ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

του Κώστα Γιαννακίδη Η πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο ήταν σε έναν αγώνα του Ηρακλή με τον Απόλλωνα Αθηνών. Ο μπαμπάς δεν συμπαθούσε τη μεγάλη ομάδα της πόλης και, εκτός των άλλων, τα πράγματα στον Ηρακλή ήταν πάντα πιο ήσυχα. Εκείνη την πρώτη φορά εγώ προσπαθούσα να βρω τον τύπο που μιλάει στο ραδιόφωνο, ο μπαμπάς μου έδειχνε τον Χατζηπαναγή. Λίγα χρόνια αργότερα πήγαινα μόνος στο γήπεδο. Ο μπαμπάς δεν ήταν εκεί. 'Ηταν ο Βασίλης. Και μαζί του μια από τις καλύτερες ομάδες που είδαμε ποτέ στο μίζερο ελληνικό ποδόσφαιρο. Τη δεκαετία του '80 ο Ηρακλής έπαιζε πάντα με κόσμο, ειδικά όταν ο ΠΑΟΚ βρισκόταν εκτός έδρας. Κακά τα ψέματα, το ξέρουν και οι «γριές», ήταν ΠΑΟΚτσήδες εκείνοι που γέμιζαν τα τσιμέντα στο Καυταντζόγλειο. ΠΑΟΚτσήδες γεμάτοι τύψεις καθώς ο Γιώργος Παντελάκης, πρόεδρος του ΠΑΟΚ, είχε ουσιαστικά στείλει τον Ηρακλή στη Β' Εθνική, καταγγέλλοντας απόπειρα δωροδοκίας του ποδοσφαιριστή Φιλώτα Πέλιου. Μία χρονιά πέρασε ο Ηρακλής από τη Β' Εθνική και γύρι...

του Κώστα Καίσαρη ΟΥΤΕ ο πρώτος είναι ο Βλάσσης Τσάκας ούτε ο τελευταίος. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ανεξάντλητο. Αυτοί που κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί σαν σωτήρες, σαν μπροστινοί, σαν πιτσικόμηδες ή νταραβεριτζήδες, είναι σαν τις ράτσες των σκυλιών. Πολύ μεγάλη γκάμα σε ποικιλία. Ανεξάντλητη μπορείς να πεις, αν συνυπολογίσουμε και τις διασταυρώσεις που δεν συναντώνται μόνο στα ζώα αλλά και στους ανθρώπους. Μιλάμε για ανεπανάληπτα καλούπια. Οχι μόνο από εμφάνιση, αλλά από τρόπους και συμπεριφορά. Ο καθένας μοναδικός κι ανεπανάληπτος. Κι απ' όλα τα πέρατα της οικουμένης: Ενας Ζούνης από το Ζαΐρ στον Πανιώνιο. Ο βασιλεύς των ρουμπινιών Αργύρης Σαλιαρέλης από την Κένυα μετά του Κωνσταντίνου Ουίλς στον Ολυμπιακό. Εχοντας εμφανιστεί μάλιστα για πρώτη φορά στο τότε Στάδιο Καραϊσκάκη με μαύρα γυαλιά και κοστούμι, πριν ακόμα το κάνει μόδα ο Κουέντιν Ταραντίνο στο «ρεζερβουάρ ντογκς». Σχετικά προσφάτως ο Κώστας Μακρής από την Αυστραλία ή αλλιώς χώρα των καγκουρό στην Παναχαϊκ...

του Κώστα Καίσαρη ΑΣ αρχίσουμε σήμερα από τα σπουδαία και τα σοβαρά. Σύμφωνα, λοιπόν, με την πρώτη έκθεση του γραφείου εκτέλεσης του προϋπολογισμού, η δυναμική του χρέους της χώρας είναι «εκτός ελέγχου». Κάνοντάς το στη συνέχεια πενηνταράκια επεξηγεί: «...Αύξηση του πρωτογενούς ελλείμματος... πτώση της οικονομικής δραστηριότητας... έχουν σαν αποτέλεσμα τη σημαντική περαιτέρω αύξηση του χρέους και βαθύτερη ακόμα κρίση». Συμπέρασμα: «Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της 21ης Ιουλίου πάνε στράφι». Τότε που κυβέρνηση και κανάλια πανηγυρίζανε για το νέο δάνειο-μαμούθ, που θα σώσει την Ελλάδα. Κι έρχεται μέσα σε σαράντα μέρες το γραφείο εκτέλεσης του προϋπολογισμού και σου λέει «το χρέος είναι ανίκητο». Δεν παλεύεται με τίποτα. Στη γλώσσα της οικονομίας οι αρμόδιοι υπουργοί μιλάνε για «απόκλιση των στόχων λόγω της ύφεσης». Σε συνδυασμό με τις αυξημένες επιχορηγήσεις των ασφαλιστικών ταμείων και του ΟΑΕΔ. Ο φαύλος κύκλος λοιπόν για τον οποίο έχουμε μιλήσει κατ' επανάληψη είναι απλός. Οχ...

