλεγμένους πρωθυπουργούς»

ΜΙΑ λύση όταν μια χώρα ψάχνει για λεφτά είναι ο εσωτερικός δανεισμός. Οπως γίνεται σε μεγάλο βαθμό στην Ιαπωνία. Αντί να σου πίνουνε το αίμα οι τοκογλύφοι του ΔΝΤ κι οι πάσης φύσεως τραπεζίτες, να σου δανείζουν οι πολίτες σου. Χωρίς να σε εκβιάζουν και να σου βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό, όπως οι τροϊκανοί. Και με μικρό επιτόκιο. Εκδίδει, λοιπόν, η Ελλάδα εσωτερικό ομολογιακό δάνειο δεκαετούς διάρκειας. Και καλούνται οι πολίτες να συνεισφέρουν. Ο καθένας ανάλογα με το βαλάντιο του. Καταρχήν δηλαδή οι επιχειρηματίες. Για να δείξουν πόσο πατριώτες είναι και πόσο αγαπάνε την Ελλάδα.

Η οικογένεια Αγγελόπουλου, η οικογένεια Βαρδινογιάννη, η οικογένεια Λάτση, ο Κόκκαλης, ο Βγενόπουλος, ο Μελισσανίδης και πάει λέγοντας. Να δώσουν μετρητά για να σωθεί η πατρίδα και να πάρουνε ως εγγύηση ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου. Κι από κει και πέρα, ο καθένας να βοηθήσει ανάλογα με τις δυνάμεις του. Οι λίγοι θα βάλουνε πολλά και οι πολλοί λίγα. Τι θα κάνει σε μια τέτοια περίπτωση ο Βαγγέλης (φωτό), που είναι αποδεδειγμένα και φιλάνθρωπος και πατριώτης, αν δηλαδή ο Παπαδήμος ως πρωθυπουργός απευθύνει σχετικό κάλεσμα; Σαν να βλέπω μπροστά μου τον Καραπαπά και να τον ακούω να λέει: «Ο πρόεδρος θέλει να βοηθήσει, αλλά δεν μιλάει με διορισμένους και περαστικούς. Δεν κάθεται στο ίδιο τραπέζι με υπαλλήλους. Αναγνωρίζει μόνο αφεντικά και εκλεγμένους πρωθυπουργούς».

Οι Ελληνες θα πληρώσουν πάλι

ΧΩΡΙΣ οι άλλοι να πηγαίνουνε πίσω, αυτός ο Καρατζαφέρης είναι «πολιτικός απατεώνας» τεράστιου βεληνεκούς: «Αν βρούμε, αν επινοήσουμε ισοδύναμα, τότε αποφεύγουμε τα δυσάρεστα». Αν είμαστε έξυπνοι δηλαδή και βρούμε να κόψουμε κάτι άλλο, δεν θα κόψουμε μισθούς και συντάξεις. Και τι αλλάζει όμως με τα ισοδύναμα; Αν αντί να κοπούνε 4 δισ. από μισθούς και συντάξεις, τα κόψουνε από κάπου αλλού; Απολύτως τίποτα. Πάλι από τον κόσμο θα λείψουνε αυτά τα λεφτά. Ποιος θα πληρώσει δηλαδή τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης, που ήδη έχει αποφασιστεί σαν ισοδύναμο;

Οι ασφαλισμένοι. Ο κόσμος. Τι συνέπειες θα έχει η μείωση των εργοδοτικών εισφορών, που πάει να αποφασιστεί σαν ισοδύναμο; Λιγότερο αποθεματικό στα ταμεία, λιγότερα διαθέσιμα για παροχές και συντάξεις. Η μοναδική διαφορά είναι ότι με τα ισοδύναμα η απώλεια θα είναι άμεση. Οχι έμμεση στο εκκαθαριστικό. Οταν η περικοπή γίνει, λοιπόν, μέσω τον ισοδύναμων οι Ελληνες θα την πληρώσουνε πάλι. Δεν πρόκειται να την πληρώσουνε Αλβανοί, Σέρβοι ή Ρουμάνοι. Στον κόσμο καταλήγουν τα ισοδύναμα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Στους πόσους βαθμούς πεθαίνει ο άστεγος;

www.sentragoal.gr

Διασώστες...

2012-02-08T20:36:00.000+02:00

Ποιος διάσωσε τον 13ο και 14ο μισθό και ξέχασε όλα τα υπόλοιπα;

Του Ηλία Μακρή για την εφημερίδα Καθημερινή.

Σαν σήμερα «έφυγε» ο μεγάλος Νίκος Ξυλούρης...

2012-02-08T18:51:00.000+02:00

Θυμάμαι τη μέρα που πέθανε ο Νίκος Ξυλούρης. Ήμουν 7 χρονών, αλλά η φωνή του είχε προλάβει να ζυμωθεί με τα υπόλοιπα αριστερά ακούσματα που είχα μέσα στο σπίτι. Ατμόσφαιρα Μεταπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ δεν είχε έρθει στην εξουσία, αν και το σύνθημα για την Αλλαγή είχε αρχίσει να ωριμάζει. Η καμπάνα παντελόνι, το εφαρμοστό πουκάμισο και η φαβορίτα «φοριόντουσαν» ακόμη.

Του Αρίστου Αναγνώστου

Θυμάμαι τη μέρα που πέθανε ο Ξυλούρης, το είχε πει και στην τηλεόραση που ήταν ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ και που όσο ο «Ψαρονίκος» ήταν εν ζωή, τον απέφευγαν. Το «Πότε θα κάμει ξαστεριά» ήταν από τα πρώτα τραγούδια που μας έμαθε η δασκάλα, όταν άλλαξε η χρονιά και η κυβέρνηση. Το ’μαθα με την πρώτη. Φαίνεται τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Ξυλούρης το είχε κάνει σημαία της αντίστασης, μεσούσης της Χούντας, και οι φοιτητές ύμνο τους την μέρα της εξέγερσης της Νομικής, στις 21 Φεβρουαρίου του 1973, που ήταν και η μέρα που γεννήθηκα… Όταν πέρασε ένας χρόνος από το θάνατό του, η τηλεόρασης της Αλλαγής είχε φροντίσει να του κάνει ένα αφιέρωμα. Θυμάμαι και εκείνο το βράδυ. Έχω την εικόνα του Ξυλούρη με την καμπάνα, την φαβορίτα και το στενό εφαρμοστό πουκάμισο, να τραγουδά το «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί». Ήταν από τα «Τραγούδια της Φωτιάς» το 1975.

Νίκος Ξυλούρης Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1936 στα Ανώγεια της Κρήτης. Είναι 5 χρονών όταν οι κατακτητές Γερμανοί καίνε το χωριό του και μεταφέρουν τους κατοίκους του, πρόσφυγες στο Μυλοπόταμο. Επιστρέφουν στ΄ Ανώγεια μετά την απελευθέρωση. Από πολύ μικρός δείχνει την κλίση του στο τραγούδι και στη λύρα. Στα δώδεκα ο πατέρας του τού αγοράζει την πρώτη του λύρα για να εξελιχθεί πολύ γρήγορα σ΄ έναν από τους πλέον περιζήτητους σε γάμους, βαφτίσια και λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις, οργανοπαίχτες και τραγουδιστές της περιοχής του.

Σε ηλικία 17 χρόνων κατεβαίνει για πρώτη φορά να δουλέψει στο Ηράκλειο, στο κέντρο " Κάστρο". Όπως λέει αργότερα σε αφηγήσεις του, «εκεί αρχικά τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.... Εις τα ορεινά χωριά της Κρήτης δεν ημπορούσε να εισχωρήσει αυτό που εισχώρησε στις πόλεις. Εκεί χόρευαν ταγκά, βαλς, ρούμπες, σάμπες και είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να τα μαθαίνουμε αυτά τα τραγούδια, να τα παίζουμε στα πανηγύρια και στους γάμους, για να μπορούμε να ζήσουμε και ΄μεις, να βγάλουμε τα έξοδα μας και να τους κάνουμε σιγά-σιγά ν΄ αλλάξουνε και να αγαπήσουνε την κρητική μουσική».

