ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

Απαγόρευση της κυκλοφορίας πότε να περιμένουμε;

2012-02-18T09:47:00.000+02:00

του Πέτρου Κατσάκου
Κάποιοι στην κυβέρνηση πιστεύουν ότι μπορούν διά νόμου να ακυρώσουν τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία έκφρασης των πολιτών επιχειρώντας ουσιαστικά να απαγορεύσουν τις διαδηλώσεις και τις πορείες στο κέντρο της Αθήνας.

Κάποιοι «φιλήσυχοι» βουλευτές πιστεύουν ότι μπορούν να ακυρώσουν με μια υπογραφή το αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών να διαδηλώνουν ελεύθερα, χωρίς την προηγούμενη έγκριση του κράτους, των αστυνομικών και εισαγγελικών αρχών.

Είναι οι ίδιοι που πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τη θέληση μιας κοινωνίας που ζητά να καθορίσει η ίδια το μέλλον της, αποτινάσσοντας τον ζυγό της σύγχρονης οικονομικής κατοχής.

Πιστεύουν ότι με τη δύναμη των κρατικών μηχανισμών θα μπορέσουν να αναχαιτίσουν τον χείμαρρο της κοινωνικής αντίδρασης και της Ιστορίας. Παραβλέπουν τους φυσικούς κανόνες κίνησης των κοινωνιών, έχουν πάψει να διαβάζουν Ιστορία.

Σπέρνουν ανέμους και θα θερίσουν θύελλες. Επιχειρούν να τρομοκρατήσουν την κοινωνία και να επιβάλουν τα μνημόνια, επιδεικνύοντας μία πρωτοφανή αμνημονησία!

Οταν με το καλό ο κάθε διαδηλωτής θα εποπτεύεται και από τον προσωπικό του αστυνομικό, τότε ας περιμένουμε και την απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά την 11ην εσπερινή...
www.protothema.gr

"Ανοιχτά Μικρόφωνα" απόψε...

2012-02-17T19:03:00.000+02:00

Δείτε απόψε στις 10:00 το βράδυ τη μουσική εκπομπή "Ανοιχτά Μικρόφωνα" απο τη Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης TV 100.

Τα "Ανοιχτά Μικρόφωνα" παρουσιάζουν το συγκρότημα "ΡαΔΥΟφωνο" που μας ταξιδεύει σε νοσταλγικούς ήχους.

Η εκπομπή επαναπροβάλλεται και την Κυριακή στις 3:30 το μεσημέρι και ζωντανά στο διαδίκτυο κάνοντας κλίκ εδώ: AT TV100 LIVE

Μιχάλης Ιγνατίου: Γιατί φοβάται την κρίση στην Ευρώπη ο Ομπάμα

2012-02-17T17:53:00.000+02:00

του Μιχάλη Ιγνατίου, Ουάσιγκτον

Είχε εκφραστεί παλαιότερα η άποψη ότι ο Λευκός Οίκος επέδειξε ενδιαφέρον για την επίλυση της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα επειδή υπήρχε ο φόβος επέκτασής της και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρά το γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση «ένωσε» κράτη και λαούς –εις βάρος των φτωχότερων, βέβαια–, η Αμερική φρόντισε να χτίσει μηχανισμούς αναχαίτισης κρίσεων και απειλών, αν και αποδείχτηκαν όχι πάντα ικανοί για να την προστατεύσουν.

Η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα δεν φοβήθηκε την «ελληνική κρίση χρέους», όπως τη χαρακτήρισαν οι αγορές – τουλάχιστον όχι όσο παρουσιάστηκε από τους επιτελείς του Λευκού Οίκου. Παρά τις περί του αντιθέτου πληροφορίες, οι αμερικανικές τράπεζες δεν είναι εκτεθειμένες, καθώς, καταρχάς, είχαν λίγα ελληνικά ομόλογα, τα οποία φρόντισαν να «ξεφορτώσουν» νωρίς, ενώ και οι εμπορικές και οικονομικές σχέσεις των ΗΠΑ με την Ελλάδα είναι χαμηλού βεληνεκούς.

Οι Αμερικανοί προειδοποιούσαν διότι «έβλεπαν μπροστά», όπως εξήγησε αναλυτής της Wells Fargo. Η ανησυχία τους δεν αφορούσε σε αυτή καθαυτή την Ελλάδα και την οικονομία της, που –όπως σωστά διέγνωσαν από την πρώτη στιγμή– ασθενούσε βαριά, αλλά στην επέκταση της κρίσης στην υπόλοιπη Ευρώπη. Και οι πιέσεις τους σε όλα τα επίπεδα –από τον πρόεδρο, Μπαράκ Ομπάμα, τον υπουργό Οικονομικών, Τίμοθι Γκάιτνερ, και τους πρεσβευτές τους στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες– είχαν στόχο να ξυπνήσουν τους Ευρωπαίους ηγέτες για το πολύ πιθανό ενδεχόμενο η κρίση να φτάσει στο κατώφλι τους. Όπως και συνέβη.

Τα συμφέροντα της Αμερικής στην Ευρώπη είναι τεράστια. Πρώτον και πλέον σημαντικό, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί –ή αποτελούσε έστω– μεγάλη και πλούσια αγορά, η οποία έδειχνε προτίμηση στα αμερικανικά προϊόντα. Εάν οι Ευρωπαίοι έδειχναν τη μισή προτίμηση στα δικά τους προϊόντα από αυτή που δείχνουν στα αμερικανικά, θα παρέμενε στην Ευρώπη επιπλέον συνάλλαγμα ύψους μισού τρισεκατομμυρίου ευρώ. Βέβαια, η Αμερική αποτελεί αγορά και για τις ευρωπαϊ κές χώρες, μόνο που η ισορροπία είναι υπέρ των ΗΠΑ. Επιπλέον, το ισχυρό ευρώ παρέχει τη δυνατότητα σε εκατομμύρια Ευρωπαίους να ταξιδεύουν στη «φθηνή» Αμερική και είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο η Νέα Υόρκη φιλοξένησε πέρσι πέντε εκατομμύρια τουρίστες από χώρες της ΕΕ. Τα ξενοδοχεία της πόλης έχουν πληρότητα 80%, που οφείλεται στην προτίμηση των Ευρωπαίων, ενώ στην υπόλοιπη Αμερική το ποσοστό μόλις και ξεπερνά το 50%. Πρόσφατα, το Γραφείο Τουρισμού της Νέας Υόρκης δημοσιοποίησε την ανησυχία του από την αύξηση της τιμής του δολαρίου έναντι του ευρώ, διότι η αδυναμία του ευρωπαϊκού νομίσματος σημαίνει την ακύρωση προγραμματισμένων αφίξεων.

Η Αμερική του 2012 αδυνατεί να στηρίξει οικονομικά την Ευρώπη για να εξέλθει της κρίσης, όπως συνέβη μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ας μην εθελοτυφλούμε. Πολύ απλά «δεν έχει τα χρήματα», ενώ μερικά από τα δικά της προβλήματα είναι χρόνια και άλυτα. Ποιος αμφιβάλλει πως η Αμερική θα ήταν... Ελλάδα, εάν δεν είχε τη δυνατότητα να τυπώνει δολάρια; Αυτό που θα μπορούσαν να κάνουν ο κ. Ομπάμα και η κυβέρνησή του, για να μην επηρεαστεί το δικό τους πρόγραμμα σταθερότητας, ιδιαίτερα σε εκλογική χρονιά, είναι να επιβάλουν στις πλούσιες χώρες της Ευρώπης να βρουν λύσεις ΤΩΡΑ στα προβλήματα που ταλανίζουν πια και τις ίδιες. Εάν δεν αναλάβουν τον ηγετικό τους ρόλο, τότε η κρίση που ξεκίνησε από τη χώρα μας θα χτυπήσει στην καρδιά της αμερικανικής οικονομίας.

www.epikaira.gr

Η κοκκινοσκουφίτσα και ο κακός Σόιμπλε...

2012-02-17T16:37:00.000+02:00

του Κώστα Βαξεβάνη

Ευτυχώς ο Σόιμπλε δεν ξέρει ελληνικά. Έτσι μάλλον δεν θα του κοινοποιηθεί ο πλούτος όσων θα γραφούν αυτές τις μέρες εναντίον του. Ο υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας, είναι πραγματικά από τους πιο συντηρητικούς πολιτικούς στην Ευρώπη. Οι πολιτικές του θέσεις επεκτείνονται από την υποστήριξη των βομβαρδισμών στο Ιράκ, έως την αποδοχή του Γκουαντάναμο και την επέμβαση του γερμανικού στρατού στις διαδηλώσεις στην Γερμανία. Στην Ελλάδα από την Τετάρτη έχει μετατραπεί στον κακό λύκο στο παραμύθι όπου κινδυνεύει η ελληνική κοκκινοσκουφίτσα. Αφού υπέγραψε το μνημόνιο βέβαια.

Ο Σόιμπλε θα καταδειχθεί ως η αιτία των κακών. Ο σάκος του μποξ για τις «πατριωτικές» κραυγές που θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν εικόνα εθνικής υπερηφάνειας με την αντιπαράθεση μαζί του. Αφού υπέγραψαν το μνημόνιο, ξαναλέω. Στο τέλος βέβαια, οι κυνηγοί του έθνους, θα σκοτώσουν τον κακό λύκο-Σόιμπλε και θα βγει από την κοιλιά του ,τροφαντό και εν ζωή το θύμα του. Ο Βενιζέλος-κοκκινοσκουφίτσα, για να κάνει δηλώσεις σωτηρίας.

Η στάση του Σόιμπλε, μπορεί να εξηγηθεί με πολλούς τρόπους. Δια των δηλώσεων και των απαιτήσεών του, το γερμανικό οικονομικό κατεστημένο βάζει το μάξιμουμ των απαιτήσεων απέναντι σε μια υποτακτική κυβέρνηση που δεν τόλμησε να κάνει διαπραγματεύσεις ακόμη και όταν είχε τη δυνατότητα. Υπάρχει πιθανότητα, ο Σόιμπλε απλώς να καθησυχάζει τις φωνές του κατεστημένου (πρόεδρος Bosch πχ),που ζητούν την έξοδο της Ελλάδας από ευρωζώνη) και την τιμωρία της μέσα από μια λογική οικονομικού προτεσταντισμού (αμαρτήσατε θα τιμωρηθείτε).

Το πρόβλημα δεν είναι ο Σόιμπλε, η λεπτομέρεια, αλλά το κάδρο. Η γενική εικόνα. Σε αυτή την εικόνα, η Ελλάδα θα είναι εκτός ΕΕ και πτωχευμένη. Ο φόβος δηλαδή που χρησιμοποιήθηκε για την υπογραφή του μνημονίου θα είναι το αποτέλεσμα που εκ των πραγμάτων θα προκύψει αλλά χειρότερα.

Η ΕΕ είναι πλέον μια προβληματική κατάσταση και το ευρώ περισσότερο. Η Γερμανία έχει τρεις επιλογές:

Επιλογή πρώτη: Προτείνει η Ευρωπαϊκή Ένωση να αποτελέσει μια πραγματική οικονομικοπολιτική ολοκλήρωση και όχι μια τεχνητή νομισματική ένωση. Όπως οι ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει κεντρικές πολιτικές αποφάσεις, ενιαία οικονομική πολιτική και βέβαια μεταφορά των χρεών στην Ένωση και των πλεονασμάτων στις περιοχές που έχουν ανάγκη.

Επιλογή δεύτερη: Διαλύει την ΕΕ και δημιουργεί μια νέα ολοκλήρωση με τις βόρειες χώρες με τις οποίες εμφανίζει οικονομικές αντιστοιχίες.

Επιλογή τρίτη: Αποχωρεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ βέβαια, θεωρώντας πως δικαιούται να εισπράξει μόνη τα αποτελέσματα της γερμανικής οικονομικής ευρωστίας. Εδώ μπαίνουν άλλα θέματα βέβαια αλλά ελπίζει ότι θα τα επιλύσει στο μέλλον.

Το πρώτο σενάριο είναι απίθανο. Γιατί η Γερμανία και η Γαλλία να δεχθούν τα χρέη των άλλων και να μοιράσουν τα πλεονάσματα; Είναι πολύ ευρωπαϊκό σενάριο για να είναι αληθινό. Στις δύο άλλες περιπτώσεις, η Ελλάδα είναι εκτός ευρώ και πτωχευμένη. Γιατί το μνημόνιο την έχει οδηγήσει στην ύφεση, με ένα χρέος (λόγω αγγλικού δικαίου) που δεν μπορεί να κουρέψει.

Η χώρα έχασε την ευκαιρία να κηρύξει στάση πληρωμών μέσα στο ευρώ, να απειλήσει έστω, αποκτώντας την διαπραγματευτική δυνατότητα που θα εξασφάλιζε κούρεμα του χρέους και στη συνέχεια μια αναπτυξιακή πολιτική. Αυτό που συνέβη είναι τραγικό. Κατάφεραν να δημιουργήσουν στην κοινή γνώμη την εντύπωση πως η στάση πληρωμών, είναι η «πτώχευση» άρα η φτώχεια της Ελλάδας. Ενώ είναι η απόφαση να μην πληρώνεις τους δανειστές.

Το σύνολο των νέων δανείων μας πάνε σε αποπληρωμή παλιών τόκων και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Στην πραγματικότητα των τραπεζιτών στους οποίους θα δώσουμε λεφτά για να καλυφθούν οι μαύρες τρύπες που προέκυψαν από θαλασσοδάνεια στον εαυτό τους και καταχρήσεις δισεκατομμυρίων, χωρίς να πάρουμε μετοχές. Παραδόξως ο αγαπημένος νόμος της αγοράς, παύει να ισχύει και το κράτος γίνεται κρυφοκομμουνιστής.

Στην επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε τις προηγούμενες ημέρες για το πόσο κακιά είναι η «άτακτη χρεοκοπία» συναντάς τεράστιους δράκους άγνοιας που μέσα από τη λεκτική σύγχυση προσπαθούν να φτάσουν σε πολιτικά συμπεράσματα. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση κάποιου αλβανού συναδέλφου που ζει στην Ελλάδα. Στο blog του (το οποίο παρακολουθώ και μάλιστα μ’ αρέσει) έχοντας προφανώς και ο ίδιος τη σύγχυση μεταξύ φτώχιας σε μιας χώρα και στάσης πληρωμών (πτώχευσης) έγραψε ένα κομμάτι στο οποίο περιέγραφε με μελανά χρώματα ό,τι έζησε στην Αλβανία μετά την πτώση του καθεστώτος. Πήγαινες, γράφει, να πάρεις ψωμί από τον φούρνο και δεν υπήρχε φούρνος. Ξύπναγες και έλειπαν τα κεραμίδια του σπιτιού σου. Δεν περιγράφει καμία στάση πληρωμών γιατί απλώς δεν υπήρξε τέτοια. Περιγράφει την φτώχεια στην Αλβανία λόγω άλλων παραγόντων. Αυτό λοιπόν το άρθρο, ο σεμνός συνάδελφος, το είδε να γίνεται μπεστ σέλερ στα μεγαλύτερα site της χώρας, τα οποία και προχώρησαν στην επιχειρηματολογία «να ψηφιστεί το μνημόνιο να μην γίνουμε Αλβανία».

Η χρεοκοπία δεν είναι φτώχεια προφανώς. Αντιθέτως στην κρίση που δεν επιλύεται με στάση πληρωμών, ένα κομμάτι του πληθυσμού πεινάει, ενώ ακόμη και αυτοί που έχουν αποταμιεύσεις, φοβούνται να τις εκθέσουν σε οποιαδήποτε παραγωγική διαδικασία με τον φόβο του αβέβαιου μέλλοντος. Δηλαδή υποφέρει όλη η χώρα.

Χρησιμοποιήθηκε ακόμη και το επιχείρημα «τι θα τρώμε» αφού θα πηγαίναμε σε χρεοκοπία. Ό,τι και τώρα είναι η απλή απάντηση. Αφού τίποτα από τα δάνεια δεν πάει στη χώρα αλλά στην πληρωμή δανείων, θα ζούσαμε με αυτά που ζούμε και τώρα. Απείλησαν ακόμη και με έλλειψη πετρελαίου και τροφίμων. Μα το κράτος δεν είναι αυτό που αγοράζει πια πετρέλαιο και τρόφιμα. Το κάνουν οι εταιρείες.

Υπολογίζεται πως μια κίνηση στάσης πληρωμών θα επηρέαζε αρνητικά το ΑΕΠ κατά 0,5%. Με το μνημόνιο θεωρείται βέβαιο πως θα φτάσουμε στο 2%.

Τώρα λοιπόν η κοκκινοσκουφίτσα τριγυρνάει στο δάσος και τσιρίζει πως θα την φάει ο λύκος. Το τραγικότερο όλων είναι πως όταν θα αναγκαστούμε να πάμε σε χρεοκοπία (τότε ναι, θα είναι άτακτη γιατί δεν θα την έχουμε επιλέξει, αλλά θα την επιβάλουν),το χρέος μας δεν θα μπορεί να κουρευτεί λόγω του μνημονίου. Και όσοι το υπέγραψαν θα λένε «είδατε τι πάθαμε με την χρεοκοπία;». Μη λέγοντας βέβαια πως δεν ήταν η χρεοκοπία που εμείς επιλέξαμε την κατάλληλη στιγμή. Η κοκκινοσκουφίτσα βεβαίως θα μεγαλώνει μια χαρά. Θα έχει αποθέματα, καταθέσεις και ίσως υπομονή να πάρει μέρος και στο παραμύθι του μέλλοντος.

www.koytipandoras.gr

Φραγκφούρτη - Βερολίνο: 1Χ2

2012-02-17T13:31:00.000+02:00

του Γιάνη Βαρουφάκη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό, υπερχρεωμένο κράτος. Επειδή όμως το χρήμα έρρεε παντού ως ασταμάτητη οικουμενική παλίρροια (παραγόμενη από ανόητες τράπεζες στην Wall Street, στο City, στην Βόρεια Ευρώπη), το κόστος δανεισμού ήταν παντού μηδαμινό κι έτσι κανείς δεν έδινε σημασία. Ξάφνου, το φθινόπωρο του 2008, η παλίρροια έδωσε την θέση της στην άμπωτη. Με την άμπωτη να «στεγνώνει» τον τραπεζικό τομέα από ρευστό χρήμα, σιγά-σιγά ήρθε και η στασιμότητα στην πραγματική οικονομία. Αναπόφευκτα, το εθνικό εισόδημα του μικρού, υπερχρεωμένου κράτους άρχισε να μειώνεται την ώρα που ο ρυθμός αύξησης του χρέους (δηλαδή το επιτόκιο) μεγάλωνε (ελέω διεθνούς έλλειψης ρευστότητας που ωθούσε τα επιτόκια προς τα πάνω). Κάποια στιγμή, κανείς δεν δάνειζε στο μικρό αυτό κράτος ώστε να εξυπηρετεί (δηλαδή να επανακυλύει) το χρέος που, το 2008, ανερχόταν στα €260 δις.

Κάπου εκεί, κατέφθασε η καλή τρόικα για να βοηθήσει να μην πτωχεύσει το μικρό κράτος. Για δύο χρόνια πλήρωνε για να αποτρέψει την πτώχευση. Αρχικά έδωσε €110 δις θέτοντας κάποιους όρους στο μικρό κράτος, όπως είναι λογικό να κάνει ο κάθε δανειστής. Ενάμιση χρόνο μετά, υποσχέθηκε άλλα €130 δις. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, προσέθεσε στα «δώρα» που κόμιζε κι ένα «κούρεμα» προηγούμενων χρεών της τάξης (υποτίθεται) των €100 δις.

Όποιος δεν γνωρίζει τίποτα άλλο από τα παραπάνω (σωστά) δεδομένα, θα πρέπει να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή η κυρία τρόικα είναι και φιλεύσπλαχνη και γενναιόδωρη: Συνολικά έδωσε €240 δις από την «τσέπη» της και μεσολάβησε με τους παλαιούς δανειστές του μικρού κράτους να «σβήσουν», να διαγράψουν δηλαδή, άλλα €100 δις. Δηλαδή, κόμισε €340 δις ως δώρα στο μικρό, υπερχρεωμένο κράτος.

Ας τα δεχθούμε όλα αυτά. Έστω λοιπόν ότι η κυρία τρόικα είναι, πράγματι, φιλεύσπλαχνη και γενναιόδωρη. Αυτό όμως σημαίνει ότι είναι και απελπιστικά ηλίθια. Ξέρω ότι είναι βαριά η λέξη αλλά, αλίμονο φίλες και φίλοι, πως μπορούμε να καταλήξουμε σε διαφορετικό χαρακτηρισμό (από το ότι η τρόικα αξίζει το Νόμπελ Βλακείας) όταν, με στόχο να καταπολεμήσει ένα χρέος της τάξης των €260 δις, άντε €298 δις το 2010, αφιέρωσε €340 δις αλλά το μικρό, υπερχρεωμένο κράτος, παρόλο αυτόν τον πακτωλό χρημάτων της κυρίας τρόικας, κατέληξε και πάλι να χρωστά πάνω από €345 δις!

Θα το πω άλλη μια φορά για να το συλλάβω κι ο ίδιος: Ένα μικρό κράτος της ευρωζώνης πριν δύο χρόνια είχε ένα δυσβάστακτο χρέος της τάξης των περίπου €300 δις. Η τρόικα προσέφερε στο μικρό αυτό κράτος, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, €340 δις για να το βοηθήσει. Και που φτάσαμε σήμερα; Φτάσαμε το μικρό μας κράτος να χρωστά €340 δις και βάλε. Μα αν το 2010 η κα Μέρκελ και ο κ. Strauss-Kahn (αλήθεια τον θυμάστε αυτόν;) είχαν πει στον κ. Παπανδρέου «Γιώργο μας, παιδί μας, μην σκας, θα αποπληρώσουμε εμείς όλο το ελληνικό δημόσιο χρέος σήμερα», θα γλύτωναν €40 δις και η Ελλάδα δεν θα χρώσταγε δεκάρα!

Υπεραμυνόμενοι βέβαια του εαυτού τους (δηλαδή της μεγαλειώδους κουταμάρας τους) θα έλεγαν ότι δεν φταίνε εκείνοι αλλά το ελληνικό κράτος που δεν έκανε αυτά που υποσχέθηκε. Ορθόν αλλά εκτός θέματος. Μπορεί, πράγματι, να είναι αναμφισβήτητο ότι το ελληνικό κράτος δεν κατάφερε να κάνει σε δύο χρόνια, όπως είχε υποσχεθεί, όλες τις μεταρρυθμίσεις που χρόνιζαν για δεκαετίες. Είναι, όμως, ή δεν είναι αλήθεια ότι το ελληνικό δημόσιο μείωσε το πρωτογενές του έλλειμμα τα τελευταία δύο χρόνια (με μισανθρωπικές περικοπές, βεβαίως-βεβαίως, των εισοδημάτων των πιο αδύναμων) κατά περίπου 9%; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι τέτοια μείωση δεν έχει ξαναγίνει πουθενά και ποτέ, σε καιρό ειρήνης και σε περίοδο ύφεσης, στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας; Και στα δύο ερωτήματα η απάντηση είναι απολύτως θετική. Άρα, όσο ανεπρόκοπο κι αν είναι το ελληνικό κράτος (που σίγουρα είναι), η αλήθεια παραμένει αμείλικτη για την τρόικα: Παρέλαβαν τον Μάη του 2010 ένα χρέος λιγότερο των €300 δις, έβαλαν το ελληνικό δημόσιο να σφίξει βάναυσα το ζωνάρι του, βρήκαν €340 δις υπέρ του ελληνικού δημοσίου και κατέληξαν, παρά τις θυσίες του έλληνα μικρομεσαίου και των υπόλοιπων ευρωπαίων φορολογούμενων, να αυξήσουν (!!!) το ελληνικό δημόσιο χρέος κατά €40 δις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την ίδια εποχή κατάφεραν να συρρικνώσουν (όπως τους προειδοποιούσαμε ότι θα κάνουν) το εθνικό εισόδημα, από το οποίο θα πρέπει να αποπληρωθεί το χρέος, κατά 15%. Εύγε τρόικα!

Και τώρα;

Τώρα κατάλαβαν, πολύ αργά βέβαια, την κορυφαία κουταμάρα τους. Πήραν ένα πρόβλημα το οποίο μπορούσε να έχει διευθετηθεί με ένα ποσό των €40 ή €50 δις (π.χ. ένα άτοκο δάνειο τον Ιανουάριο του 2010) και το μετέτρεψαν σε μια μαύρη τρύπα του ενός τρις και βάλε – αν λάβουμε υπ’ όψη μας τα μνημόνια της πεσούσης Ιρλανδο-Πορτογαλίας, τα κρυφά μνημόνια της αποτελματωμένης Ιταλο-ισπανίας, και πάει λέγοντας.

Τώρα κατανόησαν ότι κάτι αντίστοιχο πέτυχαν και στους καλούς, αλλά σχεδόν το ίδιο αδύνατους, μαθητές της τάξης: στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία, όπου κι εκεί, παρά το ενθουσιώδες αυτομαστίγωμα των λαών αυτών, τα νούμερα είναι εξ ίσου καταδικαστικά για την κυρία τρόικα. Όσο για την
Ισπανία και Ιταλία, βρίσκονται κι αυτές ακριβώς στο ίδιο μονοπάτι. Μόνο που όταν το δικό τους πολλαπλάσιο χρέος, και το δικό τους εθνικό εισόδημα, μπει στο στάδιο της σκοτοδίνης που βρίσκονται οι μικρότερες των πτωχευμένων χωρών-μελών, θα είναι πολύ αργά για την ευρωζώνη. Θα έχει έρθει το τέλος του δρόμου και η Γερμανία θα αναγκαστεί να φτιάξει μια νέα νομισματική ένωση ανατολικά του Ρήνου και βόρεια των Άλπεων – με κόστος την απώλεια των ασιατικών αγορών και τον τριπλασιασμό της γερμανικής ανεργίας.

Μπροστά σε αυτή την συνειδητοποίηση, έχει ξεσπάσει ένας γερός πόλεμος μεταξύ, ουσιαστικά, Φραγκφούρτης και Βερολίνου. Από την μία μεριά έχουμε τον χρηματοπιστωτικό τομέα, την Φραγκφούρτη, όπου επικρατεί σχεδόν ομοφωνία: Τα δάνεια της Ελλάδας θα αποπληρώνονται κανονικά τους επόμενους δύο μήνες, μέχρι να τελειώσουν (ελπίζουν «αισίως») οι Γαλλικές Προεδρικές εκλογές. Κατόπιν Ελλάδα και Πορτογαλία θα «ακρωτηριαστούν» και θα «καυτηριαστούν» ώστε να μην επεκταθεί η γάγγραινα στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Από την άλλη έχουμε την Καγκελαρία όπου επικρατεί μια μοναδική κακοφωνία: Κάποιοι συμφωνούν με την Φραγκφούρτη, άλλοι επιμένουν ότι η μοναδική «λύση» είναι η αποχώρηση της Γερμανίας από το ευρώ (και, συγκεκριμένα, η νομισματική απόσχιση από την Γαλλία), κάποιοι τρίτοι εμμένουν πως η ευρωζώνη πρέπει να διατηρηθεί ως έχει αλλά οι πτωχευμένες χώρες να ενισχυθούν ουσιαστικά. Μπροστά στο φάσμα αυτής της κακοφωνίας, η κα Μέρκελ τείνει, συντηρητική ούσα, υπέρ του status quo. Δηλαδή, στην συνέχιση της σημερινής ανοησίας, όπου κράτη σαν το δικό μας δέχονται εκατοντάδες δις με αποτέλεσμα το χρέος να… μεγαλώνει και το εθνικό εισόδημα να μειώνεται. Δεν είναι ότι η γερμανίδα καγκελάριος δεν κατανοεί ότι η σημερινή ατραπός οδηγεί στην καθίζηση όλης της ευρωζώνης. Η αμφιθυμία της γερμανικής ηγεσίας απλά αντανακλά το ότι από την μία μεριά νιώθουν πως στερούνται της πολιτικής υποστήριξης να αντιμετωπίσουν ορθολογικά την Κρίση (καθώς κάτι τέτοιο απαιτεί μόνιμη δέσμευση της Γερμανίας με την ευρωζώνη) ενώ από την άλλη διαφωνούν (και καλά κάνουν) με την λύση της Φραγκφούρτης – αυτό που ονομάζω ακρωτηριασμός-καυτηριασμός.

Η λύση της Φραγκφούρτης

Πριν μερικές μέρες ήμουν στην Φραγκφούρτη γυρίζοντας ένα ντοκυμαντέρ για το αγγλικό Channel 4. Στο πλαίσιο των γυρισμάτων μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω με τρεις μεγαλοτραπεζίτες, με τον Πρόεδρο του Χρηματιστηρίου και με διευθυντή μιας εγχώριας σκιώδους τράπεζας. Αν και τους συνάντησα ξεχωριστά, η μεταξύ τους ομοφωνία ήταν εντυπωσιακή. Εν συντομία, κρίνουν ότι (όπως έγραψα παραπάνω), μετά τις γαλλικές εκλογές, Ελλάδα και Πορτογαλία θα οδηγηθούν στην έξοδο από την ευρωζώνη. Γιατί; Επειδή, όπως παραδέχθηκαν, η Γερμανία έσφαλε. Επειδή η θεραπεία των τελευταίων δύο ετών απεδείχθη δηλητηριώδης (όπως έγραφα πιο πάνω). Παραδέχονται με άλλα λόγια την κουταμάρα των Μνημονίων όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και των υπόλοιπων. Θεωρούν ότι τα Μνημόνια σκότωσαν την Ελλάδα και την Πορτογαλία. Τις μετέτρεψαν σε μέλη των οποίων η γάγγραινα που προκάλεσε η λάθος θεραπεία δεν μπορεί πια να γιατρευτεί και πως χρειάζεται: (α) να σταματήσει η δηλητηριώδης θεραπεία (δηλαδή η σφικτή λιτότητα) στα υπόλοιπα μέλη που δεν έχουν ακόμα φτάσει στην φάση της γάγγραινας (Ιταλία, Ισπανία και, με λίγη προσπάθεια, Ιρλανδία), και (β) να καυτηριαστεί η πληγή που θα αφήσουν οι ακρωτηριασμοί της Ελλάδας και της Πορτογαλίας (δηλαδή, η αποχώρισή μας από το ευρώ). Και πως θα καυτηριαστούν; Με την παροχή περίπου €2 τρις φρέσκου χρήματος από την ΕΚΤ στις τράπεζες των εναπομεινάντων μελών (ιδίως της Ιταλίας και της Ισπανίας) και, παράλληλα, την διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, με παράλληλη στήριξη κάποιων από τις τράπεζές μας, ώστε οι δύο υπό ακρωτηριασμό χώρες να μην καταρρεύσουν εντελώς.

