ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

της Λώρης Κέζα Ο Γιάννης Μακριδάκης δεν είναι διάσημος συγγραφέας, δηλαδή δεν είναι από αυτούς που γνωρίζει ο πολύς κόσμος. Κατάφερε όμως να καταξιωθεί ως ποιοτικός λογοτέχνης από το πρώτο κιόλας βιβλίο του «Ανάμισης ντενεκές» για την ωραία γλώσσα (με στοιχεία χιώτικου ιδιώματος), για το βαθύ βλέμμα στον άνθρωπο. Με την εμβάθυνση που του επιτρέπει η πολυετής ανθρωποπαρατήρηση έγραψε ένα κείμενο για την επικαιρότητα, για όσα ζει ένας φορολογούμενος που ξεκινά από την Βολισσό για να πάει στο Βερολίνο, για να πάει δηλαδή από το μικρό χωριό στο κέντρο των αποφάσεων, στην «πρωτεύουσα», όπως χαρακτηρίζει τη γερμανική μητρόπολη. Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο αφήγημα όπου συγκρίνεται η ζωή σήμερα με πριν από πενήντα χρόνια. Ο Μακριδάκης αναφέρεται στο ταξίδι του μιλώντας ταυτόχρονα για το ταξίδι που έκανε προηγούμενος ένοικος του σπιτιού στο οποίο ο ίδιος διαβιεί. Για να φτάσουν στο εμπορικό και διοικητικό κέντρο χρειάζονται καθένας τους 9 ώρες: ο ένας πήγαινε με τον γάιδαρο, ο άλλος με το...

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ Φέτος γιορτάζονται -αν μπορεί κανείς να το πει έτσι- τα 100 χρόνια από τη γέννηση ενός ανθρώπου του οποίου το όνομα εμπλέκεται, με τον πιο ζωηρό και ινδαλματικό τρόπο, στην άνθηση της ελληνικής ποίησης τον περασμένο αιώνα. Οι ραγδαίες και σχεδόν εξωπραγματικές μεταβολές που σάρωσαν το πολιτισμικό και κοινωνικό τοπίο σε ολόκληρη τη Δύση, επηρεάζοντας ριζικά το ρόλο, το ύφος και το περιεχόμενο των τεχνών, ενθαρρύνουν τη μελαγχολική αίσθηση ότι ήδη απέχουμε 100 χρόνια όχι απ' τη γέννηση αλλ' απ' τον θάνατό του, κι ότι τέτοια πρόσωπα ανήκουν σ' έναν κόσμο αξιών απροσμέτρητα μακρινό και λησμονημένο, έναν κόσμο που, παρά τις σημερινές αρχαιολογικές φωταψίες, προσεγγίζουμε υποχρεωτικά σαν κάτι το οποίο αποσυντίθεται στη μυστηριώδη σιωπή που περιβάλλει ένα ναυάγιο. Η ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ φέρνει ωστόσο στην επιφάνεια την αγωνία για μια παράλληλη απώλεια, πιο επώδυνη απ' το θάμπωμα της πρόσληψης των μεγάλων επιτευγμάτων του Γκάτσου, κι αυτή η απώλεια ...

Συμπληρώνονται σήμερα 29 χρόνια από τον θάνατο του αείμνηστου Μάνου Λοΐζου. Ο Μάνος Λοΐζος ήταν μουσικός, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής. Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1937 στην Αλεξάνδρεια και πέθανε σε νοσοκομείο στη Μόσχα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1982. Ο Μάνος Λοΐζος είχε κυπριακή καταγωγή . Το σπίτι στο οποίο έζησε ο πατέρας του στη Λάρνακα υπάρχει ακόμη, η δε Κοινότητα του χωριού θέλοντας να τιμήσει τον μεγάλο αυτό μουσικοσυνθέτη, ανήγειρε στην είσοδο του χωριού ένα σεμνό μνημείο στη μνήμη του. Τα τραγούδια του λιτά και έντεχνα. Πολιτικά στρατευμένος καλλιτέχνης στα χρόνια της Χούντας και της μεταπολίτευσης, ακολούθησε την ποιότητα στο ελληνικό τραγούδι που χάραξαν ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Χατζιδάκις. Η μουσική του έγινε τραγούδι, κερασμένο απλόχερα στις αγνές καρδιές. Στις χορδές της κιθάρας του ζωγραφίστηκε ένα κυριακάτικο απόγευμα, η δύναμη μιας διαδήλωσης, η μοναξιά ενός καφενέ. Συνεργάστηκε με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Φώντα Λάδη και τον Γιάννη Νεγρεπόντη στο...

Στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 η Μαρία Κάλλας άφηνε την τελευταία της πνοή στο Παρίσι. Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά, ανήμερα της επετείου θανάτου της, η Εθνική Λυρική Σκηνή τιμά τη μνήμη της με μια συναυλία στον προαύλιο χώρο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, στην οδό Πατησίων. Η κορυφαία υψίφωνος, που άλλαξε την πορεία του λυρικού θεάτρου τον 20ο αιώνα χωρίζοντάς το σε πριν και μετά Κάλλας εποχή, πέρασε στην αιωνιότητα αφήνοντάς, ωστόσο, ανεξίτηλο το σημάδι στην τέχνη της. Στη συναυλία – η οποία θα αρχίσει στις 21:00 – θα ερμηνευθούν άριες από όπερες τις οποίες η Κάλλας σημάδεψε με την ερμηνεία της. Μεταξύ άλλων, θα ακουστούν αποσπάσματα από την «Τραβιάτα», την «Αΐντα» και τη «Δύναμη του πεπρωμένου» του Βέρντι, την «Τόσκα» του Πουτσίνι, τον «Κουρέα της Σεβίλλης» του Ροσίνι και τη «Νόρμα» του Μπελίνι. Ερμηνεύουν, με τη συνοδεία πιάνου, η  Λουκία Σπανάκη , η  Αντωνία Καλογήρου , η Γιούλη Καραγκούνη , η  Ειρήνη Καράγιαννη . Στην αφήγηση είναι η  Μαργαρίτα Βαρλάμου . Εκθε...

Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στη Καβάλα, από γονείς καπνεργάτες. Έζησε τα πρώτα του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, εργάτες και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Η οικογένεια του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη, όπου Χρόνης δουλεύει σαν μικροπωλητής. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη. Οργανώνεται στο Δημοκρατικό στρατό πόλεων, και στα 17 του το 1947, συλλαμβάνεται, βασανίζεται άγρια, και καταδικάζεται σε θάνατο. Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν. Το 1953 αποφυλακίζεται, παρουσιάζεται στο στρατό και στέλνεται στο Μακρονήσι, αργότερα στον Αη-Στράτη, ώς το 1962 που διαλύθηκε το στρατόπεδο. Από τότε, δουλεύει ως στέλεχος της Ε.Δ.Α. Η δικτατορία του '67 τον βρίσκει μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη. Περνάει στη παρανομία και μαζί με άλλα στελέχη ιδρύουν το Π.Α.Μ. Το Νοέμβριο του 1967 συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από το στρατοδικείο σε δεκαοχτώ χρόνια φυλακή. Και πάλι Αβέρωφ, Κέρκυ...

του Γιώργου Γραμματικάκη Στην κηδεία του Λεωνίδα Κύρκου δεν μπόρεσα να πάω. Δεν ήθελα κιόλας. Με απωθεί ο τρόπος που η Ελλάδα φέρεται στους εκλεκτούς της. Οσο ζουν, αντιμετωπίζονται με ευτέλεια, και  συκοφαντίες. Είναι επειδή εκείνη  η Ελλάδα, που υπάρχει μόνον δια της τεθλασμένης, αισθάνεται ότι απειλείται. Όσοι αξίζουν θεωρούνται επικίνδυνοι. Οταν όμως φύγουν από αυτόν τον κόσμο, τι αφιερώματα, τι μεγάλα λόγια, τι σπαραγμός. Η υποκρισία περισσεύει. Στην κηδεία του Λεωνίδα Κύρκου είχα κι εγώ λόγους να πάω.  Δεν θέλησα όμως. Με ενοχλούσε ότι εκεί γύρω θα υπήρχαν  κάποιοι επώνυμοι πολιτικοί, που την διαφωνία τους μαζί του μετέφραζαν σε λοιδωρία και ύβρεις. Με αναστάτωνε ακόμα η ιδέα, ότι την ίδια τακτική ακολουθούσαν και κάποιοι «σύντροφοι» του Λεωνίδα. Απλώς επειδή στις αιώνιες και ψυχοφθόρες αντιπαραθέσεις της αριστεράς βρέθηκαν σε μιαν άλλη όχθη. Θα ήταν και αυτοί εκεί. Ευτυχώς, θα έλειπε η Εκκλησία: Τα ράσα, τα θυμιατά και η υπόσχεση της μετέπειτα ζωής, δεν ταί...