Στα τέλη του 1958 πραγματοποιεί την πρώτη του ηχογράφηση για δίσκο. Είναι το τραγούδι " Κρητικοπούλα μου" ("μια μαυροφόρα όταν περνά"). Λίγους μήνες, πριν, είχε παντρευτεί την Ουρανία Μελαμπιανάκη, κόρη ευκατάστατης οικογένειας του Ηρακλείου. Εγκαθίστανται στο Ηράκλειο οι οικονομικές δυσκολίες είναι στην αρχή μεγάλες. Το 1960 γεννιέται το πρώτο τους παιδί, ο Γιώργος, και 6 χρόνια μετά το δεύτερο, η Ρηνιώ. Την επιτυχία του πρώτου εκείνου τραγουδιού ακολουθούν αρκετές ακόμα ηχογραφήσεις σε μικρά δισκάκια.

Ακριβώς το 1966 βγαίνοντας για πρώτη φορά από την Ελλάδα, συμμετέχει σ΄ ένα φολκλορικό φεστιβάλ στο Σαν-Ρέμο και να παίρνει το πρώτο βραβείο. Το 1967 ανοίγει στο Ηράκλειο το πρώτο κρητικό κέντρο τον "Ερωτόκριτο". Τα πράγματα έχουν γίνει αισθητικά καλύτερα γι΄ αυτόν. Τον Φεβρουάριο του 1969 ηχογραφεί την ανοιχτή "Ανυφαντού", ένα τραγούδι που "σπάει τα ταμεία" μέσα στην παραδοσιακή δισκογραφία της εποχής. Τον Απρίλη εκείνης της χρονιάς έρχεται για πρώτη φορά για εμφανίσεις στην Αθήνα, στο κέντρο "Κονάκι" και το Σεπτέμβριο εγκαθιστάτε μόνιμα στην πρωτεύουσα.

Ο σκηνοθέτης Ερρίκος Θαλασσινός, με τον οποίο γνωρίζονται στο "Κονάκι", μιλάει γι΄ αυτόν στον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο, Ήδη όμως από το 1965 οι δυνατότητες του αλλά και ο χαρακτήρας του έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον του διευθυντή -τότε- της δισκογραφικής εταιρείας COLUMBIA, του Τάκη Λαμπρόπουλου. Μετά και την επιτυχία της "Ανυφαντούς", το καλοκαίρι του 1970 ο Λαμπρόπουλος κατεβαίνει μαζί του στ΄ Ανώγεια, γίνονται κουμπάροι και ξεκινούν μια συνεργασία σε νέα πλαίσια. Πέρα από τα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης η φωνή του Ξυλούρη θα περάσει στη σύγχρονη "έντεχνη" δημιουργία επώνυμων συνθετών.

Μέσω απ' αυτές τις επιλογές, μέλλεται η γνήσια κρητική έκφραση και το παραδοσιακό τραγούδι της Κρήτης να αποκτήσουν μια πανελλήνια εμβέλεια, μια δυναμική που ποτέ δεν είχαν στο παρελθόν, όσο μεγάλοι κι αν ήταν οι καλλιτέχνες, τραγουδιστές κι οργανοπαίχτες που την υπηρέτησαν. Με τον Γιάννη Μαρκόπουλο συνεργάζονται για πρώτη φορά στο "Χρονικό", μια ενότητα τραγουδιών που θέτει σε νέα βάση τη σχέση της παράδοσης με το παρόν. Έξι μήνες μετά κυκλοφορεί ο δίσκος-αναφορά στα "Ριζίτικα" της Κρήτης.

Τον Μάιο του 1971 ξεκινούν κοινές εμφανίσεις στην μπουάτ "Λήδρα" στην Πλάκα. Μέσα στην καρδιά της δικτατορίας η φωνή του Ξυλούρη, είτε λέει τα τραγούδια του Μαρκόπουλου, είτε παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, γίνεται σημαία αντίστασης. "Πότε θα κάνει ξαστεριά" ,"Αγρίμια κι αγριμάκια μου"...Ακολουθούν δυο ακόμα κύκλοι τραγουδιών του Γιάννη Μαρκόπουλου, η "Ιθαγένεια" και ο "Στρατής ο θαλασσινός" αλλά και συνεργασίες με τον Σταύρο Ξαρχάκο ("Διόνυσε καλοκαίρι μας", "Συλλογή"), τον Χριστόδουλο Χάλαρη ("Τροπικός της παρθένου", "Ακολουθία") και τον Χρήστο Λεοντή ("Καπνισμένο τσουκάλι").

Το καλοκαίρι του 1973 κρατά τον καθοριστικό ρόλο τραγουδιστή σε μια παράσταση που ανεβάζουν η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος στο θέατρο "Αθήναιον" με αντικείμενο την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας στα νεότερα χρόνια. Είναι "Το μεγάλο μας τσίρκο". Μέσα από τις αναφορές και τα τραγούδια του βρίσκει τρόπο έκφρασης το τεταμένο πολιτικό κλίμα που οδηγεί στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Είναι από τις ελάχιστες επώνυμες παρουσίες στο χώρο που βλέπουν το φως της δημοσιότητας από τις εφημερίδες εκείνων των ημερών.

"Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν χτες στο Πολυτεχνείο" ενημερωνουν, μετατρέποντας τον ήδη φορτισμένο πολιτικά τραγουδιστή σε "Κόκκινο πανι" της μεταλλαγμένης δικτατορικής κυβέρνησης που ακολουθεί. Από τη "Λύδρα" στην "Αρχόντισσα", μετά στην "Αποσπερίδα". Ξανά στη "Ληδρα", μετά στο "Κύτταρο" και στο "Θεμέλιο". Είναι οι έξι σταθμοί του στις μπουάτ μέχρι το 1979. Τα μεταπολιτευτικά χρόνια τραγουδά κάποια ακόμα τραγούδια του Χρήστου Λεοντή, του Σταύρου Ξαρχάκου και του Γιάννη Μαρκόπουλου.

Παράλληλα ηχογραφεί τα "Αντιπολεμικά" τραγούδια του Λίνου Κόκοτου και του Δημήτρη Χριστοδούλου και κάποια μελοποιημένα από τον Ηλία Ανδριόπουλο ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη. Επανέρχεται όμως και στα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, ενώ λέει και κάποια λαϊκά τραγούδια του Στέλιου Βαμβακάρη. Με τον "Αργαλειό", το "Φιλεντέμ", τον "Πραματευτή" αλλά και το "Μεσοπέλαγα αρμενίζω" ακούγεται ξανά έντονα η φωνή του. Τώρα λέει και πάλι "τραγούδια ζωής". Είναι όμως η τελευταία φορά που ακούγεται.

Ύστερα από ταλαιπωρία ενός χρόνου με την επάρατη νόσο, φεύγει για πάντα στις 8 Φεβρουαρίου του 1980.

Υ.Γ. Η αναζήτηση στο YouTube με οδήγησε στην ανακάλυψη ενός μοναδικού βίντεο. Ο Νίκος Ξυλούρης, παλικαράκι με κοστούμι και κοντά μαλλιά παίζει λίρα σε ταβέρνα του Ηρακλείου, το 1961.

Μ. Βαμβακάρης: «Έκανα όρκο ότι αν δεν μάθω μπουζούκι θα κόψω τα χέρια μου»

2012-02-08T16:23:00.000+02:00

Σαν σήμερα έφυγε, το 1972, από τη ζωή ο σπουδαίος μουσικός και συνθέτης Μάρκος Βαμβακάρης, κατά πολλούς ο στυλοβάτης του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Γεννημένος στις 10 Μαΐου του 1905 στην Άνω Χώρα της Σύρου, ο Βαμβακάρης άφησε πίσω του τη χιλιοτραγουδισμένη «Φραγκοσυριανή» αλλά και περίπου άλλα 200 τραγούδια που αποτελούν θεμελιώδες κεφάλαιο στην ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Παιδί πολύτεκνης και φτωχής οικογένειας καθολικών, από παιδί αναγκάζεται να εργαστεί για να συνεισφέρει στην επιβίωση της οικογένειάς του ενώ γύρω στα 13 του μπάρκαρε ως λαθρεπιβάτης για την Αθήνα. Έκανε ότι δουλειά βρέθηκε στο δρόμο του προκειμένου να επιβιώσει: γαιανθρακεργάτης, χαμάλης, εκδορέας στα σφαγεία. Έρχεται σε επαφή με τους τεκέδες και τον κόσμο τους, όπου και ακούει έναν φημισμένο οργανοπαίχτη να παίζει μπουζούκι, κάτι που θα αλλάξει την πορεία της ζωής του. «...άκουσα κατά τύχη τον μπάρμπα Νίκο τον Αϊβαλιώτη να παίζει το μπουζούκι, το οποίον τόσο πολύ μου άρεσε, ώστε έκανα όρκο ότι αν δεν μάθω μπουζούκι θα κόψω τα χέρια μου με την τσατίρα που σπάνε τα κόκαλα στο μαγαζί…» έγραψε ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του.

