ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

του κοριτσιού του διπλανού portal Αφού ανέλυσα δεόντως την πολιτικοοικονομική κρίση της Ελλάδος, παίδες μου αγαπημένοι, ήρθε νομίζω η ώραν μου! Γιατί και εγώ όπως ξέρετε ως γνησία ελληνίς περνάω διαρκώς κρίση. Πιο συγκεκριμένα αναρωτιέμαι πλέον πως είναι όταν ΔΕΝ είσαι σε κρίση. Τι συμβαίνει μέσα στον άνθρωπο όταν ξυπνάει το πρωί (ή και το μεσημέρι) και ξέρει ότι όλα βαίνουν καλώς, ότι η δουλειά του πάει ρολόι, ότι ο λογαριασμός του στην τράπεζα παχαίνει ενώ αντίθετα  αυτός αδυνατίζει και γίνεται επικίνδυνα σέξι με αποτέλεσμα και η ερωτική του ζωή να είναι χοτ σαν την κόλαση (τι λέω πρωί πρωί και φτιάχνομαι, σόρι ρε παίδες παρασύρθηκα!). Τι νιώθει λοιπόν αυτός ο κωλόφαρδος άγνωστος; Ξυπνά μ΄ένα μεγάλο χαμόγελο στο στόμα; Και πόσο μεγάλο είναι δηλαδή αυτό το μεγάλο χαμόγελο; Σαν την Πελοπόννησο; Και επίσης δεν μοιάζει με ηλίθιος να χασκογελάει σα χαζός μόνος του πρωϊνιάτικο; (σόρι, πάλι ξέφυγα) Όπως έχω ανακοινώσει ήδη στο εκλεκτό αναγνωστικό κοινό μου δεν θα υπεισέλθω στο θέμα ...

του κοριτσιού του διπλανού portal Παίδες το σκέφτηκα καλά και κατέληξα ότι ένα μεγάλο μέρος της κακοδαιμονίας μας οφείλεται στο γεγονός ότι άλλα λέμε εμείς κι άλλα καταλαβαίνουν οι άλλοι. (ή άλλα μας λένε οι άλλοι  κι άλλα καταλαβαίνουμε εμείς- όπως το δεις το πράμα…) Και αρχίζουμε τότε τα γαμοσταυρίδια (αν είμαστε χαμηλού επιπέδου) ή τη βαριά φιλοσοφία τύπου ‘μωρέ καλά έλεγε ο Σαρτρ ότι οι άλλοι είναι η κόλαση’ (αν έχουμε ένα μεταπτυχιακούλι στο Παρίσι) Αλλά ας βάλουμε βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο: φταίνε άραγε οι άλλοι; Ή μήπως εμείς που  λέμε ότι να ναι γιατί δεν έχουμε τα balls να πούμε αυτό που θέλουμε να πούμε; Κι επειδή και οι άλλοι επίσης δεν έχουνε τα balls, η επικοινωνία καταλήγει να γίνεται στο τέλος φεστιβάλ βαβέλ.  Για να βάλω λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους (και επειδή το κοινωνικό έργο το έχω στο αίμα μου), συνέταξα προχείρως ένα λεξικούλι για πάσα χρήση. Σε περίπτωση ασυνεννοησίας μη διστάσετε να προσφύγετε στις δωρεάν υπηρεσίες του! Τώρα που το σκέπ...

Σεπτέ ελέβεν, το ντούο μίλε ούνο, έμεινα κι εγώ ξυπνητός να δω τι γενότανε στας Αμέρικας.  Πήρα τελεφούνγκεν ούνο φιλαράκι μου κεικάτωνε. Κι αυτός και το γκομενάκι του είχανε τζάσει το κλακάζο. Ο δάκρυς κορόμιλος...άστα χέστα. Φέτονες οι χειμώνες γένονται δέκα από κείνη τη μέρα που χάθηκε τόσος κοσμάκης. Κάθε χρόνο τα ίδια παντελάκι μου, τα ίδια παντελή μου. Με τσι αμερικλάνους στη βιζιόν να μου κουνάνε στη μούρη σημαιούμπες, να με λένε αυτό το συχαμένο "ο θεός βλογάει την Αμερική" (που θα πρεπε να ναι god belch america) και να στείνουν το ίδιο πανηγύρι που με κάνει να πιστρέψω στο πιατί το φαγί μου. Α, να μη ξεχάσω. Είν κι αυτοίθενες με τσι θεωρίες συνωμοσίας. Άρες, μάρες, παραπονιάρες. Του αναγνώστη του Tvxs,  Pidestroika Το λεπόν, δέκα νια φανατίκλες αφού μπήκανε κυριλέ στας Αμέρικας , μάθανε να δηγάνε αεροπετούμενα, καβατζώσανε κουάτρο και ρείξανε ντούο στους μπύργους, ούνο στο πεντάγωνο και ούνο έφιγε ξόφαλτσα και πείγε για βρούβες. Έδιατς μας τα λέει η αμε...

