ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

του Κώστα Καίσαρη ΤΕΛΙΚΑ είναι τόσο απλό όσο το αυγό του Κολόμβου: Ο Τσάκας (φωτό) είναι εφεύρεση του Γιωργάκη. Σε συνεργασία με τον Βενιζέλο. Για να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη από τα νέα μέτρα και την επερχόμενη ελεγχόμενη πτώχευση. Το πράγμα μιλάει από μόνο του. Κι η μέθοδος γνωστή και δοκιμασμένη. Πάντα όταν οι κυβερνήσεις έχουνε προβλήματα δημιουργούν εκ του μηδενός θέματα για αντιπερισπασμό. Τον Ιούνιο, όταν ήτανε στο φόρτε η 6η δόση «την παίρνουμε, δεν την παίρνουμε», «πτωχεύουμε, δεν πτωχεύουμε», βγήκανε στη φόρα τα «στημένα». Τώρα με τα νέα μέτρα εμφανίστηκε από το πουθενά ο Τσάκας. Λες και βγήκε μέσα από το λυχνάρι του Αλαντίν 100+ κιλά άνθρωπος. Κι όσο μπόι του λείπει τόσο δαίμονας είναι: «Ο πρίγκιπας δεν είναι μόνος του. Υπάρχουν από πίσω 5-6 συγγενείς, κι αυτοί πρίγκιπες πρώτου βαθμού. Να ξέρετε ότι αυτοί δεν είναι σαν τον Σουλτάν. Είναι πιο άγριοι, πιο παραδοσιακοί. Προσπάθησα να τους πείσω ότι όλα θα πάνε καλά και τα καταφέρνω». Φόβος και τρόμος, λοιπόν, ...

της Λώρης Κέζα Ο Γιάννης Μακριδάκης δεν είναι διάσημος συγγραφέας, δηλαδή δεν είναι από αυτούς που γνωρίζει ο πολύς κόσμος. Κατάφερε όμως να καταξιωθεί ως ποιοτικός λογοτέχνης από το πρώτο κιόλας βιβλίο του «Ανάμισης ντενεκές» για την ωραία γλώσσα (με στοιχεία χιώτικου ιδιώματος), για το βαθύ βλέμμα στον άνθρωπο. Με την εμβάθυνση που του επιτρέπει η πολυετής ανθρωποπαρατήρηση έγραψε ένα κείμενο για την επικαιρότητα, για όσα ζει ένας φορολογούμενος που ξεκινά από την Βολισσό για να πάει στο Βερολίνο, για να πάει δηλαδή από το μικρό χωριό στο κέντρο των αποφάσεων, στην «πρωτεύουσα», όπως χαρακτηρίζει τη γερμανική μητρόπολη. Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο αφήγημα όπου συγκρίνεται η ζωή σήμερα με πριν από πενήντα χρόνια. Ο Μακριδάκης αναφέρεται στο ταξίδι του μιλώντας ταυτόχρονα για το ταξίδι που έκανε προηγούμενος ένοικος του σπιτιού στο οποίο ο ίδιος διαβιεί. Για να φτάσουν στο εμπορικό και διοικητικό κέντρο χρειάζονται καθένας τους 9 ώρες: ο ένας πήγαινε με τον γάιδαρο, ο άλλος με το...