Και έτσι έγινε, μέσα σε διάστημα έξι μηνών έμαθε μπουζούκι μόνος του και σύντομα γράφει τραγούδια δικά του. Την ίδια εποχή παντρεύεται για α’ φορά αλλά ο γάμος δεν θα έχει μεγάλη ζωή. Το 1933 είναι ο πρώτος που ηχογραφεί τραγούδι με μπουζούκι, το Καραντουζένι στην ODEON. To 1934 δημιουργεί μαζί με τους φίλους του, Γιώργο Μπάτη, Ανέστη Δελιά και Στράτο Παγιουμτζή το πρώτο συγκρότημα με μπουζούκια.

Η ξακουστή τετράς του Πειραιά προσελκύει πλήθος κόσμου και η φήμη του Βαμβακάρη έχει ήδη εδραιωθεί. Μετά από μια επίσκεψη στην Σύρο γράφει τηνΦραγκοσυριανή, το διασημότερο τραγούδι του, το οποίο όμως έγινε γνωστό 25 χρόνια αργότερα, όταν το τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

«Όλος ο κόσμος της Σύρου μ' αγαπούσε πολύ, διότι κι εγώ ήμουν Συριανός και το είχαν καμάρι οι Συριανοί. Κάθε καλοκαιράκι με περίμεναν να πάω στη Σύρα να παίξω και να γλεντήσει όλη η Σύρα μαζί μου. Το 1935 πήρα μαζί μου τον Μπάτη, τον αδερφό μου τον μικρό και τον πιανίστα Ροβερτάκη και πήγα για πρώτη φορά στη Σύρο, σχεδόν είκοσι χρόνια αφ' ότου έφυγα από το νησί. Πρωτόπαιξα, λοιπόν, σ' ένα μαγαζί στην παραλία, μαζεύτηκε όλος ο κόσμος. Κάθε βράδυ γέμιζε ο κόσμος το μαγαζί κι έκατσα περίπου δύο μήνες. Εγώ, όταν έπαιζα και τραγουδούσα, κοίταζα πάντα κάτω, αδύνατο να κοιτάξω τον κόσμο, τα έχανα. Εκεί όμως που έπαιζα, σηκώνω μια στιγμή το κεφάλι και βλέπω μια ωραία κοπέλα. Τα μάτια της ήταν μαύρα. Δεν ξανασήκωσα το κεφάλι, μόνο το βράδυ την σκεφτόμουν, την σκεφτόμουν..... Πήρα, λοιπόν, μολύβι κι έγραψα πρόχειρα: Μία φούντωση, μια φλόγα έχω μέσα στην καρδιά Λες και μάγια μου΄χεις κάνει Φραγκοσυριανή γλυκιά... Ούτε και ξέρω πως την λέγανε ούτε κι εκείνη ξέρει πως γι ' αυτήν μιλάει το τραγούδι. Όταν γύρισα στον Πειραιά, έγραψα τη Φραγκοσυριανή», έγραψε ο ίδιος για τη Φραγκοσυριανή.

Με την δικτατορία Μεταξά, πρέπει να προσαρμόσει τα τραγούδια του για να αποφύγει τη λογοκρισία και ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα για να βγάλει με το μπουζούκι του τα προς το ζην. Η φήμη του προηγείται του ιδίου και υπάρχει αναφορά για 50.000 θεατές σε συναυλία του στην Θεσσαλονίκη. Κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ερμηνεύει τραγούδια προσαρμοσμένα για την περίσταση. Το φοβερό 1942 με τη γερμανική Κατοχή, ο Βαμβακάρης παντρεύεται για β’ φορά και αποκτά 5 παιδιά, από τα οποία θα επιζήσουν τα τρία.

Η δεκαετία του 1950 είναι σκληρή για τον Μάρκο Βαμβακάρη, ο οποίος εκτός από τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, βρίσκεται στο περιθώριο της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας ως προϊόν ξεπερασμένο. Την ίδια εποχή αφορίζεται από την Καθολική Εκκλησία για τον β’ γάμο του (ο αφορισμός ακυρώθηκε το 1966). Μπορεί στην Αθήνα να μην υπάρχει ενδιαφέρον από τις δισκογραφικές και τα κέντρα, στην Σύρο όμως, όπου εμφανίζεται ο Βαμβακάρης γίνεται το αδιαχώρητο.

Στα μέσα της δεκαετίας, με πρωτοβουλία του Βασίλη Τσιτσάνη, η δισκογραφική Columbia προχωρά στην κυκλοφορία των τραγουδιών του Βαμβακάρη τραγουδισμένα τόσο από τον ίδιο όσο και από καλλιτέχνες όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, η Καίτη Γκρέι, η Άντζελα Γκρέκα, Στράτος Διονυσίου κ.α. Το 1960, ξεκινά η «δεύτερη» καριέρα του όπως είπε ο ίδιος. Του δίνεται εκ νέου η ευκαιρία να δουλέψει και πάλι σε λαϊκά πάλκα, και να δώσει συναυλίες.

Η συναυλία του στο θέατρο «Κεντρικό» είναι το αποκορύφωμα και η βιωματική στιχουργική του Μάρκου παραδίδει τη στιγμή στην ιστορία: «Μπουζούκι μου ποιός τόλπιζε στα τόσα μεγαλεία, στο θέατρο το κεντρικό να δώσεις συναυλία». Ο Μάρκος Βαμβακάρης έφυγε από τη ζωή στις 8 του Φλεβάρη του 1972, σε ηλικία 66 ετών, στο σπίτι του στην Κοκκινιά. Σήμερα θεωρείται αν όχι η σημαντικότερη, μία από τις κορυφαίες μορφές του ρεμπέτικου τραγουδιού.

ΠΗΓΗ: www.tvxs.gr

Η Δημοκρατική Αριστερά...

2012-02-08T14:50:00.000+02:00

του Χρήστου Ξανθάκη
Το νοστιμότερο κοπλιμάν της ζωής μου το εισέπραξα πριν από 25 έτη. Ήμουν τότε μέλος στη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθηνών εκπροσωπώντας τον Δημοκρατικό Αγώνα, την φίλα προσκείμενη στο ΚΚΕ Εσωτερικού φοιτητική παράταξη. Με πλησίασε λοιπόν μια μέρα ένας γηραιός Συγκλητικός, ένας δεξιός, δεξιότατος κύριος καθηγητής με όνομα και ιστορία και μου είπε: "Εσύ νέε μου, είσαι πολύ έξυπνος και πολύ σοβαρός. Τί δουλειά έχεις με τους αριστερούς;" Νομίζω πως αν ζει ακόμη ο γηραιός Συγκλητικός, θα διατηρεί τα καλυτέρας των εντυπώσεων από την Δημοκρατική Αριστερά!

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ΔΗΜΑΡ είναι δεξιά, δεξιότατη, ούτε ότι δεξιοί, δεξιότατοι θα την ψηφίσουν. Μην αρχίζουμε τους παιδικούς συλλογισμούς και προσβάλλουμε τους αναγνώστες μας. Αναμφιβόλως ωστόσο, το κόμμα του Φώτη Κουβέλη αποτελεί την πιο μοντέρνα εκδοχή της καθησυχαστικής αριστεράς που κάποτε εκπροσώπησε εν Ελλάδι το ΚΚΕ Εσωτερικού. Κι επειδή ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος προτιμά τα μικρά από τα μεγάλα βήματα, τους χαμηλούς τόνους από τα κηρύγματα, τη σύνθεση από την αντίθεση, εξηγούνται τα υψηλά ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις. Ως και δεύτερο κόμμα προκύπτει σε κάποιες περιπτώσεις ακραίες, αν ερμηνεύσει κανείς κατά το δοκούν τους αριθμούς των γκάλοπ.

