ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

του Σταύρου Θεοδωράκη Η  Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία  έθεσε ένα ερώτημα που είναι στα χείλη όλων. «Γιατί οι αγανακτισμένοι δεν είναι στις πλατείες;». «Γιατί το κίνημα των πλατειών έχει υποχωρήσει;». Το ερώτημα θα μπορούσε να επεκταθεί: Γιατί οι φοιτητές δεν είναι στα (υπό κατάληψη) Πανεπιστήμια; Γιατί οι συγκεντρώσεις των απεργών είναι αραιές; Γιατί οι συνελεύσεις των συνδικάτων είναι αναιμικές; Γιατί κλάδοι ολόκληροι οι οποίοι πλήττονται, δεν κάνουν ούτε μια στάση εργασίας; Που είναι το τσουνάμι που ορισμένοι  δημοσιογράφοι προφήτευαν ότι θα πνίξει την κυβέρνηση (αν όχι όλο το πολιτικό σύστημα). Ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω την ρεπόρτερ της ΝΕΤ που την 3η Σεπτέμβρη στην πρώτη, μετά τις διακοπές, συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» επέμενε ότι «μπορεί σήμερα να μην έχει κόσμο αλλά τις επόμενες μέρες το Σύνταγμα θα πλημυρρίζει από εκατοντάδες χιλιάδες λαού». Γιατί λοιπόν ο «λαός» δεν εισάκουσε την ρεπόρτερ της έγκυρης κυβερνητικής ΝΕΤ; Εδώ ο καθένας έχει την ερμηνεία του. ...

του Κώστα Καίσαρη ΣΤΗΝ αρχή τα γιαούρτια τους ενοχλούσαν. Μεγάλη προσβολή. Οχι µόνο σε προσωπικό επίπεδο. Στο πρόσωπο του κάθε γιαουρτωµένου βουλευτή επλήγετο η Δηµοκρατία και το Κοινοβούλιο. Απ' ό,τι φαίνεται, όµως, σιγά σιγά το συνηθίσανε. Χωρίς να έχει διευκρινιστεί ποιο από τα δύο τινά συµβαίνει: ή διαπίστωσαν ότι κάνει καλό η πέτσα στην επιδερµίδα ή είναι χοντρόπετσοι. Ή και τα δύο µαζί. Ας προχωρήσουµε, όµως, στο διά ταύτα µε τις σχετικές δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Ανάπτυξης Ξυνίδη: «Είµαι διατεθειµένος κι εγώ ως µέρος του πολιτικού συστήµατος να δεχθώ και τον θυµό και τη λοιδορία και το γιαούρτωµα». Κανένα πρόβληµα. Ας στηθεί έξω από τη Βουλή να περνάνε ένας ένας οι αγανακτισµένοι να τον γιαουρτώνουνε. Αλλωστε, οι περισσότεροι απ' αυτούς ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ είναι. Που λατρεύουνε τον µεγάλο Αντρέα που τους διόρισε και βρίζουνε τον µικρό Γιωργάκη που τους απολύει. Που πιστεύανε ότι όλοι οι υπουργοί Οικονοµικών θα είναι σαν τον Τσοβόλα και τώρα µε Παπακωνσταν...

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter, ναυαρχίδα του σουηδικού τύπου, και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των περισσότερων ευρωπαϊκών ΜΜΕ. Εφημερίδα Dagens Nyheter ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΣΟΥΗΔΙΑ Κάισα Έκις Έκμαν 08.08.2011 Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Η Κάισα Έκις Έκμαν επισκέφτηκε μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους. Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο οριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι;  Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή. Έχω μόλις επιστρέψει απ...

του Αλέκου Λασκαράτου Δεν γνωρίζω αν η οικονομική κρίση που περνάμε, έχει επηρεάσει τον αριθμό των γάμων που τελούνται τα τελευταία δύο χρόνια στην Ελλάδα. Υποθέτω προς ναι, αλλά δεν έχω στοιχεία. Διάβασα όμως, και ομολογώ πως γέλασα, στην εφημερίδα το  Έθνος  ότι η κρίση έχει σαν αποτέλεσμα την τεράστια αύξηση των γάμων που τελούνται στα δημαρχεία λόγω πολύ χαμηλότερου κόστους. Τυπικά, βάσει του νόμου ένας γάμος σε δημαρχείο κοστίζει μόνο το σχετικό παράβολο που είναι 18 ευρώ για κάθε μελλόνυμφο, δηλαδή 36 ευρώ. Στην εκκλησία τα ποσά είναι βέβαια πολύ-πολύ μεγαλύτερα. Πρώτα απ’ όλα εξαρτάται από το αν θα σε παντρέψει ένας απλός παπάς, ένας αρχιμανδρίτης ή τέλος ένας δεσπότης. Βλέπετε, το Άγιο Πνεύμα, που συμμετέχει και καθαγιάζει όλους του θρησκευτικούς γάμους, βάζει απλή, διπλή ή τριπλή δόση ευλογίας ανάλογα με την περίπτωση. Μετά έρχονται οι ψάλτες. Minimum configuration, Medium configuration, και Maximum, με χορωδία από αγγελικές φωνές. Στη συνέχεια, έρχεται ο διάκοσ...