Πλάνη οικτρά

Η λύση της Φραγκφούρτης, αν και δεν έχει επικρατήσει, κερδίζει καθημερινά έδαφος στην Γερμανία. Αυτό εξηγεί εν μέρει κάποιες από τις ρήσεις του κ. Schauble και την γενικότερη δυστοκία που παρατηρούμε όσον αφορά το Μνημόνιο 2. (Ένας άλλος λόγος είναι ότι, μπροστά την αποκάλυψη της κουτής πολιτικής απέναντι στο ελληνικό χρέος, η γερμανική ηγεσία κερδίζει κάποιους πόντους εμφανιζόμενη να μην θέλει να ρίξει κι άλλα δις στην συγκεκριμένη μαύρη τρύπα.) Κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά για πόσο πρυτανεύει ο συντηρητισμός της κας Μέρκελ ή αν θα επικρατήσει σύντομα ο ενθουσιασμός της Φραγκφούρτης για την λύση του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού. Στις αράδες που ακολουθούν, και με τις οποίες κλείνω, θα μου επιτρέψετε να παραθέσω έξι λόγους γιατί η αισιοδοξία της Φραγκφούρτης (ότι δηλαδή είναι δυνατή η διάσωση της ευρωζώνης με την αποπομπή δύο ή περισσότερων χωρών) θεμελιώνεται σε πλάνη οικτρά.

1. Η Φραγκφούρτη υποθέτει πως γνωρίζει εκείνο που είναι εξ ορισμού άγνωστο, τουλάχιστον πριν την καταστροφή: το κόστος ενός ακρωτηριασμού. Οι διασυνδέσεις των τραπεζικών συστημάτων της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Γερμανίας, αλλά και της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, θα φανούν στο φώς της ημέρας μόνον Μετά την Καταστροφή – ακριβώς όπως οι διασυνδέσεις της σχετικά μικρής Lehman’s με το διεθνές τραπεζικό σύστημα ήταν αδύνατον να φανούν παρά μόνο μετά την Κατάρρευση.

2. Η μαζική παροχή φρεσκοκομμένου χρήματος στις τράπεζες της ευρωζώνης (μετά από ένα ακρωτηριασμό Ελλάδας-Πορτογαλίας) θα λειτουργήσει ως μια κολοσσιαία ένεση κορτιζόνης σε καρκινοπαθή: ναι μεν θα τον ανακουφίσουν για κάποιον καιρό αλλά, στο μεταξύ, ο καρκίνος θα κάνει την δουλειά του στο «εσωτερικό», μεγαλώνοντας, γινόμενος πιο κακοήθης και, εν τέλει, περισσότερο θανατηφόρος. Εν συντομία, όπως οι τράπεζες της Ιαπωνίας κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ενισχυόμενες από ποτάμια ρευστότητας, έκρυβαν τις κακοήθειές τους επιταχύνοντας την αποτελμάτωση της πραγματικής οικονομίας, κάτι αντίστοιχο θα γίνει και σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ισπανία. Όταν λοιπόν ξεσπάσει, από τους κόλπους αυτών των ίδιων τραπεζών, ένα νέο κύμα κρίσης, τότε ο ακρωτηριασμός της Ελλάδας και της Πορτογαλίας θα πάρει σβάρνα και την Ιταλία, την Ισπανία, με τελευταία και καλύτερη την Γαλλία. Όλα αυτά τα τρις που θα έχουν ξοδευτεί για να σωθεί ο γαλλο-γερμανικός άξονας θα έχουν πάει στράφι. Και το χειρότερο; Θα έχουν χαθεί τουλάχιστον τρία χρόνια οικονομικής ανάπτυξης. Αρκετά για να μείνει η Ευρώπη μονίμως πίσω από τις οικουμενικές εξελίξεις.

3. Οι απώλειες των φορολογουμένων στις πλεονασματικές χώρες, από τις πτωχεύσεις στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία, θα εντείνουν την αντίθεση των λαών της Γερμανίας, της Ολλανδίας κλπ στις νέες διασώσεις κρατών-μελών που δεν θα μπορούν να διασωθούν μόνον μέσω την παροχής ρευστότητας στις τράπεζές τους. Την ώρα που θα χρειαστούν περισσότερα χρήματα για νέα δάνεια, οι βόρειοι φορολογούμενοι που θα πρέπει να τα εγγυηθούν θα αρνηθούν πεισματικά.

4. Οι ξένες επενδύσεις (π.χ. της Κίνας, της Ρωσίας, των αμερικανικών επιχειρήσεων) στην ευρωζώνη θα στερέψουν μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού και της αβεβαιότητας που αυτός θα προκαλεί για το τι μέλλει γενέσθαι.

5. Σε έναν αλληλένδετο κόσμο, η λύση της Φραγκφούρτης θα σπείρει την αβεβαιότητα σε κάθε γωνιά της γης και, έτσι, θα ενδυναμώσει τους ανέμους της ύφεσης που, καθώς η γη είναι στρογγυλή, θα επιστρέψουν στην Γηραιά Ήπειρο δριμύτεροι, μεγαλώνοντας την ύφεση στις χώρες τόσο του Βορρά όσο και του Νότου, καθιστώντας το εγχείρημα της διάσωσης αυτού που απέμεινε από την κραταιά ευρωζώνη αδύνατον.

6. Ο έκτος λόγος είναι δομικός. Το πρόβλημα της ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα που, όπως είδαμε, θα είχε αποφύγει δύο έτη παγκόσμιων πρωτοσέλιδων με μια πιο ήπια αντιμετώπιση. Το πρόβλημα της ευρωζώνης είναι η έλλειψη ενός ενοποιημένου, πανευρωπαϊκού ρυθμιστικού πλαισίου για τις τράπεζες, η ανικανοποίητη ανάγκη μιας νομισματικής ένωσης για έναν βαθμό ενοποίησης του δημόσιου χρέους και, τέλος, η απουσία μιας πραγματικά πανευρωπαϊκής επενδυτικής πολιτικής που να στρέφει τις αποταμιεύσεις (οι οποίες τριγυρνούν ανά τον κόσμο σαν μια άδικη κατάρα) προς παραγωγικές (και επικερδείς) επενδύσεις στις περιοχές και τους κλάδους που τις έχουν μεγαλύτερη ανάγκη (από την Ελλάδα έως την Α. Γερμανία). Κανένα μέρος αυτής της τριλογίας δομικών προβλημάτων δεν θα επιλυθεί με την μέθοδο του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού. Κανένα. Όπερ μεθερμηνευόμενο, αν επικρατήσει η άποψη της Φραγκφούρτης, πολύ σύντομα τα ίδια φαινόμενα κατάρρευσης θα επανεμφανιστούν σε ό,τι έχει απομείνει από την ευρωζώνη.

Επίλογος

Όλοι, πλην μερικών εκ των πολιτικών μας, έχουν κατανοήσει την κορυφαία κουταμάρα που μας ήρθε υπό την μορφή των δανειακών συμβάσεων (που έγιναν γνωστές ως Μνημόνια, Μεσοπρόθεσμα κλπ). Απεδείχθησαν δηλητηριώδεις για ολόκληρη την ευρωζώνη. Ακόμα και στην Φραγκφούρτη και στο Βερολίνο κατάλαβαν ότι, αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική, θα βουλιάξουν και οι ίδιοι. Έως εκεί συμφωνούν (για αυτό και ο ξύπνιος κ. Monti δεν φοβάται να διακηρύττει, ακόμα και μπροστά σε γερμανούς ιθύνοντες, «Φτάνει η λιτότητα!). Κάπου όμως εκεί αρχίζει η διαφωνία που τείνει να πάρει την μορφή καυγά: Ενώ η Φραγκφούρτη απέκτησε, πρόσφατα, μια αισιοδοξία ότι μπορεί να μην αλλάξει τίποτα πετώντας απλά Ελλάδα και Πορτογαλία εκτός ευρώ, το Βερολίνο διστάζει. Αυτό είναι καλό. Αλλά δεν αρκεί: Όσο ο δισταγμός του Βερολίνου σημαίνει συνέχιση της δηλητηριώδους «θεραπείας» των Μνημονίων, τόσο πιο κοντά θα έρθουν οι χώρες μας στην πραγματική γάγγραινα και τόσο πιο πολύ θα πλησιάσει η στιγμή που η Φραγκφούρτη θα υπερισχύσει, με αποτέλεσμα καταστροφικό για όλους: Βορρά και Νότο, Ανατολή και Δύση (και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ευρώπη).

Κι εμείς; Ψηφίζοντας κάθε κουταμάρα που μας δίνουν, από τον Μάη του 2010 έως τώρα, αφήνουμε την άποψη της Φραγκφούρτης να κερδίζει έδαφος, ερχόμενοι όλο και κοντύτερα στην στιγμή του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού μας. Αν, αντίθετα, είχαμε μια ηγεσία με το κουράγιο να πει όχι στα νέα δάνεια, πριν από την επικράτηση της Φραγκφούρτης, και παράλληλα δηλώνοντας ρητά ότι η θέση της Ελλάδας στην ευρωζώνη είναι αδιαπραγμάτευτη, τότε θα δίναμε στο Βερολίνο (το οποίο δεν θα αφήσει όσο παραμένει αντίθετο στην άποψη της Φραγκφούρτης να προχωρήσει ο ακρωτηριασμός) μια τελευταία ευκαιρία να σώσει την ευρωζώνη από την διπλή απειλή (α) των κουτών Μνημονίων και (β) της παράλογης λογικής της Φραγκφούρτης.

www.protagon.gr

WE ARE ALL GREEKS NOW! τις 18 Φεβρουαρίου, είμαστε όλοι Έλληνες ! (Παγκόσμια διαδήλωση υπέρ του ελληνικού λαού οργανώνεται στο ίντερνετ.)

2012-02-17T11:19:00.000+02:00

Παγκόσμια διαδήλωση υπέρ του ελληνικού λαού οργανώνεται τις τελευταίες ώρες στο ίντερνετ.

Με κεντρικό σύνθημα το «Είμαστε όλοι Έλληνες», ακτιβιστές από όλη την Ευρώπη συνεννοούνται ώστε το Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου να υπάρξουν κινητοποιήσεις υπέρ της Ελλάδας.

Στη σχετική ανακοίνωση, αναφέρεται:

————————————– ελληνικά————————————–

«Σάββατο 18 Φλεβάρη, μέρα διεθνούς κινητοποίησης

Είμαστε όλοι Έλληνες

Όταν επιτίθενται σε ένα λαό, επιτίθενται σε όλους τους λαούς

Στις 10 Φλεβάρη η μη εκλεγμένη κυβέρνηση της Ελλάδας υιοθέτησε ένα νέο πακέτο μέτρων λιτότητας, τερατώδες και καταστροφικό, το οποίο υιοθετήθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο (199 βουλευτές υπέρ, 101 κατά) στις 12 Φλεβάρη.

Με αυτό το νέο σχέδιο λιτότητας ο ελάχιστος μισθός μειώνεται κατά 22% και παγώνει για τρία χρόνια, οι συλλογικές συμβάσεις απλά καταργούνται, προβλέπονται 15.000 απολύσεις στο δημόσιο τομέα ενώ 150.000 θέσεις θα καταστραφούν μέσω μη ανανέωσης.

Ο Ελληνικός λαός ξεσηκώνεται με κουράγιο ενάντια σε αυτή την πολιτική της κοινωνικής τρομοκράτησης. Εν μέσω εκκωφαντικής σιωπής των μίντια, οι διαδηλώσεις πολλαπλασιάζονται καθώς και οι γενικές απεργίες, παρ όλη την βίαια καταστολή.

Οι Έλληνες έχουν ανάγκη από διεθνή αλληλεγγύη, στην οποία και καλούν [1].

Να απαντήσουμε σε αυτό το κάλεσμα! Είμαστε όλοι Έλληνες!

Η κινητοποίησή τους βρίσκει χτυπάει στον τοίχο μιας ευρωπαϊκής και διεθνούς δικτατορίας, αυτής των χρηματιστηριακών αγορών και της τρόικας (ΕΕ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΔΝΤ) που επέβαλλαν στον Ελληνικό λαό τα μέτρα λιτότητας καθώς και μια μη εκλεγμένη κυβέρνηση.

Οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, και συγκεκριμένα η Γαλλική κυβέρνηση, είναι συμμέτοχες σε αυτή τη δικτατορία και εφαρμόζουν και σε άλλες χώρες πολιτικές που ακολουθούν την ίδια κατεύθυνση. Η Ελλάδα δεν είναι γι’ αυτούς παρά ένα εργαστήριο πριν τη γενίκευση. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί ακόμα με το εγχείρημα της νέας Ευρωπαϊκής Συνθήκης, που υποχρεώνει την εισαγωγή του “χρυσού κανόνα” στα συντάγματά μας.

Εμείς επίσης, όπως και οι Έλληνες, αρνούμαστε να θυσιάσουμε το λαό στο βωμό του χρήματος.

Να ξαναπάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

Αφήστε τον PC σας, ελάτε στην κινητοποίηση!»

Μέχρι στιγμής, το μήνυμα έχει προωθηθεί από Ισπανούς, Ιταλούς, Πορτογάλους, Γάλλους και φυσικά Έλληνες.

Οι εκβιαστές χτυπάνε πάντα πολλές φορές...

2012-02-17T09:05:00.000+02:00

του Στέλιου Κούλογλου

Έτσι συμβαίνει πάντα στις υποθέσεις εκβιασμών: αν υποκύψεις μια φορά, οι εκβιαστές θα επιστρέψουν με νέες απαιτήσεις. Μερικά 24ωρα μετά το κάψιμο της Αθήνας και την ανοιχτή πολιτική και κοινωνική κρίση, εξελίξεις για τις οποίες είχαν βάλει το χεράκι τους επιβάλλοντας ένα απεχθές μνημόνιο Νο2, οι Μερκοζί ζητούν τώρα κάτι αυθεντικά αποικιοκρατικό: να δεσμευτεί και η επόμενη κυβέρνηση ότι θα ξεπληρώσει τα δανεικά, τόσο αποφασιστικά όσο και η σημερινή. Και να δεσμευθούν, από τώρα μάλιστα, και τα κόμματα που είναι κατά του μνημονίου!!

Είχαν προηγηθεί, μέσα σε τρεις μέρες, και άλλοι εκβιασμοί: υποτίθεται ότι το χθεσινό euro group δεν πραγματοποιήθηκε και όλη η συμφωνία για την νέα δανειακή σύμβαση και το κούρεμα ήταν στον αέρα, επειδή, όπως εξήγησε προχθές Τρίτη ο πολύς Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, η Ελλάδα «δεν εκπλήρωσε τις προϋποθέσεις», δεν είχε διευκρινίσει δηλαδή από που θα βρει τα 325 εκατ. που περίσσευαν για να κλείσει η τρύπα της νέας λιτότητας και επίσης δεν είχαν δεσμευθεί εγγράφως οι αρχηγοί των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση.

Η Αθήνα έσπευσε χθες να ικανοποιήσει και αυτές τις(έτσι το λένε τώρα) προϋποθέσεις.«ΟΙ αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων που μετέχουν στην Κυβέρνηση έστειλαν τις επιστολές, .. νομοθετήσαμε όλες τις δύσκολες διατάξεις για την αγορά εργασίας…το μεγάλο κονδύλι των 325 εκατομμυρίων ευρώ έχει οριστικοποιηθεί», δήλωσε σε κλίμα εθνικής υπερηφάνειας ο κ. Βενιζέλος αργά χθες το βράδυ,μετά το τέλος της τηλεδιάσκεψης που πραγματοποιήθηκε αντί για το euro group. Όλα αυτά έχουν πολύ μεγάλη σημασία, συμπλήρωσε « γιατί είναι μια αξιόπιστη απάντηση σε ολους εκείνους που στην Ευρώπη αμφισβητούν την ικανότητά μας κλπ κλπ».

Να όμως που οι «εταίροι» δεν έμειναν ευχαριστημένοι από την «αξιόπιστη απάντηση» του κ. Βενιζέλου και στη τηλεδιάσκεψη το έριξαν στο πολιτικό κουβεντολόι. Συζήτησαν για τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι δεν σχηματίζεται κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ακόμη και αν επανέλθει στην κυβερνητική πολυκατοικία ο ΛΑΟΣ, και αναρωτήθηκαν τι θα γίνει αν υπάρξει ακυβερνησία ή, ακόμη χειρότερα, αν η τύχη ενός επόμενου κυβερνητικού συνασπισμού εξαρτηθεί από κάποιο κόμμα που ψήφισε κατά του μνημονίου.

Τι ζητούν λοιπόν τώρα, προκειμένου να εγκριθεί την Δευτέρα η νέα δανειακή συμφωνία και το PSI; Να δεσμευθούν και τα κόμματα που είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ αλλά κατά του μνημονίου, ότι δεν θα αμφισβητήσουν την δανειακή σύμβαση και τις δεσμεύσεις που κουβαλάει μαζί του το PSI. O κ. Βενιζέλος δεν μπορούσε να είναι πιο σαφής. Αφού διευκρίνισε ότι  «ετέθη και το ζήτημα της στάσης των άλλων(πλην ΠΑΣΟΚ και ΝΔ-ΣΣ) κομμάτων και το ζήτημα γενικότερα του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, αλλά και του τρόπου λειτουργίας των κοινωνικών εταίρων », συνόψισε: «Και καλά αυτοί που ευθαρσώς λένε “χρεοκοπία ή επιστροφή στη δραχμή”. Αυτοί που λένε “Ευρώπη αλλά χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς υποχρεώσεις” δεν έχουν το επίπεδο ευθύνης που αρμόζει στις περιστάσεις. Αυτό είναι το μεγάλο θέμα από σήμερα έως και την οριστική απόφαση της ∆ευτέρας. »

Τώρα είναι τόσο αλαζόνες και εκτός πραγματικότητας για να σκέπτονται σοβαρά ότι θα υποκύψουν στο εκβιασμό ο Τσίπρας ή ο Κουβέλης, ότι θα υπογραφεί σύμφωνο ειρήνης  από τους κοινωνικούς εταίρους ή μήπως η κυρία Διαμαντοπούλου ήξερε κάτι όταν δήλωνε χθες ότι «οι εκλογές θα είναι έγκλημα; ». Μήπως δηλαδή επιδιώκουν στο τέλος, ζητώντας στην αρχή περισσότερα, να μην γίνουν εκλογές;

Η υπόθεση είναι εξοργιστική, αλλά θέλει ψυχραιμία, γιατί σε διεθνές επίπεδο, σημειώνονται εξελίξεις ευνοϊκές για την Ελλάδα. Πρώτον, το ελληνικό θέμα γίνεται πλέον θέμα των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Πέρα από τους λαούς της Ευρώπης, που αρχίζουν να διαμαρτύρονται για την κακομεταχείριση της Ελλάδας επειδή καταλαβαίνουν ότι έρχεται η σειρά τους, ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών Φρανσουά Ολάντ τα έριξε χθες χοντρά στην Α.Μέρκελ και την τρόικα,τους οποίους χαρακτήρισε «αρπακτικές ακρίδες ». Αν η Ελλάδα σκάσει στα χέρια του Σαρκοζί, δεν θα ξαναδεί το Μέγαρο των Ηλύσιων ούτε με κιάλια. Αν ο Γάλλος πρόεδρος δεν θέλει να αυτοκτονήσει, τότε οι Μερκοζί μπλοφάρουν και δεν σκέπτονται σοβαρά να αφήσουν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει, τουλάχιστον τώρα.

Δεύτερον και ίσου σημαντικό είναι και το γεγονός ότι οι ΗΠΑ αρχίζουν και χάνουν την υπομονή τους με την Γερμανία, επειδή φοβούνται ότι θα πληγούν από την συνεχιζόμενη κρίση της ευρωζώνης.  Σε ένα βαρυσήμαντο άρθρο στους χθεσινούς New York Times, που είχε τίτλο “Η Ευρώπη εναντίον του  κόσμου”, ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών Ε. Τρούμαν συνιστούσε οι ΗΠΑ να θέσουν όρουςπροκειμένου να συμμετέχουν μέσω του ΔΝΤ στην χρηματοδότηση πακέτων διάσωσης στην Ευρώπη. Και οι οροι αυτοί είναι αναπτυξιακοί.

Ανάμεσα στους όρους, πριν ο Ομπάμα βάλει το χέρι στη τσέπη, να κατεβάσει η ΕΚΤ τα επιτόκια και να χαλαρώσουν τους προϋπολογισμούς λιτότητας για τα επόμενα 2 χρόνια, οι χώρες της ευρωζώνης που δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρέους: «H Αυστρία,η Φιλανδία, η Γαλλία, η Σλοβενία και, προπάντων, η  Γερμανία». Ειδ άλλως λεφτά γιοκ. Να που μπορούν να εκβιάζουν και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.,

Στο ευρωκοινοβούλιο φωνάζουν ότι επιβάλλεται γερμανική δικτατορία στην Ελλάδα, ο γερμανικός τύπος μιλάει για λαιμητόμο και η Die Zeit, μια από τις σοβαρότερες γερμανικές εφημερίδες, κατακεραύνωνε χθες την γερμανική κυβέρνηση επειδή το κλίμα που δημιουργείται σε όλη την νότια Ευρώπη και όχι μόνο στην Ελλάδα, υπονομεύει και την Γερμανία και την Ευρώπη:«Η Ελλάδα χρειάζεται την αλληλεγγύη μας. Πρέπει να διαγράψουμε τα χρέη της και να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο ανάπτυξης, αντί να επιμένουμε σε ένα ατέλειωτο κύκλο βοήθειας και μέτρων λιτότητας».

Εστω και την τελευταία στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να πει όχι στους εκβιασμούς και να ζητήσει να εφαρμοστεί η απόφαση της Συνόδου Κορυφής του Ιουλίου, που προέβλεπε ένα σχέδιο Μάρσαλ. Αλλωστε, αυτή τη φορά δεν είναι στο χέρι της να δώσει για λύτρα, ούτε τον Κουβέλη, ούτε τον Τσίπρα.

www.tvxs.gr

Η πατρίς τούς ευγνωμονεί...

2012-02-16T20:50:00.000+02:00

του Κώστα Καίσαρη

ΑΦΕΡΙΜ. Oχι σε κανέναν αφέντη, όπως επί Τουρκοκρατίας. Αφερίµ στους 199 Ελληνες κι Ελληνίδες βουλευτές που έσωσαν µε την ψήφο τους την πατρίδα. Ευχαριστούµε από τα βάθη της ψυχής µας. Που οι τράπεζες είναι ακόµα ανοιχτές. Για να εισπράττουν τόκους και να κάνουν κατασχέσεις. Ευχαριστούµε που τα νοσοκοµεία είναι ακόµα ανοιχτά. Εστω κι αν δεν έχουν πετρέλαιο για τα καλοριφέρ, φάρµακα για τους καρκινοπαθείς και «υλικά» για εγχειρήσεις. Ευχαριστούµε που τα σχολεία είναι ακόµα ανοιχτά.

Εστω και χωρίς βιβλία, έστω µε φωτοτυπίες, αλλά µε συσσίτιο για να µη λιποθυµάνε και πέφτουνε κάτω από την πείνα οι µαθητές. Ευχαριστούµε που οι δεξαµενές στα βενζινάδικα είναι γεµάτες. Εστω κι αν οι Ελληνες πληρώνουν την πιο ακριβή βενζίνη στην Ευρώπη. Ευχαριστούµε που η Δηµοκρατία εξακολουθεί να υπάρχει στη χώρα στην οποία γεννήθηκε. Με τους κουκουλοφόρους να έχουν το ακαταδίωκτο για να καίνε και να σπάνε.

Οι νέοι κάτω των 25 ετών ευχαριστούν προσωπικά τον Λουκά Παπαδήµο για τη γενναία πρωτοβουλία του να µειωθεί ο µισθός τους κατά 32%. Για να συµβάλουν κι αυτοί στην ανταγωνιστικότητα και την αναγέννηση της πατρίδας. Ακόµα πιο πολύ ευχαριστεί τον πρωθυπουργό το ένα εκατοµµύριο των ανέργων. Με τον βασικό να πέφτει στα τέσσερα κατοστάρικα, είναι θέµα χρόνου πλέον µιας δεκαετίας το πολύ να περάσουν και πάλι στην παραγωγή και στην ενεργό δράση.

Και σε σχέση µε τους µισθούς των 300 ευρώ της Βουλγαρίας, να αισθάνονται αυτάρκεις και ασφαλείς. Οι άστεγοι (φωτό) οφείλουν να ευχαριστήσουν από την πλευρά τους την Εκκλησία. Για τα καθηµερινά συσσίτια που τους εξασφαλίζει και µέσω αυτών διατηρούνται στη ζωή. Επίσης οφείλουν να ευχαριστήσουν τους κατά τόπους δηµάρχους που όταν χιονίζει τους παραχωρούν καταλύµατα, προκειµένου να επιβιώσουν. Ενα µεγάλο ευχαριστώ επίσης δικαιούνται οι φιλάνθρωποι.

Οπως ο κ. Αλαφούζος του ΣΚΑΪ, που τρεις φορές τον ευχαρίστησε µέσω του σταθµού του που του έδωσε βήµα ο Μητροπολίτης Γλυφάδας. Για την πρωτοβουλία που είχε ως αποτέλεσµα να συγκεντρωθούν 17 τόνοι τρόφιµα. Ο ΣΚΑΪ µπορεί να είναι εκατό-µηδέν υπέρ του µνηµονίου, αλλά δεν αφήνει τους Ελληνες πολίτες πεταµένους στους πέντε δρόµους να πεθάνουν από ασιτία. Οι πρωτοβουλίες του σε ό,τι έχει να κάνει µε τη φιλανθρωπία δεν έχουν προηγούµενο.

Προς τι λοιπόν τα σκυµµένα κεφάλια; Προς τι τα κατσουφιασµένα πρόσωπα; Προς τι η γκρίνια και η µουρµούρα; Αφερίµ, επαναλαµβάνω, στους 199 βουλευτές που µε τις ψήφους τους έσωσαν την Κυριακή το βράδυ την Ελλάδα και τους Ελληνες. Το φάντασµα της χρεοκοπίας ανήκει οριστικά και αµετάκλητα στο παρελθόν. Ας είναι καλά οι πολυχρονεµένοι αρχηγοί των δύο µεγάλων κοµµάτων. Ο σούπερ πατριώτης Γιώργος Παπανδρέου και ο υπερέλληνας Αντώνης Σαµαράς, που επέβαλαν την κοµµατική πειθαρχία και έσωσαν το έθνος και τη χώρα από τον όλεθρο της πτώχευσης. Η πατρίς τούς ευγνωµονεί. Αξιοι.

Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΒΑΛΒΕΡΔΕ ΚΑΙ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

ΚΑΠΟΙΕΣ φορές τα πράγµατα στο ποδόσφαιρο είναι απλά. Πολύ απλά. Ανεξαρτήτως έδρας. Ανεξάρτητα από τις συνθήκες θερµοκρασίας (και πιέσεως). Αν έχει κρύο δηλαδή, αν έχει παγωνιά και πόσους βαθµούς Κελσίου κάτω από το µηδέν δείχνει το θερµόµετρο. Δέκα; Δεκαπέντε; Είκοσι; Καµιά σηµασία σε τελική ανάλυση. Εστω κι αν το µατς είχε ώρα έναρξης 1 µ.µ. λες κι επρόκειτο για λαϊκή µεσηµβρινή θεατρική παράσταση. Στο Ρούµπιν - Ολυµπιακός επαληθεύθηκε ο θεµελιώδης κανόνας του ποδοσφαίρου που λέει ότι η καλύτερη οµάδα κερδίζει τη χειρότερη.

Ακόµα και µε κεντρικό αµυντικό δίδυµο τους Μαρκάνο - Παπάζογλου από το 32' και µε δέκα παίκτες από το 72' ο Ολυµπιακός ήταν καλύτερος. Με µιάµιση ευκαιρία στα 90 λεπτά η Ρούµπιν θύµιζε Προοδευτική. Ο Ολυµπιακός ήταν αυτός που έχανε τα γκολ µε το τσουβάλι, µέχρι να κάνει το 1-0 ο Φουστέρ. Ο Ολυµπιακός θα ήταν ο αδικηµένος αν δεν έπιανε το πέναλτι ο Κάρολ και τελείωνε το µατς στην ισοπαλία. Ο Ολυµπιακός έτσι κι αλλιώς είτε τώρα µε το 1-0 είτε µε το ενδεχόµενο 1-1 θα ήταν η οµάδα που θα συνέχιζε στους «16».