Εξύπνως ποιούντες οι υπεύθυνοι της Δημοκρατικής Αριστεράς δεν δείχνουν να ενθουσιάζονται από τα νούμερα. Έχει περάσει αρκετές ώρες στη Βουλή και στα δικαστήρια ο Φώτης Κουβέλης, για να την πατήσει όπως ο Αλέκος Αλαβάνος. Αν θυμάστε καλά, όταν ο Συνασπισμός άγγιξε το 17 % στις δημοσκοπήσεις και ο Γιώργος Παπανδρέου σχεδόν τον παρακαλούσε για ένα σύμφωνο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, είχε αναφωνήσει ως άλλος Αλέφαντος ο Αλαβάνος: "Καλώς τα παιδιά!" Από εκεί και πέρα, η πορεία του ήταν αποκλειστικά και μόνο καθοδική.

Στην Δημοκρατική Αριστερά δεν έχουν τέτοιου είδους βαρίδια. Εντάξει, τις είπε τις εξυπνάδες του ο Γρηγόρης Ψαριανός για τον Βορίδη, αλλά ερμηνεύθηκαν ως απλές χαριτωμενιές δημοφιλούς d.j. και όχι ως επίσημη γραμμή του κόμματος. Οσο για τους διάφορους κοινωνικοπολιτικούς ομίλους που φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια φιλοδοξώντας να της κλέψουν την πελατεία, μόνο στο μίνι σύμπαν των πανεπιστημιακών έχουν τελικά απήχηση. Χώρια που έχουν μπουρδουκλωθεί οι πάντες με το πήγαινε έλα των μελών τους, αναρωτώμενοι που ακριβώς βρίσκονται σήμερα και που αύριο, ποιός είναι ο σώφρων και ποιός ο εκκεντρικός Δοξιάδης και πώς εμπλέκεται η Διαμαντοπούλου με όλη αυτή την ιστορία.

Άλλα στοιχεία στα υπέρ της Δημοκρατικής Αριστεράς; Πρώτον ότι δεν μπήκε στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Μπορεί ο πρωθυπουργός να κέρδισε τη μάχη (κάποια μάχη τέλος πάντων...) του δανεισμού, η υπόλοιπη κυβέρνηση ωστόσο διακρίθηκε για τη δημιουργική ακινησία της. Όταν δεν πλακωνόταν ο ένας με τον άλλον!

Δεύτερον, ο αρχηγός του κόμματος είναι δικηγόρος άρα ξέρει να διαχειριστεί το λόγο του. Εντάξει, την Λιάνα Κανέλλη δεν την πιάνει, αλλά και ποιός την πιάνει δηλαδή; Στα συν και ηλικία του αρχηγού. Όταν όλοι οι πατριάρχες των media έχουν περάσει προ πολλού τα δεύτερα "ήντα", λογικό είναι να τον βλέπουν και να αισθάνονται πιο άνετα.

Τρίτον, το κόμμα δεν έχει μηχανισμό. Ξέρεις τί θα πει να είσαι Τσίπρας, να περιμένεις τις εκλογές και να είσαι σίγουρος ότι θα σου χτυπήσει την πόρτα ο Ρούντι Ρινάλντι για να ζητήσει εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας; Στο τσακ το γλύτωσε το εγκεφαλικό, με τη διάσπαση της ΚΟΕ.

Τέταρτον, η πολιτική του κόμματος δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστή στις μάζες. "Αν κοιτάξεις τί λένε, θα δεις ότι δεν διαφέρουν πολύ απ' τον Τζουμάκα", μου είπε με χαιρεκακία εξέχων πολιτικός της νέας γενιάς. Δεν είμαι απολύτως σίγουρος (με έχετε τώρα να διαβάζω τα μανιφέστα του κυρίου Στέφανου;), νομίζω όμως ότι έχουν βρει τον καλύτερο τρόπο να είναι εναντίον του Μνημονίου χωρίς να το υποπτεύεται πολύς κόσμος.

Πέμπτον ο Μαλέλης. Ο,τι και να λέμε για τον χαρακτήρα του ανδρός, η Δημοκρατική Αριστερά ψώνισε τον Μουρίνιο του ελληνικού επικοινωνιακού στερεώματος. Αρκεί να μην τον παρασύρει ο εγωισμός του σε κινήσεις υπερφίαλες.

Ολα αυτά βέβαια ισχύουν τώρα που κάθομαι στον κομπιούτερ και γράφω. Μην ξεχνάμε ότι κι ο Αβραμόπουλος είχε χτυπήσει "εικοσάρες" στις δημοσκοπήσεις, πριν τον καταπιεί το μαύρο σκότος. Για να μην επανέλθω στο ΚΚΕ Εσωτερικού που έκανε αμάν-αμάν για να επιβιώσει, παρότι το αγαπούσαν άπαντες. Μερικές πάντως εκδηλώσεις λατρείας, είναι αυτό που λένε οι Εγγλέζοι "το φιλί του θανάτου". Ακόμη θυμάμαι εκείνη την εξομολόγηση της Ζωής Λάσκαρη που έλεγε πόσο εκτιμά τον Λεωνίδα Κύρκο και πως θα τον ψηφίσει με τα δύο χέρια. Και αντίο Βουλή για την ανανεωτική αριστερά! Να υποθέσω ότι φέτος ο Μαλέλης θα κυκλοφορεί με το φίμωτρο ανά χείρας;

*Ο Χρήστος Ξανθάκης είναι δημοσιογράφος.
www.protagon.gr

Η πόλη των κλισέ...

2012-02-08T11:31:00.001+02:00

του Γιάννη Παπαδημητρίου
Σίγουρα, ως Αθηναίος είναι τουλάχιστον φαιδρό να γράφω για τη Θεσσαλονίκη. Αν δεν έχεις γεννηθεί εδώ, είναι πολύ δύσκολο -αν όχι ακατόρθωτο- να καταλάβεις την πόλη. Όσο καλά κι αν νομίζεις ότι την ξέρεις, ποτέ δεν πρόκειται να τη μάθεις, να την κάνεις κομμάτι σου. Σαν τις ξένες γλώσσες, πάντα κάτι θα σου διαφεύγει. Η αλήθεια είναι πως τα κομμάτια της ιστορίας της είναι τόσα πολλά, που το πάζλ των αιώνων συμπληρώνεται ακόμη και σήμερα, με τις ανασκαφές του μετρό. Αλλού η κληρονομιά της πόλης λάμπει, αλλού στέκεται ξεχασμένη περιμένοντας το πλήρωμα του χρόνου, όπως η βιομηχανική περιοχή του Φιξ, κι αλλού είναι θαμμένη πίσω από τα χιλιάδες κλισέ που κυκλοφορούν για την παραλίγο πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Τότε συμβασιλεύουσα, τώρα συμπρωτεύουσα, την αδικεί αυτό το «συν», την περιορίζει και κρεμάει την περηφάνια της στο Λευκό Πύργο, σαν μαύρη σημαία απεργίας. Ή θανάτου. Πεθαίνει καθημερινά, επιμένοντας να ξεχνάει το όνομα της. Για τους απέξω, είναι η φραπεδούπολη, η πόλη της μπουγάτσας, του κουλουριού με σουσάμι, των υπερβολικά περιποιημένων γυναικών, των μπουζουκιών, του έρωτα και της χαλαρής ζωής. Ναι, είναι μαγευτικός ο Θερμαϊκός, αλλά μάλλον δεν είναι μόνο αυτός. Οι από μέσα, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που μένουν και σε αυτούς που φεύγουν. Οι τελευταίοι, στην πλειοψηφία τους ισχυρίζονται ότι αναγκάζονται. Και φυσικά, η υπερασπιστικής τους γραμμή χτίζεται πάλι με κλισέ: η πόλη πνίγει τα παιδιά της, η Θεσσαλονίκη είναι ένα μικρό χωριό, δεν προσφέρει επαγγελματικές ευκαιρίες, και πάει λέγοντας. Είτε αναζητούν την τύχη τους στην Αθήνα, είτε στην Αγγλία και στη Γερμανία. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στις απευθείας πτήσεις για Ντίσελντορφ και Φρανκφούρτη.

