ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

του Κώστα Καίσαρη ΤΕΛΙΚΑ είναι τόσο απλό όσο το αυγό του Κολόμβου: Ο Τσάκας (φωτό) είναι εφεύρεση του Γιωργάκη. Σε συνεργασία με τον Βενιζέλο. Για να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη από τα νέα μέτρα και την επερχόμενη ελεγχόμενη πτώχευση. Το πράγμα μιλάει από μόνο του. Κι η μέθοδος γνωστή και δοκιμασμένη. Πάντα όταν οι κυβερνήσεις έχουνε προβλήματα δημιουργούν εκ του μηδενός θέματα για αντιπερισπασμό. Τον Ιούνιο, όταν ήτανε στο φόρτε η 6η δόση «την παίρνουμε, δεν την παίρνουμε», «πτωχεύουμε, δεν πτωχεύουμε», βγήκανε στη φόρα τα «στημένα». Τώρα με τα νέα μέτρα εμφανίστηκε από το πουθενά ο Τσάκας. Λες και βγήκε μέσα από το λυχνάρι του Αλαντίν 100+ κιλά άνθρωπος. Κι όσο μπόι του λείπει τόσο δαίμονας είναι: «Ο πρίγκιπας δεν είναι μόνος του. Υπάρχουν από πίσω 5-6 συγγενείς, κι αυτοί πρίγκιπες πρώτου βαθμού. Να ξέρετε ότι αυτοί δεν είναι σαν τον Σουλτάν. Είναι πιο άγριοι, πιο παραδοσιακοί. Προσπάθησα να τους πείσω ότι όλα θα πάνε καλά και τα καταφέρνω». Φόβος και τρόμος, λοιπόν, ...

της Λώρης Κέζα Ο Γιάννης Μακριδάκης δεν είναι διάσημος συγγραφέας, δηλαδή δεν είναι από αυτούς που γνωρίζει ο πολύς κόσμος. Κατάφερε όμως να καταξιωθεί ως ποιοτικός λογοτέχνης από το πρώτο κιόλας βιβλίο του «Ανάμισης ντενεκές» για την ωραία γλώσσα (με στοιχεία χιώτικου ιδιώματος), για το βαθύ βλέμμα στον άνθρωπο. Με την εμβάθυνση που του επιτρέπει η πολυετής ανθρωποπαρατήρηση έγραψε ένα κείμενο για την επικαιρότητα, για όσα ζει ένας φορολογούμενος που ξεκινά από την Βολισσό για να πάει στο Βερολίνο, για να πάει δηλαδή από το μικρό χωριό στο κέντρο των αποφάσεων, στην «πρωτεύουσα», όπως χαρακτηρίζει τη γερμανική μητρόπολη. Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο αφήγημα όπου συγκρίνεται η ζωή σήμερα με πριν από πενήντα χρόνια. Ο Μακριδάκης αναφέρεται στο ταξίδι του μιλώντας ταυτόχρονα για το ταξίδι που έκανε προηγούμενος ένοικος του σπιτιού στο οποίο ο ίδιος διαβιεί. Για να φτάσουν στο εμπορικό και διοικητικό κέντρο χρειάζονται καθένας τους 9 ώρες: ο ένας πήγαινε με τον γάιδαρο, ο άλλος με το...

