ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

Η μοίρα των δούλων...

2012-02-16T09:12:00.000+02:00

του Γεώργιου Π. Μαλούχου

Με όλο και περισσότερους στην Ευρώπη να βλέπουν πλέον καθαρά που οδηγεί η γερμανική πολιτική στο ελληνικό πρόβλημα και, στο βάθος, ποια μέρα ξημερώνει στην «κοινή Ευρώπη» που γερμανοποιείται ταχύτατα, το Βερολίνο έδειξε χθες γι' ακόμα μια φορά τα δόντια του. Μέχρι και ο Φρανσουά Ολάντ, μιλά τώρα για «εκκαθάριση σταλινικού τύπου στην Ελλάδα» - βέβαια, διεκδικεί την ψήφο των Γάλλων πολιτών και όχι των Γερμανών, που, αντιθέτως, την ίδια στιγμή, έχουν εκτινάξει τη δημοφιλία του αντιευρωπαικού διδύμου Μέρκελ – Σόιμπλε. Αλλωστε, ο πρώην υπουργός Οικονομικών του Βερολίνου Στάινμπουργκ έσπευσε αμέσως να του απαντήσει ότι είναι «αφελής» αν πιστεύει ότι η Ευρώπη μπορεί να κάνει πίσω από όσα έχουν ήδη επιβάλλει οι Γερμανοί και τα έχουν περάσει μέσα στα νέα σύμφωνα…

Όμως, τελικά, καλά μας κάνουν οι Γερμανοί. Πολύ καλά. Γιατί ενώ έξω, ανησυχούν πια φανερά για το μέλλον, εδώ, κάνουμε ακόμα ότι δεν βλέπουμε. Κι αυτή ακριβώς είναι η μοίρα των δούλων. Δεν σκέπτονται, δεν αντιδρούν, δεν αμφισβητούν, δεν τολμούν. Κάθονται στη γωνιά τους φοβισμένοι και υποταγμένοι και περιμένουν πότε θα έρθει το επόμενο χτύπημα. Και το χτύπημα πάντοτε έρχεται μέχρι που, κάποτε, είναι το τελευταίο. Το θανατηφόρο. Και εν προκειμένω, στην περίπτωση της Ελλάδας, ίσως το τελικό χτύπημα να είναι αυτό που ξεκίνησε χθες με την ξαφνική αναβολή του eurogroup, που, πίσω του δεν κρύβει τίποτε άλλο παρά την προσπάθεια να σπάσει και το τελευταίο απομεινάρι εθνικής και δημοκρατικής ελληνικής υπόστασης: η προσφυγή στις εκλογές.

Κι όλα αυτά, ενώ, πάλι μόλις χθες, ο Ολι Ρεν αναφέρθηκε στον τρόμο που κρύβει για την Ευρώπη, ακόμα και τώρα, μια ελληνική καταστροφή. Το ίδιο είπε χθες και ο καγκελάριος της Αυστρίας. Ομως, η ελληνική πολιτική ηγεσία, κάνει ότι δεν ακούει. Προτιμά τη σφαγή, με άλλοθι τα σουπερμάρκετ…

Στη διαδικασία ορμητικής κατάληψης της Ευρώπης και αφού διέλυσαν τα πάντα σε αυτή τη χώρα, οι Γερμανοί τώρα θέλουν πάση θυσία να αποφύγουν την προσφυγή στη λαική ετυμηγορία. Ξέρουν ότι εκεί, θα είναι πολύ δύσκολο να καταφέρουν όσα κατάφεραν με το πολιτικό σύστημα. Σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια, οι λαοί, δύσκολα εκβιάζονται. Αυτό, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα: το Βερολίνο τρέμει εξίσου τις γαλλικές εκλογές του Απριλίου, όπως τρέμει και το δημοψήφισμα για τις νέες ευρωπαικές συνθήκες που θα βρει μπροστά του, αργά ή γρήγορα, στην Ιρλανδία, ίσως και αλλού.

Όμως στην Ελλάδα, η πίεση είναι αφόρητη, καθώς η χώρα είναι μακράν η πιο ευάλωτη. Δεν περνάει πλέον μέρα που ο κ. Σόιμπλε, ο τόσο «τιμηθείς» για τη «σοφία» του από διαφόρους στη χώρα μας, να μην βρίσκει την ευκαιρία να μας υπενθυμίσει ότι η Ευρώπη πλέον έχει θωρακιστεί απέναντι στον κίνδυνο μιας ελληνικής καταστροφής. Και, ως ένα βαθμό, δεν έχει άδικο. Στα δύο χρόνια που πέρασαν, το Βερολίνο έκανε πολλά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Ετσι, η διαρκώς εκβιαζόμενη Ελλάδα, έχασε σταδιακά ένα από τα ισχυρότερα όπλα της. Την ίδια στιγμή, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών και η καγκελάριος της χώρας, έχουν επιδοθεί σε ένα φαιδρό παιγνίδι μεταξύ τους «σύγκρουσης», κάνουν τον «καλό και τον κακό». Και εδώ, στην Αθήνα, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που το παίρνουν στα σοβαρά…

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, είναι υπεύθυνο για τα μύρια όσα, που δικαίως του τα καταλογίζουν καθημερινά οι πολίτες. Εχει τρομακτικές ευθύνες για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Για το παμφάγο και διεφθαρμένο «σοβιετικής» νοοτροπίας κράτος που μισεί την ανάπτυξη και την επιχειρηματικότητα. Για την οθωμανικού τύπου «συναλλακτική» κομματική δημοκρατία. Τα έχουμε πει χιλιάδες φορές, όχι τώρα, τα δύο τελευταία χρόνια, αλλά από πολύ πιο πριν.

Όμως, όλα αυτά, δεν είναι τίποτα μπροστά στην τελική ευθύνη για το που οδηγεί σήμερα την Ελλάδα, τα δύο τελευταία χρόνια της κρίσης. Για το γεγονός ότι δεν υπερασπίστηκε ούτε σε μια στιγμή τη χώρα και το λαό της και άφησε να τη λειώσουν κάτω από το όντως τεράστιο πρόβλημα του χρέους. Η μέγιστη ιστορική του ευθύνη, είναι ότι δεν πάλεψε. Δεν έκανε το παραμικρό για να προασπιστεί αυτό τον τόπο. Απλώς, για να παραμείνει στη θέση του, επέλεξε να εκτελεί τυφλά εντολές. Βάφτισε «σοβαρότητα» την τυφλή υποταγή, βάφτισε «υπεύθυνη στάση» την έμπρακτη απώλεια κάθε εθνικής κυριαρχίας, νομιμοποίησε κάθε βίαιη και ριζική παρέμβαση κατά της ελευθερίας, της κυριαρχίας, της συνταγματικής τάξης. Και επιχείρησε να γελοιοποιήσει κάθε άλλη φωνή που το καλούσε να σταματήσει αυτό το κακό. Στέρησε τη χώρα από όλα τα πολιτικά και θεσμικά μέσα αντίδρασης και ανάσχεσης της κρίσης. Ηταν φυσικό: τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς από αυτό το σύστημα που μας έφτασε ως εδώ;…

Όμως, οι Γερμανοί, δεν είναι παιδάκια. Δεν θα του κάνουν τη χάρη. Πήραν ότι είχαν να πάρουν από αυτό το πολιτικό σύστημα και τώρα το διαλύουν.

Υπό άλλες συνθήκες, αν μαζί δηλαδή δεν διέλυαν και τη χώρα, ίσως, με αυτό τον τρόπο, θα προσέφεραν μια αληθινή υπηρεσία σε αυτό τον τόπο… Όμως, φυσικά, δεν είναι αυτός ο σκοπός τους. Κάθε άλλο μάλιστα. Δυστυχώς, η ελληνική δημόσια συζήτηση, φοβισμένη, επαρχιακή και στενόμυαλη όσο ποτέ, δεν προσπάθησε καν να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει πάνω στις στάχτες της Ελλάδας… Τώρα πια, που το Βερολίνο διαλύει το ίδιο το σύστημα, αυτό αρχίζει πια να ανησυχεί όσο δεν ανησύχησε ποτέ για την ισοπέδωση του τόπου. Τώρα πια, όπως, είναι αργά…

www.tovima.gr

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους

2012-02-15T19:56:00.000+02:00

του Νίκου Σαραντάκου
Ένα ακόμα σκίτσο του Μποστ θα παρουσιάσω σήμερα, ένα σκίτσο μάλλον σπάνιο πρέπει να πω. Σπάνιο επειδή είναι καρπός μιας ελάχιστα γνωστής συνεργασίας του Μέντη Μποσταντζόγλου: δημοσιεύτηκε το 1960 στην εφημερίδα Εμπρός, μια ιστορική εφημερίδα της Αθήνας (πρωτοεκδόθηκε το 1896) που εκείνη την περίοδο έβγαινε ως εβδομαδιαίο φύλλο, κάθε Σάββατο. Χωρίς να ισχυρίζομαι ότι έχω πλήρη εποπτεία της μποστικής βιβλιογραφίας, δεν έχω συναντήσει κάπου αναφορά στη συνεργασία του Μποστ με το Εμπρός, μόνο σε διαδικτυακές πηγές. Επιπλέον, στο άλμπουμ που εξέδωσε ο Μποστ τα Χριστούγεννα του 1960 (Το λέφκομά μου), με επιλογή από τα σκίτσα της χρονιάς, δεν συμπεριέλαβε κανένα από τα σκίτσα του Εμπρός, που άλλωστε ήταν πολύ λίγα αφού η τακτική συνεργασία του με την εφημερίδα κράτησε λίγο περισσοτερο από ένα μήνα. Ίσως η μη ανθολόγηση να είχε να κάνει με το κοπιράιτ.
Αλλά μακρηγόρησα με την εισαγωγή. Λοιπόν, το σκίτσο δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 2 Απριλίου 1960, εγκαινιάζοντας την τακτική (αλλά βραχύβια) συνεργασία του Μποστ με την εφημερίδα και έχει ως θέμα τα 115 εκατομμύρια μάρκα που είχε μόλις συμφωνήσει να καταβάλει η Γερμανία στην Ελλάδα ως αποζημιώσεις για τα θύματα της Κατοχής. (Ήταν ατομικές αποζημιώσεις, σε όσους Έλληνες υπέστησαν διώξεις «διά λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς ή αντιθέσεως προς την εθνικοσοσιαλιστική κοσμοθεωρία»). Το σκίτσο:

Ο Μποστ παρουσιάζει τον Φραντς Γιόζεφ Στράους, τον γνωστό δεξιό Βαυαρό πολιτικό και αρχηγό του κόμματος CSU, με μια σακούλα γεμάτη μάρκα, ενώ μπροστά στο Αψιλίας μέλαθρον (που θυμίζει την παράγκα του Καραγκιόζη) τον υποδέχονται, βλοσυροί, η μαμα-Ελλάς με το σπασμένο δόρυ της, και ο «ένας αλλά Πειναλέων» γιος της. «Δεή δεή χρημάτων» φωνάζει η μαμα-Ελλάς, που είναι ίσως υπαινιγμός για χρηματοδότηση της ΔΕΗ από γερμανικά δάνεια. Σημειώνω ότι ο Στράους ήταν υπουργός Άμυνας της τότε Δυτικής Γερμανίας και γι’ αυτό φέρνει εκείνος τις πολεμικές αποζημιώσεις (και όχι ο υπουργός Οικονομικών Λ. Έρχαρτ).
Ο μονόλογος του Στράους είναι εξαιρετικό δείγμα ειρωνείας και σαρκασμού, που ξύνει πληγές που πριν από 50 χρόνια θα πονούσαν πολύ περισσότερο. Ξεκίνησα να το διαβάζω γελώντας και στο τέλος σχεδόν δεν άντεχα, αλλά ίσως να είμαι υπερευαίσθητος. Ταυτόχρονα, απηχεί την εμμονή του Μποστ για μαθηματικές πράξεις και λογαριασμούς. Μεταφέρω τον διάλογο (για να γκουγκλίζεται) χωρίς ανορθογραφίες:
Λάβε κόρη μου των μάρκων, πιάσε εκατομμυρίων,
διά να δεις ότι των Τζέρμαν είναι πράγματι κυρίων.
Σφάζουν, καίγουν πολεμώντες και σφοδρώς λεηλατούσι
πλην γνωρίζουν να πλερώνουν και τον λόγον των κρατούσι.
Όστις πήγεν από σφαίραν δέκα μάρκα να λαμβάνει,
ανά δέκα των ομήρων και σφαγέντες παρτιζάνοι,
δεκαπέντε να λαμβάνουν και να κάνουνε των τύχων
όστις έγλυφον με ζήλον συνθημάτων εις των τοίχων.
Κι όσοι λόγω αντιποίνων τους εθάψαν εις την γην
είκοσι στους συγγενείς του γράφει εις την διαταγήν.
Δι’ εκείνοι οι οποίους εβοήθησαν τον Γλέζον
πέντε μάρκα να λαμβάνουν κι όσοι έκρυπτον Εγγλέζων,
κι όσοι έκρυπτον Εβραίων, συλληφθέντες δυστυχώς,
ένα μάρκον δικαιούνται. Δεν μας φθάνουν ατυχώς.
Οι ακούγοντες Λονδίνον και σταλείς εις φυλακήν
6 μάρκα θα τους δίδω, λόγω σύμπτωσιν κακήν.
Δι’ αυτήν την εργασίαν μου πληρώνουν τον μιστό μου
φθάνουν και διά Καλαβρύτων και διά κάτοικοι Διστόμου.
Ας αρχίσουν πλησιάζων πρώτων των παλικαρίων,
όσοι έκειντο εις Μέρλιν και εις τόπον Χαϊδαρίων,
και μετά τυφεκισθέντες ας προσέλθουν και γδαρείς
ώστε άπαντων να γίνουν ευδαιμόνων και χαρείς.

Στην οδό Μέρλιν βρίσκονταν στην Κατοχή τα κρατητήρια της Γκεστάπο. Αν υπάρχει κάποια άλλη απορία, ρωτάτε στα σχόλια.

Για να μη στραβολαιμιάζετε, μεταγράφω και το κείμενο της μπορντούρας. Στον τύπο της εποχής είχαν πράγματι δημοσιευτεί φήμες ότι η Γερμανία ενδιαφέρεται για βάσεις στην Ελλάδα. Όσο για τους τελευταίους στίχους, βρίσκω πως έχουν μιαν ιδιότυπη επικαιρότητα. Να σημειώσω ότι το “όστεις” είναι ο μποστικός πληθυντικός της αρχαίας αντωνυμίας “όστις” -οι κοινοί θνητοί λέγαν “οίτινες”.
Πάρε ταύτα να διανείμεις και προσέχων μην τα χάσεις
μέσα είναι περικλείων κι ο «αέρας» διά τας βάσεις
αν κι οι βάσεις διαδίδω ότι δεν μας ενδιαφέρουν
κι έτσι λέγων ησυχάζουν κι όλοι των Ελλήνων χαίρουν.
Κάνε διανομήν δικαίαν εις απάντων των παθών
ώστε φθάνοντες να είναι, να μην έχουμε λαθών
δώσε και των δοσιλόγων να χαρούν κι αυτοί ολίγον
και αν έχουν αποθάνει να τα λάβουν των συζύγων
και στα Τάγματ’ Ασφαλείας τους υπέροχους τσολιάδαι
που εσκόρπισαν των ρίγων σαν παρήλαυνον τετράδαι
πλήρεις σφρίγους, πλήρεις θάρρους κυνηγώντες των εχθρών
όστεις φώναζαν «πεινάω» κι όλον ήθελαν να τρων.
Πώς μου ήρθε να παρουσιάσω σήμερα το σκίτσο αυτό; Το σκέφτηκα τυχαία, επειδή χτες το βράδυ άκουσα, σε κάποιο δελτίο ειδήσεων, μια γνωστή παρουσιάστρια να αγανακτεί για τα καινούργια καψώνια γερμανικής εμπνεύσεως και να αναρωτιέται μήπως πρέπει και η Ελλάδα να αρχίσει να διεκδικεί, για αντιπερισπασμό, τις πολεμικές αποζημιώσεις. Θυμίζω πάντως πως για τις γερμανικές αποζημιώσεις έχουμε ξανασυζητήσει στο ιστολόγιο: εδώ υπάρχει απόσπασμα από το βιβλίο του Χάγκεν Φλάισερ (με αναφορά και στα 115 εκατ. μάρκα του 1960) και εδώ μια πιο πρόσφατη συζήτηση (τώρα προσέχω ότι το άρθρο μου εκείνο, κατά μεγάλη σύμπτωση, επαναλαμβάνει στο τέλος τον τίτλο του σκίτσου του Μποστ: οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους).

Μια διευκρίνιση: η τακτική συνεργασία του Μποστ με το Εμπρός κράτησε μεν μόνο ένα μήνα και κάτι, αλλά ο Μποστ είχε συνεργαστεί και εκτάκτως με την εφημερίδα, σε χιουμοριστικά σαλόνια όπου πολλοί γελοιογράφοι και ευθυμογράφοι προσκαλούνταν να γράψουν ή να σκιτσάρουν για ένα δεδομένο θέμα. Στα αφιερώματα αυτά την επιμέλεια την είχε, νεότατος τότε και δαιμόνιος (αλλά δεν φτάνει αυτό), ο Νίκος Μαστοράκης.

Σαν υστερόγραφο, μια και είπαμε για τα γερμανικής εμπνεύσεως καψώνια (και εννοώ βέβαια την αναβολή της συνεδρίασης του Γιούρογκρουπ και την προβολή νέων όρων) και χωρίς να θέλω να παραστήσω τον μεγάλο προφήτη, θυμίζω ότι προχτές είχα γράψει: Κλείνω λέγοντας πως δεν θα εκπλαγώ αν μεθαύριο δεν θα πάνε όλα σύμφωνα με το πρόγραμμα, αν προβληθεί κάποια επιπλέον απαίτηση, αν βρεθεί κάποια νέα δυσκολία κι έτσι έχουμε μια ακόμα αναβολή.

Σαν δεύτερο υστερόγραφο: κυκλοφορεί σήμερα το απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας• να το αγοράσουμε, θα πρότεινα.

Σε ξεσηκωμό καλεί τους Έλληνες ο Μ. Θεοδωράκης

2012-02-15T18:10:00.000+02:00

Υπάρχει μια διεθνής συνωμοσία με στόχο την ολοκλήρωση της καταστροφής της χώρας μου. Ξεκίνησαν από το 1975 με στόχο τον νεοελληνικό πολιτισμό, συνέχισαν με την διαστροφή της νεότερης ιστορίας μας και της εθνικής μας ταυτότητας και τώρα προσπαθούν να μας εξαφανίσουν και βιολογικά με την ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση.

Εάν ο ελληνικός λαός δεν ξεσηκωθεί σύσσωμος για να τους εμποδίσει, ο κίνδυνος για την εξαφάνιση της Ελλάδας είναι υπαρκτός. Εγώ την τοποθετώ μέσα στα δέκα επόμενα χρόνια. Από μας θα μείνει μόνο η μνήμη του πολιτισμού μας και των αγώνων μας για την ελευθερία.

Ως το 2009 δεν υπήρχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Οι μεγάλες πληγές της οικονομίας μας ήταν οι υπερβολικές δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού και η διαφθορά μιας μερίδας του πολιτικού και του οικονομικο-δημοσιογραφικού χώρου. Όμως και για τις δύο πληγές ήταν συνυπεύθυνοι και οι ξένοι. Όπως λ.χ. οι Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι και Αμερικανοί, που κέρδιζαν δισεκατομμύρια ευρώ σε βάρος του εθνικού μας πλούτου από την ετήσια πώληση πολεμικού υλικού.

Αυτή η συνεχής αιμορραγία, μάς γονάτιζε και δεν μας επέτρεπε να προχωρήσουμε προς τα εμπρός, ενώ προσέφερε πλούτο στα ξένα έθνη. Το ίδιο συνέβαινε και με το πρόβλημα της διαφθοράς. Λ.χ. η Γερμανική Siemens είχε ειδικό κλάδο για την εξαγορά Ελλήνων παραγόντων, προκειμένου να τοποθετήσει τα προϊόντα της στην ελληνική αγορά. Επομένως ο ελληνικός λαός υπήρξε θύμα αυτού του ληστρικού ντουέτου, Ελλήνων και Γερμανών, που πλούτιζαν σε βάρος του.

Είναι φανερό ότι αυτές οι δύο μεγάλες πληγές θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν οι ηγεσίες των δύο φιλοαμερικανικών κομμάτων εξουσίας δεν είχαν διαβρωθεί από στοιχεία διεφθαρμένα, τα οποία για να καλύψουν τη διαρροή του πλούτου (που ήταν προϊόν της εργασίας του ελληνικού λαού) προς τα ταμεία των ξένων χωρών, κατέφευγαν στον υπέρμετρο δανεισμό, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να φτάσει στα 300 δισ. ευρώ, δηλαδή το 130% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος).

Με την κομπίνα αυτή οι ξένοι που προανέφερα κέρδιζαν διπλά. Πρώτον από την πώληση των όπλων και των προϊόντων τους. Και δεύτερον από τους τόκους των χρημάτων που δάνειζαν στις κυβερνήσεις και όχι στον λαό. Γιατί όπως είδαμε, ο λαός ήταν το κύριο θύμα και στις δύο περιπτώσεις. Ένα παράδειγμα και μόνο θα σας πείσει. Οι τόκοι του δανείου του ενός δισ. δολλαρίων που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα 1986 από μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα, έφτασαν στα 54 δισ. ευρώ και ξεπληρώθηκαν τελικά το … 2010!

Ο κ. Γιούνγκερ εδήλωσε προ ενός έτους ότι είχε διαπιστώσει τη μεγάλη αιμορραγία των Ελλήνων από τις υπερβολικές (και αναγκαστικές) δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού από Γερμανία και Γαλλία συγκεκριμένα. Και συμπέρανε ότι έτσι οι πωλητές μας οδηγούν σε βέβαιη καταστροφή. Όμως ομολογεί ότι δεν προέβη σε καμμιά ενέργεια, για να μη βλάψει τα συμφέροντα των φιλικών του χωρών!

Στα 2008 υπήρξε η μεγάλη οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Ήταν λοιπόν επόμενο να επηρεαστεί και η ελληνική οικονομία. Εν τούτοις το επίπεδο ζωής, αρκετά υψηλό, ώστε να έχουμε καταταγεί μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών του κόσμου, έμεινε βασικά το ίδιο. Υπήρξε όμως άνοδος του δημοσίου χρέους.

Όμως το δημόσιο χρέος δεν οδηγεί αναγκαστικά σε οικονομική κρίση. Τα χρέη μεγάλων χωρών όπως λ.χ. οι ΗΠΑ και η Γερμανία υπολογίζονται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Το πρόβλημα είναι εάν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή. Τότε μπορεί κανείς να δανείζεται από τις μεγάλες Τράπεζες με επιτόκιο έως 5%, έως ότου περάσει η κρίση.

Σ’ αυτή τη θέση ακριβώς βρισκόμασταν στα 2009, όταν έγινε η κυβερνητική αλλαγή τον Νοέμβριο και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου. Για να κατανοηθεί τι σκέπτεται σήμερα ο ελληνικός λαός για την καταστροφική πολιτική του, παραθέτω δύο νούμερα: Στις εκλογές του 2009 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε το 44% των ψήφων. Σήμερα τα γκάλοπ του δίνουν 6%.

Ο κ. Παπανδρέου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση (που όπως είπα αντανακλούσε την ευρωπαϊκή) με δάνεια από τις ξένες Τράπεζες και με το σύνηθες επιτόκιο δηλαδή κάτω από 5%. Εάν το έκανε αυτό, δεν θα υπήρχε για τη χώρα μας το παραμικρό πρόβλημα. Το αντίθετο μάλιστα θα συνέβαινε, γιατί βρισκόμασταν σε φάση οικονομικής ανάπτυξης κι έτσι ασφαλώς θα ανέβαινε το βιοτικό μας επίπεδο.

Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009, όταν συναντήθηκε κρυφά με τον Στρος Καν, με στόχο να οδηγηθεί η Ελλάδα κάτω από την ηγεμονία του ΔΝΤ. Η πληροφορία για τη συνάντηση αυτή δόθηκε στην δημοσιότητα από τον ίδιο τον πρώην Πρόεδρο του ΔΝΤ.

Για να φτάσουμε όμως έως εκεί, θα έπρεπε να παραμορφωθεί η πραγματική οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, ώστε να φοβηθούν οι ξένες Τράπεζες και να ανεβάσουν τα επιτόκια δανεισμού σε απαγορευτικούς αριθμούς. Αυτή η επαχθής επιχείρηση ξεκίνησε με την ψεύτική εκτίναξη του Δημοσίου Ελλείμματος από το 9,2% στο 15%. Για την κακουργηματική αυτή πράξη ο Εισαγγελέας κ. Πεπόνης παρέπεμψε προ 20 ημερών στην Δικαιοσύνη τους κυρίους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου (υπουργό των Οικονομικών).

Ακολούθησε η συστηματική εκστρατεία του κ. Παπανδρέου και του Υπουργού Οικονομικών στην Ευρώπη που διήρκεσε 5 μήνες, κατά την οποία προσπαθούσαν να πείσουν τους ξένους ότι η Ελλάδα είναι ένας Τιτανικός έτοιμος να βυθιστεί, ότι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι,τεμπέληδες και επομένως ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της χώρας.

Σε κάθε τους δήλωση ανέβαιναν τα επιτόκια, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε, οπότε η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα να πάρει τον χαρακτήρα της σωτηρίας μας, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε η αρχή του θανάτου μας.

Τον Μάιο του 2010 υπεγράφη από έναν και μόνο Υπουργό το περίφημο Μνημόνιο, δηλαδή η πλήρης υποταγή μας στους δανειστές μας. Το ελληνικό δίκαιο σ’ αυτές τις περιπτώσεις απαιτεί την ψήφιση μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας από τα τρία πέμπτα της Βουλής. Άρα στην ουσία το Μνημόνιο και η Τρόικα που σήμερα ουσιαστικά μας κυβερνούν λειτουργούν παράνομα όχι μόνο για το ελληνικό αλλά και για το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Από τότε έως τώρα, εάν τα σκαλιά που οδηγούν στο θάνατό μας είναι είκοσι, έχουμε ήδη διανύσει πάνω από τα μισά. Φανταστείτε ότι με το Μνημόνιο αυτό παραχωρούμε στους ξένους την Εθνική μας Αυτοτέλεια και την Δημόσια περιουσία μας. Δηλαδή Λιμάνια, Αεροδρόμια, Οδικά δίκτυα, Ηλεκτρισμό, Ύδρευση, Υπόγειο και υποθαλάσσιο πλούτο κλπ. κλπ. Κι ακόμα τα ιστορικά μας μνημεία όπως η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Επίδαυρος κλπ. αφού έχουμε παραιτηθεί από όλες τις σχετικές ενστάσεις.

Σταμάτησε η παραγωγή, ανέβηκε στο 18% η ανεργία, κλείσανε 80.000 καταστήματα, χιλιάδες βιοτεχνίες και εκατοντάδες βιομηχανίες. Συνολικά βάλανε λουκέτο 432.000 επιχειρήσεις. Δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα, που βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ σε μεσαιωνικό σκότος. Χιλιάδες πρώην ευκατάστατοι πολίτες ψάχνουν στα σκουπίδια και κοιμούνται στο πεζοδρόμιο.

Στο μεταξύ υποτίθεται ότι ζούμε χάρη στη μεγαλοψυχία των δανειστών μας, της Ευρώπης των Τραπεζών και του ΔΝΤ. Στην πραγματικότητα κάθε πακέτο με τα δεκάδες δισ. ευρώ με τα οποία χρεώνεται η Ελλάδα επιστρέφεται ολόκληρο από κει που έρχεται, ενώ εμείς φορτωνόμαστε νέους αβάσταχτους τόκους. Και επειδή υπάρχει η ανάγκη να διατηρηθεί το Κράτος, τα Νοσοκομεία και τα Σχολεία, η Τρόικα φορτώνει τα μεσαία και τα κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας με υπέρμετρους φόρους, που οδηγούν κατ’ ευθείαν στην πείνα. Γενικευμένη κατάσταση πείνας είχαμε στην αρχή της γερμανικής κατοχής το 1941 με 300.000 νεκρούς σε διάστημα έξι μηνών.Από τότε το φάσμα της πείνας ξανάρχεται στη συκοφαντημένη και δύστυχη χώρα μας.

Αν σκεφθεί κανείς ότι η γερμανική κατοχή μας στοίχισε ένα εκατομμύριο νεκρούς και την ολοσχερή καταστροφή της χώρας μας, πώς είναι δυνατόν να δεχτούμε εμείς οι Έλληνες τις απειλές της κ. Μέρκελ και την πρόθεση των Γερμανών να μας επιβάλουν ένα νέο γκαουλάιτερ… Τη φορά αυτή με γραβάτα…

Και για να αποδείξω πόσο πλούσια χώρα είναι η Ελλάδα και πόσο εργατικός και συνειδητοποιημένος Λαός είναι ο Έλληνας (συνείδηση του Χρέους προς την Ελευθερία και της αγάπης προς την πατρίδα) είναι η εποχή της Γερμανικής Κατοχής από το 1941 έως τον Οκτώβριο του 1944. Όταν τα SS και η πείνα σκότωσαν ένα εκατομμύριο πολίτες και η Βέρμαχτ κατέστρεφε συστηματικά την χώρα, έκλεβε την αγροτική παραγωγή και τον χρυσό από τις Τράπεζες, οι Έλληνες έσωσαν από την πείνα τον Λαό με τη δημιουργία του Κινήματος της Εθνικής Αλληλεγγύης και δημιούργησαν έναν παρτιζάνικο στρατό 100.000, που καθήλωσε στην χώρα μας 20 γερμανικές μεραρχίες.
Συγχρόνως όχι μόνο κατόρθωσαν οι Έλληνες χάρη στην εργατικότητά τους, να επιζήσουν αλλά υπήρξε και μεγάλη ανάπτυξη της νεοελληνικής τέχνης μέσα στις συνθήκες κατοχής, ιδιαίτερα στους τομείς της λογοτεχνίας και της μουσικής.