Κι ο Ερνέστο Βαλβέρδε (φωτό) αυτός που είχε διαβάσει τις ειδικές συνθήκες του µατς έχοντας κάνει τις κατά τεκµήριο καλύτερες επιλογές, αφήνοντας έξω ντελικάτους ποδοσφαιριστές, όπως Ιµπαγάσα, Καζίµ, Αµπντούν, χρησιµοποιώντας αυτούς που θα πάταγαν καλύτερα στο γήπεδο, όπως ο Μακούν κι ο Φουστέρ. Και δικαιώθηκε 100%.

Ο Ολυµπιακός θα ήταν ο αδικηµένος αν δεν έπιανε το πέναλτι ο Κάρολ και τελείωνε το µατς στην ισοπαλία

Ποιο µνηµόνιο; Ο νταλκάς του Βορίδη

Ο κόσµος καίγεται και το νιµού χτενίζεται; Γιατί όχι. Κεντρικό πρόσωπο στις τηλεοπτικές εκποµπές και στα παράθυρα από τη Δευτέρα το βράδυ µετά την ψήφιση της εθνικής καταστροφής στη Βουλή ο Βορίδης. Ο πρώην ΕΠΕΝίτης µε το τσεκούρι στο χέρι, πρώην πλέον και σαν ΛΑΟΣ, αλλά όπως δήλωσε ο ίδιος νυν και αεί δεξιός. Και οι ερωτήσεις να πέφτουνε σαν το χαλάζι:

«Πότε µιλήσατε για τελευταία φορά µε τον κύριο Καρατζαφέρη;», «Θα παραδώσετε την έδρα σας;», «Οι προσωπικές σας σχέσεις µε τον κύριο Καρατζαφέρη ποιες είναι;», «Εχετε πρόταση να ενταχθείτε στη Νέα Δηµοκρατία;». Λες κι όλα αυτά ενδιαφέρουν έστω κι έναν Ελληνα. Οχι δύο. Εναν.

Ο κόσµος στην κυριολεξία από την Κυριακή το βράδυ να καίγεται και τα κανάλια να έχουνε πέσει στον νταλκά του Βορίδη. Ποιο µνηµόνιο και µαλακίες; Το µείζον πολιτικό θέµα είναι πλέον ο πολιτικά άστεγος Βορίδης. Ποιο θα είναι το πολιτικό µέλλον του; Ως ανέκαθεν δεξιός µήπως προσχωρήσει στη Χρυσή Αυγή, προσθέτω εγώ; Είναι κι αυτό ένα ενδεχόµενο. Για το καλό της πατρίδας και του έθνους να θυµηθεί τους αγώνες του και το ένδοξο παρελθόν του και να ενταχθεί στη Χρυσή Αυγή.

Μακούν και Τοροσίδης µαζί ήταν αυτοί που έστειλαν την µπάλα µε κεφαλιά στο δοκάρι
-Μιχάλης Τσώχος

ΕΡΩΤΗΣΗ
Τι σχέση έχει ο Ντέµης µε τον Φουρναρίδη;

www.sentragoal.gr

Κρίση και στύση...

2012-02-16T18:29:00.000+02:00

του κοριτσιού του διπλανού portal

Παίδες, για πολλά μπορώ να κατηγορήσω τον αφεντικό μου δόκτορα Βυζόγκωνα: Κλέβει την εφορία, είναι τούβλο επιστημονικά και από πάνω παραμυθιάζει τις πελάτισσες (τόσο ασύστολα που εγώ τον φωνάζω χαϊδευτικά Άντερσεν για να καταλάβετε. Ευτυχώς είναι εντελώς βόδια και ο ίδιος προσωπικώς και η εκλεκτή πελατεία του και δεν το πιάνουν το υπονοούμενο). Σε ένα τομέα όμως πρέπει να παραδεχτώ πως είναι αχτύπητος: κατεβάζει συνεχώς η κούτρα του ιδέες. Είναι κάτι σα μηχανή που κόβει μονέδα. Εκεί που κάθεται κι εσύ νομίζεις πως παρακολουθεί το μεσημεριανό δελτίο φρικιαστικών ειδήσεων, ξαφνικά σου λέει:

-Τι θα έλεγες αν κάναμε μια συμβουλευτική για σεξουαλικά προβλήματα;

-Τι να κάναμε λέει; Απαντάω εγώ κουφαμένη

-Να δίνουμε σεξουαλικές συμβουλές παιδί μου, πώς να στο κάνω λιανά. Για να σπρώξουμε λίγο τη δουλειά μας.

-Και τι σχέση έχει η δουλειά μας με τις σεξουαλικά θέματα καλέ; Εμείς πλαστική χειρουργική κάνουμε. Άντε και κανα καθαρισμό προσώπου από ακμή.

-Και δεν συνδέεται το σεξ με τις αισθητικές επεμβάσεις μικρή κι ανόητη; Γιατί νομίζεις ήρθε χτες ο κύριος Χόντρογλου να ρωτήσει για τη λιπανορρόφηση της μπάκας του;

-Για να χωρέσει στο σπορ και καλά αμαξάκι του;

-Για να χωρέσει στο κρεβάτι της γκόμενας που έχει στο μάτι. Και η κυρία Χόντρογλου γιατί θέλει να βάλει βυζί;

-Για να μη βγάλει ο Χόντρογλου τα μάτια του με τη γκόμενα που έχει στα υπόψη;

-Άριστα 10. Συμπέρασμα;

-Το σεξ κινητήριος δύναμις της ανθρωπότητος γενικά και ημών ειδικά.

-Μέσα είσαι! Οπότε εξαπλωνόμεθα. Ειδικεύομεθα! Παρέχουμε στον πελάτη μια ολόψυχη και ολόσωμη φροντίδα. Δεν φροντίζουμε μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή. Χωρίς την παραμύθα πως θα τον ψήσουμε να βάλει βαθιά

-Κύριε Αναστάση σας προειδοποιώ: θα μας δέσουν. Χρειάζεται πτυχίο ψυχιάτρου ή ψυχολόγου.

-Εσύ παιδί μου τι είσαι; Τι είναι το Ψ του ΦΠΨ; Ψυχολογία! Αρα είσαι εξειδικευμένη.

-Μαααα… εγώ έχω μαύρα μεσάνυχτα από συμβουλευτική.

-Σιγά την εξειδίκευση. Πες ότι είμαι ένας φίλος σου κι έρχομαι και σου λέω τον νταλκά μου. Τι θα μου πεις;

-Εξαρτάται από το νταλκά. Για δειγμάτισε λίγο.

-Να έρχομαι ας πούμε και σου λέω ότι είμαι αγχωμένος γιατί η στύση μου δεν είναι στύση.

-Και θες να σου κάνω εγώ διάγνωση γιατί η στύση τα χει φτύσει;

-Ακριβώς! Τι θα μου πεις;

-Θα σου πω ότι για τη στύση φταίει η κρίση. Μην ξεχνάμε ότι έχουμε ένα αριστερό κοινωνικοπολιτικό προφίλ.

-Εσείς. Γιατί εγώ έχω μόνο ανφάς. Κοιτάζω την περίπτωση κατάματα και διαπιστώνω τι θέλει ν΄ ακούσει για να μου τ΄ ακουμπήσει ευκολότερα.

-Τι θέλει;

-Πρώτα απ΄ όλα θέλει να του πεις ότι είναι νέος και κοτσονάτος.

-Ωραία το χω! Άκου με: Κύριε Χόνδρογλου πρώτα απ΄όλα θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δεν είναι πρόβλημα ηλικίας. Είστε μόνον 70 ετών. Στο άνθος της μέσης ηλικίας- μήπως το παρατραβάω;

-Ε, αυτό με το άνθος… ξέρω εγώ…

-ΟΚ θα περάσω στην καρποφορία. Κύριε Χόνδρογλου είστε σαν ένα δέντρο που έχει δώσει πλούσιους καρπούς. Μην ανησυχείτε λοιπόν. Τα δέντρα αντέχουν. Απλώς χρειάζονται που και που ένα λιπασματάκι. Σ΄αυτή τη φάση είστε.

Ο Βυζόγκωνας έκανε μια μικρή υπόκλιση χαμογελώντας ως τ΄αυτιά.

-Μωρή σουπιά… από ποιόν έχεις πάρει;

-Ποιος είναι αυτός που μπορεί να πουλήσει γάντια σε κουλοχέρη;

-Κουλοχέρη είπες; Ο πατέρας σου.

-Ε, απ΄ αυτόν!

-Λοιπόν ετοιμάσου, αύριο σου στέλνω τον πρώτο πελάτη. Τον Χόνδρογλου που λέγαμε. Θα πάτε στο δωματιάκι δίπλα –έχει και γραφείο και καρέκλα και φυτό. Κομπλέ.

-Να φέρω κι ένα ραδιόφωνο να παίζουμε καμιά κλασσική μουσική, έτσι για να δώσουμε λίγο κύρος;

-Κλασική στον μπουζουκόβιο μωρη; Τότε είναι που θα του πέσει τελείως.

-Ε, δεν είπαμε και τρίτο πρόγραμμα. Κλασσική για αυτόν. Μια Αλεξίου, μία Γαλάνη.

-Μας έφτιαξες τώρα! Βάλτου καλέ του ανθρώπου μια Χρύσπα να του ρθει μια ανάταση.

-Χρύσπα it is! (ανεργία παίδες! Δείξτε κατανόηση. Επίσης να με ενημερώσει κάποιος ποια είναι αυτή η Χρύσπα διάολε!)

Πέρασα την υπόλοιπη μέρα ψάχνοντας στο διαδίκτυο όλα όσα (δεν) ήθελα να μάθω (αλλά είμαι αναγκασμένη) για τη στυτική δυσλειτουργία και τη θεραπεία της. Ένα έχω να σας πω παίδες: Αηδία σκέτη. Σου βάζουν κάτι μαρκούτσια στο πουλί και με μια αντλία το σηκώνεις όποτε θες λέει. Και υποτίθεται ότι κάνεις άνετα σεξ μ΄αυτό και νο πρόμπλεμ. Δεν μας εξήγησε κανείς όμως γιατί να θέλει κάποια να κάνει σεξ με ένα χοντρό ενισχυμένο με αντλία αντί να βρει ένα γραμμωμένο γκομενάκι αυτοανυψούμενο.

Τέλος πάντων, to make a long story short, ενημερώθηκα πλήρως. Όλοι οι ειδικοί της μπλογκόσφαιρας συμφωνούν ότι η κρίση έχει επιπτώσεις άμεσες στη στύση γιατί ο άντρας (ο σωστός) νιώθει πρόστυχος μόνο άμα νιώθει «νικητής», λέει. Και πόσο νικητής μπορεί να νιώθει άμα ο γερμανός κατακτητής θέλει να του καθίσει στο σβέρκο και να τον απολύσει από την ωραία του αργομισθία; Και λοιπά, να μη σας ζαλίζω τώρα. Καταλάβατε. Το ζουμί είναι πως εγώ έπρεπε να πάρω τα 60 ευρώ της συμβουλευτικής και να φύγει ο πελάτης έτοιμος για την λιποαναρρόφηση και με ανασηκωμένο το ηθικό (τουλάχιστον!) Για την ανασήκωση των λοιπών αξεσουάρ βλέπουμε…

(To be continued)

ΥΓ. θέλω πάντως να ενημερώσω όσους περιμένετε να βρείτε την ανυψωτική λύση του προβλήματός σας μέσα από το επιστημονικό μου άρθρο, ότι τζάμπα περιμένετε. Άμα δεν τελειώσει η κρίση, δεν θα δείτε κι εσείς στύση. Γιατί να πω μπαρούφες σε σας παίδες μου αγαπημένοι; Σάμπως πάω για υπουργός;

www.protagon.gr

Ιδρυση αντιμνημονιακών κομμάτων...

2012-02-16T16:16:00.000+02:00

του Γιώργου Δελαστίκ

Η καρατόμηση 43 συν 9 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για χάρη του νέου Μνημονίου δεν στάθηκε ικανή να κορέσει τη δίψα για «πολιτικό αίμα» Ελλήνων του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ούτε οι δηλώσεις νομιμοφροσύνης και υποταγής του Αντώνη Σαμαρά και του Γιώργου Παπανδρέου αποδείχθηκαν επαρκείς για να ικανοποιήσουν τη σαδιστική επιθυμία του Σόιμπλε να ταπεινώσει σε βαθμό πλήρους εξευτελισμού τους Ελληνες πολιτικούς ηγέτες που στηρίζουν το νέο Μνημόνιο. Το Βερολίνο συμπεριφέρεται σαν σε σκουλήκια στους εδώ πολιτικούς συμμάχους του. Το γεγονός ότι μέχρι στιγμής οι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αποδείχθηκαν ανίκανοι να διαπραγματευθούν και να κερδίσουν κάτι, αύξησε την αλαζονεία των Γερμανών. Δεν τους εξευμένισε. Τους οδήγησε να επιβάλλουν διαρκώς επαχθέστερους όρους, βέβαιοι όντες εκ των προτέρων ότι οι όροι αυτοί θα γίνουν αποδεκτοί. Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε δεν αισθάνονται ότι είναι εταίροι, σύμμαχοι ή φίλοι της Ελλάδας. Αισθάνονται ότι είναι νικητές που υπαγορεύουν όρους στους ηττημένους Ελληνες. Οι Γερμανοί, άλλωστε, λατρεύουν τη δύναμη και την επίδειξη ισχύος.

Ας μην υποκρινόμαστε, όμως, ότι αυτό μας εκπλήσσει. Ούτε αυτή η περιφρονητική συμπεριφορά προς αδύναμες χώρες είναι αποκλειστικά γερμανική. Κάθε άλλο. Αυτός είναι ο κανόνας στις διεθνείς σχέσεις. Δεν μας εντυπωσιάζει καθόλου αυτό.

Αυτό που δεν συνειδητοποιεί, όμως, επαρκώς το Βερολίνο είναι πως οι ασφυκτικές πιέσεις που ασκεί στους Ελληνες υποτελείς του βρίσκονται κοντά, ίσως πολύ κοντά στο σημείο θραύσης των πολιτικών συμμάχων των Γερμανών στην Ελλάδα.

Σε ό,τι αφορά στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, το κορυφαίο και καθοριστικό σημείο σήμερα, μέσα σε αυτό το πνεύμα κοινωνικής αναταραχής και καθολικής αντίθεσης του ελληνικού λαού προς το νέο Μνημόνιο, είναι το αν οι δεκάδες διαγραφέντες βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα σχηματίσουν αντιμνημονιακά κόμματα στον κεντροδεξιό και τον κεντροαριστερό χώρο.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, η αντίθεση μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί διαπερνά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Η διαγραφή των αντιμνημονιακών βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αφήνει αντικειμενικά πολιτικά ακάλυπτους τους ψηφοφόρους της ΝΔ και τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που είναι κατά του νέου Μνημονίου και οι οποίοι βεβαίως είναι η συντριπτική πλειοψηφία και στα δύο κυβερνητικά κόμματα.

Για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση δηλαδή υπάρχει ένα αβυσσαλέο πολιτικό κενό εκπροσώπησης μεγάλης μερίδας του ελληνικού πληθυσμού! Αν, λοιπόν, οι διαγραφέντες βουλευτές, μαζί φυσικά με άλλα στελέχη, συγκροτήσουν δύο διακριτούς κομματικούς αντιμνημονιακούς πόλους, έναν που να κινείται στον χώρο της ΝΔ και έναν στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, καθαρά αντιμνημονιακούς όμως, υπάρχει ήδη έτοιμο το πολιτικό υπόστρωμα της κοινωνίας για να τους υποδεχθεί.

Αν όντως συσπειρώσουν όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις των αντίστοιχων χώρων και δεν αποτελέσουν κάποιες παρέες πολιτευτών, η είσοδός τους στη Βουλή (ενδεχομένως και με εντυπωσιακά ποσοστά για νεοπαγή κόμματα σε περίπτωση που επιλέξουν και κατάλληλους ηγέτες) είναι εκ των προτέρων διασφαλισμένη - ακριβώς επειδή καλύπτουν εξόφθαλμο πολιτικό κενό.

Σε μια τέτοια περίπτωση καθίσταται σχεδόν αδύνατο για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που θα απομείνουν να συγκεντρώσουν από κοινού 100 έδρες και πάνω ώστε με τις 50 έδρες μπόνους της ΝΔ να αποκτήσουν κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Οι απίθανοι συνδυασμοί που θα επιχειρηθούν σε μια τέτοια περίπτωση για να προκύψει κυβερνητική πλειοψηφία, θα υπερβούν κατά πολύ τους χειρότερους εφιάλτες των Γερμανών πολιτικών, ενώ η επανάληψη των εκλογών μπορεί να βγάλει ακόμη χειρότερα για τα μνημονιακά κόμματα αποτελέσματα, καθώς θα έχει πια αποτυπωθεί και στις κάλπες και όχι μόνο στις δημοσκοπήσεις η πρωτοφανής αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Αν υπάρξουν φυσικά τέτοια αντιμνημονιακά κόμματα στους αντίστοιχους χώρους. Αν ευοδωθούν δηλαδή οι κινήσεις που ήδη γίνονται...

Κ. ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ
«Δεν ανέχομαι λοιδορίες Σόιμπλε»

ΕΣΠΑΣΕ τη σιωπή του στο θέμα των δεινών, προσβολών και ταπεινώσεων που υφίσταται η Ελλάδα από την ΕΕ και πρωτίστως από τη Γερμανία, προκειμένου να της χορηγηθεί από τους υποτιθέμενους εταίρους η συμφωνηθείσα οικονομική βοήθεια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας: «Δεν ανέχομαι να λοιδορείται η πατρίδα μου από τον κύριο Σόιμπλε», διακήρυξε ο Κάρολος Παπούλιας. Πρόκειται για μια δήλωση που δικαίως κυριάρχησε χθες σε όλα τα τηλεοπτικά δελτία, καθώς ήταν κυριολεκτικά η πρώτη φορά που ακούστηκε επίκριση της γερμανικής στάσης απέναντι στη χώρα μας από τα χείλη της ανώτατης πολιτειακής ή πολιτικής ηγεσίας, καθώς οι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ουδέποτε τόλμησαν κάτι ανάλογο.

ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

Δείτε που πάνε τα λεφτά που μας δανείζουν. Αναλυτικό γράφημα!

2012-02-16T13:23:00.000+02:00

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του στην «The Telegraph» ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και ευρωβουλευτής Ντάνιελ Τζον Χάναν αναφέρει: «Αναρωτιέστε γιατί η Ελλάδα είναι τόσο ανίκανη να ανακάμψει με τα χρήματα που της προσφέρονται; Μελετήστε το γράφημα...».

Έτσι όπως αναφέρει ο Ντάνιελ Τζον Χάναν, κάτι το οποίο είναι απόλυτα ακριβές θα συμπληρώναμε εμείς, από το κάθε ευρώ που χορηγείται ως αρωγή στην Ελλάδα, η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να δαπανήσει για να στηρίξει την ανάπτυξη μόλις 19 λεπτά, ενώ τα υπόλοιπα 81 λεπτά του ευρώ δαπανώνται για την αποπληρωμή των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας.

«Δαπανώνται για τη διάσωση των τραπεζιτών και των ομολογιούχων από τις συνέπειες των δικών τους ατυχών επενδύσεων», όπως αναφέρει ο ευρωβουλευτής. Συγκεκριμένα, από το κάθε ευρώ του πακέτου διάσωσης της Ελλάδας, 40 λεπτά του ευρώ καταλήγουν στα ταμεία των ξένων χρηματοπιστωτικών ομίλων που δάνεισαν την Ελλάδα, ενώ 23 λεπτά καταλήγουν στα ταμεία των ελληνικών τραπεζών, ασφαλιστικών ταμείων και οργανισμών που κατέχουν ελληνικά ομόλογα. «Τέλος, 18 λεπτά από το ευρώ που προορίζεται για τη διάσωση της Ελλάδας καταλήγουν στα ταμεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ)».Αξίζει να αναφέρουμε ότι κλείνοντας το σχόλιο του ο Χάναν αναφέρει ότι «γι' άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι οι φτωχοί σώζουν τους πλούσιους». Μάλλον μεγάλο δίκαιο έχει.

Π. Ήφαιστος – P. Ifestoswww.ifestosedu.gr – info@ifestosedu.gr

Η ΔΗΜΑΡ ως διψήφια: Ο Φ. Κουβέλης πρέπει ν’ αδράξει την ευκαιρία για να μπει στο παιχνίδι της εξουσίας

2012-02-16T10:53:00.000+02:00

του Μίμη Σουλιώτη

Τελικά είναι δύσκολο να αποφύγει κανείς τον Καβάφη. Μήτε ο κ. Καρατζαφέρης τον απέφυγε εξερχόμενος της συσκέψεως των πολιτικών αρχηγών, όταν απήγγειλε, έστω και ατελώς, «έναν στίχο» για το Μεγάλο (Ναι ή) Οχι• κι ας πρόκειται για καβαφικό τρίστιχο, κι ας παράλλαξε ελαφρώς το τελείωμά του. Αλλά μια και ο ίδιος το γύρισε εν συνεχεία στους Μπιτλς, κι εφόσον ο κ. Σαμαράς παραμένει φαν του Ελύτη, μένει να περιμένουμε τι θα μας απαγγείλει ο ΓΑΠ: Ουίτμαν πιθανώς ή Λονγκφέλοου, ή μάλλον το «Αν» του Κίπλινγκ.

Μα το εν λόγω καβαφικό ποίημα έχει κάποιες άγονες ασάφειες νοήματος γι' αυτό και «δεν είναι τέλειο», καταπώς θα το έλεγε ο Γ. Π. Σαββίδης - ενώ ο Ποιητής έχει γράψει ένα άλλο, αριστουργηματικό, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της Τρόικας (τα πλάγιαστοιχεία δικά μου), αφού προνοεί ακόμη και για τις σοβούσες περικοπές μισθών, συντάξεων και άλλων δημόσιων δαπανών:

«Οτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Aποικία / δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία, / και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός, / ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός / να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή. // Ομως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία / είναι που κάμνουνε μια ιστορία / μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί / αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ / δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι, / για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν, / κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν, / με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής. // Εχουνε και μια κλίσι στες θυσίες./ Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη• / η κατοχή σας είν' επισφαλής: / η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες. / Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή, / κι από την άλληνα την συναφή, / κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική• / είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει; / σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη. // Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε, / βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε• / πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς. //Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία, / κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς, / απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία, / να δούμε τι απομένει πια, μετά / τόση δεινότητα χειρουργική.- // Ισως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός. / Να μη βιαζόμεθα• είν' επικίνδυνον πράγμα η βία. / Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια. / Εχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία. / Ομως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια; / Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός. («Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X.»)

Η κύρια διαφορά της σημερινής συγκυρίας από εκείνην που παρουσιάζει ο Ποιητής έγκειται στο ότι τα τωρινά δεν είναι «πρόωρα μέτρα», παρά μάλλον στερνά μέτρα και ημίμετρα για το κιβούρι του ημιθανούς μικρομεσαίου, μισθωτού και συνταξιούχου. Καιρός όμως να περάσουμε στο κύριο θέμα, τη ΔΗΜΑΡ, που η ραγδαία άνοδος των ποσοστών της έχει αρχίσει να γίνεται έως και εκνευριστική: οργισμένοι πασόκοι, ήπιοι αντι-πασόκοι, ρεφορμιστές αριστεροί έως και απροσανατόλιστοι ή απολίτικοι αντι-τροϊκανοί προτίθενται να μπουν υπό την αιγίδα του κ. Κουβέλη, σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, και έτσι να αναβαπτισθούν ως συνεπείς αγωνιστές και προοδευτικοί. Ανάμεσα σ' αυτούς συγκαταλέγεται ασφαλώς και ο γράφων, ο οποίος σε όλη την μεταπολίτευση υποστήριζε την ανανεωτική Αριστερά - εκτός από τις δύο φορές που ψήφισε Σημίτη (και αν εκείνος ο «άχαρος» ξαναηγούνταν τώρα, πάλι Ναι θα του ξανάλεγε).

Οφείλει η ΔΗΜΑΡ και ο πρόεδρός της να το αντέξουν το μεγάλο ποσοστό διότι η Αριστερά ναι μεν θ' αλλοιωθεί από την εισέλευση - ή την πρόσκαιρη στάθμευση, έστω - των χιλιάδων νέων υποστηρικτών και ψηφοφόρων, και ναι μεν θα μοιάσει με κολυμπήθρα του Σιλωάμ και σαν ψιλο-ΠαΣόΚ του 1974, μα πρέπει ν' αδράξει την ευκαιρία για να μπει στο παιχνίδι της εξουσίας με τη φόρα που της προσδίδει η φορά των μνημονιακών πραγμάτων. Στη ΔΗΜΑΡ χρειάζεται να προστεθούν πολλές χιλιάδες ψήφοι• οι ενστάσεις για την πολιτική ποιότητα αυτών των επείσακτων ψήφων είναι μικροαστική παρωνυχίς που χρήζει μετεκλογικής επεξεργασίας από τα κομματικά επιτελεία.

Ο κ. Κουβέλης μοιάζει να τα καταφέρνει: ως ερασιτέχνης αλιεύς, έδειξε ότι ξέρει να περιμένει. Στρογγυλοποιός στις θέσεις και καθωσπρεπικός στις απαντήσεις του, δείχνει πάντως στις αιχμηρές στιγμές των συνεντεύξεών του στα ΜΜΕ ότι είναι ρεαλιστής πολιτικός που γνωρίζει να κρατηθεί στο χείλος της φλυαρίας. Μπορεί να μη διαθέτει την αψάδα του κυρίου Τσίπρα και να υστερεί στην προσέλκυση κάποιων έξαλλων νιάτων, αλλά ξεροψημένος και συνεπής αριστερός καθώς είναι κέκτηται την πολιτική εμπειρία για να οδηγήσει το κόμμα του στις εκλογές συμψηφίζοντας τα μεγαλύτερα δυνατά κέρδη (από το ΠαΣόκ) με τις μικρότερες (προς ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) απώλειες. Ολα προεξοφλούν ότι μόνον προεκλογική γκάφα ολκής θα μπορούσε να ανακόψει την φόρα της ΔΗΜΑΡ.

«Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός».

Ο Μίμης Σουλιώτης είναι ποιητής και διδάσκει λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Η μοίρα των δούλων...

2012-02-16T09:12:00.000+02:00

του Γεώργιου Π. Μαλούχου

Με όλο και περισσότερους στην Ευρώπη να βλέπουν πλέον καθαρά που οδηγεί η γερμανική πολιτική στο ελληνικό πρόβλημα και, στο βάθος, ποια μέρα ξημερώνει στην «κοινή Ευρώπη» που γερμανοποιείται ταχύτατα, το Βερολίνο έδειξε χθες γι' ακόμα μια φορά τα δόντια του. Μέχρι και ο Φρανσουά Ολάντ, μιλά τώρα για «εκκαθάριση σταλινικού τύπου στην Ελλάδα» - βέβαια, διεκδικεί την ψήφο των Γάλλων πολιτών και όχι των Γερμανών, που, αντιθέτως, την ίδια στιγμή, έχουν εκτινάξει τη δημοφιλία του αντιευρωπαικού διδύμου Μέρκελ – Σόιμπλε. Αλλωστε, ο πρώην υπουργός Οικονομικών του Βερολίνου Στάινμπουργκ έσπευσε αμέσως να του απαντήσει ότι είναι «αφελής» αν πιστεύει ότι η Ευρώπη μπορεί να κάνει πίσω από όσα έχουν ήδη επιβάλλει οι Γερμανοί και τα έχουν περάσει μέσα στα νέα σύμφωνα…

Όμως, τελικά, καλά μας κάνουν οι Γερμανοί. Πολύ καλά. Γιατί ενώ έξω, ανησυχούν πια φανερά για το μέλλον, εδώ, κάνουμε ακόμα ότι δεν βλέπουμε. Κι αυτή ακριβώς είναι η μοίρα των δούλων. Δεν σκέπτονται, δεν αντιδρούν, δεν αμφισβητούν, δεν τολμούν. Κάθονται στη γωνιά τους φοβισμένοι και υποταγμένοι και περιμένουν πότε θα έρθει το επόμενο χτύπημα. Και το χτύπημα πάντοτε έρχεται μέχρι που, κάποτε, είναι το τελευταίο. Το θανατηφόρο. Και εν προκειμένω, στην περίπτωση της Ελλάδας, ίσως το τελικό χτύπημα να είναι αυτό που ξεκίνησε χθες με την ξαφνική αναβολή του eurogroup, που, πίσω του δεν κρύβει τίποτε άλλο παρά την προσπάθεια να σπάσει και το τελευταίο απομεινάρι εθνικής και δημοκρατικής ελληνικής υπόστασης: η προσφυγή στις εκλογές.

Κι όλα αυτά, ενώ, πάλι μόλις χθες, ο Ολι Ρεν αναφέρθηκε στον τρόμο που κρύβει για την Ευρώπη, ακόμα και τώρα, μια ελληνική καταστροφή. Το ίδιο είπε χθες και ο καγκελάριος της Αυστρίας. Ομως, η ελληνική πολιτική ηγεσία, κάνει ότι δεν ακούει. Προτιμά τη σφαγή, με άλλοθι τα σουπερμάρκετ…

Στη διαδικασία ορμητικής κατάληψης της Ευρώπης και αφού διέλυσαν τα πάντα σε αυτή τη χώρα, οι Γερμανοί τώρα θέλουν πάση θυσία να αποφύγουν την προσφυγή στη λαική ετυμηγορία. Ξέρουν ότι εκεί, θα είναι πολύ δύσκολο να καταφέρουν όσα κατάφεραν με το πολιτικό σύστημα. Σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια, οι λαοί, δύσκολα εκβιάζονται. Αυτό, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα: το Βερολίνο τρέμει εξίσου τις γαλλικές εκλογές του Απριλίου, όπως τρέμει και το δημοψήφισμα για τις νέες ευρωπαικές συνθήκες που θα βρει μπροστά του, αργά ή γρήγορα, στην Ιρλανδία, ίσως και αλλού.