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ Κάτω  από αυτόν τον αειφορικό, αισιόδοξο και οργανωτικό τίτλο, βρίσκεται ένα τέρας της λάσπης, χωρίς αισθητήρια όργανα, φτιαγμένο αποκλειστικά από υπαλληλίνη, μια τοξική αυξητική ορμόνη. Ο οργανισμός ενός υπουργείου, ενός Δήμου, μιας εταιρίας, μιας υπηρεσίας, παράγεται από τη διευθυντική του ομάδα. Διευθυντής οργανισμού δεν είναι κάποιος που ξέρει από οργανισμούς. Εχοντας συχνά μοναδικό προνόμιο να πηγαίνει στη δουλειά όποτε του καπνίσει, έχει τεράστιες αρχιτεκτονικές και χωροθετικές γνώσεις κι ας είναι επιλαχών εισαχθείς οδοντίατρος. Ο οργανισμός που φτιάχνει έχει δυο πράγματα: υστερικά μεγάλο αριθμό εργαζομένων που δεν καλύπτεται ποτέ και χαώδη τετραγωνικά που ανήκουν στο ποσοστό των διευθύνσεων και των τμηματαρχών. Για κάποιο μαγικό ρόλο, στην Ελλάδα δε λειτουργεί το «μοντέρνο» (για το 1920) σύστημα μιας μεγάλης αίθουσας, όπου δεκάδες άνθρωποι έχουν μια θέση εργασίας χωρίς γραμματεία, που ξοδεύουν μια πρωινή ώρα σε ένα τραπέζι συνεδριάσεων και συγκεκρι...

γράφει ο Μακεδών Θα γνωρίζαμε και θα αναλύαμε πράξεις και παραλείψεις του παρελθόντος, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν δίδαγμα επανάληψης ή αποφυγής. Αν ως  Έλληνες  είχαμε και ελληνική παιδεία, σίγουρα κάποια πράγματα θα ήταν ευκολότερα για μας. Διότι θα γνωρίζαμε και θα αναλύαμε πράξεις και παραλείψεις του παρελθόντος, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν δίδαγμα επανάληψης ή αποφυγής. Και ναι μεν η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται (παρά την προσπάθεια των μπηχαβιοριστών να μας πείσουν για το αντίθετο), υπάρχουν όμως περιστατικά που έχουν ομοιότητες, και με την αναγωγή στο σήμερα δίνουν τροφή για προβληματισμό, τουλάχιστον. Ο  Φίλιππος  υπόγραψε συνθήκη ειρήνης με τους Αθηναίους. Κι επειδή τέτοιες συνθήκες είναι «η κρούστα -όπως έλεγε ο Λένιν- που πρέπει να κόψεις για να φας την πίτα», ο Φίλιππος επιδιώκοντας να βολιδοσκοπήσει τις διαθέσεις των Αθηναίων σχετικά με το αν σκόπευαν να αντιδράσουν και πώς, σε μελλοντική του ενέργεια προς κατάληψη των Αθηνών, απέστε...

του Σταύρου Θεοδωράκη Η  Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία  έθεσε ένα ερώτημα που είναι στα χείλη όλων. «Γιατί οι αγανακτισμένοι δεν είναι στις πλατείες;». «Γιατί το κίνημα των πλατειών έχει υποχωρήσει;». Το ερώτημα θα μπορούσε να επεκταθεί: Γιατί οι φοιτητές δεν είναι στα (υπό κατάληψη) Πανεπιστήμια; Γιατί οι συγκεντρώσεις των απεργών είναι αραιές; Γιατί οι συνελεύσεις των συνδικάτων είναι αναιμικές; Γιατί κλάδοι ολόκληροι οι οποίοι πλήττονται, δεν κάνουν ούτε μια στάση εργασίας; Που είναι το τσουνάμι που ορισμένοι  δημοσιογράφοι προφήτευαν ότι θα πνίξει την κυβέρνηση (αν όχι όλο το πολιτικό σύστημα). Ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω την ρεπόρτερ της ΝΕΤ που την 3η Σεπτέμβρη στην πρώτη, μετά τις διακοπές, συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» επέμενε ότι «μπορεί σήμερα να μην έχει κόσμο αλλά τις επόμενες μέρες το Σύνταγμα θα πλημυρρίζει από εκατοντάδες χιλιάδες λαού». Γιατί λοιπόν ο «λαός» δεν εισάκουσε την ρεπόρτερ της έγκυρης κυβερνητικής ΝΕΤ; Εδώ ο καθένας έχει την ερμηνεία του. ...

