ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

του Κώστα Καίσαρη ΣΤΗΝ αρχή τα γιαούρτια τους ενοχλούσαν. Μεγάλη προσβολή. Οχι µόνο σε προσωπικό επίπεδο. Στο πρόσωπο του κάθε γιαουρτωµένου βουλευτή επλήγετο η Δηµοκρατία και το Κοινοβούλιο. Απ' ό,τι φαίνεται, όµως, σιγά σιγά το συνηθίσανε. Χωρίς να έχει διευκρινιστεί ποιο από τα δύο τινά συµβαίνει: ή διαπίστωσαν ότι κάνει καλό η πέτσα στην επιδερµίδα ή είναι χοντρόπετσοι. Ή και τα δύο µαζί. Ας προχωρήσουµε, όµως, στο διά ταύτα µε τις σχετικές δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Ανάπτυξης Ξυνίδη: «Είµαι διατεθειµένος κι εγώ ως µέρος του πολιτικού συστήµατος να δεχθώ και τον θυµό και τη λοιδορία και το γιαούρτωµα». Κανένα πρόβληµα. Ας στηθεί έξω από τη Βουλή να περνάνε ένας ένας οι αγανακτισµένοι να τον γιαουρτώνουνε. Αλλωστε, οι περισσότεροι απ' αυτούς ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ είναι. Που λατρεύουνε τον µεγάλο Αντρέα που τους διόρισε και βρίζουνε τον µικρό Γιωργάκη που τους απολύει. Που πιστεύανε ότι όλοι οι υπουργοί Οικονοµικών θα είναι σαν τον Τσοβόλα και τώρα µε Παπακωνσταν...

του Δημήτρη Σαραντάκου Αν δεν ήταν η ζοφερή συγκυρία, αυτή η ιστορία με τον Σαουδάραβα πρίγκιπα Σουλτάν Μπιν Νάσερ Αμπντουλά Μπιν Φαρχάν Αλ Σαούντ, που θέλει να αγοράσει τον Παναθηναϊκό, θα είχε βγάλει πολύ γέλιο. Μέχρι να μάθουμε αν ο πρίγκιπας υπάρχει κι αν όντως ενδιαφέρεται, ας θυμηθούμε έναν άλλο Σαουδάραβα της βασιλικής οικογένειας που έζησε κάμποσα χρόνια στην Ελλάδα και έχει αφήσει τα ίχνη του στις κινηματογραφικές ταινίες της εποχής. Εννοώ τον Ιμπν Σαούντ -και βρίσκω στα συρτάρια μου ένα σκίτσο του Μποστ, που καιρό είχα να τον θυμηθώ, στο οποίο ο Ιμπν Σαούντ πρωταγωνιστεί. Να το: Το σκίτσο δημοσιεύτηκε στην Αυγή, στις 14 Μαρτίου 1965 (δηλαδή επί κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου), και συνδυάζει δυο γεγονότα της επικαιρότητας μακριά από την υψηλή πολιτική. Το πρώτο γεγονός είναι η όχι αθόρυβη παρουσία του Ιμπν Σαούντ στην Ελλάδα. Ο πρώην βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας, μετά την ανατροπή του από τον αδελφό του Φεϊζάλ τον Μάρτιο του 1964, έμενε συχνά στην Αθήνα (ακριβέ...

του Κώστα Καίσαρη ΟΥΤΕ ο πρώτος είναι ο Βλάσσης Τσάκας ούτε ο τελευταίος. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ανεξάντλητο. Αυτοί που κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί σαν σωτήρες, σαν μπροστινοί, σαν πιτσικόμηδες ή νταραβεριτζήδες, είναι σαν τις ράτσες των σκυλιών. Πολύ μεγάλη γκάμα σε ποικιλία. Ανεξάντλητη μπορείς να πεις, αν συνυπολογίσουμε και τις διασταυρώσεις που δεν συναντώνται μόνο στα ζώα αλλά και στους ανθρώπους. Μιλάμε για ανεπανάληπτα καλούπια. Οχι μόνο από εμφάνιση, αλλά από τρόπους και συμπεριφορά. Ο καθένας μοναδικός κι ανεπανάληπτος. Κι απ' όλα τα πέρατα της οικουμένης: Ενας Ζούνης από το Ζαΐρ στον Πανιώνιο. Ο βασιλεύς των ρουμπινιών Αργύρης Σαλιαρέλης από την Κένυα μετά του Κωνσταντίνου Ουίλς στον Ολυμπιακό. Εχοντας εμφανιστεί μάλιστα για πρώτη φορά στο τότε Στάδιο Καραϊσκάκη με μαύρα γυαλιά και κοστούμι, πριν ακόμα το κάνει μόδα ο Κουέντιν Ταραντίνο στο «ρεζερβουάρ ντογκς». Σχετικά προσφάτως ο Κώστας Μακρής από την Αυστραλία ή αλλιώς χώρα των καγκουρό στην Παναχαϊκ...