Η Ελλάδα επέλεξε την οδό της αυτοθυσίας για την ελευθερία και συγχρόνως της επιβίωσης.

Και τότε μας χτύπησαν αναίτια κι εμείς απαντήσαμε με Αλληλεγγύη και Αντίσταση και επιζήσαμε. Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και τώρα με τη βεβαιότητα ότι τελικός νικητής θα είναι ο ελληνικός λαός. Αυτό το μήνυμα στέλνω στην κ. Μέρκελ και στον κ. Σόϊμπλε δηλώνοντας ότι παραμένω πάντοτε φίλος του Γερμανικού Λαού και θαυμαστής της μεγάλης του συνεισφοράς στην Επιστήμη, τη Φιλοσοφία και την Τέχνη και ιδιαίτερα στη Μουσική! Και η καλύτερη ίσως απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι εμπιστεύθηκα το σύνολο του μουσικού μου έργου σε δύο Γερμανούς Εκδότες, τον Schott και τον Breitkopf, που είναι από τους μεγαλύτερους εκδότες του κόσμου και η συνεργασία μου μαζί τους είναι άκρως φιλική.

Μας απειλούν ότι θα μας εκδιώξουν από την Ευρώπη. Εάν η Ευρώπη δεν μας θέλει μια φορά, εμείς αυτή την Ευρώπη των Μέρκελ – Σαρκοζί δεν την θέλουμε δέκα φορές.

Σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, ετοιμάζομαι να πάρω μέρος κι εγώ μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, τον ήρωα που κατέβασε τη Σβάστικα από την Ακρόπολη δίνοντας έτσι το σινιάλο για το ξεκίνημα όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ. Οι δρόμοι και οι πλατείες μας θα πλημμυρίσουν από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που θα διαδηλώνουν την οργή τους κατά της κυβέρνησης και της Τρόικα.

Άκουσα χθες τον τραπεζίτη-Πρωθυπουργό στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό Λαό να λέει ότι«έχουμε φτάσει σχεδόν στο μηδέν». Ποιοι όμως μας έφτασαν μέσα σε δυο χρόνια στο ΜΗΔΕΝ; Οι ίδιοι, που αντί να βρίσκονται στη φυλακή, εκβιάζουν τους βουλευτές να υπογράψουν Νέο Μνημόνιο χειρότερο από το πρώτο, που θα εφαρμοστεί από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες μεθόδους που μας οδήγησαν στο ΜΗΔΕΝ. Γιατί; Γιατί αυτό επιτάσσει το ΔΝΤ και το Γιούρο Γκρουπ εκβιάζοντάς μας ότι εάν δεν υπακούσουμε, θα οδηγηθούμε στην χρεοκοπία…

Εδώ παίζεται το θέατρο του παραλόγου. Όλοι αυτοί οι κύκλοι που ουσιαστικά μας μισούν (ξένοι και Έλληνες) και που είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την δραματική κατάσταση στην οποία οδήγησαν τη χώρα, απειλούν, εκβιάζουν, με σκοπό να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, δηλαδή να μας πάνε κάτω από το ΜΗΔΕΝ, έως την οριστική μας εξαφάνιση.

Έχουμε επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες μέσα από τους αιώνες και είναι βέβαιο ότι αν μας οδηγήσουν με τη βία στο προτελευταίο σκαλοπάτι πριν από τον θάνατο, οι Έλληνες όχι μόνο θα επιζήσουν αλλά και θα αναγεννηθούν. Αυτή τη στιγμή έχω αφιερώσει όλες μου τις δυνάμεις στην προσπάθεια να ενωθεί δυναμικά ο ελληνικός λαός. Προσπαθώ να τον πείσω ότι η Τρόικα και το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος. Ότι υπάρχει άλλη λύση. Κι αυτή είναι να αλλάξουμε ριζικά την πορεία του έθνους μας και να στραφούμε προς την Ρωσία για οικονομική συνεργασία και για τη δημιουργία κοινοπραξιών που θα μας βοηθήσουν στην ανάδειξη του φυσικού πλούτου της χώρας με όρους που θα εξασφαλίζουν το εθνικό μας συμφέρον.

Όσο για την Ευρώπη προτείνω να πάψουμε να αγοράζουμε πολεμικό υλικό από την Γερμανία και την Γαλλία. Όπως θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ώστε η Γερμανία να εξοφλήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας οφείλει και που σήμερα μαζί με τους τόκους μπορεί να ανέρχονται στα 500 δισ. ευρώ.

Η μοναδική δύναμη που μπορεί να πραγματοποιήσει αυτές τις επαναστατικές αλλαγές είναι ο ελληνικός λαός ενωμένος σε ένα τεράστιο Μέτωπο Αντίστασης και Αλληλεγγύης, ώστε να εκδιωχθεί η Τρόικα (ΔΝΤ και Ευρωπαϊκές Τράπεζες) από την χώρα. Ενώ παράλληλα θα πρέπει να θεωρηθούν ως μη γενόμενες όλες οι παράνομες ενέργειές τους (δάνεια, χρέη, τόκοι, φόροι, αγορές του Δημόσιου πλούτου). Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν.

Στον σκοπό αυτό (της ενότητας του Λαού σε ένα Μέτωπο) είμαι ολοκληρωτικά δοσμένος και πιστεύω ότι τελικά θα δικαιωθώ. Πολέμησα με το όπλο στο χέρι ενάντια στην Χιτλερική κατοχή. Γνώρισα τα μπουντρούμια της Γκεστάπο. Καταδικάστηκα από τους Γερμανούς σε θάνατο και έζησα ως εκ θαύματος. Στα 1967 ίδρυσα το ΠΑΜ, την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της στρατιωτικής χούντας. Πάλεψα στην παρανομία. Πιάστηκα και φυλακίστηκα στο «σφαγείο» της χουντικής Ασφάλειας. Τελικά και πάλι επέζησα.

Σήμερα είμαι 87 ετών και είναι πολύ πιθανόν να μη ζήσω τη σωτηρία της αγαπημένης μου πατρίδας. Όμως θα πεθάνω με τη συνείδησή μου ήσυχη, γιατί εξακολουθώ να κάνω το Χρέος μου απέναντι στα ιδανικά της Ελευθερίας και του Δικαίου ως το τέλος.

Μίκης Θεοδωράκης

Αν υπήρχαν λιγότεροι σωτήρες...

2012-02-15T16:26:00.000+02:00

του Κώστα Βαξεβάνη

Ας υποθέσουμε πως υπήρχαν λιγότεροι σωτήρες. Αναφέρομαι σε αυτούς, οι οποίοι αφού διοίκησαν την χώρα με ψέματα φέρνοντάς την ως τον γκρεμό, σε μια περίεργη κρίση ηθικοπλαστικής μετάνοιας υποστηρίζουν δύο περίεργα πράγματα. Πως τώρα λένε αλήθεια και πως θα την σώσουν. Ας πούμε δηλαδή πως η Ελληνική Βουλή ψήφιζε όχι στη νέα δανειακή σύμβαση, το κούρεμα και το μνημόνιο.
Τι θα σήμαινε λοιπόν αυτό;

1. Πως δεν θα παίρναμε λεφτά για να πληρώσουμε τους τόκους των χρεών μας,το ομόλογο 14,4 δις που λήγει τον Μάρτιο και την επανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών. Το δάνειο δυστυχώς δεν χρησιμοποιείται για την κάλυψη αναγκών της χώρας, όπως πιστεύουν πολλοί.

2. Το υπάρχον χρέος μας, δεν θα κουρευόταν κατά 100 δις με το PSI , για να προστεθούν, όμως, ταυτόχρονα 130 δις ευρώ σε τόκους που το κάνουν και πάλι μη βιώσιμο.

3. Δεν θα εφαρμοζόταν όσα προβλέπει το Μνημόνιο 2 για μείωση μισθών και συντάξεων. Δηλαδή η χώρα δεν ήταν υποχρεωμένη να πέσει στον φαύλο κύκλο της ύφεσης (7% προβλέπεται με το νέο μνημόνιο, 5% πήγε με το παλιό παρότι προέβλεπαν 2,8%). Το σύνολο των μεγάλων οικονομολόγων (Κρούγκμαν,Στιγκλιτς κλπ) έχει τοποθετηθεί σαφώς πως το Μνημόνιο 2, όπως και το πρώτο, ρίχνει την χώρα στην ύφεση και στη συνέχεια στην κοινωνική αναταραχή και την κατάρρευση.

4. Το νέο χρέος δεν θα υπαγόταν στο Αγγλικό δίκαιο, πράγμα το οποίο σημαίνει πως δεν μπορεί να κουρευτεί ακόμη και σε περίπτωση χρεοκοπίας.

Τι θα γινόταν λοιπόν; Οι πιστωτές και αυτοί που καθορίζουν την οικονομική πολιτική της Ε.Ε. θα έπαιρναν ως απάντηση το «Όχι». Δηλαδή η Ελλάδα, δεν θα πλήρωνε στις 20 Μαρτίου τα 14,4 δις σε κατόχους ομολόγων. Θα κήρυττε δηλαδή στάση πληρωμών. Έτσι λέγεται η άρνηση πληρωμής των πιστωτών επειδή καταβάλλεις προσπάθεια να επιβιώσεις. Συνήθης τακτική στον βαρύ καπιταλισμό της τρόικας, ηθική (πρόκειται για επιβίωση λαού) και καθόλου άγνωστη ακόμη και στις σχέσεις προσώπων. Μου κάνει εντύπωση πώς αυτή η διαδικασία αποκαλείται ως χρεοκοπία με διάφορα επίθετα (άτακτη,επικίνδυνη,καταστροφική κλπ), ενώ η επιστημονική της ονομασία είναι απλώς «στάση πληρωμών». Να αγνοούν, άραγε, όσοι τη χρησιμοποιούν και κυρίως ο πρωθυπουργός, ότι δεν υπάρχει άτακτη χρεοκοπία; Ή μήπως το κάνει πονηρά για να κινητοποιήσει τα αντανακλαστικά φόβου που δημιουργούν οι δύο κακές λέξεις;
Πάμε παρακάτω. Η χώρα με την άρνησή της να πληρώσει τα χρέη, παραμένει στο ευρώ. Δεν υπάρχει καμιά διαδικασία εξόδου από το ευρώ,παρά μόνο αν το επιλέξουμε οι ίδιοι. Δεν υπάρχει νομική υπόσταση εκδίωξης από την ευρωζώνη (η Κατσέλη κατέθεσε στη Βουλή τα σχετικά έγγραφα.)

Η χώρα λειτουργεί κανονικά, αφού από το δεύτερο εξάμηνο του 2011 έχει πλεόνασμα. Πληρώνει μισθούς και συντάξεις. Επίσης προμηθεύεται είδη εισαγωγής. Οι θεωρίες περί αδυναμίας αγοράς πετρελαίου και τα επιχειρήματα «θα γίνουμε Αλβανία του Χότζα» είναι στα πλαίσια προπαγάνδας και μόνο. Οι εταιρείες εισαγωγής, λοιπόν, δίνουν ευρώ και παίρνουν προϊόντα. Αυτή η διαδικασία είναι πρόσκαιρη.

Η Ε.Ε. κλυδωνίζεται. Οι πιστωτές δεν πληρώνονται. Το ήδη προβληματικό ευρώ από την ίδια την φύση της ΕΕ, αντιμετωπίζει προβλήματα κατάρρευσης. Ένα ντόμινο καταστροφής απειλεί την Ευρώπη με πιθανότητες επέκτασης. Αυτά που λέγονται πως οι Ευρωπαίοι δεν έχουν πρόβλημα να μας διώξουν, όχι μόνο δεν στέκουν νομικά, αλλά δεν έχουν καμιά βαση αλήθειας. Απόδειξη είναι η μεγάλη τους πρεμούρα να μας «σώσουν» με την δανειακή.

Όλη αυτή η δύσκολη κατάσταση, θέτει ένα πλαίσιο πραγματικής διαπραγμάτευσης. Αναγκάζονται να πάνε σε ένα κούρεμα που κάνει βιώσιμο το χρέος ώστε να να μην πάμε σε στάση πληρωμών και ένα «Μνημόνιο» με κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας. Όχι υποτέλειας και καταστροφής της παραγωγικής βάσης της χώρας.

Παραθέτω εδώ τι έλεγε το χθεσινό TIME ότι θα προκαλέσει μια ελληνική στάση πληρωμών:
“Το χειρότερο σενάριο θα ήταν η στάση πληρωμών να οδηγήσει σε ένα ντόμινο κρίσης του Ευρωπαϊκού Τραπεζικού συστήματος, κάτι αντίστοιχο με την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008 στις ΗΠΑ που θα οδηγούσε σε πάγωμα της πίστωσης σε όλο τον κόσμο. Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, πρόεδρος του Οικονομικού Ινστιτούτου Levy και καθηγητής του Bard College, πιστεύει ότι αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε κάτι αντίστοιχο του σχεδίου Μάρσαλ που διέσωσε την κατεστραμμένη Ευρώπη μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο.”
Αρκετά πραγματικό και πειστικό στο να αλλάξουν στάση οι δανειστές. Για να φτάσουμε εκεί απαιτείται πολιτική ηγεσία στην χώρα η οποία να διαπραγματεύεται με πίστη ότι εκπροσωπεί τη χώρα και όχι τους πιστωτές ή το πολιτικό της μέλλον μέσα από τις καλές σχέσεις μαζί τους.

Εδώ θα μου επιτρέψετε να καταθέσω μια προσωπική εμπειρία. Τα τελευταία χρόνια κάνω μια έρευνα στα Ελληνικά και Γερμανικά αρχεία για την υπόθεση Μέρτεν. Τον ναζί εγκληματία πολέμου που συνελήφθη στην Αθήνα αλλά απελευθερώθηκε σκανδαλωδώς και ύποπτα από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή. Στα αρχεία λοιπόν υπάρχουν καταγεγραμμένες συνομιλίες του καγκελάριου Αντενάουερ με τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών Αβέρωφ. Ο Αβέρωφ βρίσκεται στη Βόννη για διαπραγματεύσεις που αφορούν στις αποζημιώσεις της Ελλάδας από τον πόλεμο. Ο Αντενάουερ αν και εκπροσωπεί την Γερμανία η οποία προκάλεσε δεινά στην Ελλάδα, επιπλήττει τον Αβέρωφ γιατί η ελληνική Δικαιοσύνη τόλμησε να συλλάβει τον ναζί Μαξ Μέρτεν. Ο Αβέρωφ απολογητικά του απαντά πως έγινε λάθος γιατί είχε δώσει εντολή να μην συλλαμβάνονται οι ναζί εγκληματίες που μπαίνουν στη χώρα.

Όταν επιστρέφει ο Αβέρωφ στην Ελλάδα, οι εφημερίδες έχουν οκτάστηλους τίτλους πως ο Αβέρωφ μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις με τη Γερμανία, κατάφερε να πάρει ανταλλάγματα για τη χώρα. Όπως ξέρετε πολύ καλά, η Ελλάδα δεν έχει πάρει ούτε πολεμικές αποζημιώσεις, ούτε το κατοχικό δάνειο που χρωστάει η Γερμανία.

Αυτά. Όχι τόσο για την ιστορία, αλλά για το τι σημαίνουν ή μπορεί να σημαίνουν οι “σκληρές” διαπραγματεύσεις σήμερα.

ΠΗΓΗ: το κουτι της Πανδώρας

Τύφλα να 'χει ο Γιώργος Θαλάσσης...

2012-02-15T13:11:00.000+02:00

του Κώστα Καίσαρη

ΑΝ µη τι άλλο, οι Ελληνες πρέπει να είναι υπερήφανοι για τους πολιτικούς ηγέτες τους. Ο Γιώργος Παπανδρέου, µιλώντας στην κοινοβουλευτική οµάδα του ΠΑΣΟΚ, ήταν συγκλονιστικός: «Με έβρισαν. Με λοιδόρησαν. Με είπαν προδότη και δοσίλογο». Τι περίµενε δηλαδή; Να του πούνε µπράβο επειδή έβαλε την Ελλάδα στο Δέλτα Νι Ταυ;

Το βράδυ της Κυριακής όµως στην Ολοµέλεια της Βουλής ήταν ακόµα καλύτερος: «Δεν φοβήθηκα ποτέ στη ζωή µου. Δεν φοβήθηκα όταν ήµουν 14 χρόνων και µου έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο για να αποκαλύψω την κρυψώνα του πατέρα µου». Ούτε ο Γιώργος Θαλάσσης το παιδί-φάντασµα δεν είχε τέτοια γενναιότητα. Ο «µικρός ήρωας» που τα έβαζε µε τους Γερµανούς επί Κατοχής και στο ρόλο του Σπίθα ο Βαγγέλης Βενιζέλος.

Ετσι κι ο Γιώργος, όταν ακόµα ήταν Γιωργάκης στα 14 του, δεν είχε φοβηθεί τη Χούντα των συνταγµαταρχών. Το έχουνε αυτό οι Ελληνες πολιτικοί. Αντί να µιλάνε για το παρόν, λένε για το παρελθόν. Οπως ο Παπούλιας, που έβαλε τα κλάµατα όταν τον γιουχάρανε κι είπε ότι στην Κατοχή ήταν αντάρτης. Λες κι ήταν ο µοναδικός. Σήµερα όµως τι είναι; Ο Πρόεδρος Δηµοκρατίας του γερµανικού προτεκτοράτου; Ο Σαµαράς αντίθετα κοιτάει µπροστά.

Σχεδόν πανηγυρίζοντας είπε στους βουλευτές του ότι µετά την υπογραφή της δανειακής σύµβασης και την ολοκλήρωση του PSI θα γίνουν αµέσως εκλογές. Κι αυτοί χειροκρόταγαν µετά µανίας. Οτι γινόµαστε κυβέρνηση δηλαδή, εγώ πρωθυπουργός κι εσείς υπουργοί. Για να διαχειριστούν όλοι µαζί τη φτώχεια, την ανέχεια και την πείνα.

Τόσο πολύ βιάζονται να κυβερνήσουνε τους ανέργους και τους εξαθλιωµένους. Και ποια είναι η πλάκα. Ο Σαµαράς διέγραψε την Ντόρα επειδή ψήφισε το πρώτο µνηµόνιο και τώρα διαγράφει αυτούς που ψηφίσανε «όχι» στο δεύτερο µνηµόνιο. Αυτό πάει να πει πολιτική συνέπεια. Αυτό πάει να πει να έχεις αρχές. Οσο για την Ντόρα, στη σχετική δήλωση που έκανε θύµισε τη Μάρθα Βούρτση στο «Αµάρτησα για το παιδί µου»: «Θα ψηφίσω «ναι» στο µνηµόνιο µε πόνο ψυχής».

Καταλαβαίνει δηλαδή τον λαουτζίκο, όπως τον αποκαλούσε η κ. Φυντανίδη, αλλά πρέπει να ψηφίσει «ναι» για το καλό της πατρίδας. Οπως για το καλό της πατρίδας ψήφισε «όχι» ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Κι αναγκάστηκε να διαγράψει από το ΛΑΟΣ Βορίδη και Αδωνι Γεωργιάδη, που τους έχει σαν παιδιά του. Για τέτοια δράµατα µιλάµε ότι προκάλεσε αυτό το καταραµένο το µνηµόνιο. Τέλος καλό, όλα καλά όµως. Οι Ελληνες βουλευτές επιτέλεσαν το πατριωτικό καθήκον τους στο ακέραιον.

Με χρυσά γράµµατα θα γραφτούν τα ονόµατά τους στην ιστορία. Θα τους δείχνουν όλους και µε τα πέντε δάχτυλα. Οπως χθες το πρωί τον Σηµίτη που µουντάρανε έξω από το σπίτι του στην Αναγνωστοπούλου στο Κολωνάκι. Κανείς βέβαια δεν είναι υπέρ των βιαιοτήτων, ωστόσο ακόµα είναι νωρίς σχετικά µε τις αντιδράσεις του κόσµου και το τι µέλλει γενέσθαι. Μήπως δηλαδή ο Τσαουσέσκου στη Ρουµανία κι ο Καντάφι στη Λιβύη περίµεναν ότι θα είχαν αυτό το τέλος;

Ο Γλέζος εκφράζει τον ανώνυµο Ελληνα αγωνιστή

Η εικόνα του Γλέζου (κυρίως) και του Θεοδωράκη την Κυριακή έξω από τη Βουλή ήταν συγκλονιστική. Ειδικά του Μανώλη Γλέζου. Για τρεις µέρες έκανε την εκφωνήτρια στο σταθµό του Πολυτεχνείου η Δαµανάκη κι ο ελληνικός λαός την πληρώνει µια ζωή. Οχι µόνο γίνανε βουλευτές και υπουργοί η γενιά του Πολυτεχνείου, αλλά ρηµάξανε τη χώρα.

Οσοι από δαύτους δηλαδή πέσανε µε τα µούτρα στην εξουσία. Ο Ανδρουλάκης µάλιστα είχε την τιµή να διακονεί την πληροφόρηση και τη Δηµοκρατία και σαν υπάλληλος του Κόκκαλη στον Φλας. Τι µπορεί να κάνει ο άνθρωπος για να βγάλει το ψωµί του. Ο Μανώλης Γλέζος εκφράζει τον ανώνυµο Ελληνα αγωνιστή. Αυτόν που δεν εξαγοράστηκε. Ούτε καν στα κόµµατα της Αριστεράς δεν έκανε καριέρα. Ούτε έγινε υπουργός στην κυβέρνηση Μητσοτάκη σαν τον Μίκη.

Στο ελάχιστο δεν εξαγόρασε τα χρόνια της φυλακής και της εξορίας του. Ούτε ζήτησε τίποτα. Αυτόν τον άνθρωπο βρίζει ο Βενιζέλος όταν λέει γι' αυτούς που θέλουν να γυρίσουν την Ελλάδα στη δραχµή. Στον Γλέζο που διαδηλώνει στα 90 του λέει ο Βενιζέλος ότι θέλει να χρεοκοπήσει την Ελλάδα. Ενώ αυτός µε τη δανειακή σύµβαση και το µνηµόνιο θέλει να τη σώσει.

Αυτή ήταν και είναι η διαφορά στη στάση ζωής. Είτε στην κανονική κατοχή του 41-44 είτε στην οικονοµική κατοχή από το 2010 µε την ένταξη στο µνηµόνιο και εντεύθεν. Ποιος συνεργάζεται δηλαδή µε τους Γερµανούς και ποιος κατεβάζει τις σηµαίες τους.

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης έχει αποδείξει πόσο µεγάλος πολιτικός ηγέτης είναι.
-Αδωνις Γεωργιάδης.

Ο αγώνας και οι απεργίες της ΠΟΣΠΕΡΤ έπιασαν τόπο

Η ΖΩΗ, ωστόσο, συνεχίζεται. Δεν σταµατάει. Μπορεί η Ελλάδα να τα φέρνει δύσκολα, αλλά θα τα καταφέρει. Αρκεί να υπάρχει διάθεση για δουλειά και αισιοδοξία. Μέσα σ' αυτόν τον ορυµαγδό λοιπόν υπάρχουν κι ευχάριστα νέα.

Οπως η απόφαση της ΕΡΤ να ανανεώσει τη συνεργασία της µε κάποιους από τους συµβασιούχους, που είχαν λήξει οι συµβάσεις τους κι η απουσία τους ήταν αισθητή. Οπως της Μπήλιως Τσουκαλά, που στην τελευταία εκποµπή της µάλιστα είχε συγκινηθεί κι είχε βάλει τα κλάµατα. Με πόνο ψυχής είχε αποχωριστεί τους τηλεθεατές της. Να λοιπόν που ήρθε η ώρα της δικαίωσης και της επιστροφής.

Ο αγώνας και οι απεργίες της ΠΟΣΠΕΡΤ έπιασαν τόπο. Η Μπήλιω Τσουκαλά είναι και πάλι εδώ. Ο πολιτισµός, τα τσιφτετέλια και οι µαγειρικές συνταγές επιστρέφουν στη δηµόσια τηλεόραση. Και µε σκόντο µάλιστα. Οταν η Ελλάδα ήταν ακόµα ισχυρή, πριν ΔΝΤ δηλαδή, η ετήσια αµοιβή της Μπήλιως ήταν ανάλογη µε την αξία της. Μόλις 176.400 ευρώ. Προκειµένου όµως να υπηρετήσει τη δηµόσια τηλεόραση δεν έχει κανένα πρόβληµα να δουλέψει και µε λιγότερα. Υπεράνω όλων είναι η τέχνη κι ο πολιτισµός.

ΕΡΩΤΗΣΗ
Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, ο Ανατολάκης που ψήφισε «όχι» ήθελε να καταστρέψει την Ελλάδα και να τη στείλει στη δραχµή, την οποία Ελλάδα έσωσε µε την ψήφο της η Αρια Αγάτσα;

ΠΗΓΗ: εφημερίδα SENTRAGOAL

Χρεοκοπημένες αλήθειες και τοκισμένα ψέματα

2012-02-15T11:08:00.000+02:00

του Κώστα Βαξεβάνη

Σκέφτομαι πολύ καιρό να γράψω αυτό το κομμάτι. Όχι μόνο από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, αλλά και γιατί εγώ ο ίδιος έπρεπε να απαντήσω στον εαυτό μου ποιό είναι το καλύτερο για τη χώρα και για μένα. Όπως όλοι ανησυχώ και φοβάμαι. Και όταν φοβάσαι είναι εύκολο να κάνεις τα χειρότερα. Δεν υπάρχει συνταγή για το φόβο πέρα από τη γνώση.

Ανάμεσα σε θεωρίες για δραχμές, δηνάρια, ριάλια, πτωχεύσεις και σωτηρίες, υπάρχει η γνώση που πρέπει να ακολουθήσεις. Γιατί για παράδειγμα η δραχμή είναι κακή; Όσοι σήμερα δαιμονοποιούν την επιστροφή στη δραχμή, απαντούν επισείοντας τα θηρία της Αποκάλυψης. «Δεν θα έχουμε να φάμε, να ζεσταθούμε, θα ζούμε στην απόλυτη

φτώχεια» κλπ. Δεν έχω διαβάσει πειστικό επιχείρημα γιατί όλα αυτά δεν θα συμβούν αν παραμείνουμε στο ευρώ. Ποιός το εγγυάται; Οι εταίροι δανειστές ή οι πολιτικοί μας οι οποίοι είναι αυτοί και όχι άλλοι που μας έφεραν ως εδώ.

Δεν είμαι ειδικός. Ό,τι διαβάσετε προκύπτει από συνεντεύξεις με ειδικούς, μια τεράστια βιβλιογραφία που την τελευταία χρονιά ήταν ένας εφιάλτης που κατέληξε φίλος, και την εμπειρία που μου δίνουν τα 25 χρόνια δημοσιογραφίας (αυτή μου η εμπειρία δεν αναλύει απαραίτητα την οικονομία αλλά με κάνει να αντιλαμβάνομαι και να εξηγώ τα συμφέροντα μέσα κυρίως από πληροφορίες).

Ότι γραφω είναι αυτό που θα έλεγα στα παιδια μου ότι συμβαίνει. Και το τι απαντάω στο ερώτημά τους τι πρέπει να γίνει

Ευρώ ή δραχμή;

Παρότι ο μεγαλύτερος δράκος για την ελληνική οικονομία, ήταν οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν και επί ευρώ και επί δραχμής, η δραχμή εμφανίζεται σήμερα ως κίνδυνος για την χώρα. Αν γυρίσουμε στην δραχμή, για κάποιο λόγο που δεν αναλύεται αλλά συνδέεται με την αρνητική έννοια της χρεοκοπίας, θα επιστρέψουμε στη δεκαετία του 50. Ετσι δημιουργείται ένα είδος φοβικών αντανακλαστικών απέναντι στη λύση της δραχμής. Ας δούμε όμως τι συμβαίνει:

-Το ευρώ είναι το ενιαίο νόμισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ε.Ε ενοποιήθηκε οικονομικά, αποκτώντας κοινό νόμισμα, αλλά δεν ενοποιήθηκε πολιτικά. Δηλαδή δεν αποτελεί μια πολιτική και οικονομική οντότητα στην οποία οι αποφάσεις παίρνονται με γνώμονα το ενιαίο συμφέρον. Δηλαδή δεν συμβαίνει ό,τι συμβαίνει για παράδειγμα στις

ΗΠΑ όπου κονδύλια από μια πλούσια Πολιτεία κατευθύνονται σε μια φτωχή για την αναγκαία ισορροπία. Οι οικονομικές αποφάσεις στην ΕΕ, παίρνονται ως αποτέλεσμα συμψηφισμών των ισχυρών ως σήμερα κρατών (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία).Έτσι μοιραία το ευρώ παρότι ενιαίο νόμισμα, δεν ανταποκρίνεται πρακτικά σε κάτι άλλο κοινό.