του Νικου Σαραντακου Χρειαζόμαστε σχολικές βιβλιοθήκες ή μήπως είναι δαπανηρή πολυτέλεια για μια σχεδόν χρεοκοπημένη χώρα; Δεν είμαι το κατάλληλο πρόσωπο για να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση, γιατί δεν είμαι αμερόληπτος: τις βιβλιοθήκες τις υπεραγαπώ, έχω περάσει ώρες και ώρες σε δημόσιες βιβλιοθήκες, και η προσωπική μου ιδέα για τον Παράδεισο είναι μια αχανής βιβλιοθήκη φορτωμένη παλιά και καινούργια βιβλία. Αναγνωρίζω όμως ότι αυτό είναι δική μου πετριά, οπότε δεν θα απαντήσω στο ερώτημα που έβαλα στον τίτλο. Σχολικές βιβλιοθήκες πάντως έχουμε -φτιάχτηκαν με χρηματοδότηση από το Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης την προηγούμενη δεκαετία. Στην αρχή το σχέδιο ήταν πολύ φιλόδοξο, πρόβλεπε 3500 βιβλιοθήκες με βιβλία αξίας 200 εκατομμυρίων ευρώ. Τελικά τα χρήματα φαγ… δεν υπολογίστηκαν σωστά, οπότε φτιάχτηκαν κάπου 750 βιβλιοθήκες, που οι περισσότερες είναι εφοδιασμένες με κάμποσες χιλιάδες βιβλία η καθεμία, που λειτουργούν όλη την ώρα που λειτουργεί το σχολείο, και με έναν καθηγητή υπεύ...

του Κώστα Καίσαρη ΣΤΗΝ αρχή τα γιαούρτια τους ενοχλούσαν. Μεγάλη προσβολή. Οχι µόνο σε προσωπικό επίπεδο. Στο πρόσωπο του κάθε γιαουρτωµένου βουλευτή επλήγετο η Δηµοκρατία και το Κοινοβούλιο. Απ' ό,τι φαίνεται, όµως, σιγά σιγά το συνηθίσανε. Χωρίς να έχει διευκρινιστεί ποιο από τα δύο τινά συµβαίνει: ή διαπίστωσαν ότι κάνει καλό η πέτσα στην επιδερµίδα ή είναι χοντρόπετσοι. Ή και τα δύο µαζί. Ας προχωρήσουµε, όµως, στο διά ταύτα µε τις σχετικές δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Ανάπτυξης Ξυνίδη: «Είµαι διατεθειµένος κι εγώ ως µέρος του πολιτικού συστήµατος να δεχθώ και τον θυµό και τη λοιδορία και το γιαούρτωµα». Κανένα πρόβληµα. Ας στηθεί έξω από τη Βουλή να περνάνε ένας ένας οι αγανακτισµένοι να τον γιαουρτώνουνε. Αλλωστε, οι περισσότεροι απ' αυτούς ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ είναι. Που λατρεύουνε τον µεγάλο Αντρέα που τους διόρισε και βρίζουνε τον µικρό Γιωργάκη που τους απολύει. Που πιστεύανε ότι όλοι οι υπουργοί Οικονοµικών θα είναι σαν τον Τσοβόλα και τώρα µε Παπακωνσταν...

του κοριτσιού του διπλανού portal Αφού ανέλυσα δεόντως την πολιτικοοικονομική κρίση της Ελλάδος, παίδες μου αγαπημένοι, ήρθε νομίζω η ώραν μου! Γιατί και εγώ όπως ξέρετε ως γνησία ελληνίς περνάω διαρκώς κρίση. Πιο συγκεκριμένα αναρωτιέμαι πλέον πως είναι όταν ΔΕΝ είσαι σε κρίση. Τι συμβαίνει μέσα στον άνθρωπο όταν ξυπνάει το πρωί (ή και το μεσημέρι) και ξέρει ότι όλα βαίνουν καλώς, ότι η δουλειά του πάει ρολόι, ότι ο λογαριασμός του στην τράπεζα παχαίνει ενώ αντίθετα  αυτός αδυνατίζει και γίνεται επικίνδυνα σέξι με αποτέλεσμα και η ερωτική του ζωή να είναι χοτ σαν την κόλαση (τι λέω πρωί πρωί και φτιάχνομαι, σόρι ρε παίδες παρασύρθηκα!). Τι νιώθει λοιπόν αυτός ο κωλόφαρδος άγνωστος; Ξυπνά μ΄ένα μεγάλο χαμόγελο στο στόμα; Και πόσο μεγάλο είναι δηλαδή αυτό το μεγάλο χαμόγελο; Σαν την Πελοπόννησο; Και επίσης δεν μοιάζει με ηλίθιος να χασκογελάει σα χαζός μόνος του πρωϊνιάτικο; (σόρι, πάλι ξέφυγα) Όπως έχω ανακοινώσει ήδη στο εκλεκτό αναγνωστικό κοινό μου δεν θα υπεισέλθω στο θέμα ...