Όμως στην Ελλάδα, η πίεση είναι αφόρητη, καθώς η χώρα είναι μακράν η πιο ευάλωτη. Δεν περνάει πλέον μέρα που ο κ. Σόιμπλε, ο τόσο «τιμηθείς» για τη «σοφία» του από διαφόρους στη χώρα μας, να μην βρίσκει την ευκαιρία να μας υπενθυμίσει ότι η Ευρώπη πλέον έχει θωρακιστεί απέναντι στον κίνδυνο μιας ελληνικής καταστροφής. Και, ως ένα βαθμό, δεν έχει άδικο. Στα δύο χρόνια που πέρασαν, το Βερολίνο έκανε πολλά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Ετσι, η διαρκώς εκβιαζόμενη Ελλάδα, έχασε σταδιακά ένα από τα ισχυρότερα όπλα της. Την ίδια στιγμή, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών και η καγκελάριος της χώρας, έχουν επιδοθεί σε ένα φαιδρό παιγνίδι μεταξύ τους «σύγκρουσης», κάνουν τον «καλό και τον κακό». Και εδώ, στην Αθήνα, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που το παίρνουν στα σοβαρά…

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, είναι υπεύθυνο για τα μύρια όσα, που δικαίως του τα καταλογίζουν καθημερινά οι πολίτες. Εχει τρομακτικές ευθύνες για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Για το παμφάγο και διεφθαρμένο «σοβιετικής» νοοτροπίας κράτος που μισεί την ανάπτυξη και την επιχειρηματικότητα. Για την οθωμανικού τύπου «συναλλακτική» κομματική δημοκρατία. Τα έχουμε πει χιλιάδες φορές, όχι τώρα, τα δύο τελευταία χρόνια, αλλά από πολύ πιο πριν.

Όμως, όλα αυτά, δεν είναι τίποτα μπροστά στην τελική ευθύνη για το που οδηγεί σήμερα την Ελλάδα, τα δύο τελευταία χρόνια της κρίσης. Για το γεγονός ότι δεν υπερασπίστηκε ούτε σε μια στιγμή τη χώρα και το λαό της και άφησε να τη λειώσουν κάτω από το όντως τεράστιο πρόβλημα του χρέους. Η μέγιστη ιστορική του ευθύνη, είναι ότι δεν πάλεψε. Δεν έκανε το παραμικρό για να προασπιστεί αυτό τον τόπο. Απλώς, για να παραμείνει στη θέση του, επέλεξε να εκτελεί τυφλά εντολές. Βάφτισε «σοβαρότητα» την τυφλή υποταγή, βάφτισε «υπεύθυνη στάση» την έμπρακτη απώλεια κάθε εθνικής κυριαρχίας, νομιμοποίησε κάθε βίαιη και ριζική παρέμβαση κατά της ελευθερίας, της κυριαρχίας, της συνταγματικής τάξης. Και επιχείρησε να γελοιοποιήσει κάθε άλλη φωνή που το καλούσε να σταματήσει αυτό το κακό. Στέρησε τη χώρα από όλα τα πολιτικά και θεσμικά μέσα αντίδρασης και ανάσχεσης της κρίσης. Ηταν φυσικό: τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς από αυτό το σύστημα που μας έφτασε ως εδώ;…

Όμως, οι Γερμανοί, δεν είναι παιδάκια. Δεν θα του κάνουν τη χάρη. Πήραν ότι είχαν να πάρουν από αυτό το πολιτικό σύστημα και τώρα το διαλύουν.

Υπό άλλες συνθήκες, αν μαζί δηλαδή δεν διέλυαν και τη χώρα, ίσως, με αυτό τον τρόπο, θα προσέφεραν μια αληθινή υπηρεσία σε αυτό τον τόπο… Όμως, φυσικά, δεν είναι αυτός ο σκοπός τους. Κάθε άλλο μάλιστα. Δυστυχώς, η ελληνική δημόσια συζήτηση, φοβισμένη, επαρχιακή και στενόμυαλη όσο ποτέ, δεν προσπάθησε καν να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει πάνω στις στάχτες της Ελλάδας… Τώρα πια, που το Βερολίνο διαλύει το ίδιο το σύστημα, αυτό αρχίζει πια να ανησυχεί όσο δεν ανησύχησε ποτέ για την ισοπέδωση του τόπου. Τώρα πια, όπως, είναι αργά…

www.tovima.gr

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους

2012-02-15T19:56:00.000+02:00

του Νίκου Σαραντάκου
Ένα ακόμα σκίτσο του Μποστ θα παρουσιάσω σήμερα, ένα σκίτσο μάλλον σπάνιο πρέπει να πω. Σπάνιο επειδή είναι καρπός μιας ελάχιστα γνωστής συνεργασίας του Μέντη Μποσταντζόγλου: δημοσιεύτηκε το 1960 στην εφημερίδα Εμπρός, μια ιστορική εφημερίδα της Αθήνας (πρωτοεκδόθηκε το 1896) που εκείνη την περίοδο έβγαινε ως εβδομαδιαίο φύλλο, κάθε Σάββατο. Χωρίς να ισχυρίζομαι ότι έχω πλήρη εποπτεία της μποστικής βιβλιογραφίας, δεν έχω συναντήσει κάπου αναφορά στη συνεργασία του Μποστ με το Εμπρός, μόνο σε διαδικτυακές πηγές. Επιπλέον, στο άλμπουμ που εξέδωσε ο Μποστ τα Χριστούγεννα του 1960 (Το λέφκομά μου), με επιλογή από τα σκίτσα της χρονιάς, δεν συμπεριέλαβε κανένα από τα σκίτσα του Εμπρός, που άλλωστε ήταν πολύ λίγα αφού η τακτική συνεργασία του με την εφημερίδα κράτησε λίγο περισσοτερο από ένα μήνα. Ίσως η μη ανθολόγηση να είχε να κάνει με το κοπιράιτ.
Αλλά μακρηγόρησα με την εισαγωγή. Λοιπόν, το σκίτσο δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 2 Απριλίου 1960, εγκαινιάζοντας την τακτική (αλλά βραχύβια) συνεργασία του Μποστ με την εφημερίδα και έχει ως θέμα τα 115 εκατομμύρια μάρκα που είχε μόλις συμφωνήσει να καταβάλει η Γερμανία στην Ελλάδα ως αποζημιώσεις για τα θύματα της Κατοχής. (Ήταν ατομικές αποζημιώσεις, σε όσους Έλληνες υπέστησαν διώξεις «διά λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς ή αντιθέσεως προς την εθνικοσοσιαλιστική κοσμοθεωρία»). Το σκίτσο:

Ο Μποστ παρουσιάζει τον Φραντς Γιόζεφ Στράους, τον γνωστό δεξιό Βαυαρό πολιτικό και αρχηγό του κόμματος CSU, με μια σακούλα γεμάτη μάρκα, ενώ μπροστά στο Αψιλίας μέλαθρον (που θυμίζει την παράγκα του Καραγκιόζη) τον υποδέχονται, βλοσυροί, η μαμα-Ελλάς με το σπασμένο δόρυ της, και ο «ένας αλλά Πειναλέων» γιος της. «Δεή δεή χρημάτων» φωνάζει η μαμα-Ελλάς, που είναι ίσως υπαινιγμός για χρηματοδότηση της ΔΕΗ από γερμανικά δάνεια. Σημειώνω ότι ο Στράους ήταν υπουργός Άμυνας της τότε Δυτικής Γερμανίας και γι’ αυτό φέρνει εκείνος τις πολεμικές αποζημιώσεις (και όχι ο υπουργός Οικονομικών Λ. Έρχαρτ).
Ο μονόλογος του Στράους είναι εξαιρετικό δείγμα ειρωνείας και σαρκασμού, που ξύνει πληγές που πριν από 50 χρόνια θα πονούσαν πολύ περισσότερο. Ξεκίνησα να το διαβάζω γελώντας και στο τέλος σχεδόν δεν άντεχα, αλλά ίσως να είμαι υπερευαίσθητος. Ταυτόχρονα, απηχεί την εμμονή του Μποστ για μαθηματικές πράξεις και λογαριασμούς. Μεταφέρω τον διάλογο (για να γκουγκλίζεται) χωρίς ανορθογραφίες:
Λάβε κόρη μου των μάρκων, πιάσε εκατομμυρίων,
διά να δεις ότι των Τζέρμαν είναι πράγματι κυρίων.
Σφάζουν, καίγουν πολεμώντες και σφοδρώς λεηλατούσι
πλην γνωρίζουν να πλερώνουν και τον λόγον των κρατούσι.
Όστις πήγεν από σφαίραν δέκα μάρκα να λαμβάνει,
ανά δέκα των ομήρων και σφαγέντες παρτιζάνοι,
δεκαπέντε να λαμβάνουν και να κάνουνε των τύχων
όστις έγλυφον με ζήλον συνθημάτων εις των τοίχων.
Κι όσοι λόγω αντιποίνων τους εθάψαν εις την γην
είκοσι στους συγγενείς του γράφει εις την διαταγήν.
Δι’ εκείνοι οι οποίους εβοήθησαν τον Γλέζον
πέντε μάρκα να λαμβάνουν κι όσοι έκρυπτον Εγγλέζων,
κι όσοι έκρυπτον Εβραίων, συλληφθέντες δυστυχώς,
ένα μάρκον δικαιούνται. Δεν μας φθάνουν ατυχώς.
Οι ακούγοντες Λονδίνον και σταλείς εις φυλακήν
6 μάρκα θα τους δίδω, λόγω σύμπτωσιν κακήν.
Δι’ αυτήν την εργασίαν μου πληρώνουν τον μιστό μου
φθάνουν και διά Καλαβρύτων και διά κάτοικοι Διστόμου.
Ας αρχίσουν πλησιάζων πρώτων των παλικαρίων,
όσοι έκειντο εις Μέρλιν και εις τόπον Χαϊδαρίων,
και μετά τυφεκισθέντες ας προσέλθουν και γδαρείς
ώστε άπαντων να γίνουν ευδαιμόνων και χαρείς.

Στην οδό Μέρλιν βρίσκονταν στην Κατοχή τα κρατητήρια της Γκεστάπο. Αν υπάρχει κάποια άλλη απορία, ρωτάτε στα σχόλια.

Για να μη στραβολαιμιάζετε, μεταγράφω και το κείμενο της μπορντούρας. Στον τύπο της εποχής είχαν πράγματι δημοσιευτεί φήμες ότι η Γερμανία ενδιαφέρεται για βάσεις στην Ελλάδα. Όσο για τους τελευταίους στίχους, βρίσκω πως έχουν μιαν ιδιότυπη επικαιρότητα. Να σημειώσω ότι το “όστεις” είναι ο μποστικός πληθυντικός της αρχαίας αντωνυμίας “όστις” -οι κοινοί θνητοί λέγαν “οίτινες”.
Πάρε ταύτα να διανείμεις και προσέχων μην τα χάσεις
μέσα είναι περικλείων κι ο «αέρας» διά τας βάσεις
αν κι οι βάσεις διαδίδω ότι δεν μας ενδιαφέρουν
κι έτσι λέγων ησυχάζουν κι όλοι των Ελλήνων χαίρουν.
Κάνε διανομήν δικαίαν εις απάντων των παθών
ώστε φθάνοντες να είναι, να μην έχουμε λαθών
δώσε και των δοσιλόγων να χαρούν κι αυτοί ολίγον
και αν έχουν αποθάνει να τα λάβουν των συζύγων
και στα Τάγματ’ Ασφαλείας τους υπέροχους τσολιάδαι
που εσκόρπισαν των ρίγων σαν παρήλαυνον τετράδαι
πλήρεις σφρίγους, πλήρεις θάρρους κυνηγώντες των εχθρών
όστεις φώναζαν «πεινάω» κι όλον ήθελαν να τρων.
Πώς μου ήρθε να παρουσιάσω σήμερα το σκίτσο αυτό; Το σκέφτηκα τυχαία, επειδή χτες το βράδυ άκουσα, σε κάποιο δελτίο ειδήσεων, μια γνωστή παρουσιάστρια να αγανακτεί για τα καινούργια καψώνια γερμανικής εμπνεύσεως και να αναρωτιέται μήπως πρέπει και η Ελλάδα να αρχίσει να διεκδικεί, για αντιπερισπασμό, τις πολεμικές αποζημιώσεις. Θυμίζω πάντως πως για τις γερμανικές αποζημιώσεις έχουμε ξανασυζητήσει στο ιστολόγιο: εδώ υπάρχει απόσπασμα από το βιβλίο του Χάγκεν Φλάισερ (με αναφορά και στα 115 εκατ. μάρκα του 1960) και εδώ μια πιο πρόσφατη συζήτηση (τώρα προσέχω ότι το άρθρο μου εκείνο, κατά μεγάλη σύμπτωση, επαναλαμβάνει στο τέλος τον τίτλο του σκίτσου του Μποστ: οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους).

Μια διευκρίνιση: η τακτική συνεργασία του Μποστ με το Εμπρός κράτησε μεν μόνο ένα μήνα και κάτι, αλλά ο Μποστ είχε συνεργαστεί και εκτάκτως με την εφημερίδα, σε χιουμοριστικά σαλόνια όπου πολλοί γελοιογράφοι και ευθυμογράφοι προσκαλούνταν να γράψουν ή να σκιτσάρουν για ένα δεδομένο θέμα. Στα αφιερώματα αυτά την επιμέλεια την είχε, νεότατος τότε και δαιμόνιος (αλλά δεν φτάνει αυτό), ο Νίκος Μαστοράκης.

Σαν υστερόγραφο, μια και είπαμε για τα γερμανικής εμπνεύσεως καψώνια (και εννοώ βέβαια την αναβολή της συνεδρίασης του Γιούρογκρουπ και την προβολή νέων όρων) και χωρίς να θέλω να παραστήσω τον μεγάλο προφήτη, θυμίζω ότι προχτές είχα γράψει: Κλείνω λέγοντας πως δεν θα εκπλαγώ αν μεθαύριο δεν θα πάνε όλα σύμφωνα με το πρόγραμμα, αν προβληθεί κάποια επιπλέον απαίτηση, αν βρεθεί κάποια νέα δυσκολία κι έτσι έχουμε μια ακόμα αναβολή.

Σαν δεύτερο υστερόγραφο: κυκλοφορεί σήμερα το απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας• να το αγοράσουμε, θα πρότεινα.

Σε ξεσηκωμό καλεί τους Έλληνες ο Μ. Θεοδωράκης

2012-02-15T18:10:00.000+02:00

Υπάρχει μια διεθνής συνωμοσία με στόχο την ολοκλήρωση της καταστροφής της χώρας μου. Ξεκίνησαν από το 1975 με στόχο τον νεοελληνικό πολιτισμό, συνέχισαν με την διαστροφή της νεότερης ιστορίας μας και της εθνικής μας ταυτότητας και τώρα προσπαθούν να μας εξαφανίσουν και βιολογικά με την ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση.

Εάν ο ελληνικός λαός δεν ξεσηκωθεί σύσσωμος για να τους εμποδίσει, ο κίνδυνος για την εξαφάνιση της Ελλάδας είναι υπαρκτός. Εγώ την τοποθετώ μέσα στα δέκα επόμενα χρόνια. Από μας θα μείνει μόνο η μνήμη του πολιτισμού μας και των αγώνων μας για την ελευθερία.

Ως το 2009 δεν υπήρχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Οι μεγάλες πληγές της οικονομίας μας ήταν οι υπερβολικές δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού και η διαφθορά μιας μερίδας του πολιτικού και του οικονομικο-δημοσιογραφικού χώρου. Όμως και για τις δύο πληγές ήταν συνυπεύθυνοι και οι ξένοι. Όπως λ.χ. οι Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι και Αμερικανοί, που κέρδιζαν δισεκατομμύρια ευρώ σε βάρος του εθνικού μας πλούτου από την ετήσια πώληση πολεμικού υλικού.

Αυτή η συνεχής αιμορραγία, μάς γονάτιζε και δεν μας επέτρεπε να προχωρήσουμε προς τα εμπρός, ενώ προσέφερε πλούτο στα ξένα έθνη. Το ίδιο συνέβαινε και με το πρόβλημα της διαφθοράς. Λ.χ. η Γερμανική Siemens είχε ειδικό κλάδο για την εξαγορά Ελλήνων παραγόντων, προκειμένου να τοποθετήσει τα προϊόντα της στην ελληνική αγορά. Επομένως ο ελληνικός λαός υπήρξε θύμα αυτού του ληστρικού ντουέτου, Ελλήνων και Γερμανών, που πλούτιζαν σε βάρος του.

Είναι φανερό ότι αυτές οι δύο μεγάλες πληγές θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν οι ηγεσίες των δύο φιλοαμερικανικών κομμάτων εξουσίας δεν είχαν διαβρωθεί από στοιχεία διεφθαρμένα, τα οποία για να καλύψουν τη διαρροή του πλούτου (που ήταν προϊόν της εργασίας του ελληνικού λαού) προς τα ταμεία των ξένων χωρών, κατέφευγαν στον υπέρμετρο δανεισμό, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να φτάσει στα 300 δισ. ευρώ, δηλαδή το 130% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος).

Με την κομπίνα αυτή οι ξένοι που προανέφερα κέρδιζαν διπλά. Πρώτον από την πώληση των όπλων και των προϊόντων τους. Και δεύτερον από τους τόκους των χρημάτων που δάνειζαν στις κυβερνήσεις και όχι στον λαό. Γιατί όπως είδαμε, ο λαός ήταν το κύριο θύμα και στις δύο περιπτώσεις. Ένα παράδειγμα και μόνο θα σας πείσει. Οι τόκοι του δανείου του ενός δισ. δολλαρίων που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα 1986 από μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα, έφτασαν στα 54 δισ. ευρώ και ξεπληρώθηκαν τελικά το … 2010!

Ο κ. Γιούνγκερ εδήλωσε προ ενός έτους ότι είχε διαπιστώσει τη μεγάλη αιμορραγία των Ελλήνων από τις υπερβολικές (και αναγκαστικές) δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού από Γερμανία και Γαλλία συγκεκριμένα. Και συμπέρανε ότι έτσι οι πωλητές μας οδηγούν σε βέβαιη καταστροφή. Όμως ομολογεί ότι δεν προέβη σε καμμιά ενέργεια, για να μη βλάψει τα συμφέροντα των φιλικών του χωρών!

Στα 2008 υπήρξε η μεγάλη οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Ήταν λοιπόν επόμενο να επηρεαστεί και η ελληνική οικονομία. Εν τούτοις το επίπεδο ζωής, αρκετά υψηλό, ώστε να έχουμε καταταγεί μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών του κόσμου, έμεινε βασικά το ίδιο. Υπήρξε όμως άνοδος του δημοσίου χρέους.

Όμως το δημόσιο χρέος δεν οδηγεί αναγκαστικά σε οικονομική κρίση. Τα χρέη μεγάλων χωρών όπως λ.χ. οι ΗΠΑ και η Γερμανία υπολογίζονται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Το πρόβλημα είναι εάν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή. Τότε μπορεί κανείς να δανείζεται από τις μεγάλες Τράπεζες με επιτόκιο έως 5%, έως ότου περάσει η κρίση.

Σ’ αυτή τη θέση ακριβώς βρισκόμασταν στα 2009, όταν έγινε η κυβερνητική αλλαγή τον Νοέμβριο και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου. Για να κατανοηθεί τι σκέπτεται σήμερα ο ελληνικός λαός για την καταστροφική πολιτική του, παραθέτω δύο νούμερα: Στις εκλογές του 2009 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε το 44% των ψήφων. Σήμερα τα γκάλοπ του δίνουν 6%.

Ο κ. Παπανδρέου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση (που όπως είπα αντανακλούσε την ευρωπαϊκή) με δάνεια από τις ξένες Τράπεζες και με το σύνηθες επιτόκιο δηλαδή κάτω από 5%. Εάν το έκανε αυτό, δεν θα υπήρχε για τη χώρα μας το παραμικρό πρόβλημα. Το αντίθετο μάλιστα θα συνέβαινε, γιατί βρισκόμασταν σε φάση οικονομικής ανάπτυξης κι έτσι ασφαλώς θα ανέβαινε το βιοτικό μας επίπεδο.

Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009, όταν συναντήθηκε κρυφά με τον Στρος Καν, με στόχο να οδηγηθεί η Ελλάδα κάτω από την ηγεμονία του ΔΝΤ. Η πληροφορία για τη συνάντηση αυτή δόθηκε στην δημοσιότητα από τον ίδιο τον πρώην Πρόεδρο του ΔΝΤ.

Για να φτάσουμε όμως έως εκεί, θα έπρεπε να παραμορφωθεί η πραγματική οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, ώστε να φοβηθούν οι ξένες Τράπεζες και να ανεβάσουν τα επιτόκια δανεισμού σε απαγορευτικούς αριθμούς. Αυτή η επαχθής επιχείρηση ξεκίνησε με την ψεύτική εκτίναξη του Δημοσίου Ελλείμματος από το 9,2% στο 15%. Για την κακουργηματική αυτή πράξη ο Εισαγγελέας κ. Πεπόνης παρέπεμψε προ 20 ημερών στην Δικαιοσύνη τους κυρίους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου (υπουργό των Οικονομικών).

Ακολούθησε η συστηματική εκστρατεία του κ. Παπανδρέου και του Υπουργού Οικονομικών στην Ευρώπη που διήρκεσε 5 μήνες, κατά την οποία προσπαθούσαν να πείσουν τους ξένους ότι η Ελλάδα είναι ένας Τιτανικός έτοιμος να βυθιστεί, ότι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι,τεμπέληδες και επομένως ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της χώρας.

Σε κάθε τους δήλωση ανέβαιναν τα επιτόκια, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε, οπότε η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα να πάρει τον χαρακτήρα της σωτηρίας μας, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε η αρχή του θανάτου μας.

Τον Μάιο του 2010 υπεγράφη από έναν και μόνο Υπουργό το περίφημο Μνημόνιο, δηλαδή η πλήρης υποταγή μας στους δανειστές μας. Το ελληνικό δίκαιο σ’ αυτές τις περιπτώσεις απαιτεί την ψήφιση μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας από τα τρία πέμπτα της Βουλής. Άρα στην ουσία το Μνημόνιο και η Τρόικα που σήμερα ουσιαστικά μας κυβερνούν λειτουργούν παράνομα όχι μόνο για το ελληνικό αλλά και για το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Από τότε έως τώρα, εάν τα σκαλιά που οδηγούν στο θάνατό μας είναι είκοσι, έχουμε ήδη διανύσει πάνω από τα μισά. Φανταστείτε ότι με το Μνημόνιο αυτό παραχωρούμε στους ξένους την Εθνική μας Αυτοτέλεια και την Δημόσια περιουσία μας. Δηλαδή Λιμάνια, Αεροδρόμια, Οδικά δίκτυα, Ηλεκτρισμό, Ύδρευση, Υπόγειο και υποθαλάσσιο πλούτο κλπ. κλπ. Κι ακόμα τα ιστορικά μας μνημεία όπως η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Επίδαυρος κλπ. αφού έχουμε παραιτηθεί από όλες τις σχετικές ενστάσεις.

Σταμάτησε η παραγωγή, ανέβηκε στο 18% η ανεργία, κλείσανε 80.000 καταστήματα, χιλιάδες βιοτεχνίες και εκατοντάδες βιομηχανίες. Συνολικά βάλανε λουκέτο 432.000 επιχειρήσεις. Δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα, που βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ σε μεσαιωνικό σκότος. Χιλιάδες πρώην ευκατάστατοι πολίτες ψάχνουν στα σκουπίδια και κοιμούνται στο πεζοδρόμιο.

Στο μεταξύ υποτίθεται ότι ζούμε χάρη στη μεγαλοψυχία των δανειστών μας, της Ευρώπης των Τραπεζών και του ΔΝΤ. Στην πραγματικότητα κάθε πακέτο με τα δεκάδες δισ. ευρώ με τα οποία χρεώνεται η Ελλάδα επιστρέφεται ολόκληρο από κει που έρχεται, ενώ εμείς φορτωνόμαστε νέους αβάσταχτους τόκους. Και επειδή υπάρχει η ανάγκη να διατηρηθεί το Κράτος, τα Νοσοκομεία και τα Σχολεία, η Τρόικα φορτώνει τα μεσαία και τα κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας με υπέρμετρους φόρους, που οδηγούν κατ’ ευθείαν στην πείνα. Γενικευμένη κατάσταση πείνας είχαμε στην αρχή της γερμανικής κατοχής το 1941 με 300.000 νεκρούς σε διάστημα έξι μηνών.Από τότε το φάσμα της πείνας ξανάρχεται στη συκοφαντημένη και δύστυχη χώρα μας.

Αν σκεφθεί κανείς ότι η γερμανική κατοχή μας στοίχισε ένα εκατομμύριο νεκρούς και την ολοσχερή καταστροφή της χώρας μας, πώς είναι δυνατόν να δεχτούμε εμείς οι Έλληνες τις απειλές της κ. Μέρκελ και την πρόθεση των Γερμανών να μας επιβάλουν ένα νέο γκαουλάιτερ… Τη φορά αυτή με γραβάτα…

Και για να αποδείξω πόσο πλούσια χώρα είναι η Ελλάδα και πόσο εργατικός και συνειδητοποιημένος Λαός είναι ο Έλληνας (συνείδηση του Χρέους προς την Ελευθερία και της αγάπης προς την πατρίδα) είναι η εποχή της Γερμανικής Κατοχής από το 1941 έως τον Οκτώβριο του 1944. Όταν τα SS και η πείνα σκότωσαν ένα εκατομμύριο πολίτες και η Βέρμαχτ κατέστρεφε συστηματικά την χώρα, έκλεβε την αγροτική παραγωγή και τον χρυσό από τις Τράπεζες, οι Έλληνες έσωσαν από την πείνα τον Λαό με τη δημιουργία του Κινήματος της Εθνικής Αλληλεγγύης και δημιούργησαν έναν παρτιζάνικο στρατό 100.000, που καθήλωσε στην χώρα μας 20 γερμανικές μεραρχίες.
Συγχρόνως όχι μόνο κατόρθωσαν οι Έλληνες χάρη στην εργατικότητά τους, να επιζήσουν αλλά υπήρξε και μεγάλη ανάπτυξη της νεοελληνικής τέχνης μέσα στις συνθήκες κατοχής, ιδιαίτερα στους τομείς της λογοτεχνίας και της μουσικής.

Η Ελλάδα επέλεξε την οδό της αυτοθυσίας για την ελευθερία και συγχρόνως της επιβίωσης.

Και τότε μας χτύπησαν αναίτια κι εμείς απαντήσαμε με Αλληλεγγύη και Αντίσταση και επιζήσαμε. Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και τώρα με τη βεβαιότητα ότι τελικός νικητής θα είναι ο ελληνικός λαός. Αυτό το μήνυμα στέλνω στην κ. Μέρκελ και στον κ. Σόϊμπλε δηλώνοντας ότι παραμένω πάντοτε φίλος του Γερμανικού Λαού και θαυμαστής της μεγάλης του συνεισφοράς στην Επιστήμη, τη Φιλοσοφία και την Τέχνη και ιδιαίτερα στη Μουσική! Και η καλύτερη ίσως απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι εμπιστεύθηκα το σύνολο του μουσικού μου έργου σε δύο Γερμανούς Εκδότες, τον Schott και τον Breitkopf, που είναι από τους μεγαλύτερους εκδότες του κόσμου και η συνεργασία μου μαζί τους είναι άκρως φιλική.

Μας απειλούν ότι θα μας εκδιώξουν από την Ευρώπη. Εάν η Ευρώπη δεν μας θέλει μια φορά, εμείς αυτή την Ευρώπη των Μέρκελ – Σαρκοζί δεν την θέλουμε δέκα φορές.

Σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, ετοιμάζομαι να πάρω μέρος κι εγώ μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, τον ήρωα που κατέβασε τη Σβάστικα από την Ακρόπολη δίνοντας έτσι το σινιάλο για το ξεκίνημα όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ. Οι δρόμοι και οι πλατείες μας θα πλημμυρίσουν από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που θα διαδηλώνουν την οργή τους κατά της κυβέρνησης και της Τρόικα.

Άκουσα χθες τον τραπεζίτη-Πρωθυπουργό στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό Λαό να λέει ότι«έχουμε φτάσει σχεδόν στο μηδέν». Ποιοι όμως μας έφτασαν μέσα σε δυο χρόνια στο ΜΗΔΕΝ; Οι ίδιοι, που αντί να βρίσκονται στη φυλακή, εκβιάζουν τους βουλευτές να υπογράψουν Νέο Μνημόνιο χειρότερο από το πρώτο, που θα εφαρμοστεί από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες μεθόδους που μας οδήγησαν στο ΜΗΔΕΝ. Γιατί; Γιατί αυτό επιτάσσει το ΔΝΤ και το Γιούρο Γκρουπ εκβιάζοντάς μας ότι εάν δεν υπακούσουμε, θα οδηγηθούμε στην χρεοκοπία…

Εδώ παίζεται το θέατρο του παραλόγου. Όλοι αυτοί οι κύκλοι που ουσιαστικά μας μισούν (ξένοι και Έλληνες) και που είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την δραματική κατάσταση στην οποία οδήγησαν τη χώρα, απειλούν, εκβιάζουν, με σκοπό να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, δηλαδή να μας πάνε κάτω από το ΜΗΔΕΝ, έως την οριστική μας εξαφάνιση.