του Σταύρου Θεοδωράκη Η  Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία  έθεσε ένα ερώτημα που είναι στα χείλη όλων. «Γιατί οι αγανακτισμένοι δεν είναι στις πλατείες;». «Γιατί το κίνημα των πλατειών έχει υποχωρήσει;». Το ερώτημα θα μπορούσε να επεκταθεί: Γιατί οι φοιτητές δεν είναι στα (υπό κατάληψη) Πανεπιστήμια; Γιατί οι συγκεντρώσεις των απεργών είναι αραιές; Γιατί οι συνελεύσεις των συνδικάτων είναι αναιμικές; Γιατί κλάδοι ολόκληροι οι οποίοι πλήττονται, δεν κάνουν ούτε μια στάση εργασίας; Που είναι το τσουνάμι που ορισμένοι  δημοσιογράφοι προφήτευαν ότι θα πνίξει την κυβέρνηση (αν όχι όλο το πολιτικό σύστημα). Ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω την ρεπόρτερ της ΝΕΤ που την 3η Σεπτέμβρη στην πρώτη, μετά τις διακοπές, συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» επέμενε ότι «μπορεί σήμερα να μην έχει κόσμο αλλά τις επόμενες μέρες το Σύνταγμα θα πλημυρρίζει από εκατοντάδες χιλιάδες λαού». Γιατί λοιπόν ο «λαός» δεν εισάκουσε την ρεπόρτερ της έγκυρης κυβερνητικής ΝΕΤ; Εδώ ο καθένας έχει την ερμηνεία του. ...

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ Φέτος γιορτάζονται -αν μπορεί κανείς να το πει έτσι- τα 100 χρόνια από τη γέννηση ενός ανθρώπου του οποίου το όνομα εμπλέκεται, με τον πιο ζωηρό και ινδαλματικό τρόπο, στην άνθηση της ελληνικής ποίησης τον περασμένο αιώνα. Οι ραγδαίες και σχεδόν εξωπραγματικές μεταβολές που σάρωσαν το πολιτισμικό και κοινωνικό τοπίο σε ολόκληρη τη Δύση, επηρεάζοντας ριζικά το ρόλο, το ύφος και το περιεχόμενο των τεχνών, ενθαρρύνουν τη μελαγχολική αίσθηση ότι ήδη απέχουμε 100 χρόνια όχι απ' τη γέννηση αλλ' απ' τον θάνατό του, κι ότι τέτοια πρόσωπα ανήκουν σ' έναν κόσμο αξιών απροσμέτρητα μακρινό και λησμονημένο, έναν κόσμο που, παρά τις σημερινές αρχαιολογικές φωταψίες, προσεγγίζουμε υποχρεωτικά σαν κάτι το οποίο αποσυντίθεται στη μυστηριώδη σιωπή που περιβάλλει ένα ναυάγιο. Η ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ φέρνει ωστόσο στην επιφάνεια την αγωνία για μια παράλληλη απώλεια, πιο επώδυνη απ' το θάμπωμα της πρόσληψης των μεγάλων επιτευγμάτων του Γκάτσου, κι αυτή η απώλεια ...

του Νικου Σαραντακου Χρειαζόμαστε σχολικές βιβλιοθήκες ή μήπως είναι δαπανηρή πολυτέλεια για μια σχεδόν χρεοκοπημένη χώρα; Δεν είμαι το κατάλληλο πρόσωπο για να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση, γιατί δεν είμαι αμερόληπτος: τις βιβλιοθήκες τις υπεραγαπώ, έχω περάσει ώρες και ώρες σε δημόσιες βιβλιοθήκες, και η προσωπική μου ιδέα για τον Παράδεισο είναι μια αχανής βιβλιοθήκη φορτωμένη παλιά και καινούργια βιβλία. Αναγνωρίζω όμως ότι αυτό είναι δική μου πετριά, οπότε δεν θα απαντήσω στο ερώτημα που έβαλα στον τίτλο. Σχολικές βιβλιοθήκες πάντως έχουμε -φτιάχτηκαν με χρηματοδότηση από το Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης την προηγούμενη δεκαετία. Στην αρχή το σχέδιο ήταν πολύ φιλόδοξο, πρόβλεπε 3500 βιβλιοθήκες με βιβλία αξίας 200 εκατομμυρίων ευρώ. Τελικά τα χρήματα φαγ… δεν υπολογίστηκαν σωστά, οπότε φτιάχτηκαν κάπου 750 βιβλιοθήκες, που οι περισσότερες είναι εφοδιασμένες με κάμποσες χιλιάδες βιβλία η καθεμία, που λειτουργούν όλη την ώρα που λειτουργεί το σχολείο, και με έναν καθηγητή υπεύ...