Όσοι αρνούνται να παρατήσουν την πόλη που μεγάλωσαν, συνεχίζουν να ζουν μαζί με τα κλισέ, μάλιστα τα αναπαράγουν και οι ίδιοι αρκετές φορές με τη συμπεριφορά τους. «Όποιος είναι Σαλονικιός δεν χρειάζεται να το δείχνει, φωνάζει η καταγωγή από μόνη της», μου λέει ένας σερβιτόρος σε ένα παραδοσιακό ουζάδικο, χωμένο σε μια στοά της Αριστοτέλους. Δεν έχει κι άδικο, τα χαρακτηριστικά της καταγωγής ενός ανθρώπου φαίνονται, αρκεί να μπορείς να τα διακρίνεις. Κι εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα. Αν εξαιρέσεις τη βαριά προφορά, που κι αυτή τείνει να εξαλειφτεί, σχεδόν μόνο σε μεσήλικες πλέον συναντάς ευδιάκριτα τούτα τα χαρακτηριστικά.

Η Θεσσαλονίκη φέτος γιορτάζει τα εκατό χρόνια της απελευθέρωσής της, δεν ξέρω τι σόι εορτασμοί θα υπάρξουν με την οικονομική κρίση. Όπως επίσης, δεν ξέρω και ποιοι νιώθουν Σαλονικείς για να γιορτάσουν. Κάποιους νομίζω ότι τους βρήκα, μέσα στο φωτογραφικό λεύκωμα του Αλέξανδρου Αβραμίδη, «Μια πόλη που ξεχνάει το όνομά της». Τους αναζήτησα στα μέρη που συχνάζουν. Θα τους συναντήσετε και σεις, εκεί όπου η δεν εμφανίζεται η Θεσσαλονίκη ως τουριστικό προϊόν. Τι κι αν το παρόν άρθρο έρχεται να προστεθεί στις μυριάδες κλισεδούρες που έχουν γραφτεί, οι φωτογραφίες του Αλέξανδρου δεν είναι συνηθισμένες. Ή μάλλον είναι. Συνηθισμένες εικόνες, συνηθισμένων ανθρώπων, μιας ασυνήθιστης πόλης που λέγεται Θεσσαλονίκη.

Παρουσίαση λευκώματος: Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012, ώρα 19.00, στο βιβλιοπωλείο Ιανός, Αριστοτέλους 7, Θεσσαλονίκη. Μιλούν ο συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης και ο Ηρακλής Παπαϊωάννου, επιμελητής του μουσείου φωτογραφίας.
www.protagon.gr

Oι γερμανικές ... εκτελέσεις.

2012-02-08T09:51:00.000+02:00

του Σαράντου Καργάκου

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν, ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943, οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.
Και μετά, το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε, για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα την λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στην συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!

Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα γι’ αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. ...
Υπόσχονταν -αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με την φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, την Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.

Αν σ’ όλη αυτή την μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγησαν, κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς την ναζιστική θηριωδία αλλά την γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν’ απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι’ αυτόν τον λόγο να είναι αποικία».

Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά’ το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. Αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά, δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση Κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης, που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.

Αυτό που όμως με θλίβει, δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων’ είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων. Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε την συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε…»! Έπρεπε να είχε ζήσει την γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνει το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στην Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί – κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους ή να τους εκτελέσουν;

Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς, δεν απαντήσαμε με αντίποινα. Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι’ αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν την ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στην γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στην γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά, αποθράσυνση. Θα ‘ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας… σκοτώσουν.

Μέρος Δεύτερο
Το κείμενο που προηγήθηκε, είχε γραφεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε• και σε λίγες ημέρες «εκτελέσθηκα» και δημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου. Τώρα όπου ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων». Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου. Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά -βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει:

– Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!…

Κι έπειτα κλείστηκε στην βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό – σαν αγεράκι απαλό- μοιρολόι.

Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη». Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στηνλίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του. Ήταν ετοιμοθάνατος• τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος. Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες• έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε.

– Ήλθα να πάρω την συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω…

Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση:

– Να ‘σαι συγχωρεμένος…

Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείσθηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο. Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. Ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με την σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ’ έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ. Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης. Αλλά η πείρα μιας μακράς ζωής μ’ εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι’ αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο – κάποτε φίλο- και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο τους.

Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν. Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από την δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών, αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά την δόλια πατρίδα μας.

Υ.Γ. Το πρωτότυπο κείμενο είναι δημοσιευμένο σε πολυτονικό

Πηγή: Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2012, Εκδόσεις Φιλιππότη

ΠΡΟΔΙΔΟΥΣΑ ΔΕΞΙΑ, ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ PSI και Δανειακή ως σχέδιο καταστροφής της Ευρώπης

2012-02-07T21:19:00.000+02:00

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τεράστια σημασία έχει η συζήτηση για τον 13ο-14ο μισθό και τις επικουρικές. Dεν αστειευόμαστε, και δεν μπορούμε, ως μισθωτοί οι ίδιοι. Η σημασία της συζήτησης δεν αφορά το θέμα της, όσο αλλά το ότι μπορεί να κρατάει απασχολημένο το μυαλό των μελλοθανάτων, του ελληνικού λαού, κάτι που είναι απαραίτητο για να διατηρηθεί σταθερή η πορεία του Τιτανικού προς το παγόβουνο.

Γινόμαστε σκληροί και δυσάρεστοι, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να παραμείνουμε αληθινοί και, ελπίζουμε, χρήσιμοι, όσο καιρό μπορούμε. Αν η χώρα θα συνέχιζε να είναι κανονική χώρα, οι μισθωτοί να παίρνουν κάπως κανονικούς μισθούς, να εφαρμόζεται κατ’ ελάχιστον η εργατική νομοθεσία, να υπάρχουν ασφαλιστικά ταμεία, το θέμα των δώρων και επικουρικών θα είχε σημασία. ‘Oπως για τους φυλακισμένους το φαγητό της φυλακής, η δυνατότητα να παίρνουν γράμματα ή να βλέπουν τους δικούς τους. ‘Oλα αυτά έχουν δευτερεύουσα σημασία αν πρόκειται να τους σφάξουν. Εδώ έχουμε έναν ολόκληρο λαό στον οποίο θα συμβούν τρομερά πράγματα. Πρέπει να τον κρατήσουν σε κατάσταση καταστολής, σύγχυσης, άρνησης πραγματικότητας, ελπίδας σε κάποιον από τους πολιτικούς του, που τον έχει ήδη προδώσει, αναμονής χάριτος που δεν θα έλθει και θαύματος που δεν θα γίνει, γιατί μόνο αυτός θα μπορούσε να το κάνει και τον έχουν πείσει ότι δεν μπορεί.

Timing, πιθανότητες εξέγερσης και σενάρια εκτροπών

Οι τελικοί αρχιτέκτονες της διαδικασίας γνωρίζουν ότι η κατάσταση δεν θα διατηρηθεί επ’ άπειρον και μπορεί να οδηγήσει σε εξέγερση. Θα προτιμούσαν η ενέργεια που εκλύεται αναπόφευκτα από την καταστροφή των κοινωνικών δεσμών, όπως στη φύση από την καταστροφή των δεσμών των μορίων και των ατόμων, να διαχυθεί αλλού. Π.χ. σε μια περιορισμένη ελληνοτουρκική σύρραξη, δυνητικά επωφελής για γεωπολιτικά τους σχέδια. Και στην ανάγκη μερίδων της πολιτικής ελίτ να βρει κάποιο λόγο και ιδεολογία να συνεχίσει να κυβερνά μια καταστρεφόμενη χώρα. Κάποιοι ήδη φροντίζουν να στήσουν μηχανισμούς προβοκάτσιας στα ελληνοτουρκικά. ‘Eνα άλλο σενάριο είναι μια γενικευμένη διάλυση του κοινωνικού ιστού, σύγκρουση οργανωμένων ομάδων μεταναστών και ακροδεξιών γηγενών, ανάπτυξη περιοχικών συμμοριών κλπ.