Έχουμε επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες μέσα από τους αιώνες και είναι βέβαιο ότι αν μας οδηγήσουν με τη βία στο προτελευταίο σκαλοπάτι πριν από τον θάνατο, οι Έλληνες όχι μόνο θα επιζήσουν αλλά και θα αναγεννηθούν. Αυτή τη στιγμή έχω αφιερώσει όλες μου τις δυνάμεις στην προσπάθεια να ενωθεί δυναμικά ο ελληνικός λαός. Προσπαθώ να τον πείσω ότι η Τρόικα και το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος. Ότι υπάρχει άλλη λύση. Κι αυτή είναι να αλλάξουμε ριζικά την πορεία του έθνους μας και να στραφούμε προς την Ρωσία για οικονομική συνεργασία και για τη δημιουργία κοινοπραξιών που θα μας βοηθήσουν στην ανάδειξη του φυσικού πλούτου της χώρας με όρους που θα εξασφαλίζουν το εθνικό μας συμφέρον.

Όσο για την Ευρώπη προτείνω να πάψουμε να αγοράζουμε πολεμικό υλικό από την Γερμανία και την Γαλλία. Όπως θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ώστε η Γερμανία να εξοφλήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας οφείλει και που σήμερα μαζί με τους τόκους μπορεί να ανέρχονται στα 500 δισ. ευρώ.

Η μοναδική δύναμη που μπορεί να πραγματοποιήσει αυτές τις επαναστατικές αλλαγές είναι ο ελληνικός λαός ενωμένος σε ένα τεράστιο Μέτωπο Αντίστασης και Αλληλεγγύης, ώστε να εκδιωχθεί η Τρόικα (ΔΝΤ και Ευρωπαϊκές Τράπεζες) από την χώρα. Ενώ παράλληλα θα πρέπει να θεωρηθούν ως μη γενόμενες όλες οι παράνομες ενέργειές τους (δάνεια, χρέη, τόκοι, φόροι, αγορές του Δημόσιου πλούτου). Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν.

Στον σκοπό αυτό (της ενότητας του Λαού σε ένα Μέτωπο) είμαι ολοκληρωτικά δοσμένος και πιστεύω ότι τελικά θα δικαιωθώ. Πολέμησα με το όπλο στο χέρι ενάντια στην Χιτλερική κατοχή. Γνώρισα τα μπουντρούμια της Γκεστάπο. Καταδικάστηκα από τους Γερμανούς σε θάνατο και έζησα ως εκ θαύματος. Στα 1967 ίδρυσα το ΠΑΜ, την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της στρατιωτικής χούντας. Πάλεψα στην παρανομία. Πιάστηκα και φυλακίστηκα στο «σφαγείο» της χουντικής Ασφάλειας. Τελικά και πάλι επέζησα.

Σήμερα είμαι 87 ετών και είναι πολύ πιθανόν να μη ζήσω τη σωτηρία της αγαπημένης μου πατρίδας. Όμως θα πεθάνω με τη συνείδησή μου ήσυχη, γιατί εξακολουθώ να κάνω το Χρέος μου απέναντι στα ιδανικά της Ελευθερίας και του Δικαίου ως το τέλος.

Μίκης Θεοδωράκης

Αν υπήρχαν λιγότεροι σωτήρες...

2012-02-15T16:26:00.000+02:00

του Κώστα Βαξεβάνη

Ας υποθέσουμε πως υπήρχαν λιγότεροι σωτήρες. Αναφέρομαι σε αυτούς, οι οποίοι αφού διοίκησαν την χώρα με ψέματα φέρνοντάς την ως τον γκρεμό, σε μια περίεργη κρίση ηθικοπλαστικής μετάνοιας υποστηρίζουν δύο περίεργα πράγματα. Πως τώρα λένε αλήθεια και πως θα την σώσουν. Ας πούμε δηλαδή πως η Ελληνική Βουλή ψήφιζε όχι στη νέα δανειακή σύμβαση, το κούρεμα και το μνημόνιο.
Τι θα σήμαινε λοιπόν αυτό;

1. Πως δεν θα παίρναμε λεφτά για να πληρώσουμε τους τόκους των χρεών μας,το ομόλογο 14,4 δις που λήγει τον Μάρτιο και την επανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών. Το δάνειο δυστυχώς δεν χρησιμοποιείται για την κάλυψη αναγκών της χώρας, όπως πιστεύουν πολλοί.

2. Το υπάρχον χρέος μας, δεν θα κουρευόταν κατά 100 δις με το PSI , για να προστεθούν, όμως, ταυτόχρονα 130 δις ευρώ σε τόκους που το κάνουν και πάλι μη βιώσιμο.

3. Δεν θα εφαρμοζόταν όσα προβλέπει το Μνημόνιο 2 για μείωση μισθών και συντάξεων. Δηλαδή η χώρα δεν ήταν υποχρεωμένη να πέσει στον φαύλο κύκλο της ύφεσης (7% προβλέπεται με το νέο μνημόνιο, 5% πήγε με το παλιό παρότι προέβλεπαν 2,8%). Το σύνολο των μεγάλων οικονομολόγων (Κρούγκμαν,Στιγκλιτς κλπ) έχει τοποθετηθεί σαφώς πως το Μνημόνιο 2, όπως και το πρώτο, ρίχνει την χώρα στην ύφεση και στη συνέχεια στην κοινωνική αναταραχή και την κατάρρευση.

4. Το νέο χρέος δεν θα υπαγόταν στο Αγγλικό δίκαιο, πράγμα το οποίο σημαίνει πως δεν μπορεί να κουρευτεί ακόμη και σε περίπτωση χρεοκοπίας.

Τι θα γινόταν λοιπόν; Οι πιστωτές και αυτοί που καθορίζουν την οικονομική πολιτική της Ε.Ε. θα έπαιρναν ως απάντηση το «Όχι». Δηλαδή η Ελλάδα, δεν θα πλήρωνε στις 20 Μαρτίου τα 14,4 δις σε κατόχους ομολόγων. Θα κήρυττε δηλαδή στάση πληρωμών. Έτσι λέγεται η άρνηση πληρωμής των πιστωτών επειδή καταβάλλεις προσπάθεια να επιβιώσεις. Συνήθης τακτική στον βαρύ καπιταλισμό της τρόικας, ηθική (πρόκειται για επιβίωση λαού) και καθόλου άγνωστη ακόμη και στις σχέσεις προσώπων. Μου κάνει εντύπωση πώς αυτή η διαδικασία αποκαλείται ως χρεοκοπία με διάφορα επίθετα (άτακτη,επικίνδυνη,καταστροφική κλπ), ενώ η επιστημονική της ονομασία είναι απλώς «στάση πληρωμών». Να αγνοούν, άραγε, όσοι τη χρησιμοποιούν και κυρίως ο πρωθυπουργός, ότι δεν υπάρχει άτακτη χρεοκοπία; Ή μήπως το κάνει πονηρά για να κινητοποιήσει τα αντανακλαστικά φόβου που δημιουργούν οι δύο κακές λέξεις;
Πάμε παρακάτω. Η χώρα με την άρνησή της να πληρώσει τα χρέη, παραμένει στο ευρώ. Δεν υπάρχει καμιά διαδικασία εξόδου από το ευρώ,παρά μόνο αν το επιλέξουμε οι ίδιοι. Δεν υπάρχει νομική υπόσταση εκδίωξης από την ευρωζώνη (η Κατσέλη κατέθεσε στη Βουλή τα σχετικά έγγραφα.)

Η χώρα λειτουργεί κανονικά, αφού από το δεύτερο εξάμηνο του 2011 έχει πλεόνασμα. Πληρώνει μισθούς και συντάξεις. Επίσης προμηθεύεται είδη εισαγωγής. Οι θεωρίες περί αδυναμίας αγοράς πετρελαίου και τα επιχειρήματα «θα γίνουμε Αλβανία του Χότζα» είναι στα πλαίσια προπαγάνδας και μόνο. Οι εταιρείες εισαγωγής, λοιπόν, δίνουν ευρώ και παίρνουν προϊόντα. Αυτή η διαδικασία είναι πρόσκαιρη.

Η Ε.Ε. κλυδωνίζεται. Οι πιστωτές δεν πληρώνονται. Το ήδη προβληματικό ευρώ από την ίδια την φύση της ΕΕ, αντιμετωπίζει προβλήματα κατάρρευσης. Ένα ντόμινο καταστροφής απειλεί την Ευρώπη με πιθανότητες επέκτασης. Αυτά που λέγονται πως οι Ευρωπαίοι δεν έχουν πρόβλημα να μας διώξουν, όχι μόνο δεν στέκουν νομικά, αλλά δεν έχουν καμιά βαση αλήθειας. Απόδειξη είναι η μεγάλη τους πρεμούρα να μας «σώσουν» με την δανειακή.

Όλη αυτή η δύσκολη κατάσταση, θέτει ένα πλαίσιο πραγματικής διαπραγμάτευσης. Αναγκάζονται να πάνε σε ένα κούρεμα που κάνει βιώσιμο το χρέος ώστε να να μην πάμε σε στάση πληρωμών και ένα «Μνημόνιο» με κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας. Όχι υποτέλειας και καταστροφής της παραγωγικής βάσης της χώρας.

Παραθέτω εδώ τι έλεγε το χθεσινό TIME ότι θα προκαλέσει μια ελληνική στάση πληρωμών:
“Το χειρότερο σενάριο θα ήταν η στάση πληρωμών να οδηγήσει σε ένα ντόμινο κρίσης του Ευρωπαϊκού Τραπεζικού συστήματος, κάτι αντίστοιχο με την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008 στις ΗΠΑ που θα οδηγούσε σε πάγωμα της πίστωσης σε όλο τον κόσμο. Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, πρόεδρος του Οικονομικού Ινστιτούτου Levy και καθηγητής του Bard College, πιστεύει ότι αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε κάτι αντίστοιχο του σχεδίου Μάρσαλ που διέσωσε την κατεστραμμένη Ευρώπη μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο.”
Αρκετά πραγματικό και πειστικό στο να αλλάξουν στάση οι δανειστές. Για να φτάσουμε εκεί απαιτείται πολιτική ηγεσία στην χώρα η οποία να διαπραγματεύεται με πίστη ότι εκπροσωπεί τη χώρα και όχι τους πιστωτές ή το πολιτικό της μέλλον μέσα από τις καλές σχέσεις μαζί τους.

Εδώ θα μου επιτρέψετε να καταθέσω μια προσωπική εμπειρία. Τα τελευταία χρόνια κάνω μια έρευνα στα Ελληνικά και Γερμανικά αρχεία για την υπόθεση Μέρτεν. Τον ναζί εγκληματία πολέμου που συνελήφθη στην Αθήνα αλλά απελευθερώθηκε σκανδαλωδώς και ύποπτα από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή. Στα αρχεία λοιπόν υπάρχουν καταγεγραμμένες συνομιλίες του καγκελάριου Αντενάουερ με τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών Αβέρωφ. Ο Αβέρωφ βρίσκεται στη Βόννη για διαπραγματεύσεις που αφορούν στις αποζημιώσεις της Ελλάδας από τον πόλεμο. Ο Αντενάουερ αν και εκπροσωπεί την Γερμανία η οποία προκάλεσε δεινά στην Ελλάδα, επιπλήττει τον Αβέρωφ γιατί η ελληνική Δικαιοσύνη τόλμησε να συλλάβει τον ναζί Μαξ Μέρτεν. Ο Αβέρωφ απολογητικά του απαντά πως έγινε λάθος γιατί είχε δώσει εντολή να μην συλλαμβάνονται οι ναζί εγκληματίες που μπαίνουν στη χώρα.

Όταν επιστρέφει ο Αβέρωφ στην Ελλάδα, οι εφημερίδες έχουν οκτάστηλους τίτλους πως ο Αβέρωφ μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις με τη Γερμανία, κατάφερε να πάρει ανταλλάγματα για τη χώρα. Όπως ξέρετε πολύ καλά, η Ελλάδα δεν έχει πάρει ούτε πολεμικές αποζημιώσεις, ούτε το κατοχικό δάνειο που χρωστάει η Γερμανία.

Αυτά. Όχι τόσο για την ιστορία, αλλά για το τι σημαίνουν ή μπορεί να σημαίνουν οι “σκληρές” διαπραγματεύσεις σήμερα.

ΠΗΓΗ: το κουτι της Πανδώρας

Τύφλα να 'χει ο Γιώργος Θαλάσσης...

2012-02-15T13:11:00.000+02:00

του Κώστα Καίσαρη

ΑΝ µη τι άλλο, οι Ελληνες πρέπει να είναι υπερήφανοι για τους πολιτικούς ηγέτες τους. Ο Γιώργος Παπανδρέου, µιλώντας στην κοινοβουλευτική οµάδα του ΠΑΣΟΚ, ήταν συγκλονιστικός: «Με έβρισαν. Με λοιδόρησαν. Με είπαν προδότη και δοσίλογο». Τι περίµενε δηλαδή; Να του πούνε µπράβο επειδή έβαλε την Ελλάδα στο Δέλτα Νι Ταυ;

Το βράδυ της Κυριακής όµως στην Ολοµέλεια της Βουλής ήταν ακόµα καλύτερος: «Δεν φοβήθηκα ποτέ στη ζωή µου. Δεν φοβήθηκα όταν ήµουν 14 χρόνων και µου έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο για να αποκαλύψω την κρυψώνα του πατέρα µου». Ούτε ο Γιώργος Θαλάσσης το παιδί-φάντασµα δεν είχε τέτοια γενναιότητα. Ο «µικρός ήρωας» που τα έβαζε µε τους Γερµανούς επί Κατοχής και στο ρόλο του Σπίθα ο Βαγγέλης Βενιζέλος.

Ετσι κι ο Γιώργος, όταν ακόµα ήταν Γιωργάκης στα 14 του, δεν είχε φοβηθεί τη Χούντα των συνταγµαταρχών. Το έχουνε αυτό οι Ελληνες πολιτικοί. Αντί να µιλάνε για το παρόν, λένε για το παρελθόν. Οπως ο Παπούλιας, που έβαλε τα κλάµατα όταν τον γιουχάρανε κι είπε ότι στην Κατοχή ήταν αντάρτης. Λες κι ήταν ο µοναδικός. Σήµερα όµως τι είναι; Ο Πρόεδρος Δηµοκρατίας του γερµανικού προτεκτοράτου; Ο Σαµαράς αντίθετα κοιτάει µπροστά.

Σχεδόν πανηγυρίζοντας είπε στους βουλευτές του ότι µετά την υπογραφή της δανειακής σύµβασης και την ολοκλήρωση του PSI θα γίνουν αµέσως εκλογές. Κι αυτοί χειροκρόταγαν µετά µανίας. Οτι γινόµαστε κυβέρνηση δηλαδή, εγώ πρωθυπουργός κι εσείς υπουργοί. Για να διαχειριστούν όλοι µαζί τη φτώχεια, την ανέχεια και την πείνα.

Τόσο πολύ βιάζονται να κυβερνήσουνε τους ανέργους και τους εξαθλιωµένους. Και ποια είναι η πλάκα. Ο Σαµαράς διέγραψε την Ντόρα επειδή ψήφισε το πρώτο µνηµόνιο και τώρα διαγράφει αυτούς που ψηφίσανε «όχι» στο δεύτερο µνηµόνιο. Αυτό πάει να πει πολιτική συνέπεια. Αυτό πάει να πει να έχεις αρχές. Οσο για την Ντόρα, στη σχετική δήλωση που έκανε θύµισε τη Μάρθα Βούρτση στο «Αµάρτησα για το παιδί µου»: «Θα ψηφίσω «ναι» στο µνηµόνιο µε πόνο ψυχής».

Καταλαβαίνει δηλαδή τον λαουτζίκο, όπως τον αποκαλούσε η κ. Φυντανίδη, αλλά πρέπει να ψηφίσει «ναι» για το καλό της πατρίδας. Οπως για το καλό της πατρίδας ψήφισε «όχι» ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Κι αναγκάστηκε να διαγράψει από το ΛΑΟΣ Βορίδη και Αδωνι Γεωργιάδη, που τους έχει σαν παιδιά του. Για τέτοια δράµατα µιλάµε ότι προκάλεσε αυτό το καταραµένο το µνηµόνιο. Τέλος καλό, όλα καλά όµως. Οι Ελληνες βουλευτές επιτέλεσαν το πατριωτικό καθήκον τους στο ακέραιον.

Με χρυσά γράµµατα θα γραφτούν τα ονόµατά τους στην ιστορία. Θα τους δείχνουν όλους και µε τα πέντε δάχτυλα. Οπως χθες το πρωί τον Σηµίτη που µουντάρανε έξω από το σπίτι του στην Αναγνωστοπούλου στο Κολωνάκι. Κανείς βέβαια δεν είναι υπέρ των βιαιοτήτων, ωστόσο ακόµα είναι νωρίς σχετικά µε τις αντιδράσεις του κόσµου και το τι µέλλει γενέσθαι. Μήπως δηλαδή ο Τσαουσέσκου στη Ρουµανία κι ο Καντάφι στη Λιβύη περίµεναν ότι θα είχαν αυτό το τέλος;

Ο Γλέζος εκφράζει τον ανώνυµο Ελληνα αγωνιστή

Η εικόνα του Γλέζου (κυρίως) και του Θεοδωράκη την Κυριακή έξω από τη Βουλή ήταν συγκλονιστική. Ειδικά του Μανώλη Γλέζου. Για τρεις µέρες έκανε την εκφωνήτρια στο σταθµό του Πολυτεχνείου η Δαµανάκη κι ο ελληνικός λαός την πληρώνει µια ζωή. Οχι µόνο γίνανε βουλευτές και υπουργοί η γενιά του Πολυτεχνείου, αλλά ρηµάξανε τη χώρα.

Οσοι από δαύτους δηλαδή πέσανε µε τα µούτρα στην εξουσία. Ο Ανδρουλάκης µάλιστα είχε την τιµή να διακονεί την πληροφόρηση και τη Δηµοκρατία και σαν υπάλληλος του Κόκκαλη στον Φλας. Τι µπορεί να κάνει ο άνθρωπος για να βγάλει το ψωµί του. Ο Μανώλης Γλέζος εκφράζει τον ανώνυµο Ελληνα αγωνιστή. Αυτόν που δεν εξαγοράστηκε. Ούτε καν στα κόµµατα της Αριστεράς δεν έκανε καριέρα. Ούτε έγινε υπουργός στην κυβέρνηση Μητσοτάκη σαν τον Μίκη.

Στο ελάχιστο δεν εξαγόρασε τα χρόνια της φυλακής και της εξορίας του. Ούτε ζήτησε τίποτα. Αυτόν τον άνθρωπο βρίζει ο Βενιζέλος όταν λέει γι' αυτούς που θέλουν να γυρίσουν την Ελλάδα στη δραχµή. Στον Γλέζο που διαδηλώνει στα 90 του λέει ο Βενιζέλος ότι θέλει να χρεοκοπήσει την Ελλάδα. Ενώ αυτός µε τη δανειακή σύµβαση και το µνηµόνιο θέλει να τη σώσει.

Αυτή ήταν και είναι η διαφορά στη στάση ζωής. Είτε στην κανονική κατοχή του 41-44 είτε στην οικονοµική κατοχή από το 2010 µε την ένταξη στο µνηµόνιο και εντεύθεν. Ποιος συνεργάζεται δηλαδή µε τους Γερµανούς και ποιος κατεβάζει τις σηµαίες τους.

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης έχει αποδείξει πόσο µεγάλος πολιτικός ηγέτης είναι.
-Αδωνις Γεωργιάδης.

Ο αγώνας και οι απεργίες της ΠΟΣΠΕΡΤ έπιασαν τόπο

Η ΖΩΗ, ωστόσο, συνεχίζεται. Δεν σταµατάει. Μπορεί η Ελλάδα να τα φέρνει δύσκολα, αλλά θα τα καταφέρει. Αρκεί να υπάρχει διάθεση για δουλειά και αισιοδοξία. Μέσα σ' αυτόν τον ορυµαγδό λοιπόν υπάρχουν κι ευχάριστα νέα.

Οπως η απόφαση της ΕΡΤ να ανανεώσει τη συνεργασία της µε κάποιους από τους συµβασιούχους, που είχαν λήξει οι συµβάσεις τους κι η απουσία τους ήταν αισθητή. Οπως της Μπήλιως Τσουκαλά, που στην τελευταία εκποµπή της µάλιστα είχε συγκινηθεί κι είχε βάλει τα κλάµατα. Με πόνο ψυχής είχε αποχωριστεί τους τηλεθεατές της. Να λοιπόν που ήρθε η ώρα της δικαίωσης και της επιστροφής.

Ο αγώνας και οι απεργίες της ΠΟΣΠΕΡΤ έπιασαν τόπο. Η Μπήλιω Τσουκαλά είναι και πάλι εδώ. Ο πολιτισµός, τα τσιφτετέλια και οι µαγειρικές συνταγές επιστρέφουν στη δηµόσια τηλεόραση. Και µε σκόντο µάλιστα. Οταν η Ελλάδα ήταν ακόµα ισχυρή, πριν ΔΝΤ δηλαδή, η ετήσια αµοιβή της Μπήλιως ήταν ανάλογη µε την αξία της. Μόλις 176.400 ευρώ. Προκειµένου όµως να υπηρετήσει τη δηµόσια τηλεόραση δεν έχει κανένα πρόβληµα να δουλέψει και µε λιγότερα. Υπεράνω όλων είναι η τέχνη κι ο πολιτισµός.

ΕΡΩΤΗΣΗ
Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, ο Ανατολάκης που ψήφισε «όχι» ήθελε να καταστρέψει την Ελλάδα και να τη στείλει στη δραχµή, την οποία Ελλάδα έσωσε µε την ψήφο της η Αρια Αγάτσα;

ΠΗΓΗ: εφημερίδα SENTRAGOAL

Χρεοκοπημένες αλήθειες και τοκισμένα ψέματα

2012-02-15T11:08:00.000+02:00

του Κώστα Βαξεβάνη

Σκέφτομαι πολύ καιρό να γράψω αυτό το κομμάτι. Όχι μόνο από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, αλλά και γιατί εγώ ο ίδιος έπρεπε να απαντήσω στον εαυτό μου ποιό είναι το καλύτερο για τη χώρα και για μένα. Όπως όλοι ανησυχώ και φοβάμαι. Και όταν φοβάσαι είναι εύκολο να κάνεις τα χειρότερα. Δεν υπάρχει συνταγή για το φόβο πέρα από τη γνώση.

Ανάμεσα σε θεωρίες για δραχμές, δηνάρια, ριάλια, πτωχεύσεις και σωτηρίες, υπάρχει η γνώση που πρέπει να ακολουθήσεις. Γιατί για παράδειγμα η δραχμή είναι κακή; Όσοι σήμερα δαιμονοποιούν την επιστροφή στη δραχμή, απαντούν επισείοντας τα θηρία της Αποκάλυψης. «Δεν θα έχουμε να φάμε, να ζεσταθούμε, θα ζούμε στην απόλυτη

φτώχεια» κλπ. Δεν έχω διαβάσει πειστικό επιχείρημα γιατί όλα αυτά δεν θα συμβούν αν παραμείνουμε στο ευρώ. Ποιός το εγγυάται; Οι εταίροι δανειστές ή οι πολιτικοί μας οι οποίοι είναι αυτοί και όχι άλλοι που μας έφεραν ως εδώ.

Δεν είμαι ειδικός. Ό,τι διαβάσετε προκύπτει από συνεντεύξεις με ειδικούς, μια τεράστια βιβλιογραφία που την τελευταία χρονιά ήταν ένας εφιάλτης που κατέληξε φίλος, και την εμπειρία που μου δίνουν τα 25 χρόνια δημοσιογραφίας (αυτή μου η εμπειρία δεν αναλύει απαραίτητα την οικονομία αλλά με κάνει να αντιλαμβάνομαι και να εξηγώ τα συμφέροντα μέσα κυρίως από πληροφορίες).

Ότι γραφω είναι αυτό που θα έλεγα στα παιδια μου ότι συμβαίνει. Και το τι απαντάω στο ερώτημά τους τι πρέπει να γίνει

Ευρώ ή δραχμή;

Παρότι ο μεγαλύτερος δράκος για την ελληνική οικονομία, ήταν οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν και επί ευρώ και επί δραχμής, η δραχμή εμφανίζεται σήμερα ως κίνδυνος για την χώρα. Αν γυρίσουμε στην δραχμή, για κάποιο λόγο που δεν αναλύεται αλλά συνδέεται με την αρνητική έννοια της χρεοκοπίας, θα επιστρέψουμε στη δεκαετία του 50. Ετσι δημιουργείται ένα είδος φοβικών αντανακλαστικών απέναντι στη λύση της δραχμής. Ας δούμε όμως τι συμβαίνει:

-Το ευρώ είναι το ενιαίο νόμισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ε.Ε ενοποιήθηκε οικονομικά, αποκτώντας κοινό νόμισμα, αλλά δεν ενοποιήθηκε πολιτικά. Δηλαδή δεν αποτελεί μια πολιτική και οικονομική οντότητα στην οποία οι αποφάσεις παίρνονται με γνώμονα το ενιαίο συμφέρον. Δηλαδή δεν συμβαίνει ό,τι συμβαίνει για παράδειγμα στις

ΗΠΑ όπου κονδύλια από μια πλούσια Πολιτεία κατευθύνονται σε μια φτωχή για την αναγκαία ισορροπία. Οι οικονομικές αποφάσεις στην ΕΕ, παίρνονται ως αποτέλεσμα συμψηφισμών των ισχυρών ως σήμερα κρατών (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία).Έτσι μοιραία το ευρώ παρότι ενιαίο νόμισμα, δεν ανταποκρίνεται πρακτικά σε κάτι άλλο κοινό.

-Μετά την καθιέρωση του ευρώ, εξαιτίας της νομισματικής πολιτικής την ΕΕ, δόθηκε η δυνατότητα για φτηνότερη χρηματοδότηση για τα κράτη. Και την Ελλάδα βεβαίως. Η χρηματοδότηση επέτρεπε αγορά των γερμανικών και γαλλικών προϊόντων, άρα συνέφερε τις ισχυρές χώρες που εφάρμοζαν αυτή την πολιτική, αλλά δημιούργησε σοβαρά προβλήματα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις προτιμούσαν να δανείζονται από το να επεξεργάζονται πλάνα για την οικονομία. Η χώρα έπαψε να είναι ανταγωνιστική και αναπτύχθηκαν διάφορα παρασιτικά φαινόμενα. Γιατί να παράγει κάποιος όταν μπορεί να δανειστεί;

Παρότι σήμερα χρησιμοποιούνται διάφορα επιχειρήματα για την ανεύθυνη Ελλάδα που δεν έβαλε δημοσιονομική τάξη (κάποια βεβαίως ισχύουν), η περίοδος της μεγάλης διαφθοράς είναι η περίοδος ένταξης στο ευρώ. Το εύκολο δανεικό χρήμα δόθηκε για να γίνουν Ολυμπιακοί Αγώνες σε τιμές πολλαπλάσιες από τις πραγματικές, για να αγοραστούν προϊόντα SIEMENS (πάλι σε πολλαπλάσιες τιμές) ή γερμανικά υποβρύχια (και εδώ σε πολλαπλάσιες τιμές αφού οι Γερμανοί είχαν εκπαιδεύσει τους Έλληνες σε μίζες).

-Αν η κρίση στην Ελλάδα δεν οφείλεται στο ευρώ αλλά στην δημοσιονομική της απειθαρχία, γιατί πειθαρχημένες χώρες όπως η Ιρλανδία ή η Ισπανία αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα; Η κρίση είναι δομική, συστημική. Προέρχεται από την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της νομισματικής της πολιτικής, των τραπεζών της, και βρήκε πρωτίστως έκφραση στον αδύναμο κρίκο της Ελλάδας.

-Το δίλημμα για την έξοδο από το ευρώ δεν είναι ελληνικό. Το ευρώ απειλείται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμιά πολιτική ενοποίηση των κρατών, αλλά μια κοινή νομισματική πολιτική που απειλεί όμως τις χώρες του Νότου. Αργά ή γρήγορα, αφού δεν υπάρχει πραγματική ενοποίηση, το ευρώ θα καταρρεύσει. Υπάρχουν σήμερα αναλυτές όπως ο Johan Van Overtveldt («Το τέλος του Ευρώ» εκδόσεις Μεταίχμιο) οι οποίοι υποστηρίζουν πως πρώτη η Γερμανία είναι πιθανόν να επιλέξει να βγει από ευρώ. Άρα το επιχείρημα έξω ή μέσα στο ευρώ δεν καλείται να το απαντήσει η Ελλάδα. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα γίνει αν καταρρεύσει το ευρώ και η Ελλάδα στο όνομα του φόβου που χρησιμοποιήθηκε για την κατάρρευσή του, έχει υπογράψει δανειακές συμβάσεις.

-Τι σημαίνει επιστροφή στη δραχμή τώρα, θα το δούμε παρακάτω

Να χρεοκοπήσουμε;

Η χρεοκοπία εμφανίζεται από τις μνημονιακές δυνάμεις στην χώρα ως το μεγαλύτερο κακό. Ο αρνητικός όρος που έχει ο όρος χρεοκοπία για φυσικά πρόσωπα με ό,τι αυτός συνεπάγεται (φτώχεια, εξαθλίωση, παράδοση στον δανειστή ) χρησιμοποιείται για να φορτίσει την χρεοκοπία της χώρας. Ο επιστημονικός όρος είναι στάση πληρωμών (παύουμε να πληρώνουμε τους δανειστές) αλλά αποφεύγεται από πολιτικούς, δημοσιογράφους και βέβαια τραπεζίτες. Η χρεοκοπία κράτους είναι διαφορετικό πράγμα από αυτή μιας επιχείρησης ή ενός προσώπου.