του κοριτσιού του διπλανού portal Παίδες σας το λέω ανοιχτά: είστε γκαντέμηδες. Να μη δείτε ευτυχισμένο άνθρωπο, θα πέσετε όλοι πάνω του. Εγώ βέβαια έκανα το ερωτικό μου καθήκον. Σας έγραψα κανονικά, Κασσάνδρες, υπέβαλα την παραίτησή μου στον κούτσαβλο και πήγα στη Λειβαδιά, στον πύργο του καλού μου να ζήσω καυτές μέρες έρωτα. Τα  μάτια μου είδαν πολλά και τ΄αυτιά μου άκουσαν περισσότερα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Απλώς σας ανακοινώνω επισήμως ότι η ζωή μου στην σαλταρισμένη βλαχοχλίδα της ελληνικής επαρχίας θα είναι το θέμα του μυθιστορήματος που έχω ήδη στα σκαριά. Σε αντίθεση με τους επαγγελματίες του είδους όμως και επειδή μου λείψατε, θα σας αποκαλύψω (για να γουστάρετε) τι έφερε την αρχή του τέλους. Αλλά θα σας προειδοποιήσω κιόλας: θα ψαχτούμε όλοι και θα βρω ποιος από σας έχει το μάτι το κακό που ρήμαξε την ερωτική μου ζωή μέχρι τελικής εξαφανίσεως. Καλά καλά μη φωνάζετε. Θα αρχίσω απ΄ την αρχή. Picture it: Κατακαλόκαιρο. Λειβαδιά. 45 c. Ανεμιστήρας στην οροφή. Τα κα...

του κοριτσιού του διπλανού portal Παίδες μου αγαπημένοι μου συνέβη ένα πολύ περίεργο πράγμα και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας: Χθες-προχθές ακριβώς πριν να κοιμηθώ  άκουσα σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό μεγάλου κύρους την εξής συγκλονιστική είδηση:  ο υπουργός βεβαρημένης υγείας κύριος Λοβέρδος ανάγκασε όλη την κυβέρνηση να γίνει δωρήτρια σώματος. Στόχος του ήταν να παραδειγματίσει όλους εμάς να δωρίσουμε τα όργανά μας στην πατρίδα (αφού δεν έμεινε και τίποτα άλλο πέραν της σπλήνας μας να μας ζητήσει). Αμέσως μετά δεν ξέρω τι με πιασε: ζαβλακώθηκα και το ριξα στον ύπνο  έτσι όπως ήμουνα πάνω στο καναπεδάκι μου. Και τότε ήρθε το όνειρο. Ήμουν, λέει, ξαπλωμένη σ΄ ένα χειρουργικό κρεβάτι. Γύρω γύρω μου μιλιούνια γιατροί του ΕΣΥ -κάπου μάλιστα πήρε το μάτι μου τη μάνατζερ να ζητάει φακελάκι για να με εγχειρίσει παρά το γεγονός α) ότι  είμαι το παιδί της και β) ότι δεν είναι χειρουργός. -Ρε μάνα τι γίνεται εδώ; της σφύριξα χαμηλόφωνα. -Σκάσε παιδί μου μην καταλάβουν ότι ε...