-Μετά την καθιέρωση του ευρώ, εξαιτίας της νομισματικής πολιτικής την ΕΕ, δόθηκε η δυνατότητα για φτηνότερη χρηματοδότηση για τα κράτη. Και την Ελλάδα βεβαίως. Η χρηματοδότηση επέτρεπε αγορά των γερμανικών και γαλλικών προϊόντων, άρα συνέφερε τις ισχυρές χώρες που εφάρμοζαν αυτή την πολιτική, αλλά δημιούργησε σοβαρά προβλήματα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις προτιμούσαν να δανείζονται από το να επεξεργάζονται πλάνα για την οικονομία. Η χώρα έπαψε να είναι ανταγωνιστική και αναπτύχθηκαν διάφορα παρασιτικά φαινόμενα. Γιατί να παράγει κάποιος όταν μπορεί να δανειστεί;

Παρότι σήμερα χρησιμοποιούνται διάφορα επιχειρήματα για την ανεύθυνη Ελλάδα που δεν έβαλε δημοσιονομική τάξη (κάποια βεβαίως ισχύουν), η περίοδος της μεγάλης διαφθοράς είναι η περίοδος ένταξης στο ευρώ. Το εύκολο δανεικό χρήμα δόθηκε για να γίνουν Ολυμπιακοί Αγώνες σε τιμές πολλαπλάσιες από τις πραγματικές, για να αγοραστούν προϊόντα SIEMENS (πάλι σε πολλαπλάσιες τιμές) ή γερμανικά υποβρύχια (και εδώ σε πολλαπλάσιες τιμές αφού οι Γερμανοί είχαν εκπαιδεύσει τους Έλληνες σε μίζες).

-Αν η κρίση στην Ελλάδα δεν οφείλεται στο ευρώ αλλά στην δημοσιονομική της απειθαρχία, γιατί πειθαρχημένες χώρες όπως η Ιρλανδία ή η Ισπανία αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα; Η κρίση είναι δομική, συστημική. Προέρχεται από την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της νομισματικής της πολιτικής, των τραπεζών της, και βρήκε πρωτίστως έκφραση στον αδύναμο κρίκο της Ελλάδας.

-Το δίλημμα για την έξοδο από το ευρώ δεν είναι ελληνικό. Το ευρώ απειλείται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμιά πολιτική ενοποίηση των κρατών, αλλά μια κοινή νομισματική πολιτική που απειλεί όμως τις χώρες του Νότου. Αργά ή γρήγορα, αφού δεν υπάρχει πραγματική ενοποίηση, το ευρώ θα καταρρεύσει. Υπάρχουν σήμερα αναλυτές όπως ο Johan Van Overtveldt («Το τέλος του Ευρώ» εκδόσεις Μεταίχμιο) οι οποίοι υποστηρίζουν πως πρώτη η Γερμανία είναι πιθανόν να επιλέξει να βγει από ευρώ. Άρα το επιχείρημα έξω ή μέσα στο ευρώ δεν καλείται να το απαντήσει η Ελλάδα. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα γίνει αν καταρρεύσει το ευρώ και η Ελλάδα στο όνομα του φόβου που χρησιμοποιήθηκε για την κατάρρευσή του, έχει υπογράψει δανειακές συμβάσεις.

-Τι σημαίνει επιστροφή στη δραχμή τώρα, θα το δούμε παρακάτω

Να χρεοκοπήσουμε;

Η χρεοκοπία εμφανίζεται από τις μνημονιακές δυνάμεις στην χώρα ως το μεγαλύτερο κακό. Ο αρνητικός όρος που έχει ο όρος χρεοκοπία για φυσικά πρόσωπα με ό,τι αυτός συνεπάγεται (φτώχεια, εξαθλίωση, παράδοση στον δανειστή ) χρησιμοποιείται για να φορτίσει την χρεοκοπία της χώρας. Ο επιστημονικός όρος είναι στάση πληρωμών (παύουμε να πληρώνουμε τους δανειστές) αλλά αποφεύγεται από πολιτικούς, δημοσιογράφους και βέβαια τραπεζίτες. Η χρεοκοπία κράτους είναι διαφορετικό πράγμα από αυτή μιας επιχείρησης ή ενός προσώπου.

-Το πρώτο επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε ήταν το ηθικό. Αν είναι ηθικό να μην πληρώσουμε τους δανειστές μας. Η στάση των πληρωμών, είναι μια διαδικασία που προβλέπεται μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα και είναι αποτέλεσμα όχι μόνο του πόσο κακά λειτούργησε ο δανειζόμενος, αλλά πώς έδρασε ο δανειστής. Οι δανειστές

λοιπόν (όπως και οι τράπεζες από τις οποίες δανειζόμαστε ως πρόσωπα) έχουν συνήθως πάρει τα λεφτά τους από τόκους και «ανταποδοτικές» ενέργειες. Αυτός είναι και ο λόγος που καμιά από τις ισχυρές χώρες- δανειστές, δεν έγινε ποτέ φτωχότερη από την κακή πορεία των δανειζόμενων. Δεν είναι θέμα ηθικής λοιπόν, αλλά λειτουργίας της Αγοράς την οποία τόσο αγαπάνε.

-Η Ελλάδα μπορούσε να κηρύξει στάση πληρωμών πριν από δύο χρόνια. Την εποχή εκείνη οι γερμανικές και γαλλικές Τράπεζες, είχαν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα 200 δις ευρώ. Αυτή η ελληνική κίνηση δεν απειλούσε μόνο τις Τράπεζες αλλά την ευστάθεια της ΕΕ και της Γαλλίας και Γερμανίας. Η απειλή μια τέτοιας κίνησης θα ανάγκαζε την Ε.Ε να κάνει τα πάντα για να μην χρεοκοπήσει η Ελλάδα. Ένα ισχυρό κούρεμα που θα έκανε βιώσιμο το χρέος. Δεν θα χρειαζόταν καν να υλοποιήσουμε την απειλή μας αν οι κινήσεις ήταν πειστικές.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου όχι μόνο δεν το έκανε αλλά ο ίδιος ο Γ Παπανδρέου, όπως αποκάλυψε ο Στρος Καν, τον είχε πλησιάσει για να μπει η χώρα στο ΔΝΤ. Είναι φανερό πως από τη στιγμή που γίνεται μια τέτοια κίνηση, η απέναντι πλευρά γνωρίζει πως δεν σκοπεύεις να κηρύξεις στάση πληρωμών.

Όταν στη συνέχεια ο Γ. Παπακωνσταντίνου πήγε για διαπραγματεύσεις στην τρόικα, είχε δηλώσει την προηγούμενη μέρα πως «δεν έχουμε δυνατότητα διαπραγμάτευσης».Ήταν ένα ψέμα ή μια λάθος εκτίμηση που μας αφαίρεσε κάθε δυνατότητα να κάνουμε το χρέος βιώσιμο.

-Η στάση πληρωμών ή πτώχευση, σημαίνει πως αρνούμαστε να πληρώσουμε τους δανειστές μας. Επιστρέφουμε στη δραχμή. Όσα χρωστάμε πρακτικά «κουρεύονται» μέσω του νέου νομίσματος. Οι καταθέσεις στις Τράπεζες μετατρέπονται στο νέο νόμισμα (δεν χάνονται όπως υποστηρίζουν κάποιοι) όπως και τα χρέη του καθενός.

-Με το νέο νόμισμα (έστω δραχμή) η χώρα αποκτά ανταγωνιστικότητα και διαμορφώνει δική της νομισματική πολιτική. Όχι με βάση τις ανάγκες της νομισματικής ένωσης που ευνοούν Γαλλία, Γερμανία. Με την έξοδο από την ευρωζώνη θα φτηνύνουν τα είδη πρώτης ανάγκης και θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα (αυτοκίνητα, τηλέφωνα κλπ). Οικονομολόγοι όπως ο Πωλ Κρούγκμαν, έχουν τοποθετηθεί σαφώς υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Διαφωνούν βέβαια διάφοροι παραθυράτοι έλληνες κινδυνολόγοι.

-Οι Τράπεζες για τις οποίες γίνεται μεγάλη κουβέντα θα αντέξουν αν υπάρξει η κατάλληλη προετοιμασία. Και αν αντιπροσωπεύουν αυτό το οποίο εμφανίζουν. Κάποιες θα τις φάει η «αγορά» και αυτό μάλλον είναι νόμος της αγοράς.

-Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι χρεοκοπία ή όχι, αλλά πότε θα γίνει. Αν η Ελλάδα υπογράψει το Μνημόνιο 2 (θα δούμε παρακάτω) η χρεοκοπία θα γίνει στο μέλλον μέσα από απίστευτα συγκρουσιακές συνθήκες στη χώρα. Επιπλέον το 35% του νέου χρέους θα διέπεται από το Αγγλικό Δίκαιο και όχι το Ελληνικό, πράγμα το οποίο σημαίνει πως δεν θα μπορεί η Ελλάδα να το αποφύγει.

-Η χρεοκοπία θα γίνει γιατί το Μνημόνιο 2, όπως και το Μνημόνιο 1,δημιουργούν ύφεση, συρρικνώνουν την οικονομία ,δεν κάνουν βιώσιμο το χρέος, άρα θα επέλθει. Αν μάλιστα η Ευρωζώνη διαλυθεί όπως πιστεύουν πια

πολλοί, η χώρα θα έχει φεσωθεί ένα νέο χρέος μη διαπραγματεύσιμο.

-Η στάση πληρωμών θα εγκαινιάσει μια δύσκολη περίοδο, όχι όμως δυσκολότερη από αυτή που θα ξεκινήσει αν πτωχεύσουμε στο μέλλον με άλλους όρους. Η χώρα θα γίνει ανταγωνιστική. Η Αργεντινή είναι ένα από τα διεθνή παραδείγματα που αποδεικνύουν πως η στάση πληρωμών, δεν είναι πτώχευση που περιγράφουν στα δελτία ειδήσεων.

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας;

Οι Γερμανοί και η τρόικα δεν είναι ούτε φίλοι μας ούτε εχθροί μας. Δεν θέλουν να μας σώσουν αλλά να πάρουν λεφτά. Αυτός είναι ο λόγος που βαφτίζουν τα μνημόνια «σωτηρία». Ένας καλός και ευγενικός υπάλληλος Τράπεζας, δεν κάνει την Τράπεζα καλή. Ούτε είναι ο ίδιος κακός επειδή αντιλαμβάνεται έτσι τα συμφέροντά της και τα υπερασπίζεται.

-Οι ξένοι δανείζουν λεφτά για να παίρνουν λεφτά, όπως οι Τράπεζες. Επί δύο χρόνια κατάφεραν να εμφανίσουν τον δανεισμό της Ελλάδας ως σωτηρία, πρώτα για να μην προχωρήσει η Ελλάδα σε άλλη λύση η οποία θα απειλούσε τους ίδιους. Οι γαλλογερμανικές Τράπεζες θα επικρατήσουν στο Νότο της Ευρώπης όταν θα έχουμε πέσει στον γκρεμό. Στις δανειακές συμβάσεις που υπογράφουν ο πρώτος όρος είναι πως η Ελλάδα οφείλει να πληρώνει τους τόκους της. Δίνουν λεφτά για να τα επιστρέφουμε με την πληρωμή τόκων. Και βέβαια δεν συμψηφίζονται με αξιώσεις της Ελλάδας (κατοχικό δάνειο, πολεμικές αποζημιώσεις).Ένας ακόμη από τους όρους του δανεισμού είναι η προτεραιότητα στην ενίσχυση των Τραπεζών. Γιατί άραγε;
-Οι Γερμανοί υποστηρίζουν τα συμφέροντά τους. Το θέμα είναι τι κάνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις; Ευθυγραμμίζονται με τους δανειστές, ενώ τα συμφέροντά μας είναι αντίθετα. Χρησιμοποιούν επίσης την επιχειρηματολογία τους. Υπογράφουν πράξεις δανεισμού που οδηγούν απλώς σε νέο χρέος.Η ΕΚΤ, ένας από τους δανειστές μας, έχει 50 δις σε ελληνικά ομόλογα τα οποία είχε αγοράσει στο 80% της αξίας τους. Η βοήθεια λοιπόν προς την Ελλάδα δεν προβλέπει η χώρα μας να τα πάρει στην αξία τους όταν λήξουν, αλλά να μετατραπούν σε ομόλογα του EFSF τα οποία θα αγοράσει η Ελλάδα αφού δανειστεί τώρα με επιτόκια.

Εδώ μπαίνει το ερώτημα, γιατί; Ενδεχομένως πολλοί απ αυτούς να συνδέονται με συμφέροντα. Η Ελλάδα σε λίγο δεν θα έχει να φάει, αλλά αυτοί γίνονται μάνατζερ της «πράσινης ενέργειας» της οποίας η τεχνολογία θα αγοραστεί από την Γερμανία. Μια μεγάλη μερίδα σχετίζεται με το real estate το οποίο θα αφήσει μεγάλα κέρδη τα επόμενα χρόνια. Και μια άλλη μερίδα, είτε σχετίζεται απευθείας με τραπεζικά συμφέροντα, είτε θεωρεί πως η λύση είναι η άποψη πως οι περικοπές θα δημιουργήσουν ανταγωνιστικότητα. Αυτοί που χειρίζονται σήμερα από την πρωθυπουργία της χώρας ως τους σχετιζόμενους οργανισμούς, είναι παιδιά των Τραπεζών και της αντίληψης της «εσωτερικής υποτίμησης». Ανάμεσά τους οι καιροσκόποι και οι αφελείς, νομίζουν πως έτσι θα δώσουν παράταση στο πολιτικό σύστημα που τους τρέφει.

Θα μας σώσει το Μνημόνιο 2;

Όσο και το Μνημόνιο 1. Η επιχειρηματολογία για την επιβολή του Μνημονίου 2, είναι η ίδια ακριβώς με αυτή του πρώτου. «Η χώρα θα καταρρεύσει, χρειάζεται δανεισμό για να λειτουργήσει, τους όρους τους επιβάλουν οι δανειστές, οι οποίοι παρά την επιβολή είναι σωτήρες». Τα δύο μνημόνια, ακόμη και αν αφαιρέσουμε οποιοδήποτε υποψία σκοπιμότητας συμφερόντων, και τα αναλύσουμε ως οικονομικά-πολιτικά γεγονότα, είναι τεχνητές λύσεις που δεν δίνουν λύση. Στηρίζονται σε αυτό που αποκαλείται «εσωτερική υποτίμηση». Δηλαδή η χώρα δεν κάνει στάση πληρωμών. Δεν γίνεται ανταγωνιστική με την υποτίμηση δικού της νομίσματος, αλλά με μείωση μισθών και δαπανών. Αυτό με το Μνημόνιο 1 δεν έγινε. Η μείωση των μισθών, των συντάξεων ,όπως και τα φορολογικά μέτρα έφεραν ύφεση. Η πραγματική αγορά συρρικνώθηκε. Καμιά παραγωγική διαδικασία δεν ενεργοποιήθηκε. Το χρέος μεγάλωσε. Το μεγάλο χρέος (για το οποίο οι μνημονικοί ήθελαν να ρίξουν στο πυρ το εξώτερο όσους το προέβλεπαν),απαιτεί με τη σειρά του πιο σκληρά μέτρα. Οι μισθοί πέφτουν αλλά η αξία των χρεών δεν προσαρμόζεται. Μειώνεται η κατανάλωση, υπάρχει στάση πληρωμών και αδυναμία εξυπηρέτησης δανείων, οι τράπεζες δεν δίνουν πιστώσεις ακριβώς επειδή είναι έτσι η κατάσταση. Η ανεργία αυξάνεται και τα χρήματα αντί να δημιουργούν προϋποθέσεις υγιούς οικονομίας, δίνονται σε επιδόματα ανεργίας. Το επόμενο στάδιο είναι οι κοινωνικές συγκρούσεις. Ξεκινάνε από την κατανοητή αύξηση της εγκληματικότητας και φτάνουν ως τις κοινωνικές διαμαρτυρίες των ανθρώπων που δεν μπορούν πια να επιβιώσουν. Το χρέος είναι δυσβάσταχτο. Επέρχεται η χρεοκοπία.

-Δεν πρόκειται για σενάριο αλλά για πραγματική ζωή τον καιρό του μνημονίου. Το πρώτο μισό έχει επιβεβαιωθεί. Αυτή που επέβαλαν το πρώτο μνημόνιο, αφού έφεραν την ύφεση, τώρα την χρησιμοποιούν ως επιχείρημα για να φέρουν το δεύτερο. Οι διαπραγματεύσεις στο τραπέζι του Μεγάρου Μαξίμου περί του 20% ή του 13ου μισθού που σώθηκε είναι τραγέλαφος.

-Είναι τραγικό πως ο ένας από τους δανειστές, το ΔΝΤ, είναι αυτός που έχει εκφράσει σχετικές επιφυλάξεις για τους όρους του Μνημονίου 2, γνωρίζοντας ίσως από τη διεθνή εμπειρία του την κατάληξη.

-Γιατί απέτυχε το μνημόνιο 1; Μα γι αυτά που προέβλεπε και όχι γιατί δεν εφαρμόστηκε. Είναι δεδομένο πως η ελληνική ιδιομορφία του κομματικού κράτους, είχε τη συμβολή της σε μέτρα που δεν πάρθηκαν για την δημοσιονομική εξυγίανση, αλλά αυτά δεν σχετίζονται με το μνημόνιο. Ενώ η τρόικα καθορίζει για παράδειγμα στο Μνημόνιο 2 με ακρίβεια εκατοστιαίας μονάδας τις περικοπές στους μισθούς, δεν κάνει καμιά πρόβλεψη ή καμιά επιβολή για την δίκαιη φορολόγηση. Δεν λένε στο Μνημόνιο έσοδα «τόσα» από φοροδιαφυγή ή από δίκαιη φορολόγηση. Λένε όμως για μισθούς. Επίσης οι δανειστές δεν επιβάλουν καμιά αναπτυξιακή πολιτική που πρέπει να συνοδεύει το Μνημόνιο και η οποία θα εγγυάται σταδιακά έξοδο από την κρίση. Η οικονομία των Μνημονίων, είναι εγγύηση συγκεκριμένων συμφερόντων.

-Το Μνημόνιο 2, με βάση την αποτυχία του Μνημονίου 1, έπρεπε να είναι ακριβώς η αναίρεση της πολιτικής του πρώτου Μνημονίου. Είναι η συνέχισή του. Η Ελλάδα δανείζεται για να πληρώσει τόκους, να δώσει στις Τράπεζες και να επιβιώσουν πολιτικά οι ντόπιοι οπαδοί αυτής της πολιτικής έως την κοινωνική έκρηξη. Επιπλέον δεσμεύεται στο δανεισμό με το αγγλικό δίκαιο. Δηλαδή σε περίπτωση μελλοντικής χρεοκοπίας ή ακόμη και κατάργησης του ευρώ, η Ελλάδα θα χρωστά το ισόποσο σε ευρώ.

-Δεν υπάρχει καμία προοπτική επιτυχίας του Μνημονίου. Ακόμη και οι προβλέψεις για τις λεγόμενες Ιδιωτικοποιήσεις, είναι ξεκάθαρο πως δεν έχουν καμία τύχη. Απλώς η Δημόσια περιουσία θα απαξιωθεί και θα παραδοθεί στο όνομα της σωτηρίας σε ξένους αγοραστές.

-Οι αγορές, εξαιτίας ακριβώς της ύφεσης που προκαλούν τα Μνημόνια, δεν πρόκειται να ανοίξουν. Θα παραμείνουν καχύποπτες. Ο παραγωγικός ιστός θα καταστραφεί εντελώς. Το «σωτήριο» Μνημόνιο 1, έχει αποδεκατίσει την βιομηχανική παραγωγή (11,4 % κάτω),έχει εξακοντίσει την ανεργία (20%) και έχει μειώσει τα Δημόσια Έσοδα (18%).Σε λίγο κανένας δεν θα μπορεί να εισφέρει το παραμικρό στο Δημόσιο.

-Η κατεστραμμένη παραγωγικά Ελλάδα, θα διώξει τα παιδιά της στο εξωτερικό ή θα τα καταστρέψει. Οι πιο ζωντανές και παραγωγικές δυνάμεις θα βουλιάξουν στην ύφεση, την κοινωνική ανασφάλεια, εχθρευόμενες ένα κράτος που είναι εναντίον του.

Οι Σωτήρες

Στο Μέγαρο Μαξίμου, ένας Τραπεζίτης πρωθυπουργός που είναι από αυτούς που επεξεργάστηκαν πανευρωπαϊκά αυτές τις καταστροφικές πολιτικές και μερικοί εκατομμυριούχοι πολιτικοί, προσπαθούν να πείσουν ότι νοιάζονται για το μέλλον της χώρας. Αν νοιάζονταν τόσο πολύ θα φορολογούσαν τους εαυτούς τους. Ή έστω θα μείωναν ως ένδειξη συμπαράστασης σε αυτό που περνάει ο κόσμος, τα βουλευτικά έσοδα.

Σε καμία από τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών, το κλίμα φόβου που δημιουργούν, δεν έχει επιχειρήματα. Γιατί θα κάνει ζημιά η δραχμή; Πώς αυτοί οι καλοί Σαμαρείτες του κοινωνικού μέλλοντος, που δημιούργησαν όλη την κατάσταση που ζούμε, ξαφνικά απόκτησαν θεία φώτιση για τη σωτηρία μας; Πώς οι κακοί πολιτικοί δεκαετιών (όλοι τους για κακή τους τύχη είναι) θα γίνουν οι καλοί συμβαλλόμενοι στις δανειακές συμφωνίες; Δεν απαντούν. Απλώς εκφοβίζουν.

Κάποιο κινούνται από δόλο. Κάποιοι άλλοι θεωρούν πως έτσι διαιωνίζουν την πολιτική τους επιβίωση, δίνοντας ανάσα σε ένα σύστημα που χωρίς αυτό θα πάψουν να υπάρχουν.

Ακόμη και αν υπήρχε μία πιθανότητα οι δανειακές συμβάσεις να είχαν μια απειροελάχιστη θετική έκβαση, αυτοί είναι που εγγυώνται πως δεν είναι έτσι. Δεν έχουν καμία. Μόνο άθροιση χρέους και στο τέλος χρεοκοπία με τις χειρότερες επιπτώσεις.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει βέβαια και το θέμα μιας Δημοκρατίας που ξεχνάει τον εαυτό της, αυτοκαταργείται για να εξυπηρετήσει όρους της Αγοράς, για το καλό μας πάντα. Περιμένω κάποιον από τους σωτήρες να μου δείξει ένα μέρος του κόσμου που η λειτουργία της αγοράς είχε θετικά αποτελέσματα για το κοινωνικό σύνολο.

Μέχρι τότε ας θυμούνται πως όσοι σήμερα δίνουν συνταγές για την κρίση είναι αυτοί που τη δημιούργησαν. Και στην Ελλάδα, αυτοί που κλαίνε για την δημοσιονομική κατάντια, είναι ακόμη αυτοί που την συντηρούν. Κρατάνε θέση υπαλλήλου ΟΣΕ στο Μεσολόγγι όπου δεν έχει τραίνο, αλλά περικόπτουν οριζόντια μισθούς από αυτούς που σε λίγο θα πεθάνουν από την πείνα.

ΥΓ Για να φτάσουμε στην κρίση, έπρεπε να χάσουμε την κρίση μας. Μήπως για να βγούμε πρέπει να την ξαναποκτήσουμε;

www.koutipandoras.gr

Ισπανικό χωριό γύρισε στην Πεσέτα...

2012-02-15T09:48:00.000+02:00

Επιστροφή στο εθνικό νόμισμα από babisflou

Είναι γεγονός, το Ευρώ καταρρέει αλλά δε θα μας πάρει στο γκρεμό μαζί του. Οι συναλλαγές θα γίνονται από εδώ και πέρα στην πεσέτα.

Ένα μικρο χωριουδάκι 80 μίλια δυτικά της Μαδρίτης αποφάσισε να κάνει κάτι ριζοσπαστικό ώστε να δοθεί ώθηση στην τοπική κοινωνία, γύρισαν στο εθνικό νόμισμα.

Ο λόγος για το Villamayor de Santiago, 2500 κατοίκων που μαστίζεται από την ανεργία καθώς το 1/3 από τους κατοίκους του είναι άνεργοι.

Σαν να μην έφτανε η ανεργία στο χωριουδάκι μετά την άφιξη του ευρώ το 2002, τα βασικά αγαθά έχουν μέχρι και 43%.

Για να χτυπήσουν την ακρίβεια 30 επιχειρήσεις της κοινότητας αποφάσισαν τον περασμένο μήνα να δέχονται πεσέτες

Οι οραματιστές του σχεδίου ελπίζουν το παράδειγμά τους να το ακολουθήσουν και άλλες πόλεις καθώς σύμφωνα με στοιχεία οι Ισπανοί πωλητές έχουν κρατήσει πεσέτες, αξίας 1,7 δισ. ευρώ!

Όπως αναφέρει στο ρεπορτάζ της η Βρετανική Daily Mail, η χώρα διαθέτει τόσο μεγάλο ποσό πεσέτες καθώς αντίθετα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η Κεντρική Τράπεζα της Ισπανίας εξακολουθεί να "αλλάζει" τις πεσέτες με ευρώ και ποτέ δεν υπήρξε προθεσμία για αλλαγή χρημάτων.

Την προηγούμενη εβδομάδα ο Ισπανός υπουργός Οικονομικών Λουίς Ντε Γκίντος παρουσίασε μία ολοκληρωμένη μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού κλάδου της χώρας.

Τις επόμενες ημέρες, η κυβέρνηση αναμένεται να εγκρίνει ένα εργασιακό σχέδιο που πιθανότατα θα αποτελέσει το κεντρικό σημείο του προγράμματος οικονομικής μεταρρύθμισης.

Το έλλειμμα στον κρατικό προϋπολογισμό μπορεί για φέτος να ξεπεράσει τον στόχο που έχει τεθεί για το 2012, δηλαδή αυτό να μην ξεπεράσει το 4,4% του ισπανικού ΑΕΠ.

Κυριακή Τεκτονίδου: «Δεν είσαι ο Γιώργος που αγαπούσα μια φορά...» Επιστολή-καταπέλτης από τη διαγραφείσα βουλευτή του ΠαΣοΚ στον κ. Παπανδρέου

2012-02-14T19:12:00.001+02:00

Για «μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ» που «έχει πάρει διαζευκτήριο, μια για πάντα από την κοινωνία», κάνει λόγο σε επιστολή-καταπέλτη για το Κίνημα, τον πρόεδρο του και τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν κατά την πρόσφατη ψηφοφορία για τη δανειακή συμφωνία, η διαγραφείσα βουλευτής Κυριακή Τεκτονίδου.

Μεταξύ άλλων η βουλευτής - η οποία απείχε της ψηφοφορίας την Κυριακή- υπογραμμίζει πως «αυτό που θα έπρεπε να απασχολεί όλους τους μεγαλοπαράγοντες του κόμματος σήμερα, δεν είναι η διαγραφή κάποιων από το ΠΑΣΟΚ, αλλά η διαγραφή του ιδίου του Κινήματος από την ατζέντα της κοινωνίας», ενώ αίσθηση προκαλεί η ειρωνική αναφορά της προς τον Γ. Παπανδρέου, ότι με την αποχή της τον βοήθησε να βρει «τις χαμένες του ηγετικές δεξιότητες».

«Λυπάμαι πολύ που παγίδευσα και παρέσυρα τον κόσμο που με πίστεψε να ψηφίσει ένα κόμμα, που σήμερα έχει υποστεί μετάλλαξη», αναφέρει σε άλλο σημείο της επιστολής της η Κυριακή Τεκτονίδου που υπογράφει ως τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και νυν βουλευτης των Πολιτών που την εμπιστεύτηκαν.

Το πλήρες κείμενο της επιστολής:

Σύντροφοί μου σας αποχαιρετώ...

Θέλω από καρδιάς να ευχαριστήσω όλους εσάς που με τα μηνύματά σας μου δώσατε δύναμη και κουράγιο στηρίζοντας την επιλογή μου.

Μένοντας πιστή στο καθήκον μου, εντολοδόχος δικός σας στη Βουλή μετέφερα τη δική σας άποψη.

Εξάλλου τι άλλο μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος με τη δική μου αφετηρία και τη δική μου διαδρομή;

Υπηρέτησα 28 χρόνια τον άνεργο. Πως θα μπορούσα λοιπόν να αγνοώ ή να προσποιούμαι πως δε γνωρίζω τα τεράστια προβλήματα της κοινωνίας φιμώνοντας τη συνείδησή μου;

Μένω στην ίδια γειτονιά που μεγάλωσα, τις τιμημένες δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης και δε νομιμοποιούμαι να μη γνωρίζω τα πραγματικά προβλήματα όλων όσων ανήκουν στα μη προνομιούχα στρώματα.

Δεν είμαι υβρίδιο κανενός κομματικού σωλήνα, δεν είχα ποτέ ως επάγγελμά μου το ΠΑΣΟΚ, δεν οφείλω σ' αυτό ούτε χρήματα ούτε αξιώματα. Δεν υπήρξα επαγγελματίας πολιτικός. Έχω θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα εργαζόμενη χρόνια, δεν ήρθα στα βουλευτικά έδρανα για να συμπληρώσω τα απαιτούμενα για τη συνταξιοδότησή μου ημερομίσθια.

Δεν έζησα από τις ιδέες μου, αλλά για τις ιδέες μου, που δεν τις παζάρεψα χυδαία σε κανένα τραπέζι διαπραγμάτευσης.

Θέλω, όπως λέει και ο Ελύτης, αν με χτυπούν να βγάζω ήχο καθαρό και να' χω να προτείνω μια ζωή που για να σταθεί να μη χρειάζεται υποσημειώσεις...