-Το πρώτο επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε ήταν το ηθικό. Αν είναι ηθικό να μην πληρώσουμε τους δανειστές μας. Η στάση των πληρωμών, είναι μια διαδικασία που προβλέπεται μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα και είναι αποτέλεσμα όχι μόνο του πόσο κακά λειτούργησε ο δανειζόμενος, αλλά πώς έδρασε ο δανειστής. Οι δανειστές

λοιπόν (όπως και οι τράπεζες από τις οποίες δανειζόμαστε ως πρόσωπα) έχουν συνήθως πάρει τα λεφτά τους από τόκους και «ανταποδοτικές» ενέργειες. Αυτός είναι και ο λόγος που καμιά από τις ισχυρές χώρες- δανειστές, δεν έγινε ποτέ φτωχότερη από την κακή πορεία των δανειζόμενων. Δεν είναι θέμα ηθικής λοιπόν, αλλά λειτουργίας της Αγοράς την οποία τόσο αγαπάνε.

-Η Ελλάδα μπορούσε να κηρύξει στάση πληρωμών πριν από δύο χρόνια. Την εποχή εκείνη οι γερμανικές και γαλλικές Τράπεζες, είχαν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα 200 δις ευρώ. Αυτή η ελληνική κίνηση δεν απειλούσε μόνο τις Τράπεζες αλλά την ευστάθεια της ΕΕ και της Γαλλίας και Γερμανίας. Η απειλή μια τέτοιας κίνησης θα ανάγκαζε την Ε.Ε να κάνει τα πάντα για να μην χρεοκοπήσει η Ελλάδα. Ένα ισχυρό κούρεμα που θα έκανε βιώσιμο το χρέος. Δεν θα χρειαζόταν καν να υλοποιήσουμε την απειλή μας αν οι κινήσεις ήταν πειστικές.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου όχι μόνο δεν το έκανε αλλά ο ίδιος ο Γ Παπανδρέου, όπως αποκάλυψε ο Στρος Καν, τον είχε πλησιάσει για να μπει η χώρα στο ΔΝΤ. Είναι φανερό πως από τη στιγμή που γίνεται μια τέτοια κίνηση, η απέναντι πλευρά γνωρίζει πως δεν σκοπεύεις να κηρύξεις στάση πληρωμών.

Όταν στη συνέχεια ο Γ. Παπακωνσταντίνου πήγε για διαπραγματεύσεις στην τρόικα, είχε δηλώσει την προηγούμενη μέρα πως «δεν έχουμε δυνατότητα διαπραγμάτευσης».Ήταν ένα ψέμα ή μια λάθος εκτίμηση που μας αφαίρεσε κάθε δυνατότητα να κάνουμε το χρέος βιώσιμο.

-Η στάση πληρωμών ή πτώχευση, σημαίνει πως αρνούμαστε να πληρώσουμε τους δανειστές μας. Επιστρέφουμε στη δραχμή. Όσα χρωστάμε πρακτικά «κουρεύονται» μέσω του νέου νομίσματος. Οι καταθέσεις στις Τράπεζες μετατρέπονται στο νέο νόμισμα (δεν χάνονται όπως υποστηρίζουν κάποιοι) όπως και τα χρέη του καθενός.

-Με το νέο νόμισμα (έστω δραχμή) η χώρα αποκτά ανταγωνιστικότητα και διαμορφώνει δική της νομισματική πολιτική. Όχι με βάση τις ανάγκες της νομισματικής ένωσης που ευνοούν Γαλλία, Γερμανία. Με την έξοδο από την ευρωζώνη θα φτηνύνουν τα είδη πρώτης ανάγκης και θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα (αυτοκίνητα, τηλέφωνα κλπ). Οικονομολόγοι όπως ο Πωλ Κρούγκμαν, έχουν τοποθετηθεί σαφώς υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Διαφωνούν βέβαια διάφοροι παραθυράτοι έλληνες κινδυνολόγοι.

-Οι Τράπεζες για τις οποίες γίνεται μεγάλη κουβέντα θα αντέξουν αν υπάρξει η κατάλληλη προετοιμασία. Και αν αντιπροσωπεύουν αυτό το οποίο εμφανίζουν. Κάποιες θα τις φάει η «αγορά» και αυτό μάλλον είναι νόμος της αγοράς.

-Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι χρεοκοπία ή όχι, αλλά πότε θα γίνει. Αν η Ελλάδα υπογράψει το Μνημόνιο 2 (θα δούμε παρακάτω) η χρεοκοπία θα γίνει στο μέλλον μέσα από απίστευτα συγκρουσιακές συνθήκες στη χώρα. Επιπλέον το 35% του νέου χρέους θα διέπεται από το Αγγλικό Δίκαιο και όχι το Ελληνικό, πράγμα το οποίο σημαίνει πως δεν θα μπορεί η Ελλάδα να το αποφύγει.

-Η χρεοκοπία θα γίνει γιατί το Μνημόνιο 2, όπως και το Μνημόνιο 1,δημιουργούν ύφεση, συρρικνώνουν την οικονομία ,δεν κάνουν βιώσιμο το χρέος, άρα θα επέλθει. Αν μάλιστα η Ευρωζώνη διαλυθεί όπως πιστεύουν πια

πολλοί, η χώρα θα έχει φεσωθεί ένα νέο χρέος μη διαπραγματεύσιμο.

-Η στάση πληρωμών θα εγκαινιάσει μια δύσκολη περίοδο, όχι όμως δυσκολότερη από αυτή που θα ξεκινήσει αν πτωχεύσουμε στο μέλλον με άλλους όρους. Η χώρα θα γίνει ανταγωνιστική. Η Αργεντινή είναι ένα από τα διεθνή παραδείγματα που αποδεικνύουν πως η στάση πληρωμών, δεν είναι πτώχευση που περιγράφουν στα δελτία ειδήσεων.

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας;

Οι Γερμανοί και η τρόικα δεν είναι ούτε φίλοι μας ούτε εχθροί μας. Δεν θέλουν να μας σώσουν αλλά να πάρουν λεφτά. Αυτός είναι ο λόγος που βαφτίζουν τα μνημόνια «σωτηρία». Ένας καλός και ευγενικός υπάλληλος Τράπεζας, δεν κάνει την Τράπεζα καλή. Ούτε είναι ο ίδιος κακός επειδή αντιλαμβάνεται έτσι τα συμφέροντά της και τα υπερασπίζεται.

-Οι ξένοι δανείζουν λεφτά για να παίρνουν λεφτά, όπως οι Τράπεζες. Επί δύο χρόνια κατάφεραν να εμφανίσουν τον δανεισμό της Ελλάδας ως σωτηρία, πρώτα για να μην προχωρήσει η Ελλάδα σε άλλη λύση η οποία θα απειλούσε τους ίδιους. Οι γαλλογερμανικές Τράπεζες θα επικρατήσουν στο Νότο της Ευρώπης όταν θα έχουμε πέσει στον γκρεμό. Στις δανειακές συμβάσεις που υπογράφουν ο πρώτος όρος είναι πως η Ελλάδα οφείλει να πληρώνει τους τόκους της. Δίνουν λεφτά για να τα επιστρέφουμε με την πληρωμή τόκων. Και βέβαια δεν συμψηφίζονται με αξιώσεις της Ελλάδας (κατοχικό δάνειο, πολεμικές αποζημιώσεις).Ένας ακόμη από τους όρους του δανεισμού είναι η προτεραιότητα στην ενίσχυση των Τραπεζών. Γιατί άραγε;
-Οι Γερμανοί υποστηρίζουν τα συμφέροντά τους. Το θέμα είναι τι κάνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις; Ευθυγραμμίζονται με τους δανειστές, ενώ τα συμφέροντά μας είναι αντίθετα. Χρησιμοποιούν επίσης την επιχειρηματολογία τους. Υπογράφουν πράξεις δανεισμού που οδηγούν απλώς σε νέο χρέος.Η ΕΚΤ, ένας από τους δανειστές μας, έχει 50 δις σε ελληνικά ομόλογα τα οποία είχε αγοράσει στο 80% της αξίας τους. Η βοήθεια λοιπόν προς την Ελλάδα δεν προβλέπει η χώρα μας να τα πάρει στην αξία τους όταν λήξουν, αλλά να μετατραπούν σε ομόλογα του EFSF τα οποία θα αγοράσει η Ελλάδα αφού δανειστεί τώρα με επιτόκια.

Εδώ μπαίνει το ερώτημα, γιατί; Ενδεχομένως πολλοί απ αυτούς να συνδέονται με συμφέροντα. Η Ελλάδα σε λίγο δεν θα έχει να φάει, αλλά αυτοί γίνονται μάνατζερ της «πράσινης ενέργειας» της οποίας η τεχνολογία θα αγοραστεί από την Γερμανία. Μια μεγάλη μερίδα σχετίζεται με το real estate το οποίο θα αφήσει μεγάλα κέρδη τα επόμενα χρόνια. Και μια άλλη μερίδα, είτε σχετίζεται απευθείας με τραπεζικά συμφέροντα, είτε θεωρεί πως η λύση είναι η άποψη πως οι περικοπές θα δημιουργήσουν ανταγωνιστικότητα. Αυτοί που χειρίζονται σήμερα από την πρωθυπουργία της χώρας ως τους σχετιζόμενους οργανισμούς, είναι παιδιά των Τραπεζών και της αντίληψης της «εσωτερικής υποτίμησης». Ανάμεσά τους οι καιροσκόποι και οι αφελείς, νομίζουν πως έτσι θα δώσουν παράταση στο πολιτικό σύστημα που τους τρέφει.

Θα μας σώσει το Μνημόνιο 2;

Όσο και το Μνημόνιο 1. Η επιχειρηματολογία για την επιβολή του Μνημονίου 2, είναι η ίδια ακριβώς με αυτή του πρώτου. «Η χώρα θα καταρρεύσει, χρειάζεται δανεισμό για να λειτουργήσει, τους όρους τους επιβάλουν οι δανειστές, οι οποίοι παρά την επιβολή είναι σωτήρες». Τα δύο μνημόνια, ακόμη και αν αφαιρέσουμε οποιοδήποτε υποψία σκοπιμότητας συμφερόντων, και τα αναλύσουμε ως οικονομικά-πολιτικά γεγονότα, είναι τεχνητές λύσεις που δεν δίνουν λύση. Στηρίζονται σε αυτό που αποκαλείται «εσωτερική υποτίμηση». Δηλαδή η χώρα δεν κάνει στάση πληρωμών. Δεν γίνεται ανταγωνιστική με την υποτίμηση δικού της νομίσματος, αλλά με μείωση μισθών και δαπανών. Αυτό με το Μνημόνιο 1 δεν έγινε. Η μείωση των μισθών, των συντάξεων ,όπως και τα φορολογικά μέτρα έφεραν ύφεση. Η πραγματική αγορά συρρικνώθηκε. Καμιά παραγωγική διαδικασία δεν ενεργοποιήθηκε. Το χρέος μεγάλωσε. Το μεγάλο χρέος (για το οποίο οι μνημονικοί ήθελαν να ρίξουν στο πυρ το εξώτερο όσους το προέβλεπαν),απαιτεί με τη σειρά του πιο σκληρά μέτρα. Οι μισθοί πέφτουν αλλά η αξία των χρεών δεν προσαρμόζεται. Μειώνεται η κατανάλωση, υπάρχει στάση πληρωμών και αδυναμία εξυπηρέτησης δανείων, οι τράπεζες δεν δίνουν πιστώσεις ακριβώς επειδή είναι έτσι η κατάσταση. Η ανεργία αυξάνεται και τα χρήματα αντί να δημιουργούν προϋποθέσεις υγιούς οικονομίας, δίνονται σε επιδόματα ανεργίας. Το επόμενο στάδιο είναι οι κοινωνικές συγκρούσεις. Ξεκινάνε από την κατανοητή αύξηση της εγκληματικότητας και φτάνουν ως τις κοινωνικές διαμαρτυρίες των ανθρώπων που δεν μπορούν πια να επιβιώσουν. Το χρέος είναι δυσβάσταχτο. Επέρχεται η χρεοκοπία.

-Δεν πρόκειται για σενάριο αλλά για πραγματική ζωή τον καιρό του μνημονίου. Το πρώτο μισό έχει επιβεβαιωθεί. Αυτή που επέβαλαν το πρώτο μνημόνιο, αφού έφεραν την ύφεση, τώρα την χρησιμοποιούν ως επιχείρημα για να φέρουν το δεύτερο. Οι διαπραγματεύσεις στο τραπέζι του Μεγάρου Μαξίμου περί του 20% ή του 13ου μισθού που σώθηκε είναι τραγέλαφος.

-Είναι τραγικό πως ο ένας από τους δανειστές, το ΔΝΤ, είναι αυτός που έχει εκφράσει σχετικές επιφυλάξεις για τους όρους του Μνημονίου 2, γνωρίζοντας ίσως από τη διεθνή εμπειρία του την κατάληξη.

-Γιατί απέτυχε το μνημόνιο 1; Μα γι αυτά που προέβλεπε και όχι γιατί δεν εφαρμόστηκε. Είναι δεδομένο πως η ελληνική ιδιομορφία του κομματικού κράτους, είχε τη συμβολή της σε μέτρα που δεν πάρθηκαν για την δημοσιονομική εξυγίανση, αλλά αυτά δεν σχετίζονται με το μνημόνιο. Ενώ η τρόικα καθορίζει για παράδειγμα στο Μνημόνιο 2 με ακρίβεια εκατοστιαίας μονάδας τις περικοπές στους μισθούς, δεν κάνει καμιά πρόβλεψη ή καμιά επιβολή για την δίκαιη φορολόγηση. Δεν λένε στο Μνημόνιο έσοδα «τόσα» από φοροδιαφυγή ή από δίκαιη φορολόγηση. Λένε όμως για μισθούς. Επίσης οι δανειστές δεν επιβάλουν καμιά αναπτυξιακή πολιτική που πρέπει να συνοδεύει το Μνημόνιο και η οποία θα εγγυάται σταδιακά έξοδο από την κρίση. Η οικονομία των Μνημονίων, είναι εγγύηση συγκεκριμένων συμφερόντων.

-Το Μνημόνιο 2, με βάση την αποτυχία του Μνημονίου 1, έπρεπε να είναι ακριβώς η αναίρεση της πολιτικής του πρώτου Μνημονίου. Είναι η συνέχισή του. Η Ελλάδα δανείζεται για να πληρώσει τόκους, να δώσει στις Τράπεζες και να επιβιώσουν πολιτικά οι ντόπιοι οπαδοί αυτής της πολιτικής έως την κοινωνική έκρηξη. Επιπλέον δεσμεύεται στο δανεισμό με το αγγλικό δίκαιο. Δηλαδή σε περίπτωση μελλοντικής χρεοκοπίας ή ακόμη και κατάργησης του ευρώ, η Ελλάδα θα χρωστά το ισόποσο σε ευρώ.

-Δεν υπάρχει καμία προοπτική επιτυχίας του Μνημονίου. Ακόμη και οι προβλέψεις για τις λεγόμενες Ιδιωτικοποιήσεις, είναι ξεκάθαρο πως δεν έχουν καμία τύχη. Απλώς η Δημόσια περιουσία θα απαξιωθεί και θα παραδοθεί στο όνομα της σωτηρίας σε ξένους αγοραστές.

-Οι αγορές, εξαιτίας ακριβώς της ύφεσης που προκαλούν τα Μνημόνια, δεν πρόκειται να ανοίξουν. Θα παραμείνουν καχύποπτες. Ο παραγωγικός ιστός θα καταστραφεί εντελώς. Το «σωτήριο» Μνημόνιο 1, έχει αποδεκατίσει την βιομηχανική παραγωγή (11,4 % κάτω),έχει εξακοντίσει την ανεργία (20%) και έχει μειώσει τα Δημόσια Έσοδα (18%).Σε λίγο κανένας δεν θα μπορεί να εισφέρει το παραμικρό στο Δημόσιο.

-Η κατεστραμμένη παραγωγικά Ελλάδα, θα διώξει τα παιδιά της στο εξωτερικό ή θα τα καταστρέψει. Οι πιο ζωντανές και παραγωγικές δυνάμεις θα βουλιάξουν στην ύφεση, την κοινωνική ανασφάλεια, εχθρευόμενες ένα κράτος που είναι εναντίον του.

Οι Σωτήρες

Στο Μέγαρο Μαξίμου, ένας Τραπεζίτης πρωθυπουργός που είναι από αυτούς που επεξεργάστηκαν πανευρωπαϊκά αυτές τις καταστροφικές πολιτικές και μερικοί εκατομμυριούχοι πολιτικοί, προσπαθούν να πείσουν ότι νοιάζονται για το μέλλον της χώρας. Αν νοιάζονταν τόσο πολύ θα φορολογούσαν τους εαυτούς τους. Ή έστω θα μείωναν ως ένδειξη συμπαράστασης σε αυτό που περνάει ο κόσμος, τα βουλευτικά έσοδα.

Σε καμία από τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών, το κλίμα φόβου που δημιουργούν, δεν έχει επιχειρήματα. Γιατί θα κάνει ζημιά η δραχμή; Πώς αυτοί οι καλοί Σαμαρείτες του κοινωνικού μέλλοντος, που δημιούργησαν όλη την κατάσταση που ζούμε, ξαφνικά απόκτησαν θεία φώτιση για τη σωτηρία μας; Πώς οι κακοί πολιτικοί δεκαετιών (όλοι τους για κακή τους τύχη είναι) θα γίνουν οι καλοί συμβαλλόμενοι στις δανειακές συμφωνίες; Δεν απαντούν. Απλώς εκφοβίζουν.

Κάποιο κινούνται από δόλο. Κάποιοι άλλοι θεωρούν πως έτσι διαιωνίζουν την πολιτική τους επιβίωση, δίνοντας ανάσα σε ένα σύστημα που χωρίς αυτό θα πάψουν να υπάρχουν.

Ακόμη και αν υπήρχε μία πιθανότητα οι δανειακές συμβάσεις να είχαν μια απειροελάχιστη θετική έκβαση, αυτοί είναι που εγγυώνται πως δεν είναι έτσι. Δεν έχουν καμία. Μόνο άθροιση χρέους και στο τέλος χρεοκοπία με τις χειρότερες επιπτώσεις.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει βέβαια και το θέμα μιας Δημοκρατίας που ξεχνάει τον εαυτό της, αυτοκαταργείται για να εξυπηρετήσει όρους της Αγοράς, για το καλό μας πάντα. Περιμένω κάποιον από τους σωτήρες να μου δείξει ένα μέρος του κόσμου που η λειτουργία της αγοράς είχε θετικά αποτελέσματα για το κοινωνικό σύνολο.

Μέχρι τότε ας θυμούνται πως όσοι σήμερα δίνουν συνταγές για την κρίση είναι αυτοί που τη δημιούργησαν. Και στην Ελλάδα, αυτοί που κλαίνε για την δημοσιονομική κατάντια, είναι ακόμη αυτοί που την συντηρούν. Κρατάνε θέση υπαλλήλου ΟΣΕ στο Μεσολόγγι όπου δεν έχει τραίνο, αλλά περικόπτουν οριζόντια μισθούς από αυτούς που σε λίγο θα πεθάνουν από την πείνα.

ΥΓ Για να φτάσουμε στην κρίση, έπρεπε να χάσουμε την κρίση μας. Μήπως για να βγούμε πρέπει να την ξαναποκτήσουμε;

www.koutipandoras.gr

Ισπανικό χωριό γύρισε στην Πεσέτα...

2012-02-15T09:48:00.000+02:00

Επιστροφή στο εθνικό νόμισμα από babisflou

Είναι γεγονός, το Ευρώ καταρρέει αλλά δε θα μας πάρει στο γκρεμό μαζί του. Οι συναλλαγές θα γίνονται από εδώ και πέρα στην πεσέτα.

Ένα μικρο χωριουδάκι 80 μίλια δυτικά της Μαδρίτης αποφάσισε να κάνει κάτι ριζοσπαστικό ώστε να δοθεί ώθηση στην τοπική κοινωνία, γύρισαν στο εθνικό νόμισμα.

Ο λόγος για το Villamayor de Santiago, 2500 κατοίκων που μαστίζεται από την ανεργία καθώς το 1/3 από τους κατοίκους του είναι άνεργοι.

Σαν να μην έφτανε η ανεργία στο χωριουδάκι μετά την άφιξη του ευρώ το 2002, τα βασικά αγαθά έχουν μέχρι και 43%.

Για να χτυπήσουν την ακρίβεια 30 επιχειρήσεις της κοινότητας αποφάσισαν τον περασμένο μήνα να δέχονται πεσέτες

Οι οραματιστές του σχεδίου ελπίζουν το παράδειγμά τους να το ακολουθήσουν και άλλες πόλεις καθώς σύμφωνα με στοιχεία οι Ισπανοί πωλητές έχουν κρατήσει πεσέτες, αξίας 1,7 δισ. ευρώ!

Όπως αναφέρει στο ρεπορτάζ της η Βρετανική Daily Mail, η χώρα διαθέτει τόσο μεγάλο ποσό πεσέτες καθώς αντίθετα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η Κεντρική Τράπεζα της Ισπανίας εξακολουθεί να "αλλάζει" τις πεσέτες με ευρώ και ποτέ δεν υπήρξε προθεσμία για αλλαγή χρημάτων.

Την προηγούμενη εβδομάδα ο Ισπανός υπουργός Οικονομικών Λουίς Ντε Γκίντος παρουσίασε μία ολοκληρωμένη μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού κλάδου της χώρας.

Τις επόμενες ημέρες, η κυβέρνηση αναμένεται να εγκρίνει ένα εργασιακό σχέδιο που πιθανότατα θα αποτελέσει το κεντρικό σημείο του προγράμματος οικονομικής μεταρρύθμισης.

Το έλλειμμα στον κρατικό προϋπολογισμό μπορεί για φέτος να ξεπεράσει τον στόχο που έχει τεθεί για το 2012, δηλαδή αυτό να μην ξεπεράσει το 4,4% του ισπανικού ΑΕΠ.

Κυριακή Τεκτονίδου: «Δεν είσαι ο Γιώργος που αγαπούσα μια φορά...» Επιστολή-καταπέλτης από τη διαγραφείσα βουλευτή του ΠαΣοΚ στον κ. Παπανδρέου

2012-02-14T19:12:00.001+02:00

Για «μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ» που «έχει πάρει διαζευκτήριο, μια για πάντα από την κοινωνία», κάνει λόγο σε επιστολή-καταπέλτη για το Κίνημα, τον πρόεδρο του και τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν κατά την πρόσφατη ψηφοφορία για τη δανειακή συμφωνία, η διαγραφείσα βουλευτής Κυριακή Τεκτονίδου.

Μεταξύ άλλων η βουλευτής - η οποία απείχε της ψηφοφορίας την Κυριακή- υπογραμμίζει πως «αυτό που θα έπρεπε να απασχολεί όλους τους μεγαλοπαράγοντες του κόμματος σήμερα, δεν είναι η διαγραφή κάποιων από το ΠΑΣΟΚ, αλλά η διαγραφή του ιδίου του Κινήματος από την ατζέντα της κοινωνίας», ενώ αίσθηση προκαλεί η ειρωνική αναφορά της προς τον Γ. Παπανδρέου, ότι με την αποχή της τον βοήθησε να βρει «τις χαμένες του ηγετικές δεξιότητες».

«Λυπάμαι πολύ που παγίδευσα και παρέσυρα τον κόσμο που με πίστεψε να ψηφίσει ένα κόμμα, που σήμερα έχει υποστεί μετάλλαξη», αναφέρει σε άλλο σημείο της επιστολής της η Κυριακή Τεκτονίδου που υπογράφει ως τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και νυν βουλευτης των Πολιτών που την εμπιστεύτηκαν.

Το πλήρες κείμενο της επιστολής:

Σύντροφοί μου σας αποχαιρετώ...

Θέλω από καρδιάς να ευχαριστήσω όλους εσάς που με τα μηνύματά σας μου δώσατε δύναμη και κουράγιο στηρίζοντας την επιλογή μου.

Μένοντας πιστή στο καθήκον μου, εντολοδόχος δικός σας στη Βουλή μετέφερα τη δική σας άποψη.

Εξάλλου τι άλλο μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος με τη δική μου αφετηρία και τη δική μου διαδρομή;

Υπηρέτησα 28 χρόνια τον άνεργο. Πως θα μπορούσα λοιπόν να αγνοώ ή να προσποιούμαι πως δε γνωρίζω τα τεράστια προβλήματα της κοινωνίας φιμώνοντας τη συνείδησή μου;

Μένω στην ίδια γειτονιά που μεγάλωσα, τις τιμημένες δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης και δε νομιμοποιούμαι να μη γνωρίζω τα πραγματικά προβλήματα όλων όσων ανήκουν στα μη προνομιούχα στρώματα.

Δεν είμαι υβρίδιο κανενός κομματικού σωλήνα, δεν είχα ποτέ ως επάγγελμά μου το ΠΑΣΟΚ, δεν οφείλω σ' αυτό ούτε χρήματα ούτε αξιώματα. Δεν υπήρξα επαγγελματίας πολιτικός. Έχω θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα εργαζόμενη χρόνια, δεν ήρθα στα βουλευτικά έδρανα για να συμπληρώσω τα απαιτούμενα για τη συνταξιοδότησή μου ημερομίσθια.

Δεν έζησα από τις ιδέες μου, αλλά για τις ιδέες μου, που δεν τις παζάρεψα χυδαία σε κανένα τραπέζι διαπραγμάτευσης.

Θέλω, όπως λέει και ο Ελύτης, αν με χτυπούν να βγάζω ήχο καθαρό και να' χω να προτείνω μια ζωή που για να σταθεί να μη χρειάζεται υποσημειώσεις...

Με την εντιμότητα και την αξιοσύνη μου τίμησα το κόμμα μου, το βοήθησα μαζί με πολλούς άλλους αγνούς αγωνιστές σε χαλεπούς καιρούς να αποκαταστήσει τη σχέση του με την κοινωνία και να επαναδιαπραγματευτεί το όραμά του με αυτή. Ένα όραμα όμως που κατέληξε εφιάλτης.

Λυπάμαι πολύ που παγίδευσα και παρέσυρα τον κόσμο που με πίστεψε να ψηφίσει ένα κόμμα, που σήμερα έχει υποστεί μετάλλαξη.

Επέλεξα να απέχω από μια ψηφοφορία, γιατί μια Βουλή με κοντινή ημερομηνία λήξης δε νομιμοποιείται με διαδικασίες κατεπείγοντος να αποφασίζει για ένα τεράστιο θέμα που θα καθορίζει τη ζωή των Ελλήνων για πολλά χρόνια και ταυτόχρονα θέτει εν αμφιβόλω την Εθνική Κυριαρχία. Είναι ντροπή να μοιράζεται στους βουλευτές το κείμενο του κατάπτυστου μνημονίου ελάχιστο χρόνο πριν την ψήφισή του, αποτελεί ύβρι προς τη δημοκρατία η όλη διαδικασία.

Η κοινωνία βιάσθηκε και εκβιάστηκε, η λογική ακρωτηριάσθηκε, ο κόσμος δέχθηκε καταιγισμό πληροφοριών από τα ΜΜΕ που δημιουργούσαν σχεδόν συνθήκες προσομοίωσης με χρεωκοπία.

Έχοντας την εμπειρία του πρώτου μνημονίου και της αναποτελεσματικότητάς του είναι απορίας άξιο η εμμονή σε αποτυχημένες επιλογές, γιατί τα ίδια αίτια οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στα ίδια αποτελέσματα.

Πορευόμαστε χωρίς στρατηγικό σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης και ως εκ τούτου θα πάνε χαμένες οι θυσίες του λαού μας. Ένα νέο ραντεβού στα τυφλά...

Aκουσα από στέλεχος του ΠΑΣΟΚ να μιλάει για την αρχαία τραγωδία Αντιγόνη και να αναφέρεται στο χρέος της ευθύνης που αντιστοιχεί στον Κρέωνα και στο χρέος του καθήκοντος που αντιστοιχεί στην Αντιγόνη, καταλήγοντας πως στην ψήφιση του μνημονίου παραπέμπει το χρέος ευθύνης. Συμφωνώ με το συγκεκριμένο σκεπτικό, το οποίο έχει να κάνει με αυτούς που διαχειριζόμενοι πολλά χρόνια τη μοίρα του τόπου μας τον οδήγησαν στην καταστροφή, κατά συνέπεια όσον αφορά εμένα διατηρώ το προνόμιο να μπορώ να επιλέγω το χρέος του καθήκοντος δηλαδή το χρέος της Αντιγόνης.

Στην κυρία που με απαράδεκτο τρόπο πριν την ψηφοφορία μου είπε πως την αναγκάζω λόγω της αποχής μου να με πάρει στην πλάτη της, απαντώ πως είναι καιρός να το κάνει και αυτή. Τριάντα χρόνια εγώ και οι όμοιοί μου ανιδιοτελώς κουβαλήσαμε αυτήν και τους ομοίους της στη δική μας πλάτη και τους επιτρέπαμε εν λευκώ να διαχειρίζονται τη μοίρα μας, οδηγώντας μας στην απόλυτη καταστροφή. Το βάρος λοιπόν αυτό είναι καρμικής φύσεως και οφείλουν να το σηκώσουν αυτοί και μόνο αυτοί που το δημιούργησαν. Όλα τα άλλα είναι αστειότητες.

Μου προκαλεί θυμηδία το γεγονός της διαγραφής μου από το ΠΑΣΟΚ. Αναρωτιέται κανείς αν υφίσταται πραγματικά στην κοινωνία το Κίνημα.

Το ΠΑΣΟΚ επτώχευσε, οι μετοχές του έπεσαν κατακόρυφα στο Πολιτικό Χρηματιστήριο και η αγωνία των παραγόντων είναι ποιος θα είναι ο «Διευθύνων Σύμβουλός» του... Αυτό κι αν είναι πολιτικός αυτισμός!

Το ΠΑΣΟΚ ήταν η ψυχή των ανθρώπων που το πίστευαν, ήμασταν εμείς που το στηρίξαμε έργω και λόγω. Σήμερα πια είναι ένα άδειο πουκάμισο, ένα αδιέξοδο μονοπάτι.