Αν, παρ’ όλα αυτά, ο ελληνικός λαός σταθεί ικανός να παράγει έλλογη εξέγερση, θέλουν να γίνει αφού πρώτα υπαχθεί, με συμφωνία της κυβέρνησης Παπαδήμου και απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, το ελληνικό χρέος προς ιδιώτες στο αγγλικό δίκαιο. Και αφού επικυρωθεί η δανειακή σύμβαση με την, απαραίτητη για την ισχύ της, αυξημένη πλειοψηφία, κάτι που απαιτεί τουλάχιστον τη σύμπραξη δύο κομμάτων και εξηγεί το σχηματισμό της παράξενης κυβέρνησής μας. Με την επικύρωση θα υπαχθεί στο αγγλικό δίκαιο, εκτός του χρέους προς ιδιώτες, και το χρέος προς κράτη και διεθνείς οργανισμούς (το ποσοστό του οποίου θα αυξάνεται συνεχώς). Ταυτόχρονα, αν δεν μεσολαβήσει θαύμα, μεταμορφώνοντας την κυβέρνηση σε υπερασπιστή ελληνικών συμφερόντων, η νέα δανειακή θα περιέχει τους ιδιαίτερα επιβαρυντικούς, μη επικυρωθέντες εισέτι όρους της πρώτης, που δεν είναι απλώς αποικιακοί, αλλά και πρωτοφανείς στην ιστορία της αποικιοκρατίας.

Σε σειρά άρθρων αναλύσαμε πως η συμφωνία PSI+ και η νέα δανειακή εξασφαλίζουν, όσο μπορεί ο διεθνής νόμος να εξασφαλίσει, τις αξιώσεις των πιστωτών. Και διευκολύνουν την εφaρμογή τυχόν σχεδίων που οι πιστωτές, ιδίως η παγκόσμια αριστοκρατία του χρήματος στον πυρήνα τους, έχουν εναντίον Ελλάδας και Ευρώπης. Τέτοια σχέδια μπορούν να είναι πρόκληση μείζονος οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής καταστροφής, εξαιρετικά χρήσιμης για την τρομοκράτηση των ευρωπαϊκών λαών, ώστε να γίνει δυνατό το μοντέλο άγριας λιτότητας-φτωχοποίησης. ‘H για την πειραματική μελέτη νέων μοντέλων αυταρχικής διακυβέρνησης ή εθνικής διάλυσης και τη διάλυση της ΕΕ.

Η φωνή της Αθήνας

Σήμερα, η Ελλάδα έχει τεράστια όπλα στα χέρια της, νομικά, θεσμικά, πολιτικά, όχι όμως και τη θέληση να τα χρησιμοποιήσει. Σας είναι πολύ δύσκολο να με πιστέψετε. Κλείστε τα μάτια και φανταστείτε ότι, στη θέση του νυν Πρωθυπουργού-ρομπότ μπαίνει ένας εθνικός ηγέτης που δηλώνει: “Εξήγησα στους εταίρους και συμμάχους μας ότι ο ελληνικός λαός είναι ευγνώμων για τη συμπαράσταση και τη συνδρομή τους, παρά έναν αριθμό από προσβλητικές για μας, αλλά και για αυτούς που τις έκαναν, επιθέσεις από ευρωπαϊκά ΜΜΕ. Εμείς οι ‘Eλληνες είμαστε ασφαλώς υπεύθυνοι για πολλά από τα προβλήματα που αφήσαμε να συσσωρεύονται στη χώρα μας. Δεν είμαστε όμως υπεύθυνοι για τα καταστρεπτικά παγκόσμια αποτελέσματα της παντελούς απορρύθμισης των αγορών χρήματος, άμεσα υπεύθυνης για την κρίση του 2008, που συνεχίζεται σήμερα, προκαλώντας σοβαρότατα προβλήματα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά στα μισά ευρωπαϊκά κράτη. Φτάσαμε στο σημείο ιδιωτικοί οίκοι αξιολόγησης να αποφασίζουν αν οι ΗΠΑ ή η Γαλλία είναι αξιόχρεες και να τρέχουμε πίσω τους να τους παρακαλάμε, αναγορεύοντάς τους σε κριτές και καταργώντας στην πράξη τη δημοκρατία μας για την οποία, εμείς οι Ευρωπαίοι, είμαστε τόσο περήφανοι. Επιχειρήσαμε να εφαρμόσουμε, όσο μπορούσαμε καλύτερα, το πρόγραμμα που αποφασίσαμε, από κοινού με τους εταίρους μας, τον Μάιο του 2010. Σήμερα, είναι κοινή πεποίθηση των μεγαλύτερων οικονομολόγων του κόσμου (ακολουθούν τα ονόματα) ότι το πρόγραμμα αυτό έχει αποτύχει και κινδυνεύει να παρασύρει εμάς στην καταστροφή, την Ευρώπη στην ύφεση, την ΕΕ στη διάλυση. Πρέπει να επιδείξουμε τώρα το θάρρος, αφού διαπιστώσαμε με τρόπο αδιαμφισβήτητο και οδυνηρό ένα λάθος, να το διορθώνουμε. Μιλώντας εξ ονόματος του ελληνικού λαού, σας δηλώνω ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε μια πολιτική που οδηγεί τους μισούς ‘Eλληνες στην ανεργία, την Ελλάδα σε πρωτοφανή ύφεση για πέμπτο συνεχές έτος, άνεργους και άστεγους να πεθαίνουν από το κρύο στους δρόμους και που υποχρέωσε την κυβέρνησή μου να καθιερώσει πρόγραμμα συσσιτίων στα σχολεία. Δεν είναι αυτή εικόνα ευρωπαϊκής χώρας το 2012. Είμαστε αποφασισμένοι να λάβουμε, εν ανάγκη μονομερώς, όσα μέτρα χρειάζεται για την άμεση διακοπή αυτής της πολιτικής και τη σωτηρία του λαού και της χώρας μας, ότι συνέπειες κι αν αυτό συνεπάγεται. Φυσικά όμως προτιμούμε να ενεργήσουμε από κοινού με τους εταίρους μας. Πιστεύουμε βαθιά ότι είναι προς το συμφέρον όλης της Ευρωπαϊκής ‘Eνωσης, όλων των ευρωπαϊκών λαών, να μην υποκύψουν στην απαίτηση μερίδας των μεγάλων τραπεζών, να πληρωθούν στο ακέραιο τις αξιώσεις που έχουν εγείρει, συχνά με παράνομο και καταχρηστικό τρόπο, διαλύοντας ευρωπαϊκά κράτη. Δεν είναι δυνατόν εμείς, που κινητοποιήσαμε δισεκατομμύρια ευρώ των φορολογουμένων για να σώσουμε τις ιδιωτικές τράπεζες που προκάλεσαν την κρίση το 2008, να καταστρέφουμε τώρα τη μια ευρωπαϊκή χώρα μετά την άλλη για να μη μειωθούν τα κέρδη τους”

Eσείς τι αποτέλεσμα νομίζετε ότι θα είχε μια τέτοια δήλωση; Θα έβγαινε προεκλογικά ο Σαρκοζί να εξηγεί γιατί είναι, παρόλα αυτά, αναγκαίο να υποσιτίζονται τα ελληνόπουλα, ή ο Σόιμπλε να μας λέει ότι οι ‘Eλληνες ανάπηροι δεν χρειάζονται αναπηρικά καροτσάκια όπως ο ίδιος; Δεν λέω ότι αυτός είναι εύκολος δρόμος, γιατί δεν είναι. Αλλά όπως είπε κάποτε ο Φουέντες, οι Βορειοαμερικανοί, και οι Ευρωπαίοι, σέβονται όποιον τους μιλάει όρθιος και τους κυττάει στα μάτια, όχι όποιον, δίκη εκπροσώπου προσκυνημένων ραγιάδων, υποκλίνεται μπροστά στον πολυχρονεμένο αφέντη και του φιλάει τα πόδια, μονίμως θαμπωμένη από τη Δύση, γνήσιο τέκνο της τουρκοκρατούμενης ανατολής.