Με την εντιμότητα και την αξιοσύνη μου τίμησα το κόμμα μου, το βοήθησα μαζί με πολλούς άλλους αγνούς αγωνιστές σε χαλεπούς καιρούς να αποκαταστήσει τη σχέση του με την κοινωνία και να επαναδιαπραγματευτεί το όραμά του με αυτή. Ένα όραμα όμως που κατέληξε εφιάλτης.

Λυπάμαι πολύ που παγίδευσα και παρέσυρα τον κόσμο που με πίστεψε να ψηφίσει ένα κόμμα, που σήμερα έχει υποστεί μετάλλαξη.

Επέλεξα να απέχω από μια ψηφοφορία, γιατί μια Βουλή με κοντινή ημερομηνία λήξης δε νομιμοποιείται με διαδικασίες κατεπείγοντος να αποφασίζει για ένα τεράστιο θέμα που θα καθορίζει τη ζωή των Ελλήνων για πολλά χρόνια και ταυτόχρονα θέτει εν αμφιβόλω την Εθνική Κυριαρχία. Είναι ντροπή να μοιράζεται στους βουλευτές το κείμενο του κατάπτυστου μνημονίου ελάχιστο χρόνο πριν την ψήφισή του, αποτελεί ύβρι προς τη δημοκρατία η όλη διαδικασία.

Η κοινωνία βιάσθηκε και εκβιάστηκε, η λογική ακρωτηριάσθηκε, ο κόσμος δέχθηκε καταιγισμό πληροφοριών από τα ΜΜΕ που δημιουργούσαν σχεδόν συνθήκες προσομοίωσης με χρεωκοπία.

Έχοντας την εμπειρία του πρώτου μνημονίου και της αναποτελεσματικότητάς του είναι απορίας άξιο η εμμονή σε αποτυχημένες επιλογές, γιατί τα ίδια αίτια οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στα ίδια αποτελέσματα.

Πορευόμαστε χωρίς στρατηγικό σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης και ως εκ τούτου θα πάνε χαμένες οι θυσίες του λαού μας. Ένα νέο ραντεβού στα τυφλά...

Aκουσα από στέλεχος του ΠΑΣΟΚ να μιλάει για την αρχαία τραγωδία Αντιγόνη και να αναφέρεται στο χρέος της ευθύνης που αντιστοιχεί στον Κρέωνα και στο χρέος του καθήκοντος που αντιστοιχεί στην Αντιγόνη, καταλήγοντας πως στην ψήφιση του μνημονίου παραπέμπει το χρέος ευθύνης. Συμφωνώ με το συγκεκριμένο σκεπτικό, το οποίο έχει να κάνει με αυτούς που διαχειριζόμενοι πολλά χρόνια τη μοίρα του τόπου μας τον οδήγησαν στην καταστροφή, κατά συνέπεια όσον αφορά εμένα διατηρώ το προνόμιο να μπορώ να επιλέγω το χρέος του καθήκοντος δηλαδή το χρέος της Αντιγόνης.

Στην κυρία που με απαράδεκτο τρόπο πριν την ψηφοφορία μου είπε πως την αναγκάζω λόγω της αποχής μου να με πάρει στην πλάτη της, απαντώ πως είναι καιρός να το κάνει και αυτή. Τριάντα χρόνια εγώ και οι όμοιοί μου ανιδιοτελώς κουβαλήσαμε αυτήν και τους ομοίους της στη δική μας πλάτη και τους επιτρέπαμε εν λευκώ να διαχειρίζονται τη μοίρα μας, οδηγώντας μας στην απόλυτη καταστροφή. Το βάρος λοιπόν αυτό είναι καρμικής φύσεως και οφείλουν να το σηκώσουν αυτοί και μόνο αυτοί που το δημιούργησαν. Όλα τα άλλα είναι αστειότητες.

Μου προκαλεί θυμηδία το γεγονός της διαγραφής μου από το ΠΑΣΟΚ. Αναρωτιέται κανείς αν υφίσταται πραγματικά στην κοινωνία το Κίνημα.

Το ΠΑΣΟΚ επτώχευσε, οι μετοχές του έπεσαν κατακόρυφα στο Πολιτικό Χρηματιστήριο και η αγωνία των παραγόντων είναι ποιος θα είναι ο «Διευθύνων Σύμβουλός» του... Αυτό κι αν είναι πολιτικός αυτισμός!

Το ΠΑΣΟΚ ήταν η ψυχή των ανθρώπων που το πίστευαν, ήμασταν εμείς που το στηρίξαμε έργω και λόγω. Σήμερα πια είναι ένα άδειο πουκάμισο, ένα αδιέξοδο μονοπάτι.

Το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ έχει πάρει διαζευκτήριο, μια για πάντα από την κοινωνία.

Κατά συνέπεια αυτό που θα έπρεπε να απασχολεί όλους τους μεγαλοπαράγοντες του κόμματος σήμερα δεν είναι η διαγραφή κάποιων από το ΠΑΣΟΚ, αλλά η διαγραφή του ιδίου του Κινήματος από την ατζέντα της Κοινωνίας.

Εδώ το ΠΑΣΟΚ παίζει μια καντάδα στο παραθύρι του λαού που μένει θεόκλειστο και το μόνο που το απασχολεί είναι να αλλάξει τον «κανταδόρο», ενώ το τραγούδι του μένει το ίδιο, ανίκανο να αγγίξει την καρδιά της κοινωνίας.

Το γεγονός της διαγραφής μου θυμίζει τις εταιρείες που απολύουν τους πωλητές, αγνοώντας αυτάρεσκα πως το πρόβλημα είναι το ίδιο το προς «πώληση προϊόν», οι ίδιες οι προς «πώληση υπηρεσίες» που δεν απαντούν πια σε διαπιστωμένες ανάγκες της κοινωνίας!

Έχω επίσης να προσθέσω πως κανείς δε μπορεί να με διαγράψει από την καρδιά των ανθρώπων που με πίστεψαν, κανείς δε μπορεί να διαγράψει τη διαδρομή μου και τους κοινωνικούς μου αγώνες.

Όλα αυτά έχουν εγχαραχτεί στην κοινωνική μνήμη και δεν διαγράφονται με κομματικογραφειοκρατικές διαδικασίες.

Απλά η διαγραφή κλείνει και τυπικά ένα κεφάλαιο.

Από μια συμβατική μαρτυρική συμβίωση είναι καλύτερο το διαζύγιο.

Χαίρομαι ιδιαίτερα όμως που με την αποχή μου από την ψηφοφορία βοήθησα να βρει ο πρόεδρος τις χαμένες του ηγετικές δεξιότητες και μόνο γι αυτό άξιζε τον κόπο!

Φεύγοντας θέλω να χαρίσω στον πρόεδρο το λαϊκό άσμα: «μου χρωστάς δε σου χρωστάω, έχε γειά, σε χαιρετάω».

Επίσης του χαρίζω και το άλλο που λέει με νόημα: Δεν είσαι ο Γιώργος που αγαπούσα μια φορά...

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Κυριακή Τεκτονίδου

τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ

νυν βουλευτης των Πολιτών που την εμπιστεύτηκαν

199 Ευχαριστώ...

2012-02-14T18:06:00.000+02:00

του Παύλου Χαϊκάλη
Και ναι, χθες ξαφνικά, είδα φως μέσα μου. Κατάλαβα τα πάντα. Όχι, δεν ήταν το φως από τις εκρήξεις και τις φωτιές που έβαλαν τα «άκρα», μόνο όπως είπε και ο υπουργός που με προστατεύει εμένα, τον απλό πολίτη, και γι αυτό τον ευχαριστώ πολύ.
Ήταν το φως της συνειδητοποίησης για όλα τα τεκταινόμενα. Και τους ευχαριστώ όλους, και τους 199. Μ’ έσωσαν. Με γλύτωσαν από την καταστροφή. Όχι μόνο εμένα. Όλους τους Έλληνες. Όλη τη χώρα. Σας ευχαριστώ πολύ.
Σ’ ευχαριστώ πολύ Γιώργο Παπανδρέου, γιατί τώρα που ολοκλήρωσες το μεγάλο έργο που έκανες αφιλοκερδώς 2 χρόνια, κατάλαβα πόσο μπροστά θέλεις να μας πας. Και τα κατάφερες. Ήδη κοιτάζω με ψηλά το κεφάλι την Ευρώπη και αισθάνομαι υπερήφανος για την ηγεσία μου, που ακολουθεί πιστά τις ευρωπαϊκές επιταγές.
Σ’ ευχαριστώ πολύ Ευάγγελε Βενιζέλε. Υποκλίνομαι μπροστά στη διαπραγματευτική σου δεινότητα. Ναι, έχεις δίκιο. Κανείς δεν ζει με 400 ευρώ, ούτε με 800. Όταν, όμως, σε λίγα χρόνια θα κατανοήσουν όλοι σε τι ευτυχία θα ‘ναι η χώρα, θα δικαιωθείς. Μπορεί να μη ζουν πολλοί. Μπορεί να ‘χουν φύγει σε άλλες χώρες για να ζήσουν. Κρίμα, γιατί δεν θα μπορέσουν να σε δικαιώσουν όπως εγώ τώρα.
Πόση χαρά νοιώθω που, επιτέλους, θα καθορίζω εγώ τη σύμβαση εργασίας μόνος μου. Χωρίς άλλους πάνω απ’ το κεφάλι μου. Θέλω τόσα; Αυτά που μου δίνουν θα παίρνω. Και θα ‘χω ψηλά το κεφάλι ότι τα κατάφερα μόνος μου.
Πόσο σας ευχαριστώ που με απαλλάξατε από άχρηστους Οργανισμούς, όπως αυτούς της Εργατικής κατοικίας και Εστίας. Αμάν πια μ’ αυτή την εργατική τάξη. Όλο ζητούσε συνεχώς. Και από δουλειά τίποτα. Είχε δίκιο ο ΓΑΠ που έλεγε ότι είμαστε χώρα διαφθοράς και τεμπελιάς.
Σ’ ευχαριστώ και σένα Λουκά Παπαδήμο. Τι λόγος. Τι ανάστημα. Πόσο πειστικός ήσουν. Και όλοι σε υπάκουσαν. Πρέπει ν’ αγαπάς πολύ αυτή τη χώρα. Σ’ ευχαριστώ πολύ και κρίμα που θα ξαναφύγεις πάλι. Έπρεπε να κάτσεις εδώ μαζί μας. Ν’ απολαύσεις το οικοδόμημά σου. Δεν πειράζει. Σώσε κι άλλες χώρες. Το αξίζεις
Σ’ ευχαριστώ και σένα Αντώνη Σαμαρά. Γιατί πριν χρόνια, που ήμουν κοντά σου στην Πολιτική Άνοιξη, μ’ έμαθες τι σημαίνει συνέπεια και συνέχεια στο έργο σου. Πόσο σε χάρηκα γι’ αυτή σου τη συνέπεια. Αταλάντευτος. Δεν ξέφυγες γραμμή. Ό,τι υποστήριζες το έκανες πράξη. Πάντα πίστευα ότι είσαι άνθρωπος της ρήξης. Και πόσο σε χάρηκα σ’ αυτή τη ρήξη με τον ΓΑΠ. Μα, τα ανέτρεψες όλα. Σ’ ευχαριστώ γιατί τώρα που θα γίνεις πρωθυπουργός (αν βέβαια σε ψηφίσει ο κόσμος) θα αισθανθεί ότι ξέρει πού πηγαίνει αυτός ο λαός. Ότι δεν θα ‘χει κάποιον που θα αλλάζει στάση και πράξη ζωής.
Σ’ ευχαριστώ Αντώνη μου, γιατί έσωσες τον 13ο και 14ο μισθό. Μπορεί να χάσαμε τους άλλους 12, αλλά ο 13ος και 14ος ήταν θέμα τιμής για μας. Και ευτυχώς που δεν έκανες τίποτα στη Ρωσία που πήγες. Φοβήθηκα μήπως αν παθαίναμε κάτι, έπαιρνες βοήθεια από το χριστιανικό τόξο που κάποτε θαύμαζες και στήριζες ως σημείο λύσης. Μόνο οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί είναι φίλοι μας και μας πονάνε. Έχεις σπουδάσει εκεί και ξέρεις. Πόσο υπερήφανο μ’ έχεις κάνει που μ’ έχεις δικαιώσει όταν μιλούσα για σένα και έλεγα ότι είσαι ελπίδα γι αυτό τον τόπο. Ότι δεν κάνεις κολωτούμπες. Ότι έχεις όραμα για τον τόπο. Ότι είσαι ηγέτης. Σ’ ευχαριστώ που με δικαίωσες.
Να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τη κυρία Ντόρα Μπακογιάννη. Με τι πόνο ψυχής μας στήριξε όλους. Πόσο μας αγαπάει. Και πόσο την έχουμε αδικήσει. Έβαλε κι αυτή μια βοήθεια ώστε να γίνει η χώρα καλύτερη. Σ’ ευχαριστούμε δακτυλιδόστομη και αγγελοκαμωμένη. Ο Θεός να δίνει χρόνια στην οικογένειά σου.
Μακάρι να μπορούσα να ευχαριστήσω προσωπικά και τους 199. Σώσατε τη χώρα. ΜΑΣ ΣΩΣΑΤΕ. Από αύριο τα ράφια θα ‘ναι πάλι γεμάτα. Και θα παραμείνουν γεμάτα, γιατί κανείς δεν θα μπορεί να αγοράσει, αλλά δεν θα ‘χουμε χρεοκοπήσει όπως ήθελαν οι άλλοι 101. Τα βδελύγματα. Οι ανόητοι. Οι ανθέλληνες.
Να ευχαριστήσω προσωπικά το φίλο Γιάννη Βούρο, που αντιστάθηκε όταν οι άλλοι παραιτούνταν ή έλεγαν όχι και που έδωσε άλλη μια ευκαιρία στην κυβέρνηση να πετύχει το στόχο της. Μας έσωσες Γιάννη. Σ’ ευχαριστώ. Στα 2 χρόνια που μοιραζόμασταν το ίδιο καμαρίνι ό,τι μου είπες το έκανες. Τίμησες την ψήφο που σου έδωσα και σε πίστεψα. Κι αν αύριο περνάμε δύσκολα, χάρις σε σένα η ΑΕΚαρα μας θα χει γήπεδο. Είναι λίγο αυτό; ΟΧΙ. Είναι έργο ζωής. Σ’ ευχαριστώ.
Και καλά κάνατε οι αρχηγοί και διαγράψατε τους αντιρρησίες. Αυτό έλλειπε. Είχαν καμιά ιστορία κάποιοι απ’ αυτούς πίσω τους; Όχι, βέβαια. Εσείς είστε η Ιστορία μας. Το Μέλλον μας. Οι Ηγέτες μας. Κρατείστε όλοι μέσα σας αυτά τα πρόσωπα που μας πήγαν τόσο ψηλά. Που κράτησαν ψηλά το Ευρώ μας και όλα τα Χρηματιστήρια του κόσμου. Μπράβο σας. Και να στε σίγουροι ότι στις επόμενες εκλογές θα σας θυμηθούμε και θα σας το δείξουμε…

PSIτ .... Ξύπνα, του Πάνου Παναγιώτου

2012-02-14T16:11:00.000+02:00

Το PSI προβλήθηκε και προβάλλεται από την ελληνική κυβέρνηση ως η τελευταία ευκαιρία της Ελλάδας να αποφύγει μία καταστροφική πτώχευση. Ένα επίτευγμα που ήρθε ως αποτέλεσμα όλων όσων υπόμεινε ο λαός της τα τελευταία δύο χρόνια, ως δώρο των φίλων και εταίρων της Ευρωπαίων.

Η συμφωνία για το κούρεμα «μιλάει για περικοπή 100 δισεκατομμυρίων ευρώ» είπε στη Βουλή κορυφαίο μέλος της κυβέρνησης. Ένα χρέος το οποίο θα φύγει από τους ελληνικούς ώμους και θα κάνει καλύτερο το μέλλον όλων. Πώς μπορεί κανείς να μην είναι ευγνώμων γι' αυτό, να μην είναι έτοιμος να αποδεχτεί με ανακούφιση, γιατί όχι με χαρά το Μνημόνιο και τις παράπλευρες συμφωνίες που το συνοδεύουν; Σε τελική ανάλυση, αν χρωστάς 370 δις και σου «χαρίσουν» τα 100 δε μπορείς να διαμαρτύρεσαι κιόλας. Ιδιαίτερα όταν οι δανειστές έχουν ετοιμάσει για σένα ένα πρόγραμμα σκληρής λιτότητας όχι για να εξασφαλίσουν ότι θα έχεις πάντα τα χρήματα για να τους πληρώνεις τους τόκους και τα δάνεια που σου έδωσαν αλλά για το δικό σου καλό, γιατί σε σκέφτονται και θέλουν να αλλάξεις.

Το τμήμα του ελληνικού χρέους που συμμετέχει στο PSI, δηλαδή στην αναδιάρθρωση / κούρεμα, υποτίθεται πως θα αντιστοιχούσε σε 206 δις ευρώ. Αυτά, μέσω μίας πολύπλοκης διαδικασίας, θα κουρεύονταν κατά 50% και έτσι η χώρα θα απαλλασσόταν από χρέος 103 δις ευρώ. Όμως η συμμετοχή των ξένων κατόχων ελληνικών ομολόγων δεν ήταν η αναμενόμενη από την Τρόικα και την ελληνική κυβέρνηση (αλλά η προβλεπόμενη από τους αναλυτές) και έτσι δε φαίνεται να πλησίασε ούτε από απόσταση το πολυπόθητο 100%.

Η μόνη συμμετοχή που έφτασε πράγματι στο 100% ήταν αυτή των Ελλήνων κατόχων χρέους. Οι ελληνικές τράπεζες κατέχουν περίπου 55 δις ευρώ σε ελληνικά κρατικά ομόλογα ενώ η αντίστοιχη κατοχή των δημόσιων Ταμείων είναι, περίπου, 25 δις ευρώ. Το άθροισμα τους είναι 80 δις ευρώ. Προσθέτοντας σε αυτά τα ομόλογα των Ελλήνων μικροεπενδυτών, προσθέτοντας πιθανώς τα Pharma Bonds δηλαδή τα ομόλογα που δόθηκαν πρόσφατα για την αποπληρωμή υποχρεώσεων του κράτους σε προμηθευτές φαρμάκων κλπ αλλά και τα ομόλογα που κατέχουν κυπριακές τράπεζες, το τελικό νούμερο πλησιάζει τα 90 δις ευρώ.

Αυτά θα κουρευτούν κατά 50% στην ονομαστική τους αξία και απ' ότι φαίνεται με βάση όσα έχουν δημοσιευτεί και ανακοινωθεί επισήμως, κατά 70% στην καθαρή παρούσα αξίας τους. Δηλαδή η ελληνική (και μερικώς κυπριακή) συμμετοχή στην ελληνική αναδιάρθρωση θα είναι της τάξης των 63 δις ευρώ, με τις τράπεζες να συμμετέχουν με 38,5 δις ευρώ και τα ελληνικά ταμεία με 17,5 δις ευρώ.

Αφαιρώντας τα 63 δις από τα 100 που όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση ότι θα είναι το όφελος από το κούρεμα, καταλήγουμε πως η ξένη συμμετοχή σε αυτό θα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, 37 δις ευρώ. Καθώς μάλιστα η συμμετοχή δεν ήταν η αναμενόμενη το κούρεμα των ξένων ιδιωτών κατόχων ελληνικών ομολόγων λογικά θα είναι αρκετά μικρότερο, εξ ου και η ανάγκη για συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με 12 δις περίπου, τα οποία στην τελική ανάλυση δε θα είναι καν κούρεμα αλλά απλά αποτίμηση των ομολόγων που κατέχει η ΕΚΤ στην τιμή που τα αγόρασε. Έτσι το δώρο των ξένων είναι πιθανό να μην ξεπερνά τα 25 δις ευρώ.

Το θέμα γίνεται πιο ενδιαφέρον αν σκεφτεί κανείς πως προκειμένου να γίνει ηεπανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που θα προκύψει ως ανάγκη από τη συμμετοχή τους στο κούρεμα, οι Έλληνες πρέπει να επωμιστούν νέο χρέος 30 δις ευρώ. Δηλαδή προκειμένου η Ελλάδα να απαλλαχτεί από χρέος 38,5 δις ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες πρέπει να δανειστεί 30 δις ευρώ για να τις επανακεφαλαιοποιήσει. Συνολικό όφελος, 8,5 δις ευρώ (πιθανόν λιγότερο αν υπολογίσει κανείς τους τόκους).

Από τα 130 δις ευρώ που Τρόικα και ελληνική κυβέρνηση υπόσχονται πως θα είναι το νέο δάνειο για την Ελλάδα, τα 30 θα χρησιμοποιηθούν για τις τράπεζες επειδή συμμετέχουν στο κούρεμα και το μεγαλύτερο ποσοστό των υπολοίπων θα χρησιμοποιηθεί για την αποπληρωμή δανείων στους δανειστές. Πώς μπορεί, εξάλλου, να γίνει αλλιώς αφού ακόμη και σύμφωνα με το πρόγραμμα η Ελλάδα στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μέχρι το 2020 θα καταγράφει πρωτογενή πλεονάσματα και άρα τα μόνα ελλείμματα που θα χρειάζεται να καλύπτει θα είναι αυτά που θα προκύπτουν από τους τόκους και την αποπληρωμή των δανείων της.

Δε είναι μια κακή ιδέα, λοιπόν, οι Έλληνες βουλευτές να ζητήσουν άμεσα μία απάντηση από την κυβέρνηση ως προς την ακριβή συμμετοχή των ξένων στην ελληνική αναδιάρθρωση.

Εύχομαι να κάνω λάθος αλλά αν χωρίσουμε το κούρεμα σε ελληνικό και ξένο, τότε η Ελλάδα φαίνεται να κουρεύεται γουλί και οι ξένοι να παίρνουν ελαφρά τη φράντζα. Ίσως, είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που μία χώρα αναδιαρθρώνεται, σχεδόν, μόνη της, προκαλώντας απώλειες σχεδόν αποκλειστικά στην ίδια.

Αν αυτό ισχύει τότε το PSI είναι, κυρίως, μία αμιγώς «αυτοαναδιάρθρωση», τα δάνεια ύψους 30 δις ευρώ παρέχονται για να επιστραφούν στις τράπεζες που θα έχουν μείνει άδειες από ρευστό, τα δάνεια ύψους 100 δις ευρώ είναι, κυρίως, για να πληρωθούν άλλα δάνεια στους δανειστές της Ελλάδας και το Μνημόνιο είναι το συνοδευτικό πρόγραμμα της δανειακής σύμβασης για να εξασφαλιστεί ότι ο δανειολήπτης θα μπορέσει να πληρώσει τόκους και δάνεια.

Και το μεγάλο ερώτημα είναι το εξής: Έστω πως όλα τα παραπάνω ισχύουν και το PSI και το Μνημόνιο είναι, όντως, μία δραματική αποτυχία και όχι μία μεγάλη επιτυχία των ελληνικών κυβερνήσεων. Υπήρχε, παρόλα αυτά, εναλλακτική λύση;
Για την απάντηση θα σας παραπέμψω σε έκθεση του Ιουλίου 2010 των Gulati, Mitu & Buchheit Lee της Cleary Gottlieb Steen & Hamilton LLP, σημερινού επίσημου Νομικού Συμβούλου της ελληνικής κυβέρνησης για τις διαπραγματεύσεις του PSI, όπου αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής:

«Καμία άλλη (εκτός της Ελλάδας) χώρα οφειλέτης στη σύγχρονη ιστορία δεν έχει βρεθεί στη θέση να μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το αποτέλεσμα μίας αναδιάρθρωσης κρατικού χρέους αλλάζοντας κάποια χαρακτηριστικά του νόμου από τον οποίο διέπεται η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων στα οποία εκφράζεται το χρέος της (κρατικά ομόλογα)».

Η εταιρία σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης που εκπροσώπησε και την Αργεντινή στην αναδιάρθρωση του δικού της χρέους (το οποίο χωρίστηκε στα τρία, με τους εγχώριους κατόχους ομολόγων να υπόκεινται σε κούρεμα 30%, τους εταίρους της 50% και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια 70%) είχε προτείνει από το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης μία άμεση αναδιάρθρωση του διεπόμενου από το ελληνικό Δίκαιο χρέους (το 93% όλου του χρέους) με τη χρήση των μοναδικών, όπως υποστήριζε, νομικών πλεονεκτημάτων της Ελλάδας.

Μόνο που τότε η ελληνική κυβέρνηση ορκιζόταν πως το χειρότερο πράγμα για την Ελλάδα και αυτό που θα επέφερε την απόλυτη καταστροφή θα ήταν μια αναδιάρθρωση. Σήμερα η μη συμφωνία για την αναδιάρθρωση μέσω του PSI προβάλλεται ως απόλυτη καταστροφή, δηλαδή το ακριβώς αντίθετο απ' ότι τότε (περισσότερα μη δημοσιευμένα στοιχεία που πρέπει να ξέρει κάθε Έλληνας για τα πραγματικά αίτια και τις ευθύνες για την ελληνική κρίση θα βρείτε στο νέο μου βιβλίο «Το Μεγάλο Κόλπο», από τις εκδόσεις Λιβάνη).

Έτσι, καταλήξαμε στο PSI + (στο οποίο ακόμη και σήμερα αναζητούν κεφάλαια καθώς η συμμετοχή των ξένων είναι μικρή), ώστε τελικά η Ελλάδα να «αυτοαναδιαρθρωθεί», να καταχρεωθεί, να πεινάσει, να χάσει εθνική κυριαρχία και να πει και ευχαριστώ στους φίλους της που θέλουν να τη σώσουν.

*Πάνος Παναγιώτου
Επικεφαλής Χρηματιστηριακός Τεχνικός Αναλυτής
GSTA Ltd, WTAEC, Ltd

Το ποδοσφαιρικό παραμύθι της Ζάμπια! Η νέα πρωταθλήτρια Αφρικής επικράτησε (8-7) στα πέναλτι της Ακτής Ελεφαντοστού

2012-02-14T13:56:00.000+02:00

του Γιώτη Παναγιωτά

Το 1993 το ταξίδι της ποδοσφαιρικής ομάδας της Ζάμπια προς την πρωτεύουσα της Γκαμπόν Λιμπρβίλ τελείωσε άδοξα με την πτώση του αεροπλάνου που στοίχισε τη ζωή σε 30 ανθρώπους. Για τις οικογένειες των αδικοχαμένων δεν υπάρχει λύτρωση, ωστόσο για το ποδόσφαιρο της Ζάμπια αυτή ήρθε δεκαενέα χρόνια αργότερα. Όταν το ταξίδι της (για πρώτη φορά μετά το 1993) και πάλι προς τη Λιμπρβίλ της Γκαμπόν στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία και συνοδεύτηκε με την πρώτη κατάκτηση του αφρικανικού κυπέλλου!

Στον τελικό του Αφρικα Καπ η Ζάμπια αντιμετώπισε την Ακτή Ελεφαντοστού, η οποία ήταν και το μεγάλο φαβορί. Η παρέα του Ντιντιέ Ντρογκμπά, είχε χάσει τον τίτλο το 2006 από την Αίγυπτο στη διαδικασία των πέναλτι, όπου ο άσος της Τσέλσι είχε αστοχήσει. Την περασμένη Κυριακή (12/2) ο Ντρογκμπά ήταν και πάλι ο μοιραίος καθώς αστόχησε σε πέναλτι στην κανονική διάρκεια της αναμέτρησης (70’), η οποία τελείωσε ισόπαλη 0-0.

Στην παράταση τη μεγαλύτερη ευκαιρία έχασε ο αρχηγός Κρίστοφερ Κατόνγκο που έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι, ενώ στη διαδικασία των πέναλτι ευστόχησαν και οι πρώτοι επτά ποδοσφαιριστές κάθε ομάδας. τα άστοχα πέναλτι των Κόλο Τουρέ και Ζερβινιό για την Ακτή Ελεφαντοστού και του Καλάμπα της Ζάμπια, η οποία με το εύστοχο του Σούνζουπήρε τον τίτλο!

«Υπήρχαν σημάδια της μοίρας, σαν να μας προστάτευε μια δύναμη. Ισως να ήταν γραφτό να πάρουμε το τρόπαιο» δήλωσε ο τεχνικός της Ζάμπια κ. Εβρ Ρενάρ συμπληρώνοντας ότι«μερικά πράγματα είναι απλώς ανεξήγητα, είναι γραμμένα στα άστρα».

Ο τερματοφύλακας των θριαμβευτών Μβίνε παραδέχτηκε ότι «το δυστύχημα του 1993 ήταν η δύναμη που μας έσπρωχνε μπροστά καθόλη τη διάρκεια του τουρνουά. Από τη στιγμή που ήρθαμε σκεφτόμαστε μόνο αυτό. Ακόμη και όταν αντιμετωπίσαμε καλύτερες ομάδες με αστέρες παγκόσμιας φήμης έπρεπε να τα καταφέρουμε».

Η Ζάμπια ως αουτσάιντερ είχε την υποστήριξη των ποδοσφαιρόφιλων της Γκαμπόν, οι οποίοι φώναζαν «Τσιπόλοπόλο», όπως είναι το παρατσούκλι της ομάδας, κατά τη διάρκεια του αγώνα, τον οποίο παρακολούθησαν μεταξύ άλλων ο πρόεδρος της FIFA κ. Ζεπ Μπλάτερ, ο πρόεδρος της UEFA κ. Μισέλ Πλατινί και ο κορυφαίος ίσως ποδοσφαιριστής όλων των εποχών Πελέ.

www.tovima.gr

Η Ελλάδα του διακοποδάνειου αντιστέκεται ακόμα.