Με το παρακάτω ποίημα ο Μανώλης Γλέζος αποχαιρετά τον Λεωνίδα Κύρκο, περιγράφοντας μεταξύ άλλων το δεκαήμερο που έζησαν, τον Μάρτιο του 1949, ως μελλοθάνατοι. Έφυγες, λένε, Λιόντα, σήμερα το πρωί στις έξι, από τον βιολογικό τον κύκλο της ζωής, μα 'σύ παραμένεις όρθιος στης Ιστορίας το διάβα, αντάρτης του ΕΛΑΣ και μαχητής της Λευτεριάς, της Ανεξαρτησίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης. Στης ζωής το διάζωμα μετόπη ο Μανώλης Τσερέπας, ο Στέλιος Δαμιανίδης, εσύ ο Λεωνίδας Κύρκος κι η Καλλί, κρατήσαμε για δέκα μέρες ανέγγιχτη την αξιοπρέπεια του ανθρώπου στον Γολγοθά του θανάτου. Από τα κελλιά των μελλοθανάτων των φυλακών Αβέρωφ και Κέρκυρας δημοσιογράφος, βουλευτής, ευρωβουλευτής στην πορεία του Ωλντερμάστον-Λονδίνου με τον Γρηγόρη Λαμπράκη και τον Σπύρο Λιναρδάτο κι από τους τόπους εξορίας Γυάρο και Λέρο στους δρόμους της πάλης για την Ειρήνη και στον πολιτικό στίβο για τη Δημοκρατία, χτίζαμε με πόνο, δάκρυα και αίμα το αύριο. Πάρος, 28 Αυγούστου 2011, Μανώλης Γλέζος αναδημοσίευση απ...

του Ανδρέα Πετρουλάκη    Αγωνιστής. Συνεπής. Έντιμος. Οι βολικές λέξεις των επικηδείων. Και της υποκρισίας. Που θα περισσέψει πάλι αύριο, στην κηδεία, όπως είχε συμβεί και στις πρώτες δηλώσεις που ακολούθησαν την αναγγελία του θανάτου του Λεωνίδα Κύρκου. Οι λέξεις, αυτές και μερικές ακόμα, που επιτρέπουν και στους παρείσακτους να χωρέσουν στο κάδρο του αποχαιρετισμού του νεκρού. Να καρπωθούν λίγη από την συγκίνηση του θανάτου, που ως υπαρξιακό μέγεθος των ανθρώπινων, δεν αντέχει ρωγμές. Ίσως να μην μπορεί να γίνει διαφορετικά. Κάπως έτσι πάντως “ο νεκρός δεδικαίωται”. Ή, όπως στην περίπτωσή μας, αδικείται. Νομίζω ότι σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις προτιμώ την τακτική του ΚΚΕ. Συλλυπητήρια στους οικείους. Ούτε φόρτιση, ούτε επίθετα, ούτε αγωνιώδης προσπάθεια ανεύρεσης κοινών τόπων στην ασύμπτωτη και συγκρουσιακή κατά το μεγαλύτερο μέρος της πολιτική διαδρομή του καθενός. Πραγματικά θα ήθελα να συμβαίνει αυτό και με τους υπόλοιπους. Από την κορυφή της πολιτειακής ιεραρχίας μέχρι...

Ο διάσημος ηθοποιός μιλάει για την παγκόσμια οικονομία. Δεν πιστεύει στο Θεό, αντιμετωπίζει με επιφύλαξη τους πολιτικούς γιατί τους θεωρεί «συναδέλφους» του και αρνείται να γίνει ένα ακόμη θύμα της σύγχρονης τεχνολογίας, αφού ποιος ο λόγος να φτιάχνεις αυτοκίνητα που πιάνουν τα 300 χλμ. όταν σε γράφουν στα 120; Μισεί την τηλεόραση επειδή αποβλακώνει και φοβάται ότι η οικονομική κρίση δεν είναι παρά μια απάτη, που όχι μόνον θα κάνει κάποιους πλουσιότερους αλλά θα έχει επιπτώσεις χειρότερες από αυτές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Συν τοις άλλοις αγαπά την Ελλάδα και είναι υπέρ της άποψης Γκοντάρ ότι η υφήλιος χρωστά πολλά στον πολιτισμό μας. Με 85 χρόνια στην πλάτη του και περίπου 60 χρόνια καριέρας, ο Μισέλ Πικολί, τον οποίο συναντήσαμε στις Κάννες με αφορμή την ταινία του Νάνι Μορέτι «Εχουμε Πάπα!», δεν είναι απλώς ένας ηθοποιός, αλλά ένας σκεπτόμενος άνθρωπος που απολαμβάνεις να ακούς. «Δόξα τω Θεώ δεν είμαι... θρήσκος» είναι το πρώτο πράγμα που μου λέει ο ηθοποιός ΜισέλΠικολί καθισμένο...