Το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ έχει πάρει διαζευκτήριο, μια για πάντα από την κοινωνία.

Κατά συνέπεια αυτό που θα έπρεπε να απασχολεί όλους τους μεγαλοπαράγοντες του κόμματος σήμερα δεν είναι η διαγραφή κάποιων από το ΠΑΣΟΚ, αλλά η διαγραφή του ιδίου του Κινήματος από την ατζέντα της Κοινωνίας.

Εδώ το ΠΑΣΟΚ παίζει μια καντάδα στο παραθύρι του λαού που μένει θεόκλειστο και το μόνο που το απασχολεί είναι να αλλάξει τον «κανταδόρο», ενώ το τραγούδι του μένει το ίδιο, ανίκανο να αγγίξει την καρδιά της κοινωνίας.

Το γεγονός της διαγραφής μου θυμίζει τις εταιρείες που απολύουν τους πωλητές, αγνοώντας αυτάρεσκα πως το πρόβλημα είναι το ίδιο το προς «πώληση προϊόν», οι ίδιες οι προς «πώληση υπηρεσίες» που δεν απαντούν πια σε διαπιστωμένες ανάγκες της κοινωνίας!

Έχω επίσης να προσθέσω πως κανείς δε μπορεί να με διαγράψει από την καρδιά των ανθρώπων που με πίστεψαν, κανείς δε μπορεί να διαγράψει τη διαδρομή μου και τους κοινωνικούς μου αγώνες.

Όλα αυτά έχουν εγχαραχτεί στην κοινωνική μνήμη και δεν διαγράφονται με κομματικογραφειοκρατικές διαδικασίες.

Απλά η διαγραφή κλείνει και τυπικά ένα κεφάλαιο.

Από μια συμβατική μαρτυρική συμβίωση είναι καλύτερο το διαζύγιο.

Χαίρομαι ιδιαίτερα όμως που με την αποχή μου από την ψηφοφορία βοήθησα να βρει ο πρόεδρος τις χαμένες του ηγετικές δεξιότητες και μόνο γι αυτό άξιζε τον κόπο!

Φεύγοντας θέλω να χαρίσω στον πρόεδρο το λαϊκό άσμα: «μου χρωστάς δε σου χρωστάω, έχε γειά, σε χαιρετάω».

Επίσης του χαρίζω και το άλλο που λέει με νόημα: Δεν είσαι ο Γιώργος που αγαπούσα μια φορά...

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Κυριακή Τεκτονίδου

τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ

νυν βουλευτης των Πολιτών που την εμπιστεύτηκαν

199 Ευχαριστώ...

2012-02-14T18:06:00.000+02:00

του Παύλου Χαϊκάλη
Και ναι, χθες ξαφνικά, είδα φως μέσα μου. Κατάλαβα τα πάντα. Όχι, δεν ήταν το φως από τις εκρήξεις και τις φωτιές που έβαλαν τα «άκρα», μόνο όπως είπε και ο υπουργός που με προστατεύει εμένα, τον απλό πολίτη, και γι αυτό τον ευχαριστώ πολύ.
Ήταν το φως της συνειδητοποίησης για όλα τα τεκταινόμενα. Και τους ευχαριστώ όλους, και τους 199. Μ’ έσωσαν. Με γλύτωσαν από την καταστροφή. Όχι μόνο εμένα. Όλους τους Έλληνες. Όλη τη χώρα. Σας ευχαριστώ πολύ.
Σ’ ευχαριστώ πολύ Γιώργο Παπανδρέου, γιατί τώρα που ολοκλήρωσες το μεγάλο έργο που έκανες αφιλοκερδώς 2 χρόνια, κατάλαβα πόσο μπροστά θέλεις να μας πας. Και τα κατάφερες. Ήδη κοιτάζω με ψηλά το κεφάλι την Ευρώπη και αισθάνομαι υπερήφανος για την ηγεσία μου, που ακολουθεί πιστά τις ευρωπαϊκές επιταγές.
Σ’ ευχαριστώ πολύ Ευάγγελε Βενιζέλε. Υποκλίνομαι μπροστά στη διαπραγματευτική σου δεινότητα. Ναι, έχεις δίκιο. Κανείς δεν ζει με 400 ευρώ, ούτε με 800. Όταν, όμως, σε λίγα χρόνια θα κατανοήσουν όλοι σε τι ευτυχία θα ‘ναι η χώρα, θα δικαιωθείς. Μπορεί να μη ζουν πολλοί. Μπορεί να ‘χουν φύγει σε άλλες χώρες για να ζήσουν. Κρίμα, γιατί δεν θα μπορέσουν να σε δικαιώσουν όπως εγώ τώρα.
Πόση χαρά νοιώθω που, επιτέλους, θα καθορίζω εγώ τη σύμβαση εργασίας μόνος μου. Χωρίς άλλους πάνω απ’ το κεφάλι μου. Θέλω τόσα; Αυτά που μου δίνουν θα παίρνω. Και θα ‘χω ψηλά το κεφάλι ότι τα κατάφερα μόνος μου.
Πόσο σας ευχαριστώ που με απαλλάξατε από άχρηστους Οργανισμούς, όπως αυτούς της Εργατικής κατοικίας και Εστίας. Αμάν πια μ’ αυτή την εργατική τάξη. Όλο ζητούσε συνεχώς. Και από δουλειά τίποτα. Είχε δίκιο ο ΓΑΠ που έλεγε ότι είμαστε χώρα διαφθοράς και τεμπελιάς.
Σ’ ευχαριστώ και σένα Λουκά Παπαδήμο. Τι λόγος. Τι ανάστημα. Πόσο πειστικός ήσουν. Και όλοι σε υπάκουσαν. Πρέπει ν’ αγαπάς πολύ αυτή τη χώρα. Σ’ ευχαριστώ πολύ και κρίμα που θα ξαναφύγεις πάλι. Έπρεπε να κάτσεις εδώ μαζί μας. Ν’ απολαύσεις το οικοδόμημά σου. Δεν πειράζει. Σώσε κι άλλες χώρες. Το αξίζεις
Σ’ ευχαριστώ και σένα Αντώνη Σαμαρά. Γιατί πριν χρόνια, που ήμουν κοντά σου στην Πολιτική Άνοιξη, μ’ έμαθες τι σημαίνει συνέπεια και συνέχεια στο έργο σου. Πόσο σε χάρηκα γι’ αυτή σου τη συνέπεια. Αταλάντευτος. Δεν ξέφυγες γραμμή. Ό,τι υποστήριζες το έκανες πράξη. Πάντα πίστευα ότι είσαι άνθρωπος της ρήξης. Και πόσο σε χάρηκα σ’ αυτή τη ρήξη με τον ΓΑΠ. Μα, τα ανέτρεψες όλα. Σ’ ευχαριστώ γιατί τώρα που θα γίνεις πρωθυπουργός (αν βέβαια σε ψηφίσει ο κόσμος) θα αισθανθεί ότι ξέρει πού πηγαίνει αυτός ο λαός. Ότι δεν θα ‘χει κάποιον που θα αλλάζει στάση και πράξη ζωής.
Σ’ ευχαριστώ Αντώνη μου, γιατί έσωσες τον 13ο και 14ο μισθό. Μπορεί να χάσαμε τους άλλους 12, αλλά ο 13ος και 14ος ήταν θέμα τιμής για μας. Και ευτυχώς που δεν έκανες τίποτα στη Ρωσία που πήγες. Φοβήθηκα μήπως αν παθαίναμε κάτι, έπαιρνες βοήθεια από το χριστιανικό τόξο που κάποτε θαύμαζες και στήριζες ως σημείο λύσης. Μόνο οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί είναι φίλοι μας και μας πονάνε. Έχεις σπουδάσει εκεί και ξέρεις. Πόσο υπερήφανο μ’ έχεις κάνει που μ’ έχεις δικαιώσει όταν μιλούσα για σένα και έλεγα ότι είσαι ελπίδα γι αυτό τον τόπο. Ότι δεν κάνεις κολωτούμπες. Ότι έχεις όραμα για τον τόπο. Ότι είσαι ηγέτης. Σ’ ευχαριστώ που με δικαίωσες.
Να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τη κυρία Ντόρα Μπακογιάννη. Με τι πόνο ψυχής μας στήριξε όλους. Πόσο μας αγαπάει. Και πόσο την έχουμε αδικήσει. Έβαλε κι αυτή μια βοήθεια ώστε να γίνει η χώρα καλύτερη. Σ’ ευχαριστούμε δακτυλιδόστομη και αγγελοκαμωμένη. Ο Θεός να δίνει χρόνια στην οικογένειά σου.
Μακάρι να μπορούσα να ευχαριστήσω προσωπικά και τους 199. Σώσατε τη χώρα. ΜΑΣ ΣΩΣΑΤΕ. Από αύριο τα ράφια θα ‘ναι πάλι γεμάτα. Και θα παραμείνουν γεμάτα, γιατί κανείς δεν θα μπορεί να αγοράσει, αλλά δεν θα ‘χουμε χρεοκοπήσει όπως ήθελαν οι άλλοι 101. Τα βδελύγματα. Οι ανόητοι. Οι ανθέλληνες.
Να ευχαριστήσω προσωπικά το φίλο Γιάννη Βούρο, που αντιστάθηκε όταν οι άλλοι παραιτούνταν ή έλεγαν όχι και που έδωσε άλλη μια ευκαιρία στην κυβέρνηση να πετύχει το στόχο της. Μας έσωσες Γιάννη. Σ’ ευχαριστώ. Στα 2 χρόνια που μοιραζόμασταν το ίδιο καμαρίνι ό,τι μου είπες το έκανες. Τίμησες την ψήφο που σου έδωσα και σε πίστεψα. Κι αν αύριο περνάμε δύσκολα, χάρις σε σένα η ΑΕΚαρα μας θα χει γήπεδο. Είναι λίγο αυτό; ΟΧΙ. Είναι έργο ζωής. Σ’ ευχαριστώ.
Και καλά κάνατε οι αρχηγοί και διαγράψατε τους αντιρρησίες. Αυτό έλλειπε. Είχαν καμιά ιστορία κάποιοι απ’ αυτούς πίσω τους; Όχι, βέβαια. Εσείς είστε η Ιστορία μας. Το Μέλλον μας. Οι Ηγέτες μας. Κρατείστε όλοι μέσα σας αυτά τα πρόσωπα που μας πήγαν τόσο ψηλά. Που κράτησαν ψηλά το Ευρώ μας και όλα τα Χρηματιστήρια του κόσμου. Μπράβο σας. Και να στε σίγουροι ότι στις επόμενες εκλογές θα σας θυμηθούμε και θα σας το δείξουμε…

PSIτ .... Ξύπνα, του Πάνου Παναγιώτου

2012-02-14T16:11:00.000+02:00

Το PSI προβλήθηκε και προβάλλεται από την ελληνική κυβέρνηση ως η τελευταία ευκαιρία της Ελλάδας να αποφύγει μία καταστροφική πτώχευση. Ένα επίτευγμα που ήρθε ως αποτέλεσμα όλων όσων υπόμεινε ο λαός της τα τελευταία δύο χρόνια, ως δώρο των φίλων και εταίρων της Ευρωπαίων.

Η συμφωνία για το κούρεμα «μιλάει για περικοπή 100 δισεκατομμυρίων ευρώ» είπε στη Βουλή κορυφαίο μέλος της κυβέρνησης. Ένα χρέος το οποίο θα φύγει από τους ελληνικούς ώμους και θα κάνει καλύτερο το μέλλον όλων. Πώς μπορεί κανείς να μην είναι ευγνώμων γι' αυτό, να μην είναι έτοιμος να αποδεχτεί με ανακούφιση, γιατί όχι με χαρά το Μνημόνιο και τις παράπλευρες συμφωνίες που το συνοδεύουν; Σε τελική ανάλυση, αν χρωστάς 370 δις και σου «χαρίσουν» τα 100 δε μπορείς να διαμαρτύρεσαι κιόλας. Ιδιαίτερα όταν οι δανειστές έχουν ετοιμάσει για σένα ένα πρόγραμμα σκληρής λιτότητας όχι για να εξασφαλίσουν ότι θα έχεις πάντα τα χρήματα για να τους πληρώνεις τους τόκους και τα δάνεια που σου έδωσαν αλλά για το δικό σου καλό, γιατί σε σκέφτονται και θέλουν να αλλάξεις.

Το τμήμα του ελληνικού χρέους που συμμετέχει στο PSI, δηλαδή στην αναδιάρθρωση / κούρεμα, υποτίθεται πως θα αντιστοιχούσε σε 206 δις ευρώ. Αυτά, μέσω μίας πολύπλοκης διαδικασίας, θα κουρεύονταν κατά 50% και έτσι η χώρα θα απαλλασσόταν από χρέος 103 δις ευρώ. Όμως η συμμετοχή των ξένων κατόχων ελληνικών ομολόγων δεν ήταν η αναμενόμενη από την Τρόικα και την ελληνική κυβέρνηση (αλλά η προβλεπόμενη από τους αναλυτές) και έτσι δε φαίνεται να πλησίασε ούτε από απόσταση το πολυπόθητο 100%.

Η μόνη συμμετοχή που έφτασε πράγματι στο 100% ήταν αυτή των Ελλήνων κατόχων χρέους. Οι ελληνικές τράπεζες κατέχουν περίπου 55 δις ευρώ σε ελληνικά κρατικά ομόλογα ενώ η αντίστοιχη κατοχή των δημόσιων Ταμείων είναι, περίπου, 25 δις ευρώ. Το άθροισμα τους είναι 80 δις ευρώ. Προσθέτοντας σε αυτά τα ομόλογα των Ελλήνων μικροεπενδυτών, προσθέτοντας πιθανώς τα Pharma Bonds δηλαδή τα ομόλογα που δόθηκαν πρόσφατα για την αποπληρωμή υποχρεώσεων του κράτους σε προμηθευτές φαρμάκων κλπ αλλά και τα ομόλογα που κατέχουν κυπριακές τράπεζες, το τελικό νούμερο πλησιάζει τα 90 δις ευρώ.

Αυτά θα κουρευτούν κατά 50% στην ονομαστική τους αξία και απ' ότι φαίνεται με βάση όσα έχουν δημοσιευτεί και ανακοινωθεί επισήμως, κατά 70% στην καθαρή παρούσα αξίας τους. Δηλαδή η ελληνική (και μερικώς κυπριακή) συμμετοχή στην ελληνική αναδιάρθρωση θα είναι της τάξης των 63 δις ευρώ, με τις τράπεζες να συμμετέχουν με 38,5 δις ευρώ και τα ελληνικά ταμεία με 17,5 δις ευρώ.

Αφαιρώντας τα 63 δις από τα 100 που όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση ότι θα είναι το όφελος από το κούρεμα, καταλήγουμε πως η ξένη συμμετοχή σε αυτό θα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, 37 δις ευρώ. Καθώς μάλιστα η συμμετοχή δεν ήταν η αναμενόμενη το κούρεμα των ξένων ιδιωτών κατόχων ελληνικών ομολόγων λογικά θα είναι αρκετά μικρότερο, εξ ου και η ανάγκη για συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με 12 δις περίπου, τα οποία στην τελική ανάλυση δε θα είναι καν κούρεμα αλλά απλά αποτίμηση των ομολόγων που κατέχει η ΕΚΤ στην τιμή που τα αγόρασε. Έτσι το δώρο των ξένων είναι πιθανό να μην ξεπερνά τα 25 δις ευρώ.

Το θέμα γίνεται πιο ενδιαφέρον αν σκεφτεί κανείς πως προκειμένου να γίνει ηεπανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που θα προκύψει ως ανάγκη από τη συμμετοχή τους στο κούρεμα, οι Έλληνες πρέπει να επωμιστούν νέο χρέος 30 δις ευρώ. Δηλαδή προκειμένου η Ελλάδα να απαλλαχτεί από χρέος 38,5 δις ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες πρέπει να δανειστεί 30 δις ευρώ για να τις επανακεφαλαιοποιήσει. Συνολικό όφελος, 8,5 δις ευρώ (πιθανόν λιγότερο αν υπολογίσει κανείς τους τόκους).

Από τα 130 δις ευρώ που Τρόικα και ελληνική κυβέρνηση υπόσχονται πως θα είναι το νέο δάνειο για την Ελλάδα, τα 30 θα χρησιμοποιηθούν για τις τράπεζες επειδή συμμετέχουν στο κούρεμα και το μεγαλύτερο ποσοστό των υπολοίπων θα χρησιμοποιηθεί για την αποπληρωμή δανείων στους δανειστές. Πώς μπορεί, εξάλλου, να γίνει αλλιώς αφού ακόμη και σύμφωνα με το πρόγραμμα η Ελλάδα στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μέχρι το 2020 θα καταγράφει πρωτογενή πλεονάσματα και άρα τα μόνα ελλείμματα που θα χρειάζεται να καλύπτει θα είναι αυτά που θα προκύπτουν από τους τόκους και την αποπληρωμή των δανείων της.

Δε είναι μια κακή ιδέα, λοιπόν, οι Έλληνες βουλευτές να ζητήσουν άμεσα μία απάντηση από την κυβέρνηση ως προς την ακριβή συμμετοχή των ξένων στην ελληνική αναδιάρθρωση.

Εύχομαι να κάνω λάθος αλλά αν χωρίσουμε το κούρεμα σε ελληνικό και ξένο, τότε η Ελλάδα φαίνεται να κουρεύεται γουλί και οι ξένοι να παίρνουν ελαφρά τη φράντζα. Ίσως, είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που μία χώρα αναδιαρθρώνεται, σχεδόν, μόνη της, προκαλώντας απώλειες σχεδόν αποκλειστικά στην ίδια.

Αν αυτό ισχύει τότε το PSI είναι, κυρίως, μία αμιγώς «αυτοαναδιάρθρωση», τα δάνεια ύψους 30 δις ευρώ παρέχονται για να επιστραφούν στις τράπεζες που θα έχουν μείνει άδειες από ρευστό, τα δάνεια ύψους 100 δις ευρώ είναι, κυρίως, για να πληρωθούν άλλα δάνεια στους δανειστές της Ελλάδας και το Μνημόνιο είναι το συνοδευτικό πρόγραμμα της δανειακής σύμβασης για να εξασφαλιστεί ότι ο δανειολήπτης θα μπορέσει να πληρώσει τόκους και δάνεια.

Και το μεγάλο ερώτημα είναι το εξής: Έστω πως όλα τα παραπάνω ισχύουν και το PSI και το Μνημόνιο είναι, όντως, μία δραματική αποτυχία και όχι μία μεγάλη επιτυχία των ελληνικών κυβερνήσεων. Υπήρχε, παρόλα αυτά, εναλλακτική λύση;
Για την απάντηση θα σας παραπέμψω σε έκθεση του Ιουλίου 2010 των Gulati, Mitu & Buchheit Lee της Cleary Gottlieb Steen & Hamilton LLP, σημερινού επίσημου Νομικού Συμβούλου της ελληνικής κυβέρνησης για τις διαπραγματεύσεις του PSI, όπου αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής:

«Καμία άλλη (εκτός της Ελλάδας) χώρα οφειλέτης στη σύγχρονη ιστορία δεν έχει βρεθεί στη θέση να μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το αποτέλεσμα μίας αναδιάρθρωσης κρατικού χρέους αλλάζοντας κάποια χαρακτηριστικά του νόμου από τον οποίο διέπεται η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων στα οποία εκφράζεται το χρέος της (κρατικά ομόλογα)».

Η εταιρία σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης που εκπροσώπησε και την Αργεντινή στην αναδιάρθρωση του δικού της χρέους (το οποίο χωρίστηκε στα τρία, με τους εγχώριους κατόχους ομολόγων να υπόκεινται σε κούρεμα 30%, τους εταίρους της 50% και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια 70%) είχε προτείνει από το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης μία άμεση αναδιάρθρωση του διεπόμενου από το ελληνικό Δίκαιο χρέους (το 93% όλου του χρέους) με τη χρήση των μοναδικών, όπως υποστήριζε, νομικών πλεονεκτημάτων της Ελλάδας.

Μόνο που τότε η ελληνική κυβέρνηση ορκιζόταν πως το χειρότερο πράγμα για την Ελλάδα και αυτό που θα επέφερε την απόλυτη καταστροφή θα ήταν μια αναδιάρθρωση. Σήμερα η μη συμφωνία για την αναδιάρθρωση μέσω του PSI προβάλλεται ως απόλυτη καταστροφή, δηλαδή το ακριβώς αντίθετο απ' ότι τότε (περισσότερα μη δημοσιευμένα στοιχεία που πρέπει να ξέρει κάθε Έλληνας για τα πραγματικά αίτια και τις ευθύνες για την ελληνική κρίση θα βρείτε στο νέο μου βιβλίο «Το Μεγάλο Κόλπο», από τις εκδόσεις Λιβάνη).

Έτσι, καταλήξαμε στο PSI + (στο οποίο ακόμη και σήμερα αναζητούν κεφάλαια καθώς η συμμετοχή των ξένων είναι μικρή), ώστε τελικά η Ελλάδα να «αυτοαναδιαρθρωθεί», να καταχρεωθεί, να πεινάσει, να χάσει εθνική κυριαρχία και να πει και ευχαριστώ στους φίλους της που θέλουν να τη σώσουν.

*Πάνος Παναγιώτου
Επικεφαλής Χρηματιστηριακός Τεχνικός Αναλυτής
GSTA Ltd, WTAEC, Ltd

Το ποδοσφαιρικό παραμύθι της Ζάμπια! Η νέα πρωταθλήτρια Αφρικής επικράτησε (8-7) στα πέναλτι της Ακτής Ελεφαντοστού

2012-02-14T13:56:00.000+02:00

του Γιώτη Παναγιωτά

Το 1993 το ταξίδι της ποδοσφαιρικής ομάδας της Ζάμπια προς την πρωτεύουσα της Γκαμπόν Λιμπρβίλ τελείωσε άδοξα με την πτώση του αεροπλάνου που στοίχισε τη ζωή σε 30 ανθρώπους. Για τις οικογένειες των αδικοχαμένων δεν υπάρχει λύτρωση, ωστόσο για το ποδόσφαιρο της Ζάμπια αυτή ήρθε δεκαενέα χρόνια αργότερα. Όταν το ταξίδι της (για πρώτη φορά μετά το 1993) και πάλι προς τη Λιμπρβίλ της Γκαμπόν στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία και συνοδεύτηκε με την πρώτη κατάκτηση του αφρικανικού κυπέλλου!

Στον τελικό του Αφρικα Καπ η Ζάμπια αντιμετώπισε την Ακτή Ελεφαντοστού, η οποία ήταν και το μεγάλο φαβορί. Η παρέα του Ντιντιέ Ντρογκμπά, είχε χάσει τον τίτλο το 2006 από την Αίγυπτο στη διαδικασία των πέναλτι, όπου ο άσος της Τσέλσι είχε αστοχήσει. Την περασμένη Κυριακή (12/2) ο Ντρογκμπά ήταν και πάλι ο μοιραίος καθώς αστόχησε σε πέναλτι στην κανονική διάρκεια της αναμέτρησης (70’), η οποία τελείωσε ισόπαλη 0-0.

Στην παράταση τη μεγαλύτερη ευκαιρία έχασε ο αρχηγός Κρίστοφερ Κατόνγκο που έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι, ενώ στη διαδικασία των πέναλτι ευστόχησαν και οι πρώτοι επτά ποδοσφαιριστές κάθε ομάδας. τα άστοχα πέναλτι των Κόλο Τουρέ και Ζερβινιό για την Ακτή Ελεφαντοστού και του Καλάμπα της Ζάμπια, η οποία με το εύστοχο του Σούνζουπήρε τον τίτλο!

«Υπήρχαν σημάδια της μοίρας, σαν να μας προστάτευε μια δύναμη. Ισως να ήταν γραφτό να πάρουμε το τρόπαιο» δήλωσε ο τεχνικός της Ζάμπια κ. Εβρ Ρενάρ συμπληρώνοντας ότι«μερικά πράγματα είναι απλώς ανεξήγητα, είναι γραμμένα στα άστρα».

Ο τερματοφύλακας των θριαμβευτών Μβίνε παραδέχτηκε ότι «το δυστύχημα του 1993 ήταν η δύναμη που μας έσπρωχνε μπροστά καθόλη τη διάρκεια του τουρνουά. Από τη στιγμή που ήρθαμε σκεφτόμαστε μόνο αυτό. Ακόμη και όταν αντιμετωπίσαμε καλύτερες ομάδες με αστέρες παγκόσμιας φήμης έπρεπε να τα καταφέρουμε».

Η Ζάμπια ως αουτσάιντερ είχε την υποστήριξη των ποδοσφαιρόφιλων της Γκαμπόν, οι οποίοι φώναζαν «Τσιπόλοπόλο», όπως είναι το παρατσούκλι της ομάδας, κατά τη διάρκεια του αγώνα, τον οποίο παρακολούθησαν μεταξύ άλλων ο πρόεδρος της FIFA κ. Ζεπ Μπλάτερ, ο πρόεδρος της UEFA κ. Μισέλ Πλατινί και ο κορυφαίος ίσως ποδοσφαιριστής όλων των εποχών Πελέ.

www.tovima.gr

Η Ελλάδα του διακοποδάνειου αντιστέκεται ακόμα.

2012-02-14T10:57:00.000+02:00

του Γιάννη Μακριδάκη

Καθρέφτης της κοινωνίας το Κοινοβούλιο. Ανέκαθεν. Τριακόσιοι εκπρόσωποι Ελλήνων πολιτών, της πλειονότητας των οποίων η στάση ζωής χαρακτηρίζεται εδώ και δεκαετίες από φιλοτομαρισμό, έλλειψη ακόμη και ίχνους διορατικότητας, πολιτισμικό και μορφωτικό έλλειμμα, κοινώς, απύθμενο κρετινισμό. Η χώρα ενεχυριάστηκε για να "ζήσει" κι έτσι συμβαδίζει πλέον με τη νοοτροπία των πολλών εκ των κατοίκων της.

Διότι τι βλέπαμε τόσα χρόνια; Βλέπαμε Έλληνες πολίτες να ζουν και να κάνουν μόστρα με δανεικά ή με αμφίβολης προέλευσης χρήματα, να υποθηκεύουν τις ζωές των παιδιών τους για να περάσουν καλά οι ίδιοι, να σαβουρώνουν όσα μπορούν και να προσπαθούν ο καθένας ως αυθεντικός idiot να εξασφαλίσει το δικό του παιδί την ίδια στιγμή που του φόρτωνε τη ζωή με δάνεια, να ψηφίζει με γνώμονα το ατομικό του συμφέρον, να καταστρέφει το φυσικό κεφάλαιο και την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας για να αποκομίσει γρήγορα κέρδη, να εξευτελίζεται κάνοντας κωλοτούμπες μπροστά σε κάθε επενδυτή, να έχει χάσει δια παντός την ψυχή του, την καλαισθησία του, την αγάπη για τον τόπο που γεννήθηκε, να έχει γίνει αναπτυξιολάγνος και να καταστρέφει κάθε μέρα την πατρίδα του φτιάχνοντας κακόγουστες και ασύμβατες με το περιβάλλον κατασκευές με μόνο σκοπό το οικονομικό όφελος.

Ακόμα και περιοχές με παράδοση σε ψυχή (π.χ. Κρήτη) γέμισαν με γελοίους νεόπλουτους, οι οποίοι φτιάχτηκαν εις βάρος του τόπου που τους γέννησε, ξεπούλησαν ή κατέστρεψαν ό,τι τους κληροδότησαν οι πρόγονοί τους, έκαναν την Ελλάδα γυαλιστερό μπιζού για να γεμίσουνε την τσέπη τους με χρήμα, να περνάνε καλά, να πουλάνε μούρη και να έχουνε θράσος μέγα για να λοιδωρούν και να απειλούν όσους πονούσαν με την κατάντια και χτυπούσαν πολιτικά καμπανάκια κινδύνου.

Σαρώσανε και καταστρέψανε την Ελλάδα οι αμόρφωτοι νεοέλληνες παραδίδοντας τη γη και το ύδωρ τους με αντίτιμο τα γυαλιστερά καθρεφτάκια που τους κούνησαν μπρος στα μάτια τους οι επενδυτές, πέσανε κατόπιν με τη μούρη στα δάνεια τσιμπωντας στα διαφημιστικά καλέσματα των τοκογλύφων, δίχως να βλέπουν το αγκίστρι όπως κάθε αμόρφωτος που δεν έχει σφαιρική αίσθηση της πραγματικότητας γύρω του, και βρεθήκανε ξαφνικά με την πορτοφόλα φίσκα να μην πιστεύουνε στα μάτια τους το πόσο εύκολο ήτανε τελικά να φτιαχτεί κανείς σ' αυτή τη ζήση.

Νομίσανε πως τα χαρτονομίσματα ήτανε το παν. Πως ήτανε δικά τους και πως θα τα δώσουνε στα τέκνα τους για να χουνε καλή ζωή και μέλλον. Είχανε μια χώρα δική τους και μέσα σε λίγα χρόνια την κάνανε αριθμούς σε τραπεζικές καταθέσεις. Δεν σκέφτηκαν ποτέ πως όσο εύκολος φάνταζε ο χρηματικός πλουτισμός άλλο τόσο εύκολα θα ερχόταν και η χρεοκοπία. Νιώθανε δυνατοί με φουσκωμένες τσέπες. Κι έτσι ψηφίζανε τους εκπροσώπους τους. Με κριτήριο μοναχά την τσέπη και την ανάπτυξη. Λεφτά και αμορφωσιά. Το χειρότερο ζευγάρωμα. Απ' αυτό προκύψανε εδώ και τόσα χρόνια όλα αυτά τα εκτρώματα στις κατά τόπους Τοπικές Αυτοδιοικήσεις και βέβαια στο Κοινοβούλιο.