2012-02-14T10:57:00.000+02:00

του Γιάννη Μακριδάκη

Καθρέφτης της κοινωνίας το Κοινοβούλιο. Ανέκαθεν. Τριακόσιοι εκπρόσωποι Ελλήνων πολιτών, της πλειονότητας των οποίων η στάση ζωής χαρακτηρίζεται εδώ και δεκαετίες από φιλοτομαρισμό, έλλειψη ακόμη και ίχνους διορατικότητας, πολιτισμικό και μορφωτικό έλλειμμα, κοινώς, απύθμενο κρετινισμό. Η χώρα ενεχυριάστηκε για να "ζήσει" κι έτσι συμβαδίζει πλέον με τη νοοτροπία των πολλών εκ των κατοίκων της.

Διότι τι βλέπαμε τόσα χρόνια; Βλέπαμε Έλληνες πολίτες να ζουν και να κάνουν μόστρα με δανεικά ή με αμφίβολης προέλευσης χρήματα, να υποθηκεύουν τις ζωές των παιδιών τους για να περάσουν καλά οι ίδιοι, να σαβουρώνουν όσα μπορούν και να προσπαθούν ο καθένας ως αυθεντικός idiot να εξασφαλίσει το δικό του παιδί την ίδια στιγμή που του φόρτωνε τη ζωή με δάνεια, να ψηφίζει με γνώμονα το ατομικό του συμφέρον, να καταστρέφει το φυσικό κεφάλαιο και την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας για να αποκομίσει γρήγορα κέρδη, να εξευτελίζεται κάνοντας κωλοτούμπες μπροστά σε κάθε επενδυτή, να έχει χάσει δια παντός την ψυχή του, την καλαισθησία του, την αγάπη για τον τόπο που γεννήθηκε, να έχει γίνει αναπτυξιολάγνος και να καταστρέφει κάθε μέρα την πατρίδα του φτιάχνοντας κακόγουστες και ασύμβατες με το περιβάλλον κατασκευές με μόνο σκοπό το οικονομικό όφελος.

Ακόμα και περιοχές με παράδοση σε ψυχή (π.χ. Κρήτη) γέμισαν με γελοίους νεόπλουτους, οι οποίοι φτιάχτηκαν εις βάρος του τόπου που τους γέννησε, ξεπούλησαν ή κατέστρεψαν ό,τι τους κληροδότησαν οι πρόγονοί τους, έκαναν την Ελλάδα γυαλιστερό μπιζού για να γεμίσουνε την τσέπη τους με χρήμα, να περνάνε καλά, να πουλάνε μούρη και να έχουνε θράσος μέγα για να λοιδωρούν και να απειλούν όσους πονούσαν με την κατάντια και χτυπούσαν πολιτικά καμπανάκια κινδύνου.

Σαρώσανε και καταστρέψανε την Ελλάδα οι αμόρφωτοι νεοέλληνες παραδίδοντας τη γη και το ύδωρ τους με αντίτιμο τα γυαλιστερά καθρεφτάκια που τους κούνησαν μπρος στα μάτια τους οι επενδυτές, πέσανε κατόπιν με τη μούρη στα δάνεια τσιμπωντας στα διαφημιστικά καλέσματα των τοκογλύφων, δίχως να βλέπουν το αγκίστρι όπως κάθε αμόρφωτος που δεν έχει σφαιρική αίσθηση της πραγματικότητας γύρω του, και βρεθήκανε ξαφνικά με την πορτοφόλα φίσκα να μην πιστεύουνε στα μάτια τους το πόσο εύκολο ήτανε τελικά να φτιαχτεί κανείς σ' αυτή τη ζήση.

Νομίσανε πως τα χαρτονομίσματα ήτανε το παν. Πως ήτανε δικά τους και πως θα τα δώσουνε στα τέκνα τους για να χουνε καλή ζωή και μέλλον. Είχανε μια χώρα δική τους και μέσα σε λίγα χρόνια την κάνανε αριθμούς σε τραπεζικές καταθέσεις. Δεν σκέφτηκαν ποτέ πως όσο εύκολος φάνταζε ο χρηματικός πλουτισμός άλλο τόσο εύκολα θα ερχόταν και η χρεοκοπία. Νιώθανε δυνατοί με φουσκωμένες τσέπες. Κι έτσι ψηφίζανε τους εκπροσώπους τους. Με κριτήριο μοναχά την τσέπη και την ανάπτυξη. Λεφτά και αμορφωσιά. Το χειρότερο ζευγάρωμα. Απ' αυτό προκύψανε εδώ και τόσα χρόνια όλα αυτά τα εκτρώματα στις κατά τόπους Τοπικές Αυτοδιοικήσεις και βέβαια στο Κοινοβούλιο.

Και τώρα που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, τώρα που τα τέκνα των νεοελλήνων βρίζουν την προηγούμενη γενιά για την κατάντια που τους επεφύλασσε ταίζοντάς τα φούμαρα, τώρα που οι ίδιοι οι καταστροφείς της χώρας τους και της ζωής τους αλλά και της ζωής όσων ανέκαθεν διαφωνούσαν και αντιδρούσαν στην τακτική τους, βρίζουν τους πολιτικούς τους αντιπροσώπους, αυτοί, οι βουλευτές και κυβερνώντες, συμπεριφέρονται όπως οι ίδιοι οι ψηφοφόροι τους κατά το παρελθόν.

Ως γνήσιοι εκπρόσωποί τους, κατά την προ δύο τουλάχιστον χρόνια προεκλογική περίοδο, οι Έλληνες βουλευτές δεν δίστασαν ούτε να στήσουν γυμνά τα οπίσθιά τους στους τραπεζίτες δίνοντας σε αυτούς την πρωτοκαθεδρία στην εξουσία, ούτε να συνεχίσουν να τάζουν μια ανάπτυξη χειρίστης πλέον μορφής και ασέβειας για τον τόπο, ούτε βέβαια να σταματούν τον απερίσκεπτο δανεισμό υποθηκεύοντας ακόμα πιο πολλές μελλοντικές γενιές.

Το "ας σωθούμε τώρα από τον γκρεμό, έστω και με λάθος τρόπο και μετά βλέπουμε", που είχε το θράσος να πει στην αγόρευσή του ο Σαμαράς μέσα στη Βουλή ζητώντας την υπερψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης, περικλείει σε μια φράση τα πάντα. Όλα όσα επί δεκαετίες οδήγησαν ως εδώ. Το "ας πάρουμε τώρα το διακοποδάνειο να περάσουμε καλά και μετά έχει ο Θεός" του κάθε πικραμένου.

Η Ελλάδα του διακοποδάνειου μπορεί να κατέρρευσε βίαια αλλά τα τελευταία της σταγονίδια, αυτά που απέκτησαν εξουσία σε περασμένη ανεπιστρεπτί χαλαρών ηθών εποχή, αντιστέκονται και καθορίζουν ακόμα τη μοίρα της με στόχο να μην την αφήσουν ποτέ να ξεφύγει από το παρελθόν της. Η ζωή όμως προχωρά γοργά, πιο γοργά από πριν, και αναπόφευκτα οι νέες γενιές θα τους εξαφανίσουν.

ΠΗΓΗ: www.tvxs.gr

Δημοκρατία, το τελευταίο οχυρό

2012-02-14T09:26:00.000+02:00

του Γεώργιου Π. Μαλούχου

Ένα και μόνο πρέπει να είναι σαφές πια σε όλους: ότι τα διλλήματα που συμπιέζουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι τέτοιων διαστάσεων που μόνον ο ίδιος ο ελληνικός λαός μπορεί και δικαιούται να τα λύσει. Κάθε άλλος δρόμος, οδηγεί ευθέως στην καταστροφή. Κι αν αυτή η θεμελιώδης συμφωνία που έφερε αυτή την κυβέρνηση επιχειρηθεί να παραβιαστεί για τον οποιοδήποτε λόγο και από οποιαδήποτε πλευρά, η Ελλάδα οδηγείται στην άβυσσο. Οι εκλογές δεν έχουν πια να κάνουν με κόμματα και τους συσχετισμούς ισχύος τους. Εχουν να κάνουν με τα θεμελιώδη της ύπαρξης μιας δημοκρατικά οργανωμένης κοινωνίας που αν δεν εκφραστεί αυθεντικά, θα καταρρεύσει με κρότο.

Εν τω μεταξύ, κάτω από συνθήκες που δεν μπορεί παρά να κάνουν κάθε Ελληνα να πονά και να ανησυχεί όσο ποτέ για το μέλλον αυτής της πατρίδας, την Κυριακή το βράδυ, 199 βουλευτές απ ό τρία κόμματα υπερψήφισαν τη νέα δανειακή σύμβαση. Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία εκφράστηκε. Αυτή η δημοκρατία που έχουμε. Η σαφώς έξωθεν σκληρότατα εκβιαζόμενη, με τις σοβαρές δομικές ατέλειές της, τα προβλήματά της, τις αμφισβητήσεις της. Όμως, μίλησε. Και πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι είτε μας αρέσει είτε όχι το αποτέλεσμα της απόφανσής της, αυτό είναι. Στο κοινοβουλευτικό σύστημα, οι αντιπρόσωποι του λαού καλούνται να λάβουν τις αποφάσεις. Όταν οι αποφάσεις αυτές λαμβάνονται, αποτελεί θεμελιώδη συνθήκη του πολιτεύματος ότι γίνονται σεβαστές. Ο άλλος δρόμος, είναι η βίαιη κατάληψη της εξουσίας και η κατάλυση του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, είτε από ένα μικρό αριθμό δυνάμεων, κάτι που ονομάζεται πραξικόπημα, είτε από μεγάλες λαικές μάζες, κάτι που αποκαλείται επανάσταση. Οφείλουμε να αντιληφθούμε όλοι, ότι αυτός ο δρόμος, θα ήταν το πραγματικό τέλος της Ελλάδας και δεν πρέπει να τον σκεπτόμαστε: γιατί; Επειδή δεν δικαιούμαστε να αφήσουμε κανέναν να μας βάλει να σφαχτούμε. Κι εκεί ακριβώς οδηγούμαστε ευθέως αν δεν πιαστούμε από το πολίτευμα. Αυτό, οφείλει να το δει ξεκάθαρα κάθε πολίτης αυτής της χώρας, ότι κι αν πιστεύει, όπου κι αν τοποθετείται.

Πολλοί υποστηρίζουν σήμερα, και ίσως δεν έχουν άδικο επί της ουσίας, ότι υπάρχει μια πλήρης αναντιστοιχία μεταξύ της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και του λαικού αισθήματος. Δεν υπάρχει αμφιβολία άλλωστε, ότι η χώρα ζει κάτω από έναν ωμό εκβιασμό.

Όμως, ακόμα και αυτοί, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι, επικαλούμενοι μια τέτοια αναντιστοιχία, στην ουσία, αυτό που ζητούν, είναι να λειτουργήσει σωστά ο κοινοβουλευτισμός, όχι να διαλυθεί. Αυτό προυποθέτει τώρα το δεύτερο βήμα: εκλογές αμέσως. Χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση. Χωρίς την αποδοχή άλλων εκβιασμών γύρω από δόσεις, καταβολές, πτωχεύσεις και εξόδους… Αν αυτές οι εκλογές δεν γίνουν όπως έχουν προβλεφθεί, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των σχετικών διαδικασιών, η χώρα οδηγείται κατευθείαν στο γκρεμό.

Στη συστατική πράξη της κυβέρνησης Παπαδήμου, υπάρχει η ρητή πρόνοια για τη διεξαγωγή εκλογών αμέσως μετά την ψήφιση όλων όσων μόλις ψηφίστηκαν. Αυτή η πρόνοια, αποτελεί πλέον μια καθοριστική παράμετρο για την ευστάθεια του πολιτεύματος. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να τη λησμονήσει κανείς. Ηταν η βάση όλων όσων έγιναν ως τώρα. Οι εκλογές είναι ο ένας και μοναδικός τρόπος να κλείσει το μέγα χάσμα που έχει ανοίξει μέσα στη χώρα, ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική της εκπροσώπηση, ανάμεσα σε επιλογές τόσο ριζικά συγκρουσιακές, που μπορεί να διαλύσουν τα πάντα.

Οι εκλογές, δεν πρέπει να καθυστερήσουν. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, αυτό, θα νομιμοποιήσει πλέον τις αιτιάσεις για μια ψευδεπίγραφη δημοκρατία. Θα καταστήσει το πολίτευμα εύθραυστο όσο ποτέ. Και θα κάνει τις χθεσινές εικόνες καθεστώς σε αυτό τον τόπο.

Γι' αυτό, όπως είναι αδιανόητο να διαγράψει κανείς την ψήφο της Βουλής και να αγνοήσει το γεγονός ότι αυτός είναι ο τρόπος που δουλεύει ο κοινοβουλευτισμός, έτσι, εξίσου αδιανόητο είναι να μην τηρηθεί η συμφωνία για άμεση, πλέον, προσφυγή στις κάλπες.

Εκεί, ο ελληνικός λαός θα διαμορφώσει τις νέες πολιτικές ισορροπίες που εκφράζουν τη θέλησή του. Εκεί, θα κρίνει την πολιτεία όλων όσων διεκδικήσουν την ψήφο του. Εκεί, θα λάβει την απόφαση για το πώς θέλει να συνεχίσει. Εκεί θα επικυρώσει ή θα απορρίψει τη χθεσινή απόφαση. Ουδείς δικαιούται να επιχειρήσει, κάτω από κανένα επιχείρημα, να του στερήσει αυτή την ευθύνη. Είναι στο χέρι του να επιδοκιμάσει ή να αποδοκιμάσει όποιον και όσους πιστεύει. Είναι στο χέρι του να χαράξει αυθεντικά την πορεία της Ελλάδας προς το μέλλον.

Αν κρίνει ότι οι δυνάμεις που αποφάσισαν να ψηφίσουν θετικά είχαν δίκιο για το μέλλον της χώρας, θα τους επιτρέψει να συνεχίσουν. Αν κρίνει το αντίθετο, θα αναδείξει άλλες δυνάμεις που θα ανατρέψουν αυτή την πορεία. Τίποτα δεν του στερεί το δικαίωμα να το πράξει. Και είναι υποχρέωση όλων, την ετυμηγορία του να την κάνουν σεβαστή. Ολοι μας έχουμε ο καθένας την άποψή του για τα όσα συμβαίνουν. Όμως, κανενός η άποψη δεν μπορεί να είναι πιο βαρύνουσα από το αποτέλεσμα των εκλογών. Αν δεν σεβαστούμε αυτή τη θεμελιώδη συνθήκη, σύντομα η Ελλάδα θα βρεθεί όχι μπροστά στους κινδύνους των άδειων σουπερ μάρκετ και των ελλείψεων, αλλά στις φλόγες και στο άμεσο ενδεχόμενο νέας εμφύλιας σύγκρουσης.

Γι αυτό και ουδείς δικαιούται να κάνει ότι δεν θυμάται πώς οι εκλογές έχουν προαποφασιστεί ως προϋπόθεση σύστασης της κυβέρνησης Παπαδήμου, όπως και κανείς δεν δικαιούται να αγνοήσει τις αποφάσεις του Κοινοβουλίου. Οποιος κάνει είτε το πρώτο, είτε το δεύτερο, πετάει λάδι στη φωτιά, που σύντομα θα καταστεί ανεξέλεγκτη. Αυτό πρέπει να το θυμούνται οι πάντες. Είναι κάτι από το οποίο ουδείς δικαιούται να κάνει πίσω, για καμία σκοπιμότητα.

Το δημοκρατικό πολίτευμα είναι το τελευταίο οχυρό που έχει απομείνει σε αυτή τη χώρα. Οχυρό που σήμερα πολιορκείται από πολλές πλευρές, και μάλιστα αντίθετες μεταξύ τους. Αν υπάρχει όμως μια ξεκάθαρη εθνική και πατριωτική ευθύνη, είναι να μην το αφήσουμε να πέσει. Αυτό είναι το μόνο που μπορεί να μας εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα δεν θα γίνει για ακόμα μια φορά στην ιστορία της πεδίο άλλων συγκρούσεων, πεδίο ευρύτερων πειραματισμών, όπως συνέβη το 1944 με τραγικές συνέπιες για τον τόπο.

Πρέπει να πάμε στις κάλπες πολύ γρήγορα και συντεταγμένα και εκεί ο ελληνικός λαός να αποφασίσει ποιο δρόμο θέλει να πάρει αυτός ο τόπος. Είναι ο μόνος που δικαιούται να το πράξει και χωρίς την άμεση προσφυγή στην κρίση του, η Ελλάδα οδηγείται στο χάος. Και πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε τον πειρασμό να απαξιώσουμε οριστικά τη Δημοκρατία μας. Αυτή τη στιγμή, δεν μας έχει απομείνει απολύτως τίποτε άλλο. Και κρέμεται πια από μια κλωστή…

ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΛΟΙΠΟΝ! ΤΩΡΑ!

2012-02-13T20:57:00.000+02:00

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης
Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε.

Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφακαι ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικαΠορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό;

Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων!

Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές.

Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η «γενναιοδωρία» μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια – δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο – όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση
οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την ?επιτυχημένη? επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)
οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)
όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν!

Τώρα!

Με χαμόγελο και αισιοδοξία!

(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν…)

*Ο Γιάνης Βαρουφάκης διδάσκει οικονομική θεωρία και πολιτική οικονομία στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΠΗΓΗ: Protagon.gr

Η μετάλλαξη του Α. Σαμαρά.

2012-02-13T19:25:00.000+02:00

του Γιώργου Δελαστίκ

Κωμικοτραγική είναι πλέον η πολιτική εικόνα του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά, μετά την απίθανη στροφή 180 μοιρών στη στάση του απέναντι στο νέο Μνημόνιο. Γελάει όλη η Ελλάδα μαζί του μετά την ανακοίνωση που έκανε ότι θα αποκλείσει από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ όποιον βουλευτή τολμήσει να ψηφίσει κατά του νέου Μνημονίου, το οποίο είναι πολύ χειρότερο από το πρώτο! Ο μέχρι τον Νοέμβριο εμφανιζόμενος ως ανυποχώρητος «ηγέτης του αντιμνημονιακού αγώνα» στον χώρο της Δεξιάς δεν αρκέστηκε στον κολοσσιαίο συμβιβασμό της συμμετοχής του στη μνημονιακή συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ υπό τον Λουκά Παπαδήμο.

Τώρα, με τον φανατισμό του νεοστρατολογημένου στο «μνημονιακό στρατόπεδο» διακήρυξε ότι θα αποκεφαλίζει πολιτικά επιτόπου όποιον βουλευτή ή στέλεχος του κόμματός του τάσσεται εναντίον του νέου Μνημονίου! Εφτασε μάλιστα μέχρι του σημείου να πει ότι «τζάμπα μάγκες και τζάμπα επαναστάτες δεν θέλω στα ψηφοδέλτια» χαρακτηρίζοντας έτσι όσους βουλευτές της ΝΔ αρνούνται να διασυρθούν πολιτικά και οι ίδιοι και επιμένουν να τάσσονται κατά του νέου Μνημονίου.

Προφανώς ο Α. Σαμαράς υπονοεί ότι ο ίδιος ήταν «γνήσιος μάγκας και γνήσιος επαναστάτης» όταν δήλωνε «αντιμνημονιακός».

Με οίκτο αντιμετώπισε τον «αντιμνημονιακό ριψάσπιδα» αρχηγό του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Κώστας Μαρκόπουλος, ο οποίος είπε στον Αντώνη Σαμαρά και στους συναδέλφους του δεξιούς βουλευτές: «Οποιος φοβάται πεθαίνει κάθε μέρα. Οποιος δεν φοβάται πεθαίνει μόνο μια φορά»! Καίρια η παρατήρηση και του Γιάννη Μανώλη σε συνομιλητές του, όπως αναφέρει ο «Ελεύθερος Τύπος» στο ρεπορτάζ του: «Ο Αντώνης Σαμαράς μάς έκλεισε την πόρτα από τα ψηφοδέλτια και από το κόμμα επειδή... υιοθετήσαμε τη γραμμή που ο ίδιος υπερασπιζόταν»!

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή. Ετσι δεν είναι γνωστό πόσοι τελικά βουλευτές της ΝΔ δεν ακολούθησαν τον αρχηγό του κόμματός τους στη «μνημονιακή» του μετάλλαξη. Ο αριθμός τους σίγουρα έχει αξία, δεν έχει όμως καθοριστική πολιτική σημασία.

Το βέβαιο όμως είναι ότι μετά την ψηφοφορία αυτή έχουμε ριζικές αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Το νέο Μνημόνιο, ας μην κρυβόμαστε, πέρασε μόνο εξαιτίας της αλλαγής στάσης του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος πλέον φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για όλα τα ανείπωτα δεινά που θα πλήξουν εκατομμύρια Ελληνες!

Η ΝΔ από σήμερα και πέρα είναι το κύριο «μνημονιακό» κόμμα! Τα συνήθη φληναφήματα του προέδρου και των στελεχών της (του τύπου «Σώσαμε τη χώρα από τον γκρεμό στον οποίο την είχε φέρει το ΠΑΣΟΚ») είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Βεβαίως και ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ είναι υπεύθυνοι για την εξαθλίωση της χώρας μας και του λαού μας, αλλά πιο βαθιά στην άβυσσο αδυνατούσε να μας ρίξει ο Παπανδρέου, γι' αυτό και παραιτήθηκε.

Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Αν η κυβέρνηση Παπανδρέου επιχειρούσε να περάσει μόνη της το νέο Μνημόνιο, είναι αμφίβολο αν το ελικόπτερο θα προλάβαινε να πάρει σώο τον Γιώργο από το Μέγαρο Μαξίμου! Η ΝΔ περνάει το νέο Μνημόνιο και ο Σαμαράς περιμένει να τον κάνουν πρωθυπουργό μετά από τη στάση του αυτή, ως ανταμοιβή για την «άψογη συνεργασία» του τόσο με τους εσωτερικούς υποστηρικτές του Μνημονίου όσο και με τους ξένους επικυρίαρχους.

Στη βάση της επικείμενης κατάληψης της εξουσίας άλλωστε προσπαθεί να δελεάσει τους βουλευτές και τα στελέχη της ΝΔ, γι' αυτό και θέτει την τουλάχιστον τέταρτη... «αμετάθετη» ημερομηνία εκλογών, προκαλώντας πανελλήνιο καγχασμό για πολλοστή φορά. Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ που προέκυψε μετά την καιροσκοπική εγκατάλειψη της τριπλής συμμαχίας ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ από τον Γιώργο Καρατζαφέρη μήπως και σώσει τίποτα από την επιρροή του κόμματός του, αποτελεί... προπόνηση για τη μετεκλογική συμμαχία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, καθώς αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να προκύψει μετά τη μεταπήδηση του Σαμαρά στη θέση του ηγέτη του «μνημονιακού» στρατοπέδου. Μόνο που όμηρος στα νύχια του ΠΑΣΟΚ στη μετεκλογική συγκυβέρνηση μαζί του, ο Α. Σαμαράς θα βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή!

ΝΕΟ ΤΟΠΙΟ
Η συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ

ΠΡΩΤΗ φορά μετά τη μεταπολίτευση, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συγκυβερνούν μόνα τους ως κόμματα - χωρίς την Αριστερά ως «τσόντα», όπως το 1989-1990, ή τον ΛΑΟΣ, όπως μέχρι την Παρασκευή. Αυτή η συγκυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον Αντώνη Σαμαρά αλλάζει ριζικά τόσο το συνολικό πολιτικό σκηνικό όσο και τους εσωκομματικούς συσχετισμούς στα δύο κόμματα εξουσίας και ιδίως στη ΝΔ. Από «προδότες» που θεωρούνταν μέχρι τώρα οι «μνημονιακοί» βουλευτές της ΝΔ, ξαφνικά πήραν ουσιαστικά την εξουσία του κόμματος στα χέρια τους μετά την ολοκληρωτική μεταστροφή του Α. Σαμαρά υπέρ του νέου Μνημονίου. Είναι πλέον ισχυροποιημένοι όσο ποτέ, καθώς ο πρόεδρος της ΝΔ χάνει τους δικούς του υποστηρικτές που τους... διαγράφει (!), οπότε η θέση του αποδυναμώνεται.

Ολα εδώ πληρώνονται...

2012-02-13T16:51:00.000+02:00

του Τραϊανού Χατζηδημητρίου

Η πολιτική ως πράξη και ιδεολογία, ενώ διαθέτει πολλές ομοιότητες με τη θρησκεία, έχει μια βασική διαφορά. Σε όλες τις θρησκείες η επιβράβευση ή η τιμωρία έρχεται για τον κάθε πιστό μετά θάνατον... Στην πολιτική «όλα εδώ πληρώνονται». Με μια συνετή πολιτική, ο κόσμος ζει καλύτερα και πάει μπροστά. Με μια τυχάρπαστη και λαϊκιστική, έρχεται η στιγμή που «το πάρτι» διαδέχεται ο πόνος, η ανασφάλεια, η οργή, το αδιέξοδο.

Το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας και οι πολιτικοί ταγοί ποτέ δεν κοίταξαν κατάματα την πραγματικότητα. Κρύβονταν πίσω από τα δανεικά και τις εύκολες κουβέντες. Εκαναν πολιτική με «ξένα κόλλυβα» -η συντριπτική πλειοψηφία, για να μην αδικούμε ορισμένους.

Ακόμη κι όταν προέβλεπαν (και πολλοί προέβλεπαν) ότι ένα πρόβλημα είναι υπερώριμο για λύση, υποχωρούσαν μπροστά στη συγκροτημένη αντίδραση της αντιπολίτευσης, μερίδας του κόμματός τους και της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Το πιο χτυπητό και τυπικό παράδειγμα είναι η ματαιωθείσα το 2001 «μεταρρύθμιση Γιαννίτση» στο ασφαλιστικό, που θα έδινε το απαραίτητο «οξυγόνο» στα ασφαλιστικά ταμεία, ώστε να εξακολουθήσουν να υπάρχουν συντάξεις και για τις επόμενες γενιές...

Το ένα πρόβλημα του πολιτικού συστήματος που πληρώνει σήμερα ο τόπος και ο λαός είναι ο στρουθοκαμηλισμός και ο λαϊκισμός. Η πρώτη ιδιότητα συνόδευε τους εκάστοτε κυβερνητικούς, η δεύτερη τους αντιπολιτευόμενους.

Το δεύτερο είναι η απουσία διαλόγου και εναλλακτικών προτάσεων. Ακόμη και τώρα που η χώρα και οι πολίτες της οδηγούνται στον ακρωτηριασμό, οι πολιτικοί αρχηγοί ψελλίζουν, φορτώνοντας ο ένας τα λάθη στον άλλον. Πρώτα σκέφτονται το «μαγαζάκι» τους κι ύστερα τον τόπο και τους ανθρώπους του. Φανταστείτε οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί που στηρίζουν την κυβέρνηση να έβγαιναν σε μια κοινή συνέντευξη Τύπου, εξηγώντας γιατί πρέπει να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση και ποιο είναι το χειρότερο που αποφεύγεται... Πριν απ' όλα, να έλεγαν την απλή αλήθεια.

Αλλά και οι ηγέτες της Αριστεράς εξακολουθούν να πρεσβεύουν μόνο την αντίσταση. Το «Οχι» που είναι εύκολο, μοιάζει ηρωικό, αλλά δε συνοδεύεται από εναλλακτική πρόταση. Αν όχι νέο μνημόνιο και δανεικά από την τρόικα, τότε τι; Επιστροφή στη δραχμή; Σε μια χώρα που ακόμη και τις ντομάτες, το κρέας και τις πατάτες τα εισάγει σε ποσοστά πάνω από 50% της εγχώριας κατανάλωσης; Δε συζητούμε για πετρέλαιο, φάρμακα, πρώτες ύλες κ.λπ.

Αν δεν αλλάξουμε πολιτικούς και νοοτροπία, δε θα σωθούμε. Γιατί όλα εδώ πληρώνονται...

www.agelioforos.gr

Κράξιμο πολιτών εναντίον Σημίτη έξω απο το σπίτι του....

2012-02-13T13:54:00.000+02:00

Φευ...

2012-02-13T12:03:00.000+02:00

του Σταύρου Θεοδωράκη

Η συνάντησή μου με τον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο έγινε λίγα λεπτά με το τέλος της ψηφοφορίας στον διάδρομο που συνδέει το γραφείο του με την αίθουσα συνεδρίασης της Βουλής. Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι ήταν συγκεντρωμένοι στο Περιστύλιο και συζητούσαν τα απρόοπτα της βραδιάς, με τους βουλευτές. Όλοι προσπαθούσαμε να μάθουμε αν ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου θα διέγραφαν τους αντάρτες τους, που είπαν «όχι» στο μνημόνιο. Τι εξέλιξη αλήθεια και αυτή; Ο Σαμαράς έχασε την σαμαρική του ομάδα και ο Παπανδρέου τους παπανδρεϊκούς του. Ή για να σας το πω και αλλιώς: Ο Σαμαράς δεν μπόρεσε να ελέγξει ούτε τον Μαρκόπουλο και ο Παπανδρέου ούτε την Κατσέλη. Αποτέλεσμα: 43 Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και λίγες ώρες άστεγοι κομματικά.