του Κώστα Καίσαρη ΤΡΕΙΣ μαχαιρωμένοι στα Κάτω Πετράλωνα κι ο ένας σοβαρά. Καταπώς το έχει πει ο λαϊκός ποιητής: «Μαχαιριές του, δώσ' του, δώσ' του και να γίνω εγώ γιατρός του». Γι' αυτό και ο Λοβέρδος ως αρμόδιος υπουργός Υγείας βγήκε και έκανε δηλώσεις. Στην προκειμένη περίπτωση ούτε ο Γερουλάνος μίλησε, ούτε ο Νικητιάδης, ούτε ο Μπιτσαξής, που εδώ και είκοσι μέρες έχει πιει το αμίλητο νερό. Βρήκε το κενό της αθλητικής ηγεσίας ο Λοβέρδος κι έκανε αυτός δηλώσεις για τις μαχαιριές: «Είναι αδιανόητο κατά τακτά χρονικά διαστήματα να γίνονται αιματηρά επεισόδια εντός και εκτός των γηπέδων». Οταν λοιπόν ο Γερουλάνος έχει ανακοινώσει με όλη την πρέπουσα μεγαλοπρέπεια μέσα στη Βουλή ότι με την έναρξη της νέας ποδοσφαιρικής σεζόν μπαίνει λουκέτο στους συνδέσμους φιλάθλων, οι οποίοι μετατρέπονται σε λέσχες, τι να βγει να πει τώρα με τους τρεις μαχαιρωμένους στα Κάτω Πετράλωνα; Του Μπιτσαξή από τότε που σχολίασε ως θετική την απόφαση για αφαίρεση βαθμών σε Βόλο και Καβάλα τού έχει ...

του Φίλιππα Συρίγου Με τρία αφεντικά του ποδοσφαίρου στη φυλακή, δύο ομάδες να έχουν διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθησαν και ένα πλήθος παραγόντων, παικτών, προπονητών, αλλά και ομάδων να περιμένουν τη σειρά τους (...), θα ήλπιζε κανείς ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο, επιτέλους, θα έβαζε μυαλό. Θα κοίταζε να διορθώσει δηλαδή τα χάλια του, για να ξανακερδίσει τη χαμένη εμπιστοσύνη του κόσμου, που ενώ το λατρεύει ως άθλημα κάνει εμετό με τα όσα αηδιαστικά συμβαίνουν γύρω από αυτό, και φυσικά παίρνει δρόμο... Ομως, με την πρόταση που κατέθεσε το ποδόσφαιρο προκειμένου να βγει από την κρίση στην οποία έχει περιέλθει, ξεπέρασε και τον χειρότερο εαυτό του: Ενα πρωτάθλημα χωρίς προκήρυξη, χωρίς νομική υπόσταση, χωρίς ηθική νομιμοποίηση! Ενα πρωτάθλημα-λάστιχο, το οποίο επρόκειτο να αρχίσει με 14 ή 13 ομάδες και -άγνωστο πότε- θα αποκτήσει άλλες δύο-τρεις, για τα ονόματα των οποίων, πάντως, κανείς δεν παίρνει όρκο... Εμπνευστής αυτού του εκτρώματος εμφανίζεται ο πρόεδρος της Super League (και του Ο...

του Κώστα Καίσαρη Κι ύστερα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ. Το να βγει ο Ραγκούσης και να πει ότι σχετικά με τους ταξιτζήδες δεν παίρνει χαμπάρι από το πολιτικό κόστος το καταλαβαίνεις. Μιλάμε για πενήντα χιλιάδες οικογένειες σε όλη την Ελλάδα. Το να λέει όμως ο Νικητιάδης ότι δεν υπολογίζουμε το πολιτικό κόστος είναι από τα Αγραφα. Ποιο πολιτικό κόστος; Επειδή υποβιβαστήκανε τα μεγαθήρια του Ολυμπιακού Βόλου και της Καβάλας στη Δέλτα Εθνική; Και η λαοφιλής Ηλιούπολη, που οι φουσκωτοί ήταν πιο πολλοί από τους οπαδούς; Σοβαροί να είμαστε. Μύτη δεν άνοιξε στην Καβάλα. Ουδείς ασχολήθηκε με τον υποβιβασμό και ουδείς αντέδρασε. Και στον Βόλο βγήκανε στους δρόμους δύο χιλιάδες παιδάκια (φωτό). Αυτοί ήτανε όλοι κι όλοι που η Ροδούλα Ζήση δήλωσε ότι «κατανοώ την αγανάκτησή τους». Ποιους πείραξε δηλαδή η κυβέρνηση για να έχει πολιτικό κόστος; Τον Μπέο και τον Ψωμιάδη. Ή μήπως έχει ο Τσακογιάννης λαϊκό έρεισμα και δεν το ξέρουμε; Για κάθε έναν Βολιώτη ή Καβαλιώτη, που ενδεχόμενα τσαμπουκαλεύτηκε με τον υποβιβ...

Ήταν προφανές από την πρώτη στιγμή: Η εξόντωση του Ολυμπιακού Βόλου και της Καβάλας αποτελούσε πολιτική επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και ειδικότερα της ομάδας που αρέσκεται να αποκαλείται «στενό περιβάλλον του πρωθυπουργού». Ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού (και Αθλητισμού, ασχέτως που δεν αναφέρεται στον επίσημο τίτλο) κ. Παύλος Γερουλάνος είναι εξέχον μέλος αυτής της παρεούλας, που -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- ορίζει τις τύχες αυτής της χώρας. Πίστεψε η παρέα αυτή  ότι ο άρον άρον υποβιβασμός μερικών (όχι πολλών) μετρίου αναστήματος (και όχι βέβαια ηχηρών και λαοφιλών) ομάδων θα ήταν η επιτυχία που αναζητούσε η πανταχόθεν βαλλόμενη, εξ αιτίας της καταστροφικής πολιτικής της, κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Η "κάθαρση στο ποδόσφαιρο" φάνταζε ένα ελκυστικό αντίμετρο στις διογκούμενες λαϊκές αντιδράσεις για τις απανωτές συμφορές του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου, της εκτοξευόμενης ανεργίας, της εξάπλωσης των λουκέτων και της γενικευόμενης εξαθλίωσης. Το γεγονός ότι το πόρισμα γι...