του Δημήτρη Σαραντάκου Εκεί που ήμουν έτοιμος να στείλω με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο την ταχτική μου συνεργασία στο «Εμπρός», μια απρόσεχτη κίνηση του δεξιού μου ποδιού προκάλεσε την εξάρθρωσή του από το ισχίο. Αφόρητοι πόνοι, επείγουσα διακομιδή με ασθενοφόρο από την Αίγινα στο ΚΑΤ, ένα από τα καλύτερα, σε οργάνωση και στελέχωση, εναπομείναντα ειδικά νοσοκομεία ατυχημάτων, όπου αμέσως και σχεδόν ανωδύνως μου το ανατάξανε. Μου όρισαν, όμως, ότι για να μην έχουμε τα ίδια, γυρνώντας στο σπίτι μου, πρέπει να μείνω δυο βδομάδες κλινήρης! Βαριά η ποινή, αλλά υπάρχουν και χειρότερα.  Πέρσι είχε και πάλι εξαρθρωθεί το δεξί μου πόδι, αλλά η ιστορία των παθήσεων των κάτω άκρων μου, ξεκινά από πιο παλιά. Το 1989, όταν κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, παρουσίασε σοβαρή βλάβη η άρθρωση του αριστερού μου ποδιού με το αριστερό ισχίο. Αφού αποδείχτηκαν αλυσιτελείς οι διάφορες παρηγορητικές θεραπείες που δοκίμασα, εφάρμοσα το 1991 την οριστική λύση. Έκανα ολική αρθροπλαστική ισχίου. Είχα την ...

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ Καμιά φορά, χάρη στη φωτογραφία που κρεμάει η εφημερίδα δίπλα στον τίτλο του άρθρου, με αναγνωρίζει κάποιος στο δρόμο. Εννιά στις δέκα φορές η παρατήρησή του, σωστή και ξεκαθαρισμένη, είναι «γράφε τα πιο απλά, καρντάση!». Συνήθως απαντώ με ευγενική γενικότητα, διότι διαφορετικά έπρεπε να κεράσω καφεδάκι στον αναγνώστη και να του εξηγώ επί ένα ημίωρο. Ας δώσω, λοιπόν, τις εξηγήσεις μου. Γράφω ενίοτε μπερδεμένα και σκοτεινά για πέντε λόγους. Πρώτον, δεν ξέρω να τα γράψω απλά. Δεν κατέχω το είδος. Προσπαθώ, αλλά το μυαλό μου έχει ήδη διαστραφεί. Αμα δείτε πώς έγραφα πριν από σαράντα και πενήντα χρόνια, ακόμη κι εγώ δεν καταλαβαίνω πού το πήγαινα. Ετσι και μου φύγει καμιά στρωτή πρόταση, νομίζω πως αρρώστησα και ήρθε η παρακμή και ο θάνατος. Δεύτερον, υπήρξα κουλτουριάρης, και μάλιστα πολύ βαρύ πεπόνι. Ωσπου να συνέλθω, βαρώντας με κουζινικά την γκλάβα για να πάρει το σχήμα αεροδρομίου, έζησα παθιασμένα στο τοξικό περιβάλλον του σχολαστικού, που δεν του αρέσει τίποτε, ...

του Γκαζμέντ Καπλάνι Ο «Τιτανικός» φτιάχτηκε στον Βορρά και ναυάγησε στον Βορρά. Τελευταία όμως έχει πέραση στον Ευρωπαϊκό Νότο. Στην αρχή ήταν ο κ.  Γιώργος Παπακωνταντίνου  που χρησιμοποίησε την παραβολή του «Τιτανικού» για την ελληνική οικονομία. Πριν από λίγες μέρες ο ιταλός υπουργός Οικονομικών κ.  Τζούλιο Τρεμόντι  αναφέρθηκε και αυτός στον «Τιτανικό». Η Ευρωπαϊκή Ενωση, είπε, μοιάζει με «Τιτανικό» και αν ναυαγήσει δεν θα σωθούν ούτε οι επιβάτες στην πρώτη θέση. Εννοούσε τους προτεστάντες του Βορρά, φυσικά. Ο «Τιτανικός» εξάπτει διαχρονικά τη φαντασία. Πριν ναυαγήσει ήταν το «πλοίο που δεν μπορεί να ναυαγήσει». Ναυάγησε παρόλα αυτά. Αν δεν υπάρχει η σωστή φροντίδα όλα μπορούν να ναυαγήσουν - τα «πλοία των ονείρων», η Ευρωπαϊκή Ενωση, η δημοκρατία. Ο «Τιτανικός», πάντως, ήταν μοναδικός για το μείγμα των επιβατών του. Εβαλε να ταξιδεύουν μαζί βαρονέσες και χωριατοπούλες, τυχοδιώχτες και άτυχοι, πάμπλουτοι καπιταλιστές και πάμφτωχοι μετανάστες. Στην πρώτη και δ...