Το ντροπιαστικό - και δηλωτικό της ποιότητας του πολιτικού δυναμικού της χώρας – είναι ότι κάποιοι από τους αντάρτες, «ψιθύριζαν», ότι δεν είναι ανάγκη να ψηφίσουν οι ίδιοι το μνημόνιο «αφού έτσι και αλλιώς θα το ψηφίσει η πλειοψηφία». Λαϊκίζουμε με το «όχι», αφού είμαστε σίγουροι ότι θα βγει το «ναι». Τέλος πάντων.

Αντιστοίχως άστεγοι «κοιμήθηκαν» ο Βορίδης και ο Γεωργιάδης που ψήφισαν «ναι» και διαγράφηκαν από το ΛΑΟΣ (αλλά όπως μου έλεγε στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά «μόλις ηρεμήσουν τα πράγματα θα τους φωνάξουμε στη μεγάλη παράταξη»).

Αδιαφορώντας στην πραγματικότητα για αυτές τις πολιτικές «πληροφορίες» και με το μυαλό μου στους καμένους κινηματογράφους της Αθήνας – πόσο τραγικό είναι αλήθεια που κάηκε το Αττικόν και το Άστυ, πόσο τραγικό – πήρα την απόφαση να εγκαταλείψω τα «πηγαδάκια» στο Περιστύλιο και για καλή μου (;) τύχη έπεσα πάνω στον Λουκά Παπαδήμο. Συνοδευόμενος από τον Παντελή Καψή βάδιζε αργά προς το γραφείο του. Την προηγούμενη φορά που τον είχα δει στον ίδιο διάδρομο, τότε στις προγραμματικές, σχεδόν «έτρεχε» προς το γραφείο του. Τώρα ίσως αναζητούσε κάποιες απαντήσεις, στα βλέμματα έστω, των ανθρώπων που θα συναντούσε. Δυο λεπτά πριν, είχε ανακοινωθεί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Τα 2/3 της Βουλής είχαν ψηφίσει «ναι» στο νέο μνημόνιο όπως ακριβώς ζητούσαν οι δανειστές μας.

Ο πρωθυπουργός, παρότι είχε «κερδίσει» την ψηφοφορία δεν μου φάνηκε καθόλου ανακουφισμένος. Απεναντίας. Η διαλυτική εικόνα που παρουσίασαν οι δύο μεγάλες κοινοβουλευτικές ομάδες και οι φωτιές στην Αθήνα (αλλά και στην Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο, το Βόλο, την Κέρκυρα, το Αγρίνιο), είναι φανερό ότι θα δυσκολέψουν τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές μας. «Οι Γερμανοί», όπως έλεγε κυβερνητικός αξιωματούχος «θα αναρωτηθούν για άλλη μια φορά «σε ποια χώρα θα δώσουμε τα λεφτά μας». «Ποιοι ηγέτες θα τα διαχειριστούν και ποιοι πολίτες θα τους ελέγξουν».

Ο μικρός διάλογος που είχα με τον Λουκά Παπαδήμο αλλά και τα όσα άκουσα να λέει στους υπουργούς αλλά και στους αντάρτες που έσπευσαν να του μιλήσουν – ανάμεσα τους και η Βάσω Παπανδρέου που δεν είχε χάσει το κέφι της παρά τη διαγραφή της- δεν με έκαναν καθόλου πιο αισιόδοξο. Τα ίδια επανέλαβε μετά, στους δημοσιογράφους που είχαν σπεύσει από το Περιστύλιο.

Δεν υπάρχει λόγος να σας πω λεπτομέρειες - άλλωστε ποτέ δεν ξέρω που αρχίζει το off the record σε αυτές τις τυχαίες συναντήσεις - θα σας πω όμως την αίσθηση μου. Καμία μάχη δεν κρίθηκε το βράδυ στην Βουλή. Ή για να μην είμαι απόλυτος: η Βουλή με το «ναι» της, αποσόβησε τον ξαφνικό θάνατο αλλά όχι τον θάνατο. Οι επόμενες ώρες, οι επόμενες μέρες θα είναι καθοριστικές. «Τα σχέδια για την εκδίωξη της Ελλάδας από την Ευρώπη θα έχουν το πρωί περισσότερους συμμάχους ανάμεσα στους φοβισμένους Βόρειους που παρακολουθούσαν τηλεόραση», μου είπε αποκαμωμένος ένας φίλος, τεχνικός της τηλεόρασης, που όλο το βράδυ ήταν «αγκαλιά» με τα μόνιτορ, συντονισμένα στα ξένα κανάλια.

Ήταν πια 3 το ξημέρωμα. Στην καμμένη Σταδίου, αντικρίζοντας τον αγαπημένο μου κινηματογράφο πυρπολημένο, ένιωσα «ένα μαύρο πέπλο να τυλίγει τη χώρα μου». Το ίδιο που είχα νιώσει τον Μάιο του 2010, τότε που στον ίδιο δρόμο, στο ίδιο τετράγωνο κάηκε η Αγγελική, η Παρασκευή και ο Επαμεινώνδας. Για να ακολουθήσουν τότε οι υποσχέσεις όλως μας – πολιτικών, δημοσιογράφων, συνδικαλιστών, διανοούμενων, διαδηλωτών - ότι από δω και στο εξής η χώρα θα γίνει πιο σοβαρή. Φευ.

ΠΗΓΗ: www.protagon.gr

Οι ευεργετικές συνέπειες του Μνημόνιου αρ2.

2012-02-13T10:10:00.005+02:00

του Στέλιου Κούλογλου

Φαινομενικά, όλα έμοιαζαν χθες σαν μια επανάληψη των ψηφοφοριών για τα προηγούμενα μεσοπρόθεσμα, μνημόνια και άλλα σωτήρια πακέτα. Μέσα στην Βουλή, ο συνηθισμένος διάλογος των κουφών. Στους γύρω δρόμους, η γνωστή συμμαχία των ανεγκέφαλων με τους παρακρατικούς, που στην αρχή κατέστρεφε μια ακόμα μεγάλη διαδήλωση, και μετά το ιστορικό κέντρο της πόλης.

Όταν όμως ξεκίνησε η ονομαστική ψηφοφορία για τη νέα δανειακή σύμβαση, έγινε φανερό ότι το το σάπιο πολιτικό σύστημα έχει πλέον αρχίσει να βρομάει: για πρώτη φορά στην μεταπολιτευτική, κοινοβουλευτική ιστορία της χώρας δεκάδες βουλευτές- 31 του ΠΑΣΟΚ, 21 της ΝΔ και 2 του ΛΑΟΣ- διαφοροποιήθηκαν από την επίσημη κομματική γραμμή, αρνούμενοι να συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις.

Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ποιός βγαίνει περισσότερο πληγωμένος από την δοκιμασία: ο Γ. Παπανδρέου, που αφού διέγραψε τους 22 από τους διαφοροποιηθέντες , μένει με 131 βουλευτές και χάνει πανηγυρικά την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία; Ο Α. Σαμαράς που έσπευσε επίσης να διαγράψει το ένα τέταρτο των βουλευτών του- ανάμεσα τους και οι 2 κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι της ΝΔ- που από 83 μειώνονται σε 62; ‘Η μήπως ο ΛΑΟΣ, με την διαγραφή των δύο προβεβλημένων από τα ΜΜΕ- και προφανώς γλυκαμένων από την εξουσία- υπουργών του, να επιταχύνει την καθοδική του πορεία;

Μεγαλύτερη σημασία έχει το ίδιο το περιστατικό των μεγάλων διαρροών, πολύ περισσότερο αν συνυπολογιστεί τι προηγήθηκε της ψηφοφορίας: live ομιλίες των προέδρων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που αντί να μιλάνε στους ψηφοφόρους απευθύνονταν στους βουλευτές τους, ομιλία του πρωθυπουργού με παρόμοιο target group, ομιλίες-εκκλήσεις των αρχηγών στις κοινοβουλευτικές ομάδες και τηλεοπτικό διάγγελμα του πρωθυπουργού την παραμονή, όλα με παρόμοιο μήνυμα: ή μνημόνιο2 ή τανκς. Πρόκειται για την πιο καλά οργανωμένη τρομοκρατική εκστρατεία των τελευταίων ετών σε διεθνές επίπεδο, πράγμα που αποδεικνύει, άλλωστε, ότι αν εμείς οι Ελληνες ενωθούμε, μπορούμε να κάνουμε ..θαύματα!

Αν η –σκεπτόμενη- αριστερά είχε καταφέρει το προηγούμενο διάστημα να διαμορφώσει μια εναλλακτική, ριζοσπαστική αλλά και ρεαλιστική, πρόταση για την οικονομία, το χρέος και τις διεθνείς συμμαχίες, η οποία να ακυρώνει το προηγούμενο εκβιαστικό δίλημμα -χωρίς να αρκείται απλώς στην πρόβλεψη ότι δεν συμφέρει τους Μερκοζί να χρεοκοπήσει η Ελλάδα- είναι πιθανό το Μνημόνιο 2 να είχε απορριφθεί πανηγυρικά και από την Βουλή. Γιατί όσοι βουλευτές ψήφισαν υπέρ του Μνημονίου, διαθέτουν ένα επιχείρημα που αγγίζει έναν αριθμό ψηφοφόρων: ότι δεν έπρεπε να αφήσουν την χώρα να χρεοκοπήσει.

Σε κάθε περίπτωση, το αίτημα για μια άλλη πολιτική πρόταση παραμένει επίκαιρο, αφού είναι προφανές ότι το Μνημόνιο2 δεν πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα: ο ίδιος ο κ. Παπαδήμος παραδέχθηκε, στην χθεσινή του ομιλία, ότι τα πρόσθετα μέτρα του Μνημονίου 2 θα βαθύνουν κι άλλο την οικονομική ύφεση. Οι ξένοι δανειστές, που κατά βάση επιβάλλουν μη ρεαλιστικούς στόχους ώστε να μπορούν μετά να εκβιάζουν, θα ζητήσουν σε μερικούς μήνες και νέα μέτρα.

Αλλά μετά από όσα έγιναν τις τελευταίες μέρες, είναι αδύνατο για τους υποστηρικτές των μνημονίων να προβάλλουν ξανά το δίλημμα «χρεοκοπία ή χάος». Η υπόθεση πάει να γίνει όπως ο βοσκός που καλούσε συνεχώς βοήθεια για τον λύκο και στο τέλος δεν τον πίστευε κανείς. Πρόκειται για τις ευεργετικές συνέπειες του Μνημόνιου αρ2: η μάχη των προηγούμενων ημερών δεν επιτάχυνε απλώς την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Ολοκλήρωσε και τον κύκλο των εκβιασμών. Την επόμενη φορά, δεν θα υπάρχει ούτε λαός πρόθυμος να υποκύψει, ούτε βουλευτές για να τον επικυρώσουν με την ψήφο τους.

Προσεχώς Βουλγάρες...

2012-02-12T20:33:00.000+02:00

του Γιώργου Βέλτσου

Αναλογίζομαι τις δυσκολίες των πολιτικών αρχηγών με τους άσκοπους εξορκισμούς (πολιτική-βουντού) απέναντι στην τρόικα. Οι κόκκινες γραμμές τους έγιναν σερπαντίνες. Γι' αυτό να μην προπαγανδίζονται στα κυριακάτικα φύλλα τα νέα (σωτήρια) «σχήματα» με τη συμμετοχή «δοκιμασμένων» πολιτικών. Δεν είναι οξύμωρο να καλούνται πυρομανείς ως πυροσβέστες; Δεν είναι αποδεδειγμένα ακατάλληλοι και επιπλέον αλλοπρόσαλλοι και όλα τα στερητικά «άλφα» που θα μπορούσε κανείς να προσθέσει στις υποτιθέμενες ιδιότητές τους; Απερίγραπτοι.

Και είναι φυσικό, όταν υποτίθεται πως παρεμβαίνεις γράφοντας πολιτικά, να διερωτάσαι αν το καλύτερο που θα είχες να κάνεις είναι να μη γράφεις. Η απάντηση είναι: «Ναι, αλλά όχι», όπως επίσης: «Οχι, αλλά, παρά ταύτα, ναι». Και αν πρεσβεύεις πως η αναποφασιστικότητα αυτή αυξάνει την ένταση μεταξύ του «ναι» και του «όχι» σου, τότε το μόνο σίγουρο είναι πως δεν αρνείσαι ούτε την άρνηση ούτε την κατάφαση. Η παρέμβασή σου μοιάζει έτσι ατελέσφορη, αλλά και η σιωπή σου επίσης. Παρηγορήσου, λοιπόν, κατά τον επιθανάτιο ρόγχο της πατρίδας σου με τη ρήση ενός σοφού: «Δοκιμάζουμε και αισθανόμαστε την αιωνιότητα». Πολλώ μάλλον τώρα που η θανατηφόρα καταστατική «αρχή» του ΔΝΤ σε θέλει νεκρό («Good people, no people» ή, στη γλώσσα σου, «Καλοί Ελληνες, νεκροί Ελληνες»). Αντιλαμβάνεσαι ότι αποστέλλεσαι αδιάβαστος σ' ένα τριτοκοσμικό υπερπέραν. Αν μάλιστα στη νεκρολογία προσθέσεις και τη χαριτολογία του Κέινς: «Μακροπρόθεσμα θα έχουμε όλοι πεθάνει», ξεμπέρδεψες. Ο Μαρξ ύστερα θα φροντίσει για τα μπετά γράφοντας στην ταφόπλακα: «Το νεκρό αδράχνει το ζωντανό». Και φαίνεται πως ο νεκροθάφτης των οικονομιών, καθηγητής Ρουμπινί, θα το επιβεβαιώσει τέλη Φεβρουαρίου στην Αθήνα: «Η Ελλάδα οφείλει να μην πληρώσει». Πώς λοιπόν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί να μη ζητούν «ειδικό λογαριασμό»;

Οσο αντιλαμβάνομαι το κρίσιμο των περιστάσεων τόσο περισσότερο πιστεύω πως δεν πρέπει να πιστεύω ότι πιστεύω στη σωτηρία της Ελλάδας. Και την ίδια στιγμή, όταν δεν πιστεύω στην καταστροφή, δεν πρέπει να πιστεύω πως δεν πιστεύω. Διατύπωσα θαρρώ ευκρινώς το δίλημμα όλων των Ελλήνων. Ο Παπαδήμος καλού-κακού παρήγγειλε στο Γενικό Λογιστήριο έκθεση για την περίπτωση χρεοκοπίας μας. Plan B. Kαι το plan C;

Θα έπρεπε περισσότερο από την οικονομία να σωθεί η νοημοσύνη μας. Και να επιμένουμε να ζητάμε την αιωνιότητα εδώ και όχι στο υπερπέραν.

Προτιμώ από την αδεξιότητα της κοινής λογικής περί της σωτηρίας την επιδεξιότητα της αμφιβολίας.

Θέλουν να μας κάνουν καλούς Ελληνες; «Προσεχώς Βουλγάρες», όπως διάβαζα προ ετών σ' ένα σκυλάδικο στη Θηβών. Θέλουν να γίνουμε φαντάσματα στο «τρένο-φάντασμα» του λούνα-παρκ; Εντάξει. Αλλά μετά ας πάμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας και στη «σκοποβολή»!

ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

Ερμε Καβάφη, ανυπεράσπιστε...

2012-02-12T19:12:00.000+02:00




του Παντελή Μπουκάλα
Πάνε οι καιροί που οι ποιητές χλευάζονταν σαν «λαπάδες» από τον υπουργό (Πολιτισμού παρακαλώ) κ. Κούβελα. Δεν έχουμε πια λόγο να παραπονιόμαστε για το χαμηλό επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Γιατί και ο Καβάφης είναι εδώ και οι Μπιτλς, χάρη στην ευαισθησία του οιονεί πρωθυπουργεύοντος κ. Καρατζαφέρη, αλλά και ο Δάντης, αφού ο κ. Κεφαλογιάννης, ίσως για να εικονογραφήσει την πολιτική συντεχνία στην οποία εκ κληρονομίας μετέχει, θυμήθηκε τους στίχους της «Θείας Κωμωδίας» για το «τσούρμο των τιποτένιων που τους αποστρέφεται ακόμα κι ο Θεός». Κι αν προσθέσουμε τις συνεχείς αναφορές στην αρχαιότητα, τα καρατζαφέρεια αρχαία ρητά (αδωνικής πιθανόν υπαγορεύσεως), που αποσβολώνουν τον πρόεδρο, τους ρεπόρτερ και τους φιλολόγους, τον ασκό του Αιόλου που όλο γεμάτος πάει κι όλο άδειος έρχεται, το «ιδού η Ρόδος» (ιδού και τα κορόιδα) και το «βάθος του τούνελ» (πρόκειται βεβαίως για το διάσημο πλατωνικό σπήλαιο συνδυασμένο με τη σπηλιά του Νταβέλη), έχουμε το δικαίωμα να καμαρώνουμε για τη λογιοσύνη μας. Μολαταύτα, όπως ήδη κατάλαβαν ορισμένα προσεκτικά αυτιά (με αποτέλεσμα το ιντερνετικό γιούχα), ο κ. Καρατζαφέρης δεν είπε «ο αρνηθείς δεν μετανιώνει», όπως από ημιεγγραμματοσύνη προφανώς έγραψε ο Αλεξανδρινός, αλλά «ο αρνητής». Λογικό είναι. Ο καθείς ώς εκεί που φτάνει το πάπλωμά του, για να μην εκτίθεται. Αλλά ο Λαόαρχος είναι επεκτατικός. Παίζει και μας εμπαίζει. Και τον τρώει κάθε πρωί η αγωνία να βρει μια σπουδαιοφανή ατάκα, ένα σλόγκαν που τάχα συνοψίζει βαθυστόχαστες αναλύσεις ή έναν δήθεν σιβυλλικό χρησμό για να τον πετάξει κατάμουτρα στην κοινωνία, σαν αυτοερμηνευόμενος Μέγας Ιερέας, πεπεισμένος ότι απευθύνεται σε νηπίους και μωρούς. Πώς να μη ζαλιστεί λοιπόν από πρόβα σε πρόβα και από πόζα σε πόζα μπροστά στον καθρέφτη της σεμνότητας, ώσπου να πετύχει ένα προσωπείο φτιαγμένο από αυτοθαυμασμό και θεατρινισμό, από τυχοδιωκτισμό και ελληνοκαπηλική ρηχότητα; Και πώς να μην πιστέψει ότι η εξοχότης του και ουδείς άλλος είναι ο Απαραίτητος και Μόνος και Μεγάλος για τον οποίο έγραψε ο Καβάφης; Στο κάτω κάτω σε ποιου άλλου την κεφαλή στάθηκε δύο φορές η περιστερά, για να δείξει τίς ο Εκλεκτός; ΠΗΓΗ: εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Μετά το διάγγελμα Σαμαρά...

2012-02-12T17:24:00.000+02:00

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ
«Αν είχε υπάρξει ουσιαστική διαπραγμάτευση εδώ και δύο χρόνια, δε θα ήμασταν σήμερα με την πλάτη στον τοίχο». Ο Αντώνης Σαμαράς, αγέλαστος, περισσότερο από τότε που ηγεμονεύει τη Νέα Δημοκρατία, χρησιμοποιεί το «μερικοί» και το «κάποιοι» (που δεν ήξεραν καλούς λογαριασμούς, εννοώντας τους Βενιζέλους) και πριν πήξει το τσιμέντο μιας πολύωρης διαπραγμάτευσης, ανακοινώνει με διάγγελμα μια περίληψη ασθενικών επιχειρημάτων, με το βασικό του αντίπαλο, το ΠΑΣΟΚ, να οδηγεί φρενιτιωδώς το πράσινο όχημα από ένα δημοσκοπικό 8% σε ένα αυτοκτονικό 3% και πολλά λέω.
Ο Αντώνης Σαμαράς, λίγες ώρες πριν αναλάβουν οι «κάποιοι» τις διαπραγματεύσεις, είχε λάβει ένα τηλεφώνημα από έναν ηγέτη που του πρότεινε να μοιραστούν την εξουσία, ηγέτη που έκτοτε κυκλοφορεί ανάμεσά μας χωρίς προφανή λόγο. Αν έλεγε «ναι», αμέσως και χωρίς δεύτερη σκέψη, σήμερα το κόμμα του μετά τις διαπραγματεύσεις που ήθελε θα μάζευε καπάκια μπουκαλιών από τους δρόμους, όπως τα παιδάκια που βαριούνταν στις ταβέρνες του '50 με τους γονείς τους, και θα του έφερναν θλιμμένοι οι σύμβουλοί του το λογαριασμό: κύριε πρόεδρε, αυτοί οι κανάγιες οι δημοσκόποι μάς δίνουν ένα στεγνό 11%, μπαίνοντας ο Φεβρουάριος. Πουθενά Παπαδήμος, πουθενά Καρατζαφέρης, ενώ κάποιο μόρφωμα κόμματος δεξιών αντιμνημονιακών θα συγκέντρωνε τα ποσοστά του Κουβέλη. Οσο για τον Καρατζαφέρη, θα άφηνε τους «Μπιτλς» και θα τραγουδούσε το θέμα του «Αλφι» με τον Μικ Τζάγκερ, σε στίχους που θα μπορούσαν να είναι ο αποχαιρετισμός του στρατηγού Μακ Αρθουρ: «Οld habits die hard, old soldiers just fade away» ήτοι «το χούι πεθαίνει τελευταίο, οι παλιοί φαντάροι απλώς ξεθωριάζουν».
Καθώς άκουσα πολλά από τα περιεχόμενα του διαγγέλματος στο έρκος των οδόντων των λαχανιασμένων ρεπόρτερ τις τελευταίες ημέρες, δεν μπορώ να κρατώ λογαριασμό ποιος έλεγε τι και γιατί. Ο Σαμαράς θεωρεί ότι αγωνίστηκε επειδή του έφερναν κακοσερβιρισμένα εδέσματα και αυτός έλεγε «μια στιγμή, βρε παιδιά, συμμαζέψτε τα πιάτα, έλεος». Στην αναφορά του, δεν άκουσα το βασικό, εκτός κι αν είναι ψέμα: πως ο Παπαδήμος ζήτησε λίστα από τις μειώσεις των υπουργείων που είχε ζητήσει και του αντιγύρισαν φραγκοδίφραγκα. Ο Σαμαράς δικαιούνταν να ζητήσει από τον ευγενή πρωθυπουργό, που ήταν έτοιμος να αφαιρεί λεφτά από συντάξεις, την άμεση παραίτηση των υπουργών που έβλεπαν το ρόλο τους ως κυβερνήτες στις καραβέλες που εγκατέλειψαν τον Κολόμβο. Επρεπε να απαιτήσει, ως «ο παλικαράς ο Μπουρμπακί» (λαϊκό τραγούδι της εποχής της Κομμούνας) να αραιώνουν οι υπουργικοί θώκοι και άλλα δραστικά, προκειμένου να δώσει τη μάχη όποιος μπορούσε και μάλιστα γρήγορα. Οχι «ήμασταν με τον Σαμαρά επτά ώρες και σώζαμε τα άσωστα». Η θέα του πεδίου της μάχης επισκέπτεται το στρατηγό μια φορά στη ζωή του. Τα υπόλοιπα (ήρθα, είδα, νίκησα, παιδεύτηκα, ταπείνωσα και άλλα ρήματα) έχουν την αξία του όρου «ο απλός λαός» που ο Σαμαράς ενίοτε χρησιμοποιεί. Μετά τη μάχη του Αζενκούρ οι ηγέτες αποφεύγουν τέτοιες απλότητες. Ειδικά όταν θυμούνται τι έπραξαν οι πολίτες του Καλέ. Οι οποίοι συγκλονίστηκαν από το έργο του Ροντέν (φωτογραφία).
www.agelioforos.gr

Η Βουλή των Γελοίων και η Αβουλία της Αριστεράς.

2012-02-12T12:50:00.000+02:00

του Γιώργου Πήττα
«Φεύγε πολέμιον και τύραννον δανειστήν, ου γην αιτούντα και ύδωρ ως ο Μήδος, αλλά της ελευθερίας απτόμενον και προσγράφοντα την επιτιμίαν.»

Σε ελεύθερα νέα Ελληνικά: «Διώξε τον τύραννο και εχθρικό δανειστή. Δεν ζητάει όπως οι Μήδοι γη και νερό, αλλά, την ελευθερία σου ακουμπά και προσημειώνει τα δικαιώματά σου.» Από τα Ηθικά του Πλούταρχου.
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
Θα αντιπαρέλθω την επιχειρηματολογία όσων θέλουν –δικαίωμά τους- να υπερασπίζονται τη γραμμή και τη στρατηγική του ΚΚΕ και θα επιχειρήσω να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις.
Πάνω και πέρα από το χρέος τα ελλείμματα τις παραδοσιακές παθογένειες της Ελλάδας από καταβολής κράτους και το σύνολο των αιτιών που συνιστούν την Κρίση, υπάρχει μία κεντρική, πυρηνική αιτία για όλα αυτά που ξεπερνά τη διεθνή διάσταση της Καπιταλιστικής Κρίσης:
Η Ελληνική Πολιτική σκηνή και οι πρωταγωνιστές της, διαχρονικά.
Όλοι ίδιοι σε όλες τις εποχές; Όχι.
Πύκνωση όμως, στην εποχή της «μεταπολίτευσης».
Ερώτηση:
Υπάρχει κανένας σοβαρός άνθρωπος που πιστεύει πως η Ελλάδα μπορεί να πορευθεί προς κάποιο φωτεινό δρόμο με τους Γιώργο Παπανδρέου, Ευάγγελο Βενιζέλο, Αντώνη Σαμαρά, Δημήτρη Αβραμόπουλο, Γιώργο Καρατζαφέρη & company καθώς και με όλο το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίστηκε τις τύχες της χώρας τα τελευταία 30 χρόνια;
Υπάρχει κανένας με τα μυαλά του στο κεφάλι του να δουλεύουν έστω υποτυπωδώς που να θεωρεί πως αυτοί οι θλιβεροί πολιτικάντηδες και η παρέα τους, διδάκτορες του ψεύδους της υποκρισίας και της γελοιότητας είναι σε θέση να υπερασπιστούν το οτιδήποτε εκτός από τα στενά στενότατα συμφέροντα των πολιτικών shopping malls τους και των προσωπικών τους μωροφιλοδοξιών;
Σολίστες της κωλοτούμπας, κατά συρροή ψεύτες, εγκληματίες και εκμαυλιστές επί μακρόν της κοινωνίας, μιας κοινωνίας στην οποία ποτέ επί σκοπό δεν δόθηκε Παιδεία που τώρα έχει φτάσει πέρα και από το αδιέξοδο.
Τι θα γίνει; Τι θα κάνουμε;
Έχουμε ένα κατ’ επίφαση κοινοβούλιο, μία Βουλή των Γελοίων.
Και ας μην αρχίσει κανένας τώρα να λέει πως προσβάλλω το Κοινοβουλευτικό μας σύστημα και τους Θεσμούς.
Η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών έχει εδώ και πολύ καιρό προσβάλλει κατάφορα κάθε έννοια Δημοκρατίας, Θεσμών και Αρχών.
Και δεν θα ασχοληθώ σήμερα με τα διάφορα εγκλήματα που κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση οι κυβερνητικές πλειοψηφίες διαπράττουν νομιμοποιώντας πλήθος αισχροτήτων μόνο και μόνο για να έχουν ικανοποιημένες διάφορες ομάδες αντικοινωνικών συμφερόντων. Ελάχιστο παράδειγμα θα φέρω, το ζήτημα της αυθαίρετης δόμησης και του ξεπουλήματος του Δασικού πλούτου.
Η Βουλή πρέπει να ακυρωθεί. Το πολιτικό σύστημα πρέπει να καταρρεύσει.
Πρέπει να χάσει πάραυτα κάθε νομιμότητα τυπική-γιατί επί της ουσίας δεν εκπροσωπεί ούτε στο ελάχιστο την κοινωνία.
Ερωτώ όλα τα κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς:

Γιατί δεν παραιτούνται αυτή τη στιγμή από το κοινοβούλιο;
Γιατί δεν αποχωρούν από τη Βουλή καταγγέλλοντας όσα τεκταίνονται και τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της καταστροφής του τόπου;