του κοριτσιού του διπλανού portal Αφού ανέλυσα δεόντως την πολιτικοοικονομική κρίση της Ελλάδος, παίδες μου αγαπημένοι, ήρθε νομίζω η ώραν μου! Γιατί και εγώ όπως ξέρετε ως γνησία ελληνίς περνάω διαρκώς κρίση. Πιο συγκεκριμένα αναρωτιέμαι πλέον πως είναι όταν ΔΕΝ είσαι σε κρίση. Τι συμβαίνει μέσα στον άνθρωπο όταν ξυπνάει το πρωί (ή και το μεσημέρι) και ξέρει ότι όλα βαίνουν καλώς, ότι η δουλειά του πάει ρολόι, ότι ο λογαριασμός του στην τράπεζα παχαίνει ενώ αντίθετα  αυτός αδυνατίζει και γίνεται επικίνδυνα σέξι με αποτέλεσμα και η ερωτική του ζωή να είναι χοτ σαν την κόλαση (τι λέω πρωί πρωί και φτιάχνομαι, σόρι ρε παίδες παρασύρθηκα!). Τι νιώθει λοιπόν αυτός ο κωλόφαρδος άγνωστος; Ξυπνά μ΄ένα μεγάλο χαμόγελο στο στόμα; Και πόσο μεγάλο είναι δηλαδή αυτό το μεγάλο χαμόγελο; Σαν την Πελοπόννησο; Και επίσης δεν μοιάζει με ηλίθιος να χασκογελάει σα χαζός μόνος του πρωϊνιάτικο; (σόρι, πάλι ξέφυγα) Όπως έχω ανακοινώσει ήδη στο εκλεκτό αναγνωστικό κοινό μου δεν θα υπεισέλθω στο θέμα ...

του Δημήτρη Σαραντάκου Στις 11 Σεπτεμβρίου παρακολούθησα στην τηλεόραση, και όχι σε κανένα σκουπιδοκάναλο, αλλά σε σοβαρό, υποτίθεται κανάλι, έναν τύπο, που, με περισπούδαστο ύφος αυθεντίας, μιλούσε με τις ώρες για τις μαγικές ιδιότητες του αριθμού 11. Μας πληροφόρησε λοιπόν πως το σχήμα και η διάταξη των δίδυμων πύργων παραπέμπει στο αριθμό 11. Ομοίως τα ονόματα: του τότε προέδρου των ΗΠΑ στα αγγλικά (George W. Bush), της Νέας Υόρκης (New York city), αλλά και του Αφγανιστάν (Afghanistan), της χώρας από την οποία εξόρμησαν οι τρομοκράτες, όλα περιέχουν 11 γράμματα. Εκτός αυτού, η πολιτεία της Νέας Υόρκης είναι η 11η πολιτεία που προσχώρησε στις νεογέννητες ΗΠΑ. Και αν δε φτάνουν όλα αυτά, ο αριθμός 11 υποκρύπτεται στην ημερομηνία της επίθεσης, αφού 1+1+9=11, αλλά, καθώς η 11η Σεπτεμβρίου είναι η 254η μέρα του χρόνου, και 2+5+4=11. Μας ανέφερε επίσης πως το πρώτο αεροπλάνο που έπεσε στους πύργους είχε αριθμό πτήσης 11! Ανεξάρτητα από όλες αυτές τις μεγαλοπρεπείς ανοησίες, η ενασ...