Ελληνικά όπλα

Η Αθήνα μπορεί να κάνει πάρα πολλά πράγματα σήμερα. Να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους στηριζόμενη στο ελληνικό δίκαιο,να απειλήσει ότι θα το κάνει, για να υποχρεώσει σε ικανοποιητική συμφωνία τους πιστωτές. Να χρησιμοποιήσει προς ώφελός της την πιθανότητα αποχώρησης από το ευρώ, που θα σημάνει αυτόματο πληθωρισμό του χρέους. Η έννοια του βιώσιμου χρέους κατοχυρώθηκε τώρα διεθνώς και επομένως μπορεί εύκολα να την επικαλεσθεί η Αθήνα, για να διεκδικήσει καλύτερες συμφωνίες. Υπάρχει ευρύτατη ανησυχία παγκοσμίως, και στην κοινή γνώμη και στο ίδιο το κατεστημένο, τόσο για τις εφαρμοζόμενες συνταγές λιτότητας, όσο και για την αποσταθεροποιητική δράση του χρηματιστικού κεφαλαίου, που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια αποφασισμένη και έξυπνη ελληνική κυβέρνηση εφόσον παρουσιαζόταν, πόσο μάλλον που η Γαλλία βρίσκεται και η Γερμανία θα μπει σύντομα σε προεκλογική περίοδο. Η Ελλάδα θα μπορούσε ακόμα και να χρησιμοποιήσει την πολιτική της άδειας καρέκλας του Ντε Γκωλ, αφού οι πιο κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται στην ΕΕ με ομοφωνία, θα μπορούσε επίσης να παίξει τα γεωπολιτικά χαρτιά της.

Αυτά θα έκανε αίφνης ένας πολιτικός του διαμετρήματος του Ανδρέα Παπανδρέου και μια χώρα, λαός και κράτος, κινητοποιημένοι για τη σωτηρία τους. Για να μην παρεξηγηθούμε, μπορεί να μη συμφωνείτε σε πολλά από όσα έκανε ο πρώην Πρωθυπουργός, εντούτοις δύσκολα τον φαντάζεται κανείς να αφήνει τη χώρα του, την ίδια τη βάση της εξουσίας του, να φτάνει σε τέτοια κατάσταση, χωρίς να προσπαθήσει τουλάχιστο να αντιδράσει και, αντίθετα, διευκολύνοντας την επίθεση εναντίον της, ή να μην καταλαβαίνει ποιος, πως και γιατί τον χειραγωγεί. Αυτό δηλαδή που έκανε η κυβέρνηση του γιού του και συνεχίζει, με διευρυμένη σύνθεση, η κυβέρνηση Παπαδήμου.

Μια ιστορική “αντεπανάσταση”

Σήμερα, υπάρχουν δυνάμεις στον πυρήνα της παγκόσμιας αριστοκρατίας του χρήματος που απεργάζονται την καταστροφή της ΕΕ και την επιστροφή της Ευρώπης στην περίοδο προ της Γαλλικής Επανάστασης, την επανάληψη δηλ. σε διευρυμένη κλίμακα αυτού που κατάφεραν με την ΕΣΣΔ, όχι με την ανοιχτή επίθεση ή εισβολή. Η βασική ιδέα που χρησιμοποιούν περιγράφεται στο σημαντικό μυθιστόρημα του Νόρμαν Σπίνραντ “Οι πράκτορες του Χάους”, γραμμένο το 1967, προτού αναπτυχθεί η ομώνυμη μαθηματική θεωρία και εισαχθεί στη στρατιωτική στρατηγική. Πρόκειται για την εισαγωγή χάους σε κρίσιμα σημεία του συστήματος, με σκοπό να το οδηγήσουν σε εκδήλωση εσωτερικής κρίσης.

Οι δύο τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις έπαιξαν αυτό τον ρόλο όχι ως πράκτορες, αλλά αγνοώντας τις συνέπειες των ενεργειών τους. Αυτό έγινε δυνατό γιατί, ανίκανες οι ίδιες να παράγουν δική τους στρατηγική αντιμετώπισης του προβλήματος, απευθύνθηκαν, όπως ο Γκορμπατσώφ, για να τους φτιάξει πρόγραμμα
ο εχθρός. Σύμβουλος και άριστος γνώστης της Ελλάδας η Goldman Sachs, οργάνωνε ταυτόχρονα την επίθεση κατά της χώρας, ο Πρωθυπουργός της οποίας βασιζόταν στις συμβουλές του φίλου αυτής της Τράπεζας για να την αντιμετωπίσει! Ο οποίος φίλος κατάφερε, με τους ανθρώπους του, να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ηγετών όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ, χωρίς κανείς ή σχεδόν, να μην παίρνει χαμπάρι!

Χάος εντός Ελλάδος, αλλά και εν Ευρώπη, γιατί η ΕΕ είναι ατελής, δεν έχει μηχανισμό προστασίας των εθνικών συμφερόντων. Δεν προβλέφθηκε περίπτωση εθνικής κυβέρνησης που δρα κατά της χώρας της. Αν υπογραφούν τώρα PSI και δανειακή, με τη μορφή που έχουν, θα έχουμε δύο επιπλέον συνέπειες όσων ήδη αναφέραμε. Πρώτο, σοβαρή, σε βάθος καταγραφή από το συλλογικό ασυνείδητο ότι η χώρα είναι αδύναμη. Δεύτερο, πολύ μεγαλύτερη δυσκολία αμφισβήτησης των υποχρεώσεων της Αθήνας αύριο. Η ΕΕ είναι πολυεθνική, εύθραυστη, όπως και η ΕΣΣΔ, δομή, που στηρίζεται σε πλέγμα συνθηκών και νομικών κανόνων, όπως η ΕΣΣΔ στο κόμμα. Αν η Ελλάδα χρειαστεί για να επιβιώσει να αμφισβητήσει βαριά νομικά κείμενα, θα παραχθεί κολοσσιαία αστάθεια στο όλο οικοδόμημα και πιθανώς κατάρρευσή του.

Konstantakopoulos.blogspot.com

Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών: «Άνευ όρων παράδοση στα νύχια των εκβιαστών-τοκογλύφων»

2012-02-07T18:25:00.000+02:00

Μια πολύ σκληρή ανακοίνωση εξέδωσε το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών με αφορμή τις δυσκολίες που παρουσιάζονται στις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα, κατηγορώντας τη συγκυβέρνηση για παράδοση της χώρας, ενώ για τον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο επιφυλάσσει το χαρακτηρισμό αντισυνταγματικός.

Χαρακτηριστικά η ανακοίνωση αναφέρει:

Το αποτέλεσμα της χθεσινής σύσκεψης του αντισυνταγματικού Πρωθυπουργού της κυβέρνησης με τους πολιτικούς αρχηγούς που την στηρίζουν είναι η άνευ όρων παράδοση της χώρας στα νύχια των εκβιαστών- τοκογλύφων. Η Πατρίδα βρίσκεται και «επισήμως» πλέον υπό κατοχή ενώ ο Ελληνικός ΛΑΟΣ τιμωρείται με πείνα και εξαθλίωση.

Η Εθνική Κυριαρχία παραχωρείται, σε υπαλλήλους του τραπεζικού συστήματος, και η κυβερνητική πολιτική ηγεσία, πλήρως ταυτισμένη με τα συμφέροντα των τοκογλύφων – εκβιαστών - δανειστών, αποφασίζει την πλήρη υποταγή της χώρας στους κατακτητές.

Η μεγάλη επίθεση στον Ελληνικό ΛΑΟ ξεκίνησε από το Μέγαρο Μαξίμου. Ο Πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί που στηρίζουν αυτή την κυβέρνηση, λειτουργώντας ως οι σκληρότεροι γενίτσαροι που πέρασαν ποτέ από τη χώρα, διαλύουν τον κοινωνικό ιστό και στέλνουν το λαό στα κρεματόρια της οικονομικής μαφίας των αγορών.

Οι πολιτικοί αρχηγοί του ενδοτισμού προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο, ώστε η εκποίηση να έχει θεσμικό μανδύα και ψάχνουν συνοδοιπόρους, εντός και εκτός των ρημαγμένων κομματικών μηχανισμών τους.

Καλούμε τον Λαό να αναλάβει ΤΩΡΑ την τύχη της Πατρίδας, της ζωής του, της οικογένειάς του και των συνανθρώπων του. Δεν πρέπει ΚΑΝΕΙΣ να λιγοψυχήσει, να αδρανήσει, να φοβηθεί.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ μέχρι την ανατροπή του σημερινού κυβερνητικού συστήματος και των Πολιτικών της Υποτέλειας.

Καλούμε τους Δικαστικούς και τους Δημόσιους λειτουργούς να προασπίσουν το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία.

Καλούμε τα στελέχη των σωμάτων ασφαλείας και του στρατεύματος να σεβαστούν το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία.