Είναι , όλοι οι βουλευτές της Αριστεράς –και μιλώ κυρίως για τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ επαρκώς προβεβλημένοι στην κοινωνία.
Δυστυχώς η ΔΗΜΑΡ παίζει θολά και καθεστωτικά το παιχνίδι προσπαθώντας να διασώσει το σύστημα- είναι λοιπόν όλοι βουλευτές της Αριστεράς.
Το λέω αυτό όχι εύκολα, καθώς ανέκαθεν πίστευα στην προσωπική αξιοπρέπεια του κου Κουβέλη.
Αλλά, το ρολόι μηδένισε.
Μπορούν λοιπόν να διανοηθούν τι απίστευτη επίδραση θα είχε αν αυτή τη στιγμή παραιτούντο όλοι τους από τη Βουλή;
Αν απέσυραν την συμμετοχή τους από τις εργασίες της Βουλής ώστε να μείνουν εκεί εκτεθειμένες οι μαριονέτες;
Ο Καρατζαφέρης που νομίζει πως ζει ακόμα στην εποχή του… «πονηρός ο βλάχος» αφού συμμετείχε ισότιμα συνειδητά και μεθοδικά στην προετοιμασία του εγκλήματος, τώρα λέει «δεν ψηφίζω».
Εδώ είναι, ο μέγας καγχασμός , η επιτομή της γελοιότητας.
Δουλεύει (νομίζει) το σύμπαν με «επικοινωνιακά τερτίπια» του 1970 για να περισώσει τα ψηφουλάκια που διαρρέουν προς την ετέρα συμμορία της Χρυσής Αυγής.
Αποχωρήστε τώρα κύριοι του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ από τη Βουλή.
Ακυρώστε τη συμμετοχή σας από αυτό το αποτρόπαιο θέατρο σκιών.
Αποχωρήστε έστω και χωρίς καμία μίνιμουμ σύγκλιση σε κάποια αντιμνημονιακή πλατφόρμα μόνο και μόνο για προκαλέσετε εκλογές.
Μόνο και μόνο για να πάρει μια βαθιά ανάσα ο κόσμος.
Να νιώσει πως «κάτι υπάρχει ακόμα».
Και αν αυτό που λέω-η πρόκληση εκλογών δηλαδή- δεν ευσταθεί νομικά (πραγματικά δεν γνωρίζω) αποχωρήστε τώρα, για να δώσετε κουράγιο και δύναμη στην ισοπεδωμένη και κατακερματισμένη κοινωνία για να πυροδοτήσετε διεργασίες.
Μπορείτε να φανταστείτε τι μεγατόνων ένεση κουράγιου θα είχε μία τέτοια πράξη σας;
Αν! Αν, τολμούσατε να πείτε «φεύγουμε από το θέατρο και πάμε κάτω με τον κόσμο».
Η κοινωνία, είναι μόνη της. Τα δύο κόμματα εξουσίας με τον ομοτράπεζο τους Καρατζαφέρη δεν εκπροσωπούν κανέναν πλην τυφλών και αόμματων οπαδών. ΄
Και καθώς γράφω αυτές τις γραμμές (Παρασκευή απόγευμα) μαθαίνω πως ο Ροντούλης του ΛΑ.Ο.Σ παραιτήθηκε και ακολουθούν άλλοι.
Και βέβαια όλοι γνωρίζουμε πως είναι ένα ακόμα χυδαίο επικοινωνιακό παίγνιο των ΛΑ.Ο.Σικών βουλευτών υπό την καθοδήγηση του δημαγωγού που τους καθοδηγεί.
Όχι, κανένας δεν θα πει αν παραιτηθείτε από τα έδρανα και την βουλευτική σας ιδιότητα πως «σέρνεστε» από τον Καρατζαφέρη.
Ο τεράστιος όγκος των ανθρώπων είναι σε θέση να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι.
Σύντροφοι της μίας ή της άλλης πλευράς ή και των δύο, φύγετε και ενωθείτε με την Κοινωνία.
                                  Απογυμνώστε το σύστημα τώρα.
Και όταν θα γίνουν εκλογές θα δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος γιατί τότε, με τα αυξημένα ποσοστά που θα λάβετε, θα φανεί η έγνοια και το σχέδιο που έχετε.
Αν είναι για τον τόπο, ή αν είναι για την κομματική και στενά ιδεολογική κατεύθυνση.
Ακόμα όμως και αυτό που περιγράφω, είναι στην πραγματικότητα λίγο.
                Ιδανικά, η Ελλάδα θέλει κλείσιμο και άνοιγμα ξανά.
                                Εννοώ μία πλήρη επανίδρυση.
Να συνθλιβεί το «κράτος» που ιδρύθηκε το 1830, αυτό που έγινε σε χρόνο ελάχιστο έρμαιο για 180 ολόκληρα χρόνια των Κοτζαμπάσηδων και να ανασυσταθεί, όχι από τα εξ ων συνετέθη, αλλά με καινούργια υλικά.
Υπάρχουν;
Δεν ξέρω. Θα βρεθούν; Ναι-πιστεύω.
Έτσι και αλλιώς, το κράτος που στήθηκε το 1830 το παρακράτος που δολοφόνησε τον Καποδίστρια, η Πολιτεία των Μαυρογιαλούρων που ακόμα ζει και απομυζεί την όποια ικμάδα γεννά ο τόπος, αυτή η Πολιτεία που στην κορύφωσή της κατασκεύασε την «ισχυρή Ελλάδα» με το ρουσφέτι τους κολλητούς τους κλέφτες και εκπαίδευσε πλήθη ολάκερα στα Χρηματιστήρια και τον χαβαλέ της κάλπικης ευημερίας, ψοφάει.
Το πτώμα όμως πρέπει να καεί.
Να γίνει στάχτη.
Αλλιώς, ό,τι προκύψει μετά, θα είναι ένα ζόμπι, ένα βαμπίρ, που θα το χρησιμοποιούν εσαεί οι «δανειστές» και η Διεθνής των Τοκογλύφων μαζί με τους σημερινούς πρόθυμους κωλοτούμπες συνομιλητές και δήθεν «διαπραγματευτές».
Ας γίνει επιτέλους κατανοητό: Όλες οι επιλογές είναι επιλογές φτώχειας και θανάτου.
Προς ώρας πεθαίνουν οι πολίτες και μόνο.
Καιρός να πεθάνει το πολιτικό κατεστημένο της χώρας.
Το υπάρχον πολιτικό προσωπικό –των κομμάτων που έχουν κυβερνήσει- πρέπει κυριολεκτικά να εξαφανιστεί από το πρόσωπο της γης.
Ακόμα και τα πιο φτιασιδωμένα του πρόσωπα είναι καρκίνος, είναι μακιγιαρισμένη διαπλοκή.
Αριστερά: Ο δρόμος είναι ανοιχτός. Θα επιλέξετε και τώρα το χειρόφρενο ή την όπισθεν;
                      Απόνομιμοποιήστε τη Βουλή των Γελοίων ΤΩΡΑ.
Αλλιώς, η ιστορία θα έχει στο όχι μακρινό μέλλον να λέει για τους μοιραίους και άβουλους που και αυτοί θυσίασαν για ένα πουκάμισο αδειανό μία Ελλάδα και μερικές γενιές Ελλήνων. Πυροδοτήστε την κοινωνία. Παραιτηθείτε. Τώρα.
H γελοιογραφία είναι του Solup
ΠΗΓΗ: www.tvxs.gr

Ριζικός επανασχεδιασμός των πάντων

2012-02-12T09:55:00.001+02:00

του Γιάννη Δραγασάκη

Το Μνημόνιο 1 χρεοκόπησε. Ζήτω το Μνημόνιο 2; Υπάρχει κάποιος λόγος που να βεβαιώνει ή να υπόσχεται έστω ότι το Μνημόνιο 2 θα επιτύχει εκεί που το Μνημόνιο 1 απέτυχε; Τέτοιος λόγος δεν υπάρχει.

Βέβαια η έννοια της «επιτυχίας» εδώ είναι εντελώς σχετική. Διότι ακόμη και αν κάνουμε την παραδοχή ότι όλοι οι στόχοι επιτυγχάνονται, δηλαδή ο λαός οδηγείται στην οικονομική εξαθλίωση, τότε, και πάλι, το Δημόσιο Χρέος, μετά και το «κούρεμά» του, προβλέπεται να είναι άνω του 120% του ΑΕΠ το 2020, σε επίπεδα δηλαδή μη βιώσιμα. Όμως αυτό το «θετικό» σενάριο είναι υποθετικό. Οι εξελίξεις θα είναι πολύ πιο σκληρές και τα αποτελέσματα θα φανούν πολύ πιο άμεσα.

Το Μνημόνιο 2 στηρίζεται στην ίδια αδιέξοδη ταξική λογική με εκείνη του Μνημονίου 1. Είναι η λογική που λέει να πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι. Να διαλυθούν τα εργασιακά τους δικαιώματα και η κοινωνική ασφάλιση. Να περικοπούν οι μισθοί. Να συρρικνωθεί το κοινωνικό κράτος, να εκποιηθεί ο δημόσιος πλούτος. Να πληγεί ανεπανόρθωτα, αν δεν μπορεί να καταργηθεί εντελώς, ο πυρήνας των κοινωνικών και των πολιτικών δικαιωμάτων που μας κληροδότησε ο 20ος αιώνας. Αυτό είναι το σχέδιο. Δοκιμάζεται σε μας. Αλλά αφορά όλη την Ευρώπη. Γι αυτό επιμένουν με μεγαλύτερες δόσεις από την ίδια συνταγή, παρά την τραγική αποτυχία της.

Το Μνημόνιο 2 προβλέπει μια πιο σκληρή και γενικευμένη λιτότητα. Όμως αν η λιτότητα του Μνημονίου 1 οδήγησε σε ανεξέλεγκτη ύφεση, ανεργία και φτώχεια, γιατί το Μνημόνιο 2 θα ανακόψει την πορεία αυτή; Κανένα λογικό επιχείρημα δεν έχει καν διατυπωθεί. Γι αυτό και, πριν το Μνημόνιο 2 ψηφισθεί, όλοι, ακόμη και εκείνοι που το συνέταξαν ή το υπέγραψαν, έχουν αρχίσει να παίρνουν αποστάσεις ασφαλείας από την τύχη του και τα αποτελέσματα της εφαρμογής του, εφόσον τελικά ψηφισθεί.

Πού οδηγούμαστε λοιπόν;

Εδώ που έχουμε φθάσει δεν υπάρχει κάποιο μεμονωμένο μέτρο ούτε κάποια μαγική συνταγή που θα μας βγάλει από την κρίση, αν δεν βγούμε από αυτό τον κύκλο της γενικευμένης οικονομικής αλλά και πολιτικής παρακμής, στον οποίο μας έχει παγιδεύσει ο μνημονικός σχεδιασμός. Αν στην αρχή της κρίσης αρκούσε ίσως κάποιο οικονομικό πρόγραμμα, τώρα τέτοιο πρόγραμμα, αν και είναι αναγκαίο, δεν θα ήταν αρκετό.

Τώρα, πολύ περισσότερο από πριν, είναι δύσκολο να φαντασθούμε μια θετική διέξοδο από την κρίση χωρίς την ενεργό εμπλοκή της κοινωνίας, χωρίς πραγματική δημοκρατία, χωρίς την αναζωογόνηση της πολιτικής από τα κάτω, χωρίς ένα σχέδιο για ένα συνολικό επανασχεδιασμό του μέλλοντός μας, των όρων συγκρότησης της κοινωνίας αλλά και των όρων ουσιαστικής επανένταξής μας στον ευρωπαϊκό και τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Υπό την έννοια αυτή, η απόρριψη του Μνημονίου θα μπορούσε να συνδυασθεί με μια αναστολή πληρωμών, ένα μορατόριουμ δηλαδή, που αποτελεί μια όχι ασυνήθιστη διεθνή πρακτική. Χωρίς από μόνη της να είναι η λύση, μια τέτοια κίνηση, αν σχεδιασθεί και θωρακισθεί σωστά, θα μπορούσε να μας δώσει εκείνο το περιθώριο για να ανακτήσουμε ως κοινωνία τη δυνατότητα να αποφασίζουμε, να ανασχεδιάσουμε το μέλλον μας, να ορίσουμε τις τύχες μας με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι των εγχώριων και ξένων ολιγαρχιών.

*Ο Γιάννης Δραγασάκης είναι πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

ΠΗΓΗ: www.protagon.gr

Τα οπίσθια της μαϊμούς...

2012-02-11T20:21:00.000+02:00

του Βασίλη Χιώτη
«Ανέβηκε η μαϊμού στο δένδρο και φάνηκαν …τα οπίσθιά της», αναφέρει μια σοφή λαϊκή παροιμία, η οποία επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά, στην περίπτωση του ΛΑ.Ο.Σ. και του Γ. Καρατζαφέρη.

Όσο το κόμμα αυτό βρισκόταν στην αντιπολίτευση και ο αρχηγός της κουνούσε το δάχτυλο στον Καραμανλή και στον Παπανδρέου, όλα του πήγαιναν καλά. Από την ημέρα που μπήκε στη κυβέρνηση, κατάλαβε ότι η διοίκηση δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση και ότι γενικώς «όποιος είναι έξω από τον χορό, πολλά τραγούδια ξέρει».

Μέσα σε ενάμισι μήνα, ο Γ. Καρατζαφέρης είδε το κόμμα του να καταποντίζεται στις δημοσκοπήσεις,(όπως συμβαίνει με όλα τα κόμματα που αναλαμβάνουν να κυβερνήσουν) και κατόρθωσε να διαλύσει την κοινοβουλευτική του ομάδα, η οποία στο εξής, ή θα μείνει η μισή, ή θα λειτουργεί πλέον χωρισμένη σε δύο στρατόπεδα.

Τόσο καιρό ο Γ. Καρατζαφέρης ειρωνευόταν το ΠΑΣΟΚ και την Ν.Δ. για τα εσωκομματικά τους προβλήματα, διαλαλώντας ότι η δικοί του βουλευτές είναι ενωμένοι σαν μια γροθιά. Τώρα η γροθιά ανοίγει και μάλλον θα μοιάζει περισσότερο με …φάσκελο!

Παρότι υποστηρίζει ότι η απόφασή του να καταψηφίσει το μνημόνιο ήταν ομόφωνη, είναι βέβαιο ότι κάποιοι από τους βουλευτές του που μέχρι χθες υπερασπιζόταν με πάθος την ευρωπαϊκή προοπτική, θα αγνοήσουν την κομματική πειθαρχία που ζητά ο αρχηγός τους και θα υπερψηφίσουν.

Ο ίδιος ο αρχηγός εξάλλου, δείχνει να βρίσκεται σε σύγχυση αφού ζητά από τέσσερις βουλευτές που εξακολουθούν να μετέχουν στην κυβέρνησή, να καταψηφίσουν. Αν αρχίσουν σε αυτή την ώρα να καταψηφίζουν και οι υπουργοί εκτός από τους βουλευτές, τότε δεν θα έχουν άδικο στην Ευρώπη, όταν γελούν μαζί μας.

Πολλοί θα αναρωτιούνται σήμερα τι έχει πάθει ο Καρατζαφέρης.

Τίποτε δεν έπαθε. Απλώς ανέβηκε κι εκείνος στο δένδρο και φάνηκαν οι αδυναμίες του…
ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

Τελευταία ευκαιρία...

2012-02-11T16:52:00.000+02:00

του Γιάννη Βαρουφάκη

Άλλη μια φορά, τα «μέσα ενημέρωσης», τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό, στενάζουν πάνω από το λάθος ερώτημα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα συμφωνηθεί η νέα δανειακή σύμβαση Ελλάδας-τρόικας. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει όταν (κι όχι εάν) δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί η αποτυχία της.

Το ότι θα αποτύχει είναι δεδομένο. Με την ήδη αποτελματωμένη (εδώ και πολλούς μήνες) βιομηχανική παραγωγή να μειώνεται κατά 11,3% σε έναν μόνο μήνα (Δεκέμβριο), τα δημόσια έσοδα να κατρακυλούν κατά 18% τον επόμενο μήνα (Ιανουάριο), και την ανεργία να πετάει στο 20,9% (από 18.2% τον αμέσως προηγούμενο μήνα), το «πλάνο» του Μνημονίου Νο.2 βρίσκεται ήδη νοκ άουτ στο καναβάτσο της ζωής. Μόνο η ελληνική κυβέρνηση προσποιείται ότι είναι όρθιο. (Μην ξεχνάμε ότι ήταν ένα «πλάνο» που βασίστηκε στην υπόθεση ότι εντός του πρώτου τριμήνου του 2012 η οικονομία θα έχει ήδη σταθεροποιηθεί.)

Οπότε, ας περάσουμε χωρίς χρονοτριβή στο ερώτημα που δεν έχουμε το δικαίωμα να αγνοούμε: Τι θα γίνει όταν η αποτυχία της νέας σύμβασης γίνει το ίδιο ξεκάθαρη με εκείνη της πρώτης (του Μνημονίου Νο.1); Ας πάρουμε τα τρία σενάρια που θέτουν υποψηφιότητα αυτές τις μέρες στον διεθνή τύπο: Το πρώτο είναι να υπάρξει νέο κούρεμα (αυτή την φορά των δανείων που έχουμε πάρει από την τρόικα) συν νέα δάνεια από την... τρόικα. Το δεύτερο είναι να εξαναγκαστεί η Ελλάδα να εξέλθει από το ευρώ. Το τρίτο είναι να αφήσουν το ελληνικό δημόσιο να πτωχεύσει εντός του ευρώ. Ας τα πάρουμε ένα-ένα.

Σενάριο 1: Τρίτο Μνημόνιο

Δεν είναι λίγοι οι οπαδοί της νέας δανειακής συμφωνία, του Μνημονίου Νο.2, που μου λένε: «Ας πάρουμε αυτά που μας δίνουν τώρα, κι όταν έρθει η στιγμή που θα αποδειχθεί ότι Μνημόνιο Νο.2 δεν περπατάει, θα μας κουρέψουν κι άλλα από αυτά που χρωστάμε.» Προφανώς αναφέρονται σε κούρεμα των δανείων από την τρόικα, καθώς αυτά που θα χρωστάμε στους ιδιώτες (μετά το όποιο PSI τώρα) θα διέπονται από το αγγλικό Δίκαιο, οπότε ένα κούρεμα θα οδηγήσει στην καταδίκη της χώρας στα αγγλικά δικαστήρια – μια εξέλιξη που καμία χώρα δεν θέλει. Πόσο πιθανό είναι όμως να μας «συγχωρήσει» ένα μέρος του χρέους η τρόικα; Κατ΄αρχάς, τα δάνεια της τρόικας αποτελούνται από τρία μέρη: (1) δάνειο από την ΕΚΤ, (2) δάνειο από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη και (3) δάνειο από το ΔΝΤ (το 1/3 του συνόλου).

Από αυτά τα τρία μέρη, το κομμάτι του ΔΝΤ δεν «αγγίζεται», καθώς το ΔΝΤ σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να υπάρξει τέτοιο παγκόσμιο προηγούμενο. Το ίδιο και με το (1), καθώς η ΕΚΤ είναι αποφασισμένη να ισχύει για τα δάνειά της ότι και με τα δάνεια του ΔΝΤ. Μένει λοιπόν το (2). Το (2) απαιτεί την εξής απόφαση από τα κοινοβούλια 16 χωρών (συμπεριλαμβανομένων και ήδη πτωχευμένων, όπως η Πορτογαλία, που είχαν εγγυηθεί ένα μέρος των δανείων του Μνημονίου Νο.1): Να βάλουν το χέρι στην τσέπη για πρώτη φορά προς όφελος της Ελλάδας!

Πράγματι, έως τώρα, τα υπουργεία οικονομικών των 16 δεν μας έστελναν χρήματα. Απλά εγγυόντουσαν τα δάνεια αυτά για το ελληνικό δημόσιο. Χέρι στην τσέπη θα βάλουν μόνο όταν το ελληνικό δημόσιο δεν τα αποπληρώνει στο ακέραιο (δηλαδή αν κουρευτούν και αυτά τα δάνεια). Πιστεύετε εσείς ότι μετά την αποτυχία και του δεύτερου Μνημονίου, οι 16 εταίροι μας της ευρωζώνης θα δεχθούν να βάλουν για πρώτη φορά το χέρι στην τσέπη για πάρτη του ελληνικού δημοσίου; Δεν χρειάζεται να απαντήσετε. Είναι προφανές ότι δεν θα το κάνουν.

Το μόνο που είναι πιθανόν να γίνει, και μάλιστα αρκετά σύντομα, είναι η ΕΚΤ να αποφασίσει όχι να μην χάσει αλλά να μην... κερδίσει από την δυστυχία του ελληνικού δημοσίου. Πιο συγκεκριμένα, η ΕΚΤ έχει αγοράσει πάνω από €50 δις ελληνικών ομολόγων στο 80% της αξίας τους. Λέγεται ότι σχεδιάζουν την ανταλλαγή αυτών των ελληνικών ομολόγων με ομόλογα του EFSF αξίας ίσης με τα χρήματα που έδωσε η ΕΚΤ για να αγοράσει τα ελληνικά ομόλογα (δηλαδή το 80% της αξίας τους). Κατόπιν, το EFSF θα πουλήσει στην Ελλάδα τα ελληνικά ομόλογα σε μια αξία ίση με εκείνη των δικών της ομολόγων που έδωσε στην ΕΚΤ. Έτσι, το ελληνικό δημόσιο θα έχει επαναγοράσει στο 80% της αξίας τους τα ομόλογά του που έχει αυτή την στιγμή η ΕΚΤ στα βιβλία της. Με τι χρήματα θα τα αγοράσει όμως; Με χρήματα που θα της δανείσει η τρόικα ή το EFSF! Καθώς όμως αυτά τα χρήματα δανείζονται έντοκα, η ελάφρυνση του 20% μειώνεται. Με απλά λόγια, πολύ κακό για το τίποτα. [Προσέξτε ότι όλα αυτά δεν είναι παρά παιδιαρίσματα. Αν η ΕΚΤ ήθελε, μπορούσε να πει στην Ελλάδα ότι θα δεχθεί να πληρωθεί, όταν έρθει η ώρα, μόνο το 80% της αξίας των ελληνικών ομολόγων που διαθέτει. Δηλαδή αυτά που πλήρωσε για να τα αγοράσει. Όμως αυτό θα ήταν «απαράδεκτο» καθώς, στο νοσηρό μυαλό τους, το να μην κερδίσουν από την αγοραπωλησία ελληνικών ομολόγων συνιστά... χρηματοδότηση της Ελλάδας. Για να μην συνιστά κάτι τέτοιο, σκέφτονται να παίξουν τις κουμπάρες, με τον τρόπο που σας περιέγραψα. Τέτοια βλέπουν οι Αμερικάνοι κι οι Κινέζοι και βγαίνουν από τα ρούχα τους.]

Περιληπτικά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μετά την αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, το όποιο επιπρόσθετο κούρεμα γίνει θα είναι πολύ μικρό. Τι θα σημάνει αυτό για το δημόσιο χρέος; Δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι μαζί με τα όποια οφέλη από το PSI, θα σταθεροποιηθεί; Όχι, δεν μπορούμε. Δεδομένου ότι η οικονομία μας είναι σε ελεύθερη πτώση (ελέω επιθετικών περικοπών), πολύ, πολύ σύντομα το δημόσιο χρέος θα βρεθεί και πάλι σε τροχιά προς το 150%. Γιατί; Επειδή μια χώρα της οποίας το δημόσιο χρέος είναι αρκετά πάνω από το 100% για να το σταθεροποιήσει πρέπει να έχει ένα ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομικής δραστηριότητας που να μην διαφέρει πολύ από το επιτόκιο με το οποίο δανείστηκε πρόσφατα. Ακόμα και στο 3% να ρίξει η τρόικα το επιτόκιο, με ρυθμό μεγέθυνσης στο -6% και -7%, το χρέος παραμένει εκρηκτικό.

Συνεπώς, η αποτυχία της σύμβασης του Μνημονίου Νο.2, που μεθαύριο καλούνται να υπερψηφίσουν οι βουλευτές μας, δεν υπάρχει πιθανότητα να οδηγήσει τους ευρωπαίους «εταίρους» μας να μας δώσουν και τρίτο Μνημόνιο. Μένουν λοιπόν τα εξής δύο σενάρια:

Σενάριο 2: Εξοβελισμός από το ευρώ

Κάθε μέρα που περνά, ακούγονται εντός της γερμανικής ελίτ όλο και πιο δυνατά οι φωνές που ζητούν να χρησιμοποιηθεί ο χρόνος που «κερδίζουν» με το Μνημόνιο Νο.2 ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για την εκπαραθύρωση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Και πως θα το κάνουν αυτό; Με δύο τρόπους: (α) Καθιστώντας την ζωή τόσο αφόρητη στην Ελλάδα που ο λαός της να επιλέξει να φύγει τόσο από την ευρωζώνη όσο και από την ΕΕ, και (β) αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν θα στηρίζονταν από την ΕΚΤ σε μια περίπτωση πανικού των αποταμιευτών, κάτι που κάλλιστα μπορεί να προκαλέσει τον πανικό και την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.

Οι φωνές αυτές (που παραμένουν μειοψηφικές στο Βερολίνο, αλλά οι οποίες δυναμώνουν) θεωρούν ότι, με τις τονωτικές ενέσεις του τρισεκατομμυρίου ευρώ που θα έχει κάνει στο τραπεζικό σύστημα η ΕΚΤ του κ. Draghi, οι κλυδωνισμοί από τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρωσύστημα θα είναι διαχειρίσιμοι. Όσοι το πιστεύουν αυτό είναι, κατά την ταπεινή γνώμη μου, επικίνδυνα ανόητοι. Πράττουν λάθος πανομοιότυπο με εκείνο του Hank Paulson, του υπουργού οικονομικών του Προέδρου Bush, όταν θεώρησε πως μπορεί να αφήσει την Lehman να καταρρεύσει απορροφώντας τους κραδασμούς μέσα από την παροχή ρευστότητας στις υπόλοιπες τράπεζες.

Εξακολουθώ λοιπόν να πιστεύω ότι όσοι σκέφτονται έτσι είναι βαθειά νυχτωμένοι: Οι διασυνδέσεις τόσο μεταξύ των ιδιωτικών τραπεζών όσο και μεταξύ των Κεντρικών Τραπεζών της ευρωζώνης είναι τόσο περίπλοκες που ο εξοβελισμός μίας χώρας θα οδηγήσει στην κατάρρευση της ευρωζώνης. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν θα επικρατήσουν οι επικίνδυνα ανόητοι στο Βερολίνο (δεν θα ήταν η πρώτη φορά άλλωστε). Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί εκτός ευρώ σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον επιταχυνόμενης Κρίσης που γρήγορα θα δει το ευρώ να εξαφανίζεται. Αν όντως έτσι συμβούν τα πράγματα (και ανεξάρτητα του πόσο καιρό θα πάρει στο ευρώ να διαλυθεί μετά από μία ελληνική έξοδο), σκεφτείτε τι κακό θα μας έχει κάνει το να έχουμε ήδη δεσμευτεί στο Μνημόνιο Νο.2.

Πρώτον, θα έχουμε ένα χρέος στους παλαιούς δανειστές μας (λόγω PSI) εκπεφρασμένο σε ευρώ και μάλιστα υπό το αγγλικό δίκαιο. Αυτό το χρέος, θα παραμείνει σε ευρώ όσο υπάρχει ευρώ. Κι όταν το ευρώ θα διαλυθεί (αν έχω δίκιο στην πρόβλεψή μου αυτή) η αξία του θα διαμορφωθεί, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, στην βάση μιας λογιστικής μονάδας (σαν το παλιό ECU που ήταν ο πρόδρομος του ευρώ) η οποία θα αντανακλά πιο πολύ την αξία του νέου γερμανικού νομίσματος!
Δεύτερον, τα χρέη μας τόσο του Μνημονίου Νο.1 όσο και του Μνημονίου Νο.2 (προς το ΔΝΤ και τους υπόλοιπους ευρωπαίους τέως εταίρους μας) θα τρέχουν σε σκληρό νόμισμα.
Τρίτον, τα έσοδα από τις όποιες ιδιωτικοποιήσεις κάνουμε (π.χ. του ΟΠΑΠ) θα έχουν χαθεί, καθώς θα τα έχουμε χρησιμοποιήσει για αποπληρωμή ενός μικρού μέρους των υπέρογκων δανείων μας και, βέβαια, δεν θα μπορεί το κράτος να τα χρησιμοποιεί στην πιο δύσκολη στιγμή του – τότε που θα βρίσκεται εκτός Ευρώπης και εκτός αγορών και δεν θα έχει ξένο συνάλλαγμα για να επιτρέπει στον ιδιωτικό τομέα να εισάγει βασικά αγαθά (κάτι που όσο είμαστε στο ευρώ δεν υφίσταται ως πρόβλημα καθώς οι επιχειρήσεις διαθέτουν άμεση πρόσβαση στο «ξένο» νόμισμα, στο ευρώ).
Τέταρτον, το εθνικό εισόδημα (το ΑΕΠ) θα είναι σημαντικά χαμηλότερο την ώρα που θα έρθει ο εξοβελισμός λόγω αποδοχής των μέτρων που συνοδεύουν το Μνημόνιο Νο.2.

Σενάριο 3: Μελλοντική πτώχευση εντός της ευρωζώνης

Αν τελικά οι φωνές που θέλουν τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρώ, μετά την σίγουρη αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, δεν υπερισχύσουν, και κυριαρχήσει ο ορθολογικός φόβος πως μία έξοδος ενός μέλους θα φέρει την κατάρρευση όλου του ευρω-οικοδομήματος, τι άλλο μπορεί να συμβεί (δεδομένου ότι ένα Μνημόνιο Νο.3 είναι αδύνατον); Μα να αφεθεί η Ελλάδα να κάνει αυτό που κάνουν πολιτείες των ΗΠΑ εντός της μεγάλης ζώνης του δολαρίου: στάση πληρωμών μέχρις νεοτέρας! Το κράτος μας θα συνεχίσει να ζει εντός των ορίων που του επιβάλουν τα φορολογικά του έσοδα (κάτι που πρέπει να κάνει έτσι κι αλλιώς υπό το Μνημόνιο Νο.2) και η ΕΕ θα τρέχει και δεν θα φτάνει να καταλαγιάσει τον μεγάλο αναβρασμό που θα επικρατεί στις αγορές καθώς οι μαύρες τρύπες των τραπεζών θα έχουν μεγαλώσει κι άλλο και τα CDS θα έχουν πυροδοτηθεί ξεκινώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση πολλών μεγατόνων.