του Αντώνη Πανούτσου Εδώ και 37 χρόνια η Ελλάδα ζει την εποχή της «στρογγυλεμένης γλώσσας». Κάθε κριτική χάνει τις γωνίες της ώστε να μην ενοχλήσει κανέναν. Ετσι στο ποδόσφαιρο οι χούλιγκαν γίνονται «λίγοι ανεγκέφαλοι της κερκίδας», στις δημόσιες μεταφορές οι αγενείς ταξιτζήδες γίνονται «μια μικρή μειοψηφία», στις διαδηλώσεις αυτοί που τα σπάνε «οι λίγοι, γνωστοί-άγνωστοι» και πάει λέγοντας. Κάθε πλειοψηφία ή μεγάλη μειοψηφία στην Ελλάδα είναι «καλή» και υπάρχει μια φοβερή κακή μειοψηφία. Είναι αυτοί που τα φάγανε μόνοι τους, αυτοί που φούσκωσαν το δημόσιο χρέος, αυτοί που έφαγαν από τα έργα και πάει λέγοντας. Πάντα σατανικοί, ανώνυμοι και κυρίως λίγοι. Να μην ξεχνάμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων είναι καλή. Στην κολακεία των πολλών στήθηκαν πολιτικές καριέρες. Ο Ανδρέας Λοβέρδος με τη φράση του «…το ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων, που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες με τη βεβαιότητα ότι ο δημόσιος τομέας είναι ισόβιος, μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν» είναι ο πρώτο...

του Νίκου Σαραντάκου Αρχίζει τη Δευτέρα η καινούργια σχολική χρονιά και χάρη στις πρωτοβουλίες της υπουργού κ. Διαμαντοπούλου οι μαθητές θα κάνουν μια νεα αρχή, απαλλαγμένοι από κάθε λογής βάρη, μια και, τουλάχιστον για αρκετές βδομάδες, δεν θα είναι αναγκασμένοι να κουβαλάνε στις τσάντες τους βαριά κι ασήκωτα βιβλία –όχι, το μάθημα θα γίνεται πια με πουπουλένιες φωτοτυπίες και υπερσύγχρονα όσο και πανάλαφρα ντιβιντάκια. Τέρμα πια ο κίνδυνος να πάθουν σκολίωση και άλλες κακώσεις τα βλαστάρια μας καθώς οι πλατούλες τους θα κυρτώνουν από το περιττό βάρος των βιβλίων! Άλλωστε, γιατί να το κρύψουμε, οι μαθητές μισούν τα σχολικά βιβλία: οι περισσότεροι τα μουτζουρώνουν, σκίζουν σελίδες, ζωγραφίζουν στα περιθώρια, ζωγραφίζουν μουστάκια στα γυναικεία πορτρέτα και βάζουν γυαλιά στους ήρωες. Στο τέλος της χρονιάς, κάποιοι τα κάνουν χαρτοπόλεμο και τα σκορπίζουν τελετουργικά στο προαύλιο, άλλοι τα καίνε· ο φίλος μου ο Ντίνος μού έλεγε ότι στη Νέα Φιλαδέλφεια πήγαιναν στο Άλσος και τα βι...

Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στη Καβάλα, από γονείς καπνεργάτες. Έζησε τα πρώτα του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, εργάτες και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Η οικογένεια του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη, όπου Χρόνης δουλεύει σαν μικροπωλητής. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη. Οργανώνεται στο Δημοκρατικό στρατό πόλεων, και στα 17 του το 1947, συλλαμβάνεται, βασανίζεται άγρια, και καταδικάζεται σε θάνατο. Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν. Το 1953 αποφυλακίζεται, παρουσιάζεται στο στρατό και στέλνεται στο Μακρονήσι, αργότερα στον Αη-Στράτη, ώς το 1962 που διαλύθηκε το στρατόπεδο. Από τότε, δουλεύει ως στέλεχος της Ε.Δ.Α. Η δικτατορία του '67 τον βρίσκει μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη. Περνάει στη παρανομία και μαζί με άλλα στελέχη ιδρύουν το Π.Α.Μ. Το Νοέμβριο του 1967 συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από το στρατοδικείο σε δεκαοχτώ χρόνια φυλακή. Και πάλι Αβέρωφ, Κέρκυ...