Και τώρα που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, τώρα που τα τέκνα των νεοελλήνων βρίζουν την προηγούμενη γενιά για την κατάντια που τους επεφύλασσε ταίζοντάς τα φούμαρα, τώρα που οι ίδιοι οι καταστροφείς της χώρας τους και της ζωής τους αλλά και της ζωής όσων ανέκαθεν διαφωνούσαν και αντιδρούσαν στην τακτική τους, βρίζουν τους πολιτικούς τους αντιπροσώπους, αυτοί, οι βουλευτές και κυβερνώντες, συμπεριφέρονται όπως οι ίδιοι οι ψηφοφόροι τους κατά το παρελθόν.

Ως γνήσιοι εκπρόσωποί τους, κατά την προ δύο τουλάχιστον χρόνια προεκλογική περίοδο, οι Έλληνες βουλευτές δεν δίστασαν ούτε να στήσουν γυμνά τα οπίσθιά τους στους τραπεζίτες δίνοντας σε αυτούς την πρωτοκαθεδρία στην εξουσία, ούτε να συνεχίσουν να τάζουν μια ανάπτυξη χειρίστης πλέον μορφής και ασέβειας για τον τόπο, ούτε βέβαια να σταματούν τον απερίσκεπτο δανεισμό υποθηκεύοντας ακόμα πιο πολλές μελλοντικές γενιές.

Το "ας σωθούμε τώρα από τον γκρεμό, έστω και με λάθος τρόπο και μετά βλέπουμε", που είχε το θράσος να πει στην αγόρευσή του ο Σαμαράς μέσα στη Βουλή ζητώντας την υπερψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης, περικλείει σε μια φράση τα πάντα. Όλα όσα επί δεκαετίες οδήγησαν ως εδώ. Το "ας πάρουμε τώρα το διακοποδάνειο να περάσουμε καλά και μετά έχει ο Θεός" του κάθε πικραμένου.

Η Ελλάδα του διακοποδάνειου μπορεί να κατέρρευσε βίαια αλλά τα τελευταία της σταγονίδια, αυτά που απέκτησαν εξουσία σε περασμένη ανεπιστρεπτί χαλαρών ηθών εποχή, αντιστέκονται και καθορίζουν ακόμα τη μοίρα της με στόχο να μην την αφήσουν ποτέ να ξεφύγει από το παρελθόν της. Η ζωή όμως προχωρά γοργά, πιο γοργά από πριν, και αναπόφευκτα οι νέες γενιές θα τους εξαφανίσουν.

ΠΗΓΗ: www.tvxs.gr

Δημοκρατία, το τελευταίο οχυρό

2012-02-14T09:26:00.000+02:00

του Γεώργιου Π. Μαλούχου

Ένα και μόνο πρέπει να είναι σαφές πια σε όλους: ότι τα διλλήματα που συμπιέζουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι τέτοιων διαστάσεων που μόνον ο ίδιος ο ελληνικός λαός μπορεί και δικαιούται να τα λύσει. Κάθε άλλος δρόμος, οδηγεί ευθέως στην καταστροφή. Κι αν αυτή η θεμελιώδης συμφωνία που έφερε αυτή την κυβέρνηση επιχειρηθεί να παραβιαστεί για τον οποιοδήποτε λόγο και από οποιαδήποτε πλευρά, η Ελλάδα οδηγείται στην άβυσσο. Οι εκλογές δεν έχουν πια να κάνουν με κόμματα και τους συσχετισμούς ισχύος τους. Εχουν να κάνουν με τα θεμελιώδη της ύπαρξης μιας δημοκρατικά οργανωμένης κοινωνίας που αν δεν εκφραστεί αυθεντικά, θα καταρρεύσει με κρότο.

Εν τω μεταξύ, κάτω από συνθήκες που δεν μπορεί παρά να κάνουν κάθε Ελληνα να πονά και να ανησυχεί όσο ποτέ για το μέλλον αυτής της πατρίδας, την Κυριακή το βράδυ, 199 βουλευτές απ ό τρία κόμματα υπερψήφισαν τη νέα δανειακή σύμβαση. Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία εκφράστηκε. Αυτή η δημοκρατία που έχουμε. Η σαφώς έξωθεν σκληρότατα εκβιαζόμενη, με τις σοβαρές δομικές ατέλειές της, τα προβλήματά της, τις αμφισβητήσεις της. Όμως, μίλησε. Και πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι είτε μας αρέσει είτε όχι το αποτέλεσμα της απόφανσής της, αυτό είναι. Στο κοινοβουλευτικό σύστημα, οι αντιπρόσωποι του λαού καλούνται να λάβουν τις αποφάσεις. Όταν οι αποφάσεις αυτές λαμβάνονται, αποτελεί θεμελιώδη συνθήκη του πολιτεύματος ότι γίνονται σεβαστές. Ο άλλος δρόμος, είναι η βίαιη κατάληψη της εξουσίας και η κατάλυση του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, είτε από ένα μικρό αριθμό δυνάμεων, κάτι που ονομάζεται πραξικόπημα, είτε από μεγάλες λαικές μάζες, κάτι που αποκαλείται επανάσταση. Οφείλουμε να αντιληφθούμε όλοι, ότι αυτός ο δρόμος, θα ήταν το πραγματικό τέλος της Ελλάδας και δεν πρέπει να τον σκεπτόμαστε: γιατί; Επειδή δεν δικαιούμαστε να αφήσουμε κανέναν να μας βάλει να σφαχτούμε. Κι εκεί ακριβώς οδηγούμαστε ευθέως αν δεν πιαστούμε από το πολίτευμα. Αυτό, οφείλει να το δει ξεκάθαρα κάθε πολίτης αυτής της χώρας, ότι κι αν πιστεύει, όπου κι αν τοποθετείται.

Πολλοί υποστηρίζουν σήμερα, και ίσως δεν έχουν άδικο επί της ουσίας, ότι υπάρχει μια πλήρης αναντιστοιχία μεταξύ της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και του λαικού αισθήματος. Δεν υπάρχει αμφιβολία άλλωστε, ότι η χώρα ζει κάτω από έναν ωμό εκβιασμό.

Όμως, ακόμα και αυτοί, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι, επικαλούμενοι μια τέτοια αναντιστοιχία, στην ουσία, αυτό που ζητούν, είναι να λειτουργήσει σωστά ο κοινοβουλευτισμός, όχι να διαλυθεί. Αυτό προυποθέτει τώρα το δεύτερο βήμα: εκλογές αμέσως. Χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση. Χωρίς την αποδοχή άλλων εκβιασμών γύρω από δόσεις, καταβολές, πτωχεύσεις και εξόδους… Αν αυτές οι εκλογές δεν γίνουν όπως έχουν προβλεφθεί, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των σχετικών διαδικασιών, η χώρα οδηγείται κατευθείαν στο γκρεμό.

Στη συστατική πράξη της κυβέρνησης Παπαδήμου, υπάρχει η ρητή πρόνοια για τη διεξαγωγή εκλογών αμέσως μετά την ψήφιση όλων όσων μόλις ψηφίστηκαν. Αυτή η πρόνοια, αποτελεί πλέον μια καθοριστική παράμετρο για την ευστάθεια του πολιτεύματος. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να τη λησμονήσει κανείς. Ηταν η βάση όλων όσων έγιναν ως τώρα. Οι εκλογές είναι ο ένας και μοναδικός τρόπος να κλείσει το μέγα χάσμα που έχει ανοίξει μέσα στη χώρα, ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική της εκπροσώπηση, ανάμεσα σε επιλογές τόσο ριζικά συγκρουσιακές, που μπορεί να διαλύσουν τα πάντα.

Οι εκλογές, δεν πρέπει να καθυστερήσουν. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, αυτό, θα νομιμοποιήσει πλέον τις αιτιάσεις για μια ψευδεπίγραφη δημοκρατία. Θα καταστήσει το πολίτευμα εύθραυστο όσο ποτέ. Και θα κάνει τις χθεσινές εικόνες καθεστώς σε αυτό τον τόπο.

Γι' αυτό, όπως είναι αδιανόητο να διαγράψει κανείς την ψήφο της Βουλής και να αγνοήσει το γεγονός ότι αυτός είναι ο τρόπος που δουλεύει ο κοινοβουλευτισμός, έτσι, εξίσου αδιανόητο είναι να μην τηρηθεί η συμφωνία για άμεση, πλέον, προσφυγή στις κάλπες.

Εκεί, ο ελληνικός λαός θα διαμορφώσει τις νέες πολιτικές ισορροπίες που εκφράζουν τη θέλησή του. Εκεί, θα κρίνει την πολιτεία όλων όσων διεκδικήσουν την ψήφο του. Εκεί, θα λάβει την απόφαση για το πώς θέλει να συνεχίσει. Εκεί θα επικυρώσει ή θα απορρίψει τη χθεσινή απόφαση. Ουδείς δικαιούται να επιχειρήσει, κάτω από κανένα επιχείρημα, να του στερήσει αυτή την ευθύνη. Είναι στο χέρι του να επιδοκιμάσει ή να αποδοκιμάσει όποιον και όσους πιστεύει. Είναι στο χέρι του να χαράξει αυθεντικά την πορεία της Ελλάδας προς το μέλλον.

Αν κρίνει ότι οι δυνάμεις που αποφάσισαν να ψηφίσουν θετικά είχαν δίκιο για το μέλλον της χώρας, θα τους επιτρέψει να συνεχίσουν. Αν κρίνει το αντίθετο, θα αναδείξει άλλες δυνάμεις που θα ανατρέψουν αυτή την πορεία. Τίποτα δεν του στερεί το δικαίωμα να το πράξει. Και είναι υποχρέωση όλων, την ετυμηγορία του να την κάνουν σεβαστή. Ολοι μας έχουμε ο καθένας την άποψή του για τα όσα συμβαίνουν. Όμως, κανενός η άποψη δεν μπορεί να είναι πιο βαρύνουσα από το αποτέλεσμα των εκλογών. Αν δεν σεβαστούμε αυτή τη θεμελιώδη συνθήκη, σύντομα η Ελλάδα θα βρεθεί όχι μπροστά στους κινδύνους των άδειων σουπερ μάρκετ και των ελλείψεων, αλλά στις φλόγες και στο άμεσο ενδεχόμενο νέας εμφύλιας σύγκρουσης.

Γι αυτό και ουδείς δικαιούται να κάνει ότι δεν θυμάται πώς οι εκλογές έχουν προαποφασιστεί ως προϋπόθεση σύστασης της κυβέρνησης Παπαδήμου, όπως και κανείς δεν δικαιούται να αγνοήσει τις αποφάσεις του Κοινοβουλίου. Οποιος κάνει είτε το πρώτο, είτε το δεύτερο, πετάει λάδι στη φωτιά, που σύντομα θα καταστεί ανεξέλεγκτη. Αυτό πρέπει να το θυμούνται οι πάντες. Είναι κάτι από το οποίο ουδείς δικαιούται να κάνει πίσω, για καμία σκοπιμότητα.

Το δημοκρατικό πολίτευμα είναι το τελευταίο οχυρό που έχει απομείνει σε αυτή τη χώρα. Οχυρό που σήμερα πολιορκείται από πολλές πλευρές, και μάλιστα αντίθετες μεταξύ τους. Αν υπάρχει όμως μια ξεκάθαρη εθνική και πατριωτική ευθύνη, είναι να μην το αφήσουμε να πέσει. Αυτό είναι το μόνο που μπορεί να μας εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα δεν θα γίνει για ακόμα μια φορά στην ιστορία της πεδίο άλλων συγκρούσεων, πεδίο ευρύτερων πειραματισμών, όπως συνέβη το 1944 με τραγικές συνέπιες για τον τόπο.

Πρέπει να πάμε στις κάλπες πολύ γρήγορα και συντεταγμένα και εκεί ο ελληνικός λαός να αποφασίσει ποιο δρόμο θέλει να πάρει αυτός ο τόπος. Είναι ο μόνος που δικαιούται να το πράξει και χωρίς την άμεση προσφυγή στην κρίση του, η Ελλάδα οδηγείται στο χάος. Και πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε τον πειρασμό να απαξιώσουμε οριστικά τη Δημοκρατία μας. Αυτή τη στιγμή, δεν μας έχει απομείνει απολύτως τίποτε άλλο. Και κρέμεται πια από μια κλωστή…

ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΛΟΙΠΟΝ! ΤΩΡΑ!

2012-02-13T20:57:00.000+02:00

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης
Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε.

Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφακαι ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικαΠορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό;

Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων!

Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές.

Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η «γενναιοδωρία» μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια – δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο – όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση
οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την ?επιτυχημένη? επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)
οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)
όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν!

Τώρα!

Με χαμόγελο και αισιοδοξία!

(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν…)

*Ο Γιάνης Βαρουφάκης διδάσκει οικονομική θεωρία και πολιτική οικονομία στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΠΗΓΗ: Protagon.gr

Η μετάλλαξη του Α. Σαμαρά.

2012-02-13T19:25:00.000+02:00

του Γιώργου Δελαστίκ

Κωμικοτραγική είναι πλέον η πολιτική εικόνα του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά, μετά την απίθανη στροφή 180 μοιρών στη στάση του απέναντι στο νέο Μνημόνιο. Γελάει όλη η Ελλάδα μαζί του μετά την ανακοίνωση που έκανε ότι θα αποκλείσει από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ όποιον βουλευτή τολμήσει να ψηφίσει κατά του νέου Μνημονίου, το οποίο είναι πολύ χειρότερο από το πρώτο! Ο μέχρι τον Νοέμβριο εμφανιζόμενος ως ανυποχώρητος «ηγέτης του αντιμνημονιακού αγώνα» στον χώρο της Δεξιάς δεν αρκέστηκε στον κολοσσιαίο συμβιβασμό της συμμετοχής του στη μνημονιακή συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ υπό τον Λουκά Παπαδήμο.

Τώρα, με τον φανατισμό του νεοστρατολογημένου στο «μνημονιακό στρατόπεδο» διακήρυξε ότι θα αποκεφαλίζει πολιτικά επιτόπου όποιον βουλευτή ή στέλεχος του κόμματός του τάσσεται εναντίον του νέου Μνημονίου! Εφτασε μάλιστα μέχρι του σημείου να πει ότι «τζάμπα μάγκες και τζάμπα επαναστάτες δεν θέλω στα ψηφοδέλτια» χαρακτηρίζοντας έτσι όσους βουλευτές της ΝΔ αρνούνται να διασυρθούν πολιτικά και οι ίδιοι και επιμένουν να τάσσονται κατά του νέου Μνημονίου.

Προφανώς ο Α. Σαμαράς υπονοεί ότι ο ίδιος ήταν «γνήσιος μάγκας και γνήσιος επαναστάτης» όταν δήλωνε «αντιμνημονιακός».

Με οίκτο αντιμετώπισε τον «αντιμνημονιακό ριψάσπιδα» αρχηγό του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Κώστας Μαρκόπουλος, ο οποίος είπε στον Αντώνη Σαμαρά και στους συναδέλφους του δεξιούς βουλευτές: «Οποιος φοβάται πεθαίνει κάθε μέρα. Οποιος δεν φοβάται πεθαίνει μόνο μια φορά»! Καίρια η παρατήρηση και του Γιάννη Μανώλη σε συνομιλητές του, όπως αναφέρει ο «Ελεύθερος Τύπος» στο ρεπορτάζ του: «Ο Αντώνης Σαμαράς μάς έκλεισε την πόρτα από τα ψηφοδέλτια και από το κόμμα επειδή... υιοθετήσαμε τη γραμμή που ο ίδιος υπερασπιζόταν»!

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή. Ετσι δεν είναι γνωστό πόσοι τελικά βουλευτές της ΝΔ δεν ακολούθησαν τον αρχηγό του κόμματός τους στη «μνημονιακή» του μετάλλαξη. Ο αριθμός τους σίγουρα έχει αξία, δεν έχει όμως καθοριστική πολιτική σημασία.

Το βέβαιο όμως είναι ότι μετά την ψηφοφορία αυτή έχουμε ριζικές αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Το νέο Μνημόνιο, ας μην κρυβόμαστε, πέρασε μόνο εξαιτίας της αλλαγής στάσης του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος πλέον φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για όλα τα ανείπωτα δεινά που θα πλήξουν εκατομμύρια Ελληνες!

Η ΝΔ από σήμερα και πέρα είναι το κύριο «μνημονιακό» κόμμα! Τα συνήθη φληναφήματα του προέδρου και των στελεχών της (του τύπου «Σώσαμε τη χώρα από τον γκρεμό στον οποίο την είχε φέρει το ΠΑΣΟΚ») είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Βεβαίως και ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ είναι υπεύθυνοι για την εξαθλίωση της χώρας μας και του λαού μας, αλλά πιο βαθιά στην άβυσσο αδυνατούσε να μας ρίξει ο Παπανδρέου, γι' αυτό και παραιτήθηκε.

Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Αν η κυβέρνηση Παπανδρέου επιχειρούσε να περάσει μόνη της το νέο Μνημόνιο, είναι αμφίβολο αν το ελικόπτερο θα προλάβαινε να πάρει σώο τον Γιώργο από το Μέγαρο Μαξίμου! Η ΝΔ περνάει το νέο Μνημόνιο και ο Σαμαράς περιμένει να τον κάνουν πρωθυπουργό μετά από τη στάση του αυτή, ως ανταμοιβή για την «άψογη συνεργασία» του τόσο με τους εσωτερικούς υποστηρικτές του Μνημονίου όσο και με τους ξένους επικυρίαρχους.

Στη βάση της επικείμενης κατάληψης της εξουσίας άλλωστε προσπαθεί να δελεάσει τους βουλευτές και τα στελέχη της ΝΔ, γι' αυτό και θέτει την τουλάχιστον τέταρτη... «αμετάθετη» ημερομηνία εκλογών, προκαλώντας πανελλήνιο καγχασμό για πολλοστή φορά. Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ που προέκυψε μετά την καιροσκοπική εγκατάλειψη της τριπλής συμμαχίας ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ από τον Γιώργο Καρατζαφέρη μήπως και σώσει τίποτα από την επιρροή του κόμματός του, αποτελεί... προπόνηση για τη μετεκλογική συμμαχία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, καθώς αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να προκύψει μετά τη μεταπήδηση του Σαμαρά στη θέση του ηγέτη του «μνημονιακού» στρατοπέδου. Μόνο που όμηρος στα νύχια του ΠΑΣΟΚ στη μετεκλογική συγκυβέρνηση μαζί του, ο Α. Σαμαράς θα βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή!

ΝΕΟ ΤΟΠΙΟ
Η συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ

ΠΡΩΤΗ φορά μετά τη μεταπολίτευση, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συγκυβερνούν μόνα τους ως κόμματα - χωρίς την Αριστερά ως «τσόντα», όπως το 1989-1990, ή τον ΛΑΟΣ, όπως μέχρι την Παρασκευή. Αυτή η συγκυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον Αντώνη Σαμαρά αλλάζει ριζικά τόσο το συνολικό πολιτικό σκηνικό όσο και τους εσωκομματικούς συσχετισμούς στα δύο κόμματα εξουσίας και ιδίως στη ΝΔ. Από «προδότες» που θεωρούνταν μέχρι τώρα οι «μνημονιακοί» βουλευτές της ΝΔ, ξαφνικά πήραν ουσιαστικά την εξουσία του κόμματος στα χέρια τους μετά την ολοκληρωτική μεταστροφή του Α. Σαμαρά υπέρ του νέου Μνημονίου. Είναι πλέον ισχυροποιημένοι όσο ποτέ, καθώς ο πρόεδρος της ΝΔ χάνει τους δικούς του υποστηρικτές που τους... διαγράφει (!), οπότε η θέση του αποδυναμώνεται.

Ολα εδώ πληρώνονται...

2012-02-13T16:51:00.000+02:00

του Τραϊανού Χατζηδημητρίου

Η πολιτική ως πράξη και ιδεολογία, ενώ διαθέτει πολλές ομοιότητες με τη θρησκεία, έχει μια βασική διαφορά. Σε όλες τις θρησκείες η επιβράβευση ή η τιμωρία έρχεται για τον κάθε πιστό μετά θάνατον... Στην πολιτική «όλα εδώ πληρώνονται». Με μια συνετή πολιτική, ο κόσμος ζει καλύτερα και πάει μπροστά. Με μια τυχάρπαστη και λαϊκιστική, έρχεται η στιγμή που «το πάρτι» διαδέχεται ο πόνος, η ανασφάλεια, η οργή, το αδιέξοδο.

Το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας και οι πολιτικοί ταγοί ποτέ δεν κοίταξαν κατάματα την πραγματικότητα. Κρύβονταν πίσω από τα δανεικά και τις εύκολες κουβέντες. Εκαναν πολιτική με «ξένα κόλλυβα» -η συντριπτική πλειοψηφία, για να μην αδικούμε ορισμένους.

Ακόμη κι όταν προέβλεπαν (και πολλοί προέβλεπαν) ότι ένα πρόβλημα είναι υπερώριμο για λύση, υποχωρούσαν μπροστά στη συγκροτημένη αντίδραση της αντιπολίτευσης, μερίδας του κόμματός τους και της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Το πιο χτυπητό και τυπικό παράδειγμα είναι η ματαιωθείσα το 2001 «μεταρρύθμιση Γιαννίτση» στο ασφαλιστικό, που θα έδινε το απαραίτητο «οξυγόνο» στα ασφαλιστικά ταμεία, ώστε να εξακολουθήσουν να υπάρχουν συντάξεις και για τις επόμενες γενιές...

Το ένα πρόβλημα του πολιτικού συστήματος που πληρώνει σήμερα ο τόπος και ο λαός είναι ο στρουθοκαμηλισμός και ο λαϊκισμός. Η πρώτη ιδιότητα συνόδευε τους εκάστοτε κυβερνητικούς, η δεύτερη τους αντιπολιτευόμενους.

Το δεύτερο είναι η απουσία διαλόγου και εναλλακτικών προτάσεων. Ακόμη και τώρα που η χώρα και οι πολίτες της οδηγούνται στον ακρωτηριασμό, οι πολιτικοί αρχηγοί ψελλίζουν, φορτώνοντας ο ένας τα λάθη στον άλλον. Πρώτα σκέφτονται το «μαγαζάκι» τους κι ύστερα τον τόπο και τους ανθρώπους του. Φανταστείτε οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί που στηρίζουν την κυβέρνηση να έβγαιναν σε μια κοινή συνέντευξη Τύπου, εξηγώντας γιατί πρέπει να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση και ποιο είναι το χειρότερο που αποφεύγεται... Πριν απ' όλα, να έλεγαν την απλή αλήθεια.

Αλλά και οι ηγέτες της Αριστεράς εξακολουθούν να πρεσβεύουν μόνο την αντίσταση. Το «Οχι» που είναι εύκολο, μοιάζει ηρωικό, αλλά δε συνοδεύεται από εναλλακτική πρόταση. Αν όχι νέο μνημόνιο και δανεικά από την τρόικα, τότε τι; Επιστροφή στη δραχμή; Σε μια χώρα που ακόμη και τις ντομάτες, το κρέας και τις πατάτες τα εισάγει σε ποσοστά πάνω από 50% της εγχώριας κατανάλωσης; Δε συζητούμε για πετρέλαιο, φάρμακα, πρώτες ύλες κ.λπ.

Αν δεν αλλάξουμε πολιτικούς και νοοτροπία, δε θα σωθούμε. Γιατί όλα εδώ πληρώνονται...

www.agelioforos.gr

Κράξιμο πολιτών εναντίον Σημίτη έξω απο το σπίτι του....

2012-02-13T13:54:00.000+02:00

Φευ...

2012-02-13T12:03:00.000+02:00

του Σταύρου Θεοδωράκη

Η συνάντησή μου με τον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο έγινε λίγα λεπτά με το τέλος της ψηφοφορίας στον διάδρομο που συνδέει το γραφείο του με την αίθουσα συνεδρίασης της Βουλής. Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι ήταν συγκεντρωμένοι στο Περιστύλιο και συζητούσαν τα απρόοπτα της βραδιάς, με τους βουλευτές. Όλοι προσπαθούσαμε να μάθουμε αν ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου θα διέγραφαν τους αντάρτες τους, που είπαν «όχι» στο μνημόνιο. Τι εξέλιξη αλήθεια και αυτή; Ο Σαμαράς έχασε την σαμαρική του ομάδα και ο Παπανδρέου τους παπανδρεϊκούς του. Ή για να σας το πω και αλλιώς: Ο Σαμαράς δεν μπόρεσε να ελέγξει ούτε τον Μαρκόπουλο και ο Παπανδρέου ούτε την Κατσέλη. Αποτέλεσμα: 43 Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και λίγες ώρες άστεγοι κομματικά.

Το ντροπιαστικό - και δηλωτικό της ποιότητας του πολιτικού δυναμικού της χώρας – είναι ότι κάποιοι από τους αντάρτες, «ψιθύριζαν», ότι δεν είναι ανάγκη να ψηφίσουν οι ίδιοι το μνημόνιο «αφού έτσι και αλλιώς θα το ψηφίσει η πλειοψηφία». Λαϊκίζουμε με το «όχι», αφού είμαστε σίγουροι ότι θα βγει το «ναι». Τέλος πάντων.

Αντιστοίχως άστεγοι «κοιμήθηκαν» ο Βορίδης και ο Γεωργιάδης που ψήφισαν «ναι» και διαγράφηκαν από το ΛΑΟΣ (αλλά όπως μου έλεγε στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά «μόλις ηρεμήσουν τα πράγματα θα τους φωνάξουμε στη μεγάλη παράταξη»).

Αδιαφορώντας στην πραγματικότητα για αυτές τις πολιτικές «πληροφορίες» και με το μυαλό μου στους καμένους κινηματογράφους της Αθήνας – πόσο τραγικό είναι αλήθεια που κάηκε το Αττικόν και το Άστυ, πόσο τραγικό – πήρα την απόφαση να εγκαταλείψω τα «πηγαδάκια» στο Περιστύλιο και για καλή μου (;) τύχη έπεσα πάνω στον Λουκά Παπαδήμο. Συνοδευόμενος από τον Παντελή Καψή βάδιζε αργά προς το γραφείο του. Την προηγούμενη φορά που τον είχα δει στον ίδιο διάδρομο, τότε στις προγραμματικές, σχεδόν «έτρεχε» προς το γραφείο του. Τώρα ίσως αναζητούσε κάποιες απαντήσεις, στα βλέμματα έστω, των ανθρώπων που θα συναντούσε. Δυο λεπτά πριν, είχε ανακοινωθεί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Τα 2/3 της Βουλής είχαν ψηφίσει «ναι» στο νέο μνημόνιο όπως ακριβώς ζητούσαν οι δανειστές μας.

Ο πρωθυπουργός, παρότι είχε «κερδίσει» την ψηφοφορία δεν μου φάνηκε καθόλου ανακουφισμένος. Απεναντίας. Η διαλυτική εικόνα που παρουσίασαν οι δύο μεγάλες κοινοβουλευτικές ομάδες και οι φωτιές στην Αθήνα (αλλά και στην Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο, το Βόλο, την Κέρκυρα, το Αγρίνιο), είναι φανερό ότι θα δυσκολέψουν τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές μας. «Οι Γερμανοί», όπως έλεγε κυβερνητικός αξιωματούχος «θα αναρωτηθούν για άλλη μια φορά «σε ποια χώρα θα δώσουμε τα λεφτά μας». «Ποιοι ηγέτες θα τα διαχειριστούν και ποιοι πολίτες θα τους ελέγξουν».

Ο μικρός διάλογος που είχα με τον Λουκά Παπαδήμο αλλά και τα όσα άκουσα να λέει στους υπουργούς αλλά και στους αντάρτες που έσπευσαν να του μιλήσουν – ανάμεσα τους και η Βάσω Παπανδρέου που δεν είχε χάσει το κέφι της παρά τη διαγραφή της- δεν με έκαναν καθόλου πιο αισιόδοξο. Τα ίδια επανέλαβε μετά, στους δημοσιογράφους που είχαν σπεύσει από το Περιστύλιο.

Δεν υπάρχει λόγος να σας πω λεπτομέρειες - άλλωστε ποτέ δεν ξέρω που αρχίζει το off the record σε αυτές τις τυχαίες συναντήσεις - θα σας πω όμως την αίσθηση μου. Καμία μάχη δεν κρίθηκε το βράδυ στην Βουλή. Ή για να μην είμαι απόλυτος: η Βουλή με το «ναι» της, αποσόβησε τον ξαφνικό θάνατο αλλά όχι τον θάνατο. Οι επόμενες ώρες, οι επόμενες μέρες θα είναι καθοριστικές. «Τα σχέδια για την εκδίωξη της Ελλάδας από την Ευρώπη θα έχουν το πρωί περισσότερους συμμάχους ανάμεσα στους φοβισμένους Βόρειους που παρακολουθούσαν τηλεόραση», μου είπε αποκαμωμένος ένας φίλος, τεχνικός της τηλεόρασης, που όλο το βράδυ ήταν «αγκαλιά» με τα μόνιτορ, συντονισμένα στα ξένα κανάλια.

Ήταν πια 3 το ξημέρωμα. Στην καμμένη Σταδίου, αντικρίζοντας τον αγαπημένο μου κινηματογράφο πυρπολημένο, ένιωσα «ένα μαύρο πέπλο να τυλίγει τη χώρα μου». Το ίδιο που είχα νιώσει τον Μάιο του 2010, τότε που στον ίδιο δρόμο, στο ίδιο τετράγωνο κάηκε η Αγγελική, η Παρασκευή και ο Επαμεινώνδας. Για να ακολουθήσουν τότε οι υποσχέσεις όλως μας – πολιτικών, δημοσιογράφων, συνδικαλιστών, διανοούμενων, διαδηλωτών - ότι από δω και στο εξής η χώρα θα γίνει πιο σοβαρή. Φευ.

ΠΗΓΗ: www.protagon.gr