Θα ρίψω το βιβλίον μου στης θάλασσας τον πάτο!

του Νίκου Σαραντάκου

Αρχίζει τη Δευτέρα η καινούργια σχολική χρονιά και χάρη στις πρωτοβουλίες της υπουργού κ. Διαμαντοπούλου οι μαθητές θα κάνουν μια νεα αρχή, απαλλαγμένοι από κάθε λογής βάρη, μια και, τουλάχιστον για αρκετές βδομάδες, δεν θα είναι αναγκασμένοι να κουβαλάνε στις τσάντες τους βαριά κι ασήκωτα βιβλία –όχι, το μάθημα θα γίνεται πια με πουπουλένιες φωτοτυπίες και υπερσύγχρονα όσο και πανάλαφρα ντιβιντάκια. Τέρμα πια ο κίνδυνος να πάθουν σκολίωση και άλλες κακώσεις τα βλαστάρια μας καθώς οι πλατούλες τους θα κυρτώνουν από το περιττό βάρος των βιβλίων!

Άλλωστε, γιατί να το κρύψουμε, οι μαθητές μισούν τα σχολικά βιβλία: οι περισσότεροι τα μουτζουρώνουν, σκίζουν σελίδες, ζωγραφίζουν στα περιθώρια, ζωγραφίζουν μουστάκια στα γυναικεία πορτρέτα και βάζουν γυαλιά στους ήρωες. Στο τέλος της χρονιάς, κάποιοι τα κάνουν χαρτοπόλεμο και τα σκορπίζουν τελετουργικά στο προαύλιο, άλλοι τα καίνε· ο φίλος μου ο Ντίνος μού έλεγε ότι στη Νέα Φιλαδέλφεια πήγαιναν στο Άλσος και τα βιβλία τα τάιζαν στην γκαμήλα· την είχα δει εκείνη τη σοφή γκαμήλα που είχε καταβροχθίσει (κυριολεκτικά) χιλιάδες σελίδες: είχε μονίμως μια μπλαζέ και λίγο θλιμμένη έκφραση, αυτά κάνει η πολλή γνώση.

Κι αυτή η αντιπάθεια των μαθητών για το σχολικό βιβλίο δεν είναι καινούργια, αλλά διαχρονική. Όπως έγραφε ένα παιδικό χέρι στο εξώφυλλο ενός σχολικού βιβλίου:

Α, δε βαστό βαρέθηκα, θα το τινάξω κάτο
θα ρίψω το βιβίον μου στης θάλασσας τον πάτω
Δεν ιποφέρω τι μαμά προΐ να με ξυπνάι
και να μου λέγη διάβασαι και πάϊναι στο σχολοίω.
Ακούς εκεί κατάστασις ακούς εκεί κακία
να με παραφοτώνουνε σε τέτοια ηλικία.

Ακούς εκεί κακία, να με παραφορτώνουνε σε τέτοια ηλικία… Το ποιηματάκι αυτό γράφτηκε περί το 1910 αλλά η απεγνωσμένη έκκληση ως τώρα έπεφτε σε ώτα μη ακουόντων. Εκατό χρόνια μετά, η Άννα Διαμαντοπούλου αφουγκράστηκε τον καημό του βαρυφορτωμένου πιτσιρικά και τον απάλλαξε. Τώρα πια κανένα παιδί δεν θα ρίπτει το βιβλίον του στης θάλασσας τον πάτο, ούτε θα το μουτζουρώνει, ούτε θα το ταΐζει στη γκαμήλα (του Άλσους Νέας Φιλαδελφείας, αν υπάρχει ακόμα Άλσος ή γκαμήλα). Οι φωτοτυπίες δεν βουλιάζουν κι οι γκαμήλες δεν τρώνε ντιβιντάκια.

Διευκρίνιση: Αν και το άρθρο είναι ειρωνικό, το παιδικό στιχούργημα είναι αυθεντικό· το βρήκε και το αντέγραψε ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης (ομολογώ πάντως ότι δεν έχω δει τη δική του πρωτογενή ανακοίνωση). Εγώ το βρήκα σε μια παλιά εφημερίδα απ’ αυτές που μ’ αρέσει να σκαλίζω (την Ακρόπολη, συγκεκριμένα), ενώ το έχω εντοπίσει και σε διαδικτυακή πηγή, αλλά σουλουπωμένο ορθογραφικά.

Όσο για τη σχολική χρονιά που θα αρχίσει χωρίς βιβλία, κάποιοι λένε ότι το Βατερλό ήταν προγραμματισμένο. Όσο κι αν διστάζω να αποδίδω στον δόλο ό,τι εξηγεί η ανικανότητα, αναγνωρίζω πως τα επιχειρήματά τους είναι πειστικά. Πάντως, η φετινή έναρξη της σχολικής χρονιάς είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη ο απόλυτος εξευτελισμός. Και θα μου πείτε ότι είναι χρεοκοπημένη η Ελλάδα, οπότε δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της επιδότησης και της δωρεάν διανομής σχολικών βιβλίων, ούτε, πολύ περισσότερο, να μιμηθεί άλλους εταίρους μας που έχουν θεσπίσει επίδομα σχολικής χρονιάς –σε κάθε μαθητή– για την αγορά των χρειωδών κάθε χρονιάς (στη Γαλλία, το επίδομα αυτό είναι γύρω στα 300 ευρώ, με μικρές διακυμάνσεις αναλόγως της ηλικίας του μαθητή).

Έστω. Το αξιοπερίεργο όμως είναι πως αυτή η χρεοκοπημένη Ελλάδα, που δεν έχει λεφτά να τυπώσει σχολικά βιβλία, αντέχει να πληρώνει κάθε χρόνο 4.000.000 ευρώ (ναι, 4 εκατομμύρια ευρώ!) τον διοικητή της Τράπεζας Ελλάδος, τον κ. Προβόπουλο, όπως διάβασα σε ερώτηση ευρωβουλευτή του Σύριζα, ενώ, ας πούμε, οι κουτόφραγκοι του ΔΝΤ πληρώνουν γύρω στις 500.000 (και μάλιστα δολάρια) την κ. Λαγκάρντ (πηγή:Βικιπαίδεια), ενώ οι άλλοι, πιο κουτόφραγκοι ακόμα, της Banque de France, της κεντρικής τράπεζας της Γαλλίας δίνουν 160.000 ευρώ το χρόνο στον διοικητή της, τον Κριστιάν Νουαγέ (πηγή: Βικιπαίδεια)

Άλλωστε, τι ψυχή έχουν τα 4 εκατομμύρια –να τα διαιρέσεις με το 600.000, τόσοι είναι οι μαθητές του δημοτικού, θα βγουν 7 ευρώ το κεφάλι, μόλις και μετά βίας η τιμή δυο-τριών βιβλίων, ψίχουλα. Ενώ όταν τα τσεπώνει ένα άτομο, φτουράνε και έχουμε value for money.

ΠΗΓΗ: http://sarantakos.wordpress.com/