Κάπου εκεί η Ευρώπη θα κληθεί να αποφασίσει αν θέλει να σώσει το ευρώ ή όχι, κι αν ναι με ποιόν τρόπο. Αν όχι, γυρνάμε όλοι στα εθνικά μας νομίσματα ή δημιουργούνται και κάποια περιφερειακά (π.χ. ζώνη του μάρκου, λατινική ένωση, συν κάποια σκόρπια νομίσματα όπως δραχμή, ιρλανδικό πουντ κλπ). Αν ναι, η λύση που θα δοθεί δεν μπορεί να βασίζεται απλά στις περικοπές, στα δάνεια και στην τιμωρία. Θα ενέχει, θέλοντας και μη, τα τρία βασικά συστατικά που λείπουν στην σημερινή ευρωζώνη: Ενοποίηση τραπεζικών συστημάτων, ενοποίηση μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους και, βεβαίως, μια κοινή επενδυτική πολιτική που θα ανακυκλώνει περί το 10% των πλεονασμάτων υπό την μορφή παραγωγικών επενδύσεων στην περιφέρεια (ίσως χωρίς την εμπλοκή των εθνικών κυβερνήσεων – κάτι που θα ήταν ευχής έργον).

Συμπέρασμα

Τι θα συμβεί λοιπόν όταν αποδειχθεί περίτρανα η αποτυχία της σύμβασης που οι βουλευτές μας καλούνται να αποδεχθούν την Κυριακή; Από τα τρία σενάρια που μπορεί να σκεφτεί κανείς (βλ. πιο πάνω), το πρώτο είναι εκτός τόπου και χρόνου. Το δεύτερο θα προκύψει μόνο σε περίπτωση άλλης μιας πολιτικής αστοχίας της γερμανικής ελίτ. [Άρα, λαμβάνοντας υπ’ όψη μας το πρόσφατο παρελθόν, είναι πολύ πιθανόν να … προκύψει.] Το τρίτο είναι το καλύτερο από τα τρία.

Ποιο από τα δύο αυτά σενάρια (το 2ο ή το 3ο;) είναι πιθανότερο; Θα θέλαμε το 3ο. Αλλά, όσον αφορά την βέλτιστη απόφαση στην ψηφοφορία της Κυριακής, είτε προκύψει το 2ο είτε το 3ο, ένα «ναι» στο Μνημόνιο Νο.2 θα έχει αποδυναμώσει την Ελλάδα στην πιο δύσκολή στιγμή – την στιγμή που η αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 γίνει φανερή.

Όπως είδαμε, στην περίπτωση που δεσμευτούμε στο Μνημόνιο Νο.2 και προκύψει το Σενάριο 2, ουσιαστικά θα έχουμε χρεώσει το κράτος μας με πολλά δις ώστε να εξαγοράσει η Γερμανία χρόνο για να μας εξοβελίσει από το ευρώ όταν οι ηγέτες της κρίνουν ότι τους συμφέρει - κι όταν η Ελλάδα είναι αποδυναμωμένη περισσότερο από σήμερα. Αν είναι να μας εκπαραθυρώσουν, γιατί φίλες και φίλοι να χρεωθούμε σήμερα τόσα δις ευρώ; Γιατί να μετατρέψουμε το 35% του δημόσιου χρέους μας στους ιδιώτες σε ομόλογα του αγγλικού δικαίου; Γιατί να αποδεχθούμε περικοπές που καταστρέφουν ό,τι έχει μείνει από τον παραγωγικό μας ιστό και που είναι τριπλάσιες από αυτές που αρκούν για να ζει το κράτος από τα φορολογικά του έσοδα (εφόσον αναβάλει μέχρι νεοτέρας τις αποπληρωμές των δανείων του);

Κι αν τελικά δεν μας δείξουν την πόρτα του ευρώ (κάτι που θεωρώ ότι τελικά δεν θα κάνουν), και η «προαναγγελθείσα» αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 τους αναγκάσει να μας επιτρέψουν την στάση πληρωμών εντός της ευρωζώνης, γιατί να μην την κάνουμε τώρα, πριν δεσμευτούμε με το Μνημόνιο Νο.2;

Επίλογος

Το επόμενο εικοσιτετράωρο οι τριακόσιοι της Βουλής θα κληθούν να πάρουν την τελευταία σημαντική απόφαση του πολιτικού τους βίου. Τους την παρουσιάζουν ως μονόδρομο. Ναι, μονόδρομος είναι. Ένας μονόδρομος που θα στερήσει και σε αυτούς, αλλά και σε μια ολόκληρη γενιά, το δικαίωμα να αποφασίζουν. Το Μνημόνιο Νο.2, που τους λένε να ψηφίσουν για να σωθεί η χώρα, θα αποτύχει. Όπως απέτυχε και το προηγούμενο. Το μόνο που θα πετύχει είναι να δημιουργήσει μια Ελλάδα που από τούδε και στο εξής, στερείται το δικαίωμα να επιλέγει.

Την Κυριακή, πριν φύγουν από το σπίτι τους για τη Βουλή, ας κάτσουν μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου τους ακίνητοι. Για πέντε, δέκα λεπτά ας στηθούν μπροστά στο είδωλό τους. Να κοιτάξουν βαθειά μέσα στα ίδια τους τα μάτια. Να στοχαστούν μπροστά στην αντανάκλασή τους. Και να σκεφτούν κάτι πολύ, πολύ απλό: Ό,τι και να κάνει η κα Μέρκελ, η ΕΕ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η χώρα μας, η γενιά που έρχεται, θα είναι λιγότερο αδύναμη αν εκείνοι απλά προσέλθουν στο Κοινοβούλιο και πούνε όχι στο Μνημόνιο Νο.2. Έτσι απλά. Και μετά ας φύγουν από την μπρος πόρτα, διαχεόμενοι μέσα στην κοινωνία που τόσο καιρό πληγώνουν κι η οποία όμως έχει την δύναμη να τους συγχωρήσει. Αρκεί να πουν το «όχι» σε μια δανειακή συμφωνία-τέρας που είναι καταδικασμένη στην αποτυχία.

www.protagon.gr

Η αγωνία του Κουβέλη πριν το πέναλτι...

2012-02-11T13:09:00.000+02:00

του Κώστα Βαξεβάνη

Η Αριστερά στην Ελλάδα, σε αντίθεση με ό,τι θέλει να πιστεύει, είναι κομμάτι του πολιτικού συστήματος. Δεν κυβέρνησε η ίδια, αλλά τους άφησε να κυβερνήσουν όπως ήθελαν. Πολλές φορές ήταν αυτή που διαμόρφωσε, όχι μόνο τα συνθήματα, αλλά επέβαλε και το «θεσμικό» πλαίσιο για να αναπτυχθούν και να λειτουργήσουν παρασιτικές καταστάσεις. Χρησιμοποιήθηκε από τα κόμματα εξουσίας ως το λαϊκό τυράκι στην μεγάλη παγίδα ενός αντιλαϊκού κράτους.

Ο συνδικαλισμός είναι η μεγάλη της αμαρτία. Ένας συμφεροντολογικός, ρουσφετολογικός, συγκαλυπτικός συνδικαλισμός δημιουργήθηκε στη θέση των διεκδικήσεων με αποτέλεσμα και προοπτική. Οι συνδικαλιστικοί φορείς έγιναν ομάδες διαπραγματεύσεων με την εξουσία, θερμοκοιτίδες ανάπτυξης παιδιών του κομματικού σωλήνα που στρογγυλοκάθισαν στα έδρανα της Βουλής, αλλά κυρίως άρρωστοι οργανισμοί, παθογενείς, σχεδόν πάντα ταυτισμένοι με την οικονομική διεκδίκηση.

Πάντα μου έκανε εντύπωση, πώς συνδικαλιστικοί φορείς, όπως η ΟΛΜΕ, κατάφερναν με επιτυχία να διεκδικούν τα οικονομικά τους αιτήματα, αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να βάλουν ένα θεσμικό αίτημα όπως η κατάργηση της παραπαιδείας. Δεν έκαναν ποτέ μια απεργία για να σταματήσει το φαινόμενο σε ένα σχολείο 30 μαθητών (όπως στον Αη Στράτη),να έχει οργανικές θέσεις 47 καθηγητών, οι οποίοι βεβαίως ήταν κομματικά ρουσφέτια.

Στα Πανεπιστήμια, η Αριστερά δεν έβαλε ποτέ δίπλα στα άλλα αιτήματα, να πάψει το Πανεπιστήμιο να είναι προσωπικό Πανεπιστήμιο ομάδων που εξασφάλιζαν την «πρόοδό» τους με κομματική συνδιαλαγή, χωρίς να έχουν πάνω από δύο επιστημονικές εργασίες. Απαξιώθηκαν έτσι τα Πανεπιστήμια και ακόμη και τον καιρό της κρίσης (κυρίως τον καιρό της κρίσης) τα βλέμματα στρέφονται στην ιδιωτική Παιδεία. Το 2012 επιστρέφουμε στην Παιδεία του 50, με την γνώση να προσφέρεται στους πλούσιους. Ακόμη και σήμερα η Αριστερά, δεν δέχεται την αξιολόγηση,-στοιχείο πάντα της πολιτικής της στο παρελθόν-,στην Παιδεία. Φαντάζομαι πως μια πιο επαναστατική Aριστερά, θα επεκτείνει την μη αξιολόγηση και στην Υγεία.

Η Αριστερά έδωσε την άδεια να θεσμοθετηθεί συνολικότερα η αναξιοκρατία. Όταν τα κόμματα εξουσίας προσλάμβαναν με αναξιοκρατία και αναξιοπρέπεια, ρουσφετολογικά, την κομματική τους πελατεία, η Αριστερά αντί να βάλει κόκκινη γραμμή, δεχόταν την μονιμοποίηση (των μη ικανών) με το επιχείρημα ότι ήταν εργαζόμενοι. Έτσι ο μη ικανός μπορούσε να υπηρετεί στο δημόσιο τομέα, ο οποίος έγινε αντιπαραγωγικός, γραφειοκρατικός και τελικώς ένα μεγάλο πρόβλημα.

Η Αριστερά ήταν αυτή που βάφτισε με απολυτότητα, χωρίς κριτήρια, με ιδεολογικό στρες, κάθε αίτημα εργαζομένων δίκαιο. Ο,τιδήποτε κρατικό πανάκεια και οτιδήποτε ιδιωτικό (ακόμη και αν είχε μεράκι και αποτελέσματα) φορέα του κακού.

Έπεσε έτσι θύμα του πολιτικού μακιαβελισμού της ή του εμπειρισμού της και τελικώς της ιστορίας. Θεώρησε λαϊκή αντίδραση τον θυμό (δίκαιο ή άδικο), ετεροκαθορίστηκε από τη σύγκρουση και στο όνομα της μεγάλης αόριστης επανάστασης έχασε τη μάχη της μικρής καθημερινότητας που απαιτούσε παρέμβαση.

Ο Φώτης Κουβέλης ξεπήδησε από αυτή την Αριστερά, αλλά θέλησε να μετατοπίσει τον άξονα του αριστερού προς την μεριά της ευθύνης. Είπε πράγματα που απειλούσαν το πυρήνα του αριστερού. Που ζητούσαν καταστροφή των σχημάτων και αποκαθήλωση των εικονισμάτων. Είναι προφανές πως η δημοφιλία του δεν σχετίζεται με αυτό. Σήμερα φαντάζει μια λύση και ένα άλλοθι μαζί για όσους εγκαταλείπουν τα κόμματα εξουσίας ψάχνοντας κάτι που δεν είναι κραυγαλέο και μοιάζει έντιμο. Οι σύντροφοί του στην άλλη Αριστερά δεν το θεωρούν και τόσο Αριστερό, αλλά δεν ξέρω αν και οι ίδιοι μπορούν να ορίσουν το Αριστερό. Σίγουρα δεν ταυτίζεται πια με την καταγγελία σε μια εποχή που ο καθένας μπορεί να καταγγείλει, αλλά λίγοι μπορούν να δημιουργήσουν πρόταση και όραμα.

Ο Κουβέλης λοιπόν για λόγους όχι μόνο πολιτικής του, αλλά και πολιτικής και συγκυριών θεωρεί ότι μπορεί να εκφράσει τον άλλο πόλο. Πρέπει να διαχειριστεί τη λαοφιλία του, την αγωνία του κόσμου, τις πολιτικές θέσεις και την κρίση στο ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Πώς λοιπόν θα απαντήσει; Μέχρι τώρα απαντάει με όρους του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Θεωρεί πως πρέπει να είναι όσο οξύς απαιτείται για να μην φοβίσει την δίοδο ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ. Το σημαντικότερο όμως είναι άλλο. Πως επιλέγει τα πρόσωπα εκείνα, που θεωρεί πως θα εκφράζουν μια θελκτική πολυσυλλεκτικότητα. Μέχρι σήμερα αυτή η πολυσυλλεκτικότητα είναι μια αριθμητική πράξη και όχι μια αλγεβρική πολιτική.

Αθροίζει πρόσωπα που έχουν φθαρεί, που απέτυχαν στα κόμματα που υπηρέτησαν όχι λόγω πολιτικών διαφωνιών, αλλά αδυναμίας τους στη μάχη των συσχετισμών, και που πολλά απ αυτά είχαν την συνήθεια των πειραματισμών στον πολιτικό στίβο ως στοιχείο επιβίωσης.

Ο Κουβέλης και το κόμμα του θα μπορούσε να στηριχτεί σε άγνωστα, άφθαρτα πρόσωπα που διαθέτουν την εκτίμηση του χώρου από τον οποίο προέρχονται και αντιλαμβάνονται την πολιτική ως ανάγκη και όχι ως ανάγκη τους. Δεν το κάνει. Χτίζει ένα οικοδόμημα από τα υλικά που πετάνε οι άλλοι εργολάβοι. Αν το θέμα είναι να στεγάσει κάπου το κεφάλι του είναι κατανοητό. Αν θέλει να χτίσει μια άλλη πολιτική πραγματικότητα, τότε πρέπει να ξεχάσει τις κακές συνήθειες που δημιουργούν κακές πραγματικότητες. Οι επιλογές λάθος προσώπων δεν είναι ένα λάθος στα πρόσωπα, αλλά στην ίδια την πολιτική. Αν του κάνουν αυτοί, τότε μοιραία γίνεται ίδιος και αυτός.

Πριν το πέναλτι, ο Κουβέλης έχει το άγχος του τερματοφύλακα. Αλλά κάνει ένα λάθος. Η χώρα αυτή δεν θέλει τερματοφύλακα. Θέλει επιθετικούς.

ΠΗΓΗ: το κουτί της Πανδώρας

Mήπως οι Έλληνες έχουν κάποιο δίκιο να καίνε γερμανικές σημαίες;

2012-02-11T08:56:00.000+02:00

της Catherine Boyle

Σύμφωνα με τους ανταποκριτές του CNBC, κατά τη διάρκεια των μεγάλων διαδηλώσεων της Τρίτης (7/2) στην Αθήνα, Έλληνες διαδηλωτές έκαψαν γερμανικές σημαίες. Αυτό εκ πρώτης όψεως μοιάζει με κάποιον που δαγκώνει το χέρι που τον ταΐζει.

Τα ελληνικά μίντια επαναλαμβάνουν τις κριτικές κατά των κρατών που ηγούνται της προσπάθειας να διασωθεί η Ελλάδα, με τίτλους από «σκηνικό κατοχής» και «στέλνουν στο εξωτερικό το ταμείο του κράτους» (στην εθνικιστική εφημερίδα «Αυγή») ως «ασφυκτική πίεση Μέρκελ-Σαρκοζί» (στην εφημερίδα «καθημερινή»).

Ως η μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης κι εκείνη που έχει αντεπεξέρθει σχετικά καλύτερα στην κρίση, η Γερμανία έχει αναλάβει το ρόλο της αυστηρής νταντάς που μαλώνει τα άτακτα παιδιά που έσπασαν τα παιχνίδια τους τούς τελευταίους μήνες -ιδίως καθώς οι επερχόμενες εκλογές στη Γαλλία σκορπίζουν αμφιβολίες για τη συνέχιση της παρουσίας του Νικολά Σαρκοζί (Nicolas Sarkozy) στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Από την άποψη αυτή οι Έλληνες διαδηλωτές μπορεί να ιδωθούν ως κακομαθημένα παιδιά που «τα σπάνε» γιατί τους έκοψαν το χαρτζιλίκι.

Από την άλλη, τα μέτρα λιτότητας που πρότεινε η «τρόικα» του «διεθνούς νομισματικού ταμείου» (ΔΝΤ), της «ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας» (ΕΚΤ) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) μπορεί να έχουν σοβαρότατες επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία.

Η Γερμανίδα καγκελάριος 'Ανγκελα Μέρκελ (Angela Merkel) διευκρίνισε: «δε θα συμμετάσχω στην αποβολή της Ελλάδας από το ευρώ... Δε θέλουμε να ταλαιπωρούμε τους Έλληνες, εξάλλου γιατί να κάνουμε κάτι τέτοιο; Αλλά θέλουμε να φθάσουμε σε ένα σημείο στο οποίο, με τη βοήθεια της Ευρώπης, η Ελλάδα να μπορεί να σταθεί στα πόδια της», δήλωσε την Τρίτη η Μέρκελ.

Γερμανικά κέρδη

Αλλά πολλοί κορυφαίοι οικονομολόγοι θέτουν εν αμφιβόλω την αξία της παραμονής της Ελλάδας στην ευρώ εφόσον η αναπτυξιακή της προοπτική υπονομεύεται από συνεχή μέτρα λιτότητας, ενώ μάλιστα εξακολουθεί να υπάρχει η προοπτική κάποια στιγμή η Ελλάδα να μην μπορέσει να αποπληρώσει τα χρέη της και να κηρύξει πτώχευση.

Υπάρχουν επίσης ψίθυροι πως η αδυναμία της Ελλάδας ωφελεί βραχυπρόθεσμα τη Γερμανία, καθώς συγκρατεί την αξία του ευρώ. «Οι Γερμανοί εξαγωγείς άντλησαν πελώρια πλεονεκτήματα από τη σύνδεση της Γερμανίας με την Ελλάδα, που ενίσχυσε την ανταγωνιστικότητά τους, πράγμα που σημαίνει πως ίσως να ήρθε η ώρα να βάλουν το χέρι στην τσέπη τους» δήλωσε στο CNBC την Τετάρτη (8/2) το στέλεχος της «ράμπομπανκ» Τζέιν Φόλι (Jane Foley). «Φέτος, όλα σχεδόν τα στοιχεία της γερμανικής οικονομίας εξελίχτηκαν καλύτερα του αναμενομένου, πράγμα που σημαίνει πως τελικά η Γερμανία μπορεί να αποφύγει την ύφεση».

Από την άλλη, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν την Τετάρτη, το Δεκέμβριο οι γερμανικές εξαγωγές παρουσίασαν τη μεγαλύτερη πτώση τους εδώ και τρία σχεδόν χρόνια. Μερικοί οικονομολόγοι εκτιμούν πως θα βοηθούσε στην εξυγίανση του ευρώ αν η Γερμανία μείωνε το πλεόνασμά της στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της ή αύξαινε τους μισθούς, ενθαρρύνοντας την κατανάλωση. Στη Γερμανία, το «κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος» παρέμεινε σταθερό την περασμένη δεκαετία, σε αντίθεση με ολόκληρη την υπόλοιπη ευρωζώνη.

Διατυπώνονται επίσης ενστάσεις για την ανάγκη της ενίσχυσης των οικονομιών με χειρότερες επιδόσεις από τη γερμανική. Στο πλαίσιο του γενικότερου σχεδίου διάσωσης της Ελλάδα, οι γερμανικές τράπεζες που είναι εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος αντιμετωπίζουν τώρα το «κούρεμα» της ονομαστικής αξίας των χρεογράφων που κατέχουν.

H Catherine Boyle είναι οικονομικός συντάκτης

Πηγή: Προοδευτική Πολιτική

"Ανοιχτά Μικρόφωνα" απόψε

2012-02-10T20:59:00.000+02:00

Όπως κάθε Παρασκευή βράδυ έτσι κι απόψε η μουσική εκπομπή της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης "Ανοιχτά Μικρόφωνα" (η μοναδική μουσική εκπομπή που παράγεται στην πόλη μας και αναδεικνύει τις μουσικές της δυνάμεις) παρουσιάζει το συγκρότημα

"Λαϊκά Προάστια"

Η εκπομπή είναι αφιερωμένη στα τραγούδια του Λευτέρη Παπαδόπουλου και των μεγάλων ελλήνων συνθετών που τα μελοποίησαν.

Δείτε απόψε στις 10:00 το βράδυ (και σε επανάληψη την Κυρικαή στις 3:30 το μεσημέρι) κι απολαύστε τις μελωδίες του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Και στο διαδίκτυο απ' ευθείας την ώρα της εκπομπής απο το TV100 Live!

Μπράβο Γερμανοί!

2012-02-10T19:28:00.000+02:00

του Γεώργιου Π. Μαλούχου
Οι πιο συχνοί αναγνώστες αυτής της στήλης θα πρέπει να έχουν εκπλαγεί από τον τίτλο: δύο χρόνια τώρα, ακατάπαυστα υποστηρίζει ότι ο γερμανικός ηγεμονισμός είναι η συνειδητή κύρια δύναμη που εκμεταλλεύεται την κρίση χρέους και οδηγεί την Ελλάδα στο χάος αλλά και συνολικά την Ευρώπη στη βίαιη γερμανοποίηση. Ας μη βιαστούν κάποιοι να χαρούν: η θέση αυτή, όχι απλώς δεν κλονίζεται, αλλά, μέρα με τη μέρα, επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα κι εδώ και αλλού στην Ευρώπη.

Όμως, σήμερα, οι «φίλοι» μας οι Γερμανοί, δικαιούνται ένα μεγάλο μπράβο: όχι μόνον γιατί πήραν αυτό που ήθελαν και το πήραν όλο, αλλά και γιατί φρόντισαν, αμέσως αφού το πήραν, να αμφισβητήσουν εν μέρει την ίδια τη συμφωνία καταστροφής την οποία μας επέβαλαν, καθώς επίσης και να ευτελίσουν εκ νέου τους Ελληνες πολιτικούς αρχηγούς που μόλις είχαν δεσμευθεί για όλα όσα τους απαιτήθηκαν με το πιστόλι στον κρόταφο, λέγοντας ότι λείπουν οι σφραγίδες, οι υπογραφές, ή τα… δακτυλικά αποτυπώματα. Επιπλέον, λίγο αργότερα, το βράδυ, μάθαμε από τον ίδιο τον πρόεδρο του Eurogroup ότι η χθεσινή συνεδρίαση ήταν περίπου ένα «κόλπο» για να αναγκαστούν οι αρχηγοί των κομμάτων να πάρουν αυτές τις αποφάσεις... Όλα αυτά, στη δημοκρατική ένωση της Ευρώπης του 21ου αιώνα…

Όμως το πιο θλιβερό είναι ότι έχουν και τη νομιμοποίηση να το πράξουν. Η ελληνική αναξιοπιστία έχει φτάσει πράγματι στο κόκκινο: ίσως μάλιστα αυτό δεν οφείλεται μόνον στα δύο χρόνια του «άλλα λέω άλλα κάνω». Ισως δεν οφείλεται καν στο συνεχές «συμφωνώ αλλά διαφωνώ» που καταντά ιλαρό. Ισως κατά βάθος να οφείλεται ακόμα και στο ίδιο το γεγονός ότι οι ελληνικές ηγεσίες δέχθηκαν να λάβουν τέτοιες αποφάσεις: πιθανώς, οι «φίλοι» μας οι Γερμανοί σκέπτονται κάτι σαν «πώς μπορεί κανείς να εμπιστευθεί ηγεσίες που κάνουν ό,τι τους λένε και αποδέχονται τέτοια μέτρα; Τι ηγεσίες είναι αυτές; Που δεν απειλούν να τα τινάξουν όλα στον αέρα;». Γιατί το 20% όλων αυτών των μέτρων και υπό τέτοιες συνθήκες, θα ήταν αδύνατο να το παρουσιάσουν οι ίδιοι στον δικό τους λαό, αν υπήρχε ποτέ ανάγκη… Αν το σκέπτονται, θα έχουν δίκιο.

Οι Γερμανοί τα πήραν όλα από την ελληνική πλευρά και τα υπόλοιπα είναι κουβέντες, απ’ όπου κι αν προέρχονται. Αλλά δεν τους αρκεί. Οδηγούν και στην εξαφάνιση του αστικού ελληνικού πολιτικού συστήματος. Θέλουν να μην υπάρχει ίχνος φωνής που να μπορεί να πει το παραμικρό. Απαιτούν την πλήρη και έμπρακτη κατάργηση της έννοιας πολιτική στην Ελλάδα. Κι έτσι που είναι αυτή η πολιτική, ίσως, τελικά, πραγματικά πρέπει να τους πει κανείς αυτό το μπράβο – μπορεί να είναι το μόνο στο οποίο «βοηθούν», αποτελειώνοντας όχι μόνον τη χώρα, αλλά και το πολιτικό σύστημα που την έφερε ως εδώ, αυτό το ίδιο που αποδέχθηκε σκυφτά τις εντολές τους. Και, στη θέση του, αναγεννούν ταχύτατα μια Αριστερά, μέσα από τις στάχτες της κοινωνίας και της Ιστορίας…

Όλα αυτά, οι Γερμανοί, τα επιβάλλουν, αλλά δεν τα τιμούν. Είναι στη δισυπόστατη φύση τους: ισοπεδώνουν, αλλά τιμούν εκείνους που αντιστέκονται. Όχι τους άλλους… Όταν, το 1941, κατέλαβαν τα οχυρά της Μακεδονίας, στο Ρούπελ και αλλού, οι τελευταίοι Ελληνες πολεμιστές που αναγκάστηκαν πλέον να παραδοθούν, μόλις βγήκαν έπειτα από μέρες λυσσαλέας αντίστασης απέναντι σε δυνάμεις ασύλληπτα υπέρτερες, συνάντησαν τα αγήματα των κατακτητών παραταγμένα, να τους αποδίδουν τιμές! Λίγο μετά, με την ολοκλήρωση της «Βαλκανικής εκστρατείας», ο ίδιος ο – δημοκρατικά εκλεγμένος – καγκελάριος Χίτλερ, εκφώνησε μπροστά στους βουλευτές του Ράιχ τον απόλυτο θαυμασμό του για τον Ελληνα στρατιώτη: τον μόνο, είπε ο ίδιος ο Χίτλερ, που τόσο ηρωικά τους αντιστάθηκε… Και έδωσε στους Ελληνες αιχμαλώτους, για τον ηρωισμό τους, προνόμια που σε καμιά άλλη κατεχόμενη χώρα δεν δόθηκαν.

Σήμερα, δεν υπάρχει φυσικά ούτε Χίτλερ, ούτε ναζισμός, ούτε όπλα, ούτε όλα αυτά. Υπάρχουν άλλα ζητήματα. Όμως, ακόμα περισσότερο, δεν υπάρχει κι ο παραμικρός θαυμασμός για τους αιχμαλώτους εκείνους «αξιωματικούς» που, τελικά, δεν αντιστάθηκαν…
www.tovima.gr

Ένταλμα σύλληψης της... τρόικας ζητούν αστυνομικοί

2012-02-10T17:28:00.000+02:00

Με ένταλμα σύλληψης για σωρεία παραβάσεων της κείμενης νομοθεσίας απειλεί η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων τα... στελέχη της τρόικας, τονίζοντας ότι οι ίδιοι αρνούνται να βρεθούν απέναντι στους πολίτες που διαμαρτύρονται.

Η ανακοίνωση απευθύνεται στους εκπροσώπους των δανειστών και αναφέρει:"Σας προειδοποιούμε ως νόμιμοι εκπρόσωποι των Ελλήνων αστυνομικών ότι θα απαιτήσουμε να εκδοθούν άμεσα τα εκ του νόμου προβλεπόμενα εντάλματα σύλληψής σας για σωρεία παραβάσεων της κείμενης νομοθεσίας, με την αυτόφωρη διαδικασία, σύμφωνα με ειδικές διατάξεις του ελληνικού ποινικού νόμου, όπως είναι η εκβίαση, ησυγκεκαλυμμένη προώθηση κατάργησης ή συρρίκνωσης του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και της εθνικής κυριαρχίας, η προσβολή άλλων ουσιωδών εννόμων αγαθών του ελληνικού λαού κλπ"."Τα συμφέροντα των δανειστών των τοκογλυφικών δανείων και των κεφαλαιούχων που εποφθαλμιούν τον εθνικό μας πλούτο, δεν μπορεί με κανένα κανόνα δικαίου να τίθενται σε προτεραιότητα έναντι των καθημερινών στοιχειωδών αναγκών του λαού. Πέραν τούτου, η προτεραιότητα της επιβίωσης των πολιτών ενός έθνους, έχει νομολογηθεί διεθνώς ότι είναι προτεραιότητα όχι μόνο της εγχώριας πολιτικής, αλλά και της διεθνούς κοινότητας. Εξάλλου, δεν είμαστε ούτε εμείς ούτε η πλειοψηφία του λαού που βρίσκεται στην ίδια μοίρα, αυτοί που προκαλέσαμε την κρίση.Επειδή, ωστόσο, διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά, ότι συνεχίζετε την ίδια καταστροφική για όλους μας πολιτική, θέλουμε να σας δηλώσουμε κατηγορηματικά ότι σε καμία περίπτωση δεν θα δεχθούμε να μας βάλετε να σκοτωθούμε με τα αδέρφια μας.Σας προειδοποιήσαμε ότι αρνούμαστε να βρεθούμε απέναντι στους γονείς, στα αδέρφια, στα παιδιά μας, σε κάθε πολίτη αυτού του τόπου, που διαμαρτύρεται και απαιτεί αλλαγή πορείας.Όλοι μας ζητούμε προγραμματικές πολιτικές που θα διασφαλίζουν τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού και όλων ημών που πλέον διαβιούμε κάτω από τα όρια της φτώχειας" σημειώνουν.
www.nooz.gr