Tου Χρηστου Γιανναρα Είχε προηγηθεί η «πολιτική κηδεία» κορυφαίου της επαγγελματικής πολιτικής. Και στην τηλεόραση φίλος ομοϊδεάτης του τεθνεώτος εκθείαζε την προσωπικότητα και το έργο του. Για να καταλήξει στην κοινότοπη κορώνα: «Εκεί που είναι τώρα ο σύντροφος, θα κουβεντιάζει με τους παλιούς του συντρόφους, τον (τάδε), τον (δείνα), για τους κοινούς τους αγώνες και για στόχους που περιμένουν την πραγμάτωσή τους». Εκφραστική αμηχανία, διολίσθηση στην κοινοτοπία; Πάντως η ρητορική εικόνα επέτρεπε στον τηλεθεατή το ερώτημα: Αν είναι έτσι, τότε προς τι η «πολιτική κηδεία»; Προς τι η άρνηση να εκκλησιαστεί η εξόδια μοναξιά, να σπαρεί το κορμί στην κοινωνούμενη ελπίδα, ελπίδα για κάτι που αγνοούμε κι όμως εμπιστευόμαστε τη ζεστασιά του; «Λάμπει μέσα μου κείνο που αγνοώ· μα ωστόσο λάμπει», βεβαίωνε ο Ελύτης. Οταν χαθεί «η άγνοια η υπερτέρα πάσης γνώσεως», τότε προκύπτουν οι «βεβαιότητες» που οδηγούν στην «πολιτική κηδεία»: Δεν υπάρχει τίποτα μετά, ερχόμαστε από το πουθενά και πηγαίνο...

του Αλέκου Λασκαράτου Δεν γνωρίζω αν η οικονομική κρίση που περνάμε, έχει επηρεάσει τον αριθμό των γάμων που τελούνται τα τελευταία δύο χρόνια στην Ελλάδα. Υποθέτω προς ναι, αλλά δεν έχω στοιχεία. Διάβασα όμως, και ομολογώ πως γέλασα, στην εφημερίδα το  Έθνος  ότι η κρίση έχει σαν αποτέλεσμα την τεράστια αύξηση των γάμων που τελούνται στα δημαρχεία λόγω πολύ χαμηλότερου κόστους. Τυπικά, βάσει του νόμου ένας γάμος σε δημαρχείο κοστίζει μόνο το σχετικό παράβολο που είναι 18 ευρώ για κάθε μελλόνυμφο, δηλαδή 36 ευρώ. Στην εκκλησία τα ποσά είναι βέβαια πολύ-πολύ μεγαλύτερα. Πρώτα απ’ όλα εξαρτάται από το αν θα σε παντρέψει ένας απλός παπάς, ένας αρχιμανδρίτης ή τέλος ένας δεσπότης. Βλέπετε, το Άγιο Πνεύμα, που συμμετέχει και καθαγιάζει όλους του θρησκευτικούς γάμους, βάζει απλή, διπλή ή τριπλή δόση ευλογίας ανάλογα με την περίπτωση. Μετά έρχονται οι ψάλτες. Minimum configuration, Medium configuration, και Maximum, με χορωδία από αγγελικές φωνές. Στη συνέχεια, έρχεται ο διάκοσ...

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ Οπου  βρεθώ κι όπου σταθώ (σύμφωνοι: δε βρίσκομαι στη Φολέγανδρο μήτε στέκομαι στο Χαϊντεραμπάντ) οι αντροπαρέες συζητούν ένα πράμα: πάμε για εκλογές ή όχι. Προς γενική απορία, όσο πιο επίσημα είναι τα χείλη των σχολιαστών (πλην ενός, σύμφωνοι), η απάντηση είναι πανομοιότυπη. Εκλογές  θα έχουμε κατά τύχην ή από σπόντα. Αν δε δουλέψει ο αυτόματος πιλότος. Αν κολλήσει η ασφαλιστική δικλίδα. Αν πάρει νερό το φλοτέρ. Αν κοιμηθεί ένας ή δύο κοινοβουλευτικοί. Αν δεν πάρει το χάπι του ένας διαταραγμένος. Αν  ξυπνήσει απότομα ένας κλητήρας. Και ο λόγος; Οσο απομακρυνόμαστε από την πτώχευση, τόσο πιο κοντά θα έχουμε εκλογές. Στη φάση αυτήν, που δεν υπάρχει κυβερνήτης ή κυβερνημένος που να μη μας θεωρεί μπατίρηδες, η πιθανότητα ο νικητής των εκλογών να είναι και ο «πρωθυπουργός της δραχμής» ή της «υποτίμησης» παραμένει υψηλή. Αρα, εκλογές αργότερα. Να συνέλθουμε λιγάκι. Εψαξα  αυτό το «λιγάκι». Οι «λιγάκηδες» εννοούν μιας μορφής ασφάλεια. Για ...