του Κωστα Βαξεβανη Ο Μάκης Ψωμιάδης είναι και πάλι ελεύθερος. Περπατά με το πούρο του, και τινάζει τη στάχτη του, τις βρωμιές του πάνω στην ελληνική κοινωνία. Ελεύθερος. Η φράση του πριν μερικές μέρες, «είμαι πολιτικός κρατούμενος» δεν ήταν η μοναδική κοροϊδία. Σήμερα βγάζει τη γλώσσα απέναντι στη Δικαιοσύνη που τον υπηρέτησε όσο κανείς. Με εξαίρεση ίσως την ελληνική αστυνομία, από την οποία κατά καιρούς στρατολόγησε συνεργάτες και εξασφάλισε κάλυψη Ναι, ο Μάκης Ψωμιάδης είναι ασύλληπτος, ακόμη και αν χρειαστεί να γίνει κάτι πρωτοφανές νομικά. Ο ανακριτής κ. Κασσίμης, ο οποίος εξέδωσε εναντίον του ένταλμα σύλληψης, επειδή συμφώνησε πως οι κατηγορίες της εισαγγελέως Πόπης Παπανδρέου ήταν στοιχειοθετημένες, τον άφησε ελεύθερο. Το επιχείρημα είναι πως δεν είναι ύποπτος φυγής. Αυτός που καταζητούνταν τρεις μήνες δεν είναι ύποπτος φυγής. Τότε ποιος είναι. Τα πιτσιρίκια με τις στρακαστρούκες; Οι πορτοφολάδες; Τα πρεζόνια που προφυλακίζουν; Για να προφυλακιστεί κάποιος, λέει ο νό...

Η ανθρωπότητα κατασπατάλησε τους φυσικούς πόρους που προέβλεπε ο οικολογικός προϋπολογισμός της για το τρέχον έτος και από την προσεχή εβδομάδα, θα καταγράφει έλλειμμα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ερευνητικού οργανισμού Global Footprint Network, μέσα σε περίπου 9 μήνες ξεπεράσαμε το επίπεδο ζήτησης φυσικών πόρων που θα μπορούσε να μας παρέχει ο πλανήτης για ολόκληρο το 2011. «Είναι σαν να ξοδεύεις το ετήσιο εισόδημά σου τρεις μήνες πριν τελειώσει η χρονιά και να ροκανίζεις τις αποταμιεύσεις σου, χρόνο με το χρόνο», εξηγεί ο πρόεδρος του δικτύου Δρ. Μάτις Βακερνάγκελ. «Πολύ σύντομα, θα εξαντληθούν οι αποταμιεύσεις σου». Με αυτούς τους ρυθμούς, υπολογίζουν στην έκθεσή τους οι ερευνητές, η ανθρωπότητα θα χρειάζεται έως το 2030 ένα δεύτερο πλανήτη σαν τη Γη, όχι μόνο για να καλύπτει τις ανάγκες της μέσω των φυσικών της πόρων, αλλά και για να απορροφά τα σκουπίδια της. Οι 7 δισεκατομμύρια κάτοικοι του πλανήτη, που μέχρι τα μέσα του αιώνα αναμένεται να έχουν αυξηθεί σε 9 δισε...