Υπενθύμιση στους «κυβερνώντες»: Η κατηγορία της ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ, δεν εμπίπτει στο νόμο περί ευθύνης Υπουργών.

Ελλάδα... είμαι σε δύσκολη θέση! Ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους του Σεραφείμ Ντούσια

2012-02-07T16:34:00.000+02:00

Το «Ελλάδα...είμαι σε δύσκολη θέση» είναι ένα ντοκιμαντέρ κοινωνικό-πολιτικό, μεγάλου μήκους, με σκηνοθέτη τον Σεραφείμ Ντούσια, μεταπτυχιακό φοιτητή του National Film and Television School της Αγγλίας. Η ομάδα παραγωγής αυτού του ντοκιμαντέρ συντελείται από νέους με πείρα στην παραγωγή οπτικοακουστικών έργων.

Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί την Κυριακή 4 Μαρτίου 2012 στο Ολύμπιον στην Πλατεία Αριστοτέλους, στην Αίθουσα "Παύλος Ζάννας" στις 11.30 πμ. Η εκδήλωση θα κρατήσει μέχρι τις 02:00 μμ μαζί με την προβολή του ντοκιμαντέρ.

Η θεματολογία του ντοκιμαντέρ δεν ειναι η οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η Ελλάδα ή οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου. Σήμερα οι καταστάσεις στην Ελλάδα, όπως οι περισσότεροι απο εσάς γνωρίζετε, οδηγούν τους πολίτες της σε ένα μονόδρομο με αβέβαιο μέλλον και κυρίως το μέλλον των νέων ανθρώπων. Ο καταιγισμός από τα ΜΜΕ και τις ενημερωτικές εκπομπές που μονοπωλούν την συζήτηση για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και οι ομιλίες των πολιτικών παραπλανούν τον κόσμο από το σημαντικότερο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί... τους νέους που η φωνή τους δεν ακούγεται!
Το «Ελλάδα...είμαι σε δύσκολη θέση», μπορεί να έχει ως θέμα τους νέους Έλληνες από κάθε γειτονιά του κόσμου, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι απευθύνεται μόνο σε αυτούς. Οι άνθρωποι πλέον δε φοβούνται να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει, το δικαίωμα στη ζωή. Κάποιοι απο σας είστε νέοι, κάποιοι υπήρξατε νέοι και κάποιοι μεγαλώνετε παιδιά που αύριο θα έχουν κι αυτά μπροστά τους ένα αβέβαιο μέλλον. Είναι δικαίωμα όλων μας να έχουμε μια ζωή με κύριο χαρακτηριστικό την αξιοπρέπεια και την ελευθερία.

Εκτός απο τις συνεντεύξεις των νέων το ντοκιμαντέρ αποτελείται και από συνεντεύξεις κάποιων καταξιωμένων ανθρώπων στον χώρο τους, όπως: Nigel Farage – Ευρωβουλευτής της Αγγλίας, Λάκης Λαζόπουλος – Παρουσιαστής (Εκφωνητής), Λιάνα Κανέλλη – ΚΚΕ / Δημοσιογράφος, Παύλος Χαϊκάλης – Ηθοποιός, Θάνος Μικρούτσικος – Συνθέτης, Ηλίας Λιβανός – Οικονομολόγος - Ερευνητής, Ινστιτούτο Ερευνών Απασχόλησης, University of Warick, Κάτια Δανδουλάκη - Ηθοποιός (Εκφωνήτρια), Σία Κοσιώνη – Δημοσιογράφος, Μπετίνα Ντάβου – Καθηγήτρια γνωστικής ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Τάσος Δούκης – Οικονομολόγος, Σπύρος Λημναίος – Εκπρόσωπος Κινήματος Αγανακτισμένων Αγγλίας

Αυτό το όνειρο το έκαναν πραγματικότητα οι εξής άνθρωποι:

Σκηνοθέτης / Παραγωγός: Σεραφείμ Ντούσιας
Οργάνωση Παραγωγής / Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Αφροδίτη Αζάρη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατιάνα Ζαχαρίου  UK - GR Camera Operator – Δ. Φωτογραφίας: Mireia Graell Vivancos  2nd UK Camera Operator: Αλέξανδρος Τόλιος Ζήσος Making of Photographer: Φωτεινή Χρίστη  Σκιτσογράφος: Γρηγόρης Βούλγαρης  Μουσική: Γιώργος Παπαλαζαρίδης  3D Animator: Παύλος Παπαδόπουλος  Title Sequence Animator: Μιχάλης Ξηρουχάκης  Ηχολήπτης - Sound Designer: Θοδωρής Μπαμπούρης  Location Director: Ρενάτα Λύτρα  Καλλιτεχνική Επιμέλεια Αφίσας: Πάνος Μηνόγιαννης Official Webpage by: Χριστόφορος Σωμαράκης
Media Manager: Βασιλική Ηλιοπούλου  Ομάδα Έρευνας  Επιστημονική Σύμβουλος: Σταματίνα Θεοδοσίου  Κοινωνιολόγος: Ελένη Βελτανιώτη Ερευνητική Βοηθός: Ελισάβετ Ξυδάκη
Μαρία Κατσιπατάκη 

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι σκόρπιζαν το φως σε όλοκληρο το κόσμο, γιατί όμως ο σημερινός Έλληνας δεν κρατάει καν ένα κερί?

Ιδρύθηκε νέα Δημοτική παράταξη σε Μενεμένη - Αμπελόκηπους. Επικεφαλής ο Γιώργος Κυριλλίδης

2012-02-07T13:37:00.000+02:00

Στην κατάμεστη αίθουσα του κινηματοθέατρου « Α. Μινωτής »

του Δημαρχιακού Μεγάρου του Δήμου Αμπελοκήπων - Μενεμένης

το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου , η παράταξη μείζονος αντιπολίτευσης

του Δήμου πραγματοποίησε εκδήλωση με θέμα ,

“ η ίδρυση της νέας , μεγάλης , ανεξάρτητης , δημοτικής παράταξης ” .

Ενάντια στην συνολική απαξίωση που εκδηλώνεται σε κάθε μορφής πολιτική έκφραση το τελευταίο διάστημα στην χώρα μας ,

οι πολίτες των Αμπελοκήπων – Μενεμένης αγκάλιασαν

από πολύ νωρίς την νέα αυτοδιοικητική προσπάθεια

αποδεικνύοντας πως η τοπική αυτοδιοίκηση έπρεπε και πρέπει

να παραμείνει μακριά από όποια πολιτική επιρροή και σκοπιμότητα.

Με επιπλέον θετικό και ελπιδοφόρο στοιχείο η ηγεσία και τα στελέχη

της παράταξης να απολαμβάνουν την έντονη αποδοχή της κοινωνίας.

Το σαφές ιδεολογικό πολιτικό στίγμα της νέας παράταξης δόθηκε

μέσα από την ιδρυτική διακήρυξη την οποία ανάγνωσε στο ακροατήριο

ο επικεφαλής και υποψήφιος Δήμαρχος Γεώργιος Β. Κυριλλίδης ,

αναδεικνύοντας τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της όπως

ανεξαρτησία-συμμετοχή-διεκδίκηση-καινοτομία- κοινωνική ευαισθησία-οικολογική συνείδηση ,

ενώ παρουσίασε το λογότυπο και την επωνυμία της παράταξης

που ακούει στο όνομα « Πολίτες σε δράση ».

Ονομασία η οποία πρέπει να σημειωθεί προήρθε μέσα από μακρά δημόσια διαβούλευση , ανάλυση και έρευνα.

Στην εκδήλωση επίσης κόπηκε η πρωτοχρονιάτικη πίττα με την τυχερή κυρία από την Μενεμένη να κερδίζει το καλότυχο φλουρί κωνσταντινάτο.

Ακόμη σε ανάμνηση της ημέρας η γραμματεία διοργάνωσης κατασκεύασε 50 συλλεκτικά φουλάρια στο χρώμα της παράταξης με κεντημένο

το λογότυπο της τα οποία διατεθήκαν στο κοινό έναντι συμβολικής αξίας

καθώς μέρος το ποσού που συγκεντρώθηκε διατέθηκε κατόπιν ανταπόκρισης στην δημόσια πρόσκληση για έρανο από την εκκλησία

της Άγιας Παρασκευής σε άτομο με προβλήματα υγείας στην Μενεμένη.