του Κώστα Γιαννακίδη Στην Έκθεση είχα δει πέτρες από το διάστημα. Ναι, με μήνυμα του Αμερικανού προέδρου αποκλειστικά για μένα, τον επισκέπτη του περιπτέρου. Είδα μία τεράστια Μερσέντες που καμάρωνε επειδή «επωλήθη εις τον ηθοποιό κ. Κώστα Βουτσά». Χάζεψα τα επιτεύγματα του καπιταλισμού και τα μπράτσα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Μάζεψα φυλλάδια και κονκάρδες. Αρωματικά σαπούνια που η μαμά μου δεν μπορούσε να βρει αλλού. Δοκίμασα εξωτικές κρέμες και σκαρφάλωσα σε ένα τεράστιο τσεχοσλοβάκικο τρακτέρ. Έφτασα σε απόσταση λίγων μέτρων από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αλλά κατάφερα και βρέθηκα δίπλα στον Άλκη Στέα! Η γεύση από τα λουκάνικα έρχεται όποτε θέλω στο στόμα μου και ακόμα βλέπω, μέσα στην ασπρόμαυρη μνήμη μου, τη νύχτα να παίρνει χρώματα από τα πυροτεχνήματα. Ανοησίες σας γράφω. Όλες οι διηγήσεις των Σαλονικιών για την Έκθεση είναι λίγο ως πολύ ίδιες και κλέβουν στο μέτρημα -την παιδική τους ηλικία σου περιγράφουν, δείχνουν μία φωτογραφία τους με φόντο την Έκθεση. Όμως μερικές ...

Tης Μαριας Κατσουνακη Πού να αποδώσει κανείς τα υψηλά ποσοστά αναπηρίας στην Κρήτη; Πάνω από 18% στα Χανιά και στο Ρέθυμνο. Και στη Λευκάδα παρατηρούνται παρόμοια φαινόμενα. Πρόσφατα, στη Ζάκυνθο αποκαλύφθηκε ότι το 2% των κατοίκων (από τους 35.000 οι 700) είναι... τυφλοί. Πριν από μερικούς μήνες η Πάτρα μετρούσε πάνω από 8.000 αναπηρικά επιδόματα. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, η Ελλάδα κατέχει τον υψηλότερο μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε ποσοστό αναπηρικών συντάξεων: 14,5% (στην Ε. Ε. είναι 8% - 9%), 324.835 δικαιούχοι δηλαδή. Σε αυτούς προστίθενται 600.000 - 700.000 δικαιούχοι επιδομάτων. Κάποιοι δικαίως, κάποιοι πάλι καθόλου. Το ΙΚΑ εντόπισε 1.473 περιπτώσεις συνταξιούχων που ενώ είχαν αποβιώσει... εισέπρατταν κανονικά τα χρήματα. Ο κ. Κουτρουμάνης ανακοίνωσε ότι θα επανεξεταστούν όλες οι αναπηρικές συντάξεις. «Πώς θα βαστάξει η καρδιά του;». Ετσι αφοπλίζει και ο αόμματος Μίμης Φωτόπουλος το όργανο της τάξεως που τον π...