Σεπτέ ελέβεν, το ντούο μίλε ούνο, έμεινα κι εγώ ξυπνητός να δω τι γενότανε στας Αμέρικας.  Πήρα τελεφούνγκεν ούνο φιλαράκι μου κεικάτωνε. Κι αυτός και το γκομενάκι του είχανε τζάσει το κλακάζο. Ο δάκρυς κορόμιλος...άστα χέστα. Φέτονες οι χειμώνες γένονται δέκα από κείνη τη μέρα που χάθηκε τόσος κοσμάκης. Κάθε χρόνο τα ίδια παντελάκι μου, τα ίδια παντελή μου. Με τσι αμερικλάνους στη βιζιόν να μου κουνάνε στη μούρη σημαιούμπες, να με λένε αυτό το συχαμένο "ο θεός βλογάει την Αμερική" (που θα πρεπε να ναι god belch america) και να στείνουν το ίδιο πανηγύρι που με κάνει να πιστρέψω στο πιατί το φαγί μου. Α, να μη ξεχάσω. Είν κι αυτοίθενες με τσι θεωρίες συνωμοσίας. Άρες, μάρες, παραπονιάρες. Του αναγνώστη του Tvxs,  Pidestroika Το λεπόν, δέκα νια φανατίκλες αφού μπήκανε κυριλέ στας Αμέρικας , μάθανε να δηγάνε αεροπετούμενα, καβατζώσανε κουάτρο και ρείξανε ντούο στους μπύργους, ούνο στο πεντάγωνο και ούνο έφιγε ξόφαλτσα και πείγε για βρούβες. Έδιατς μας τα λέει η αμε...

του Κώστα Καίσαρη Η γλώσσα και ειδικότερα η ελληνική δεν είναι µία. Είναι πολλές. Υπάρχουν τα καλιαρντά σαν διάλεκτος των οµοσέξουαλς. Υπάρχουν τα «ποδανά» σαν γλώσσα του πεζοδροµίου. Ξεκινάνε όλες τις λέξεις ανάποδα, βάζοντας σαν πρώτη συλλαβή τη λήγουσα. Για να µην καταλαβαίνουν τι λένε οι γύρω γύρω. Κι όπως είναι εκπαιδευµένοι και τα λένε γρήγορα, κανένας δεν παίρνει χαµπάρι. Αν συµφωνούν δηλαδή µε κάποιον και θέλουν να το τονίσουν µε την έκφραση «βάλε πέντε στο χέρι» για να κάνουν χάι φάιβ, το λένε «λεβά ντεπέ στο ρίχε». Τη δικιά τους γλώσσα, όµως, δεν έχουν µόνο όσοι κινούνται στο περιθώριο. Στο Χρηµατιστήριο, φερ' ειπείν, όταν υπάρχει πτώση στον δείκτη, τη βαφτίζουν «διόρθωση». Αντε εσύ αν είσαι αµύητος, να καταλάβεις τι σηµαίνει. Τη δικιά τους γλώσσα έχουν οι γιατροί και οι δικηγόροι. Και πολύ περισσότερο οι πολιτικοί. Το «είµαι βαθιά συγκινηµένος» π.χ. του Ανδρέα Παπανδρέου είναι ο ορισµός της αρλούµπας. Υπάρχει δηλαδή και ρηχή συγκίνηση; Μετριούνται τα αισθήµατα...

του κοριτσιού του διπλανού portal Παίδες σας το λέω ανοιχτά: είστε γκαντέμηδες. Να μη δείτε ευτυχισμένο άνθρωπο, θα πέσετε όλοι πάνω του. Εγώ βέβαια έκανα το ερωτικό μου καθήκον. Σας έγραψα κανονικά, Κασσάνδρες, υπέβαλα την παραίτησή μου στον κούτσαβλο και πήγα στη Λειβαδιά, στον πύργο του καλού μου να ζήσω καυτές μέρες έρωτα. Τα  μάτια μου είδαν πολλά και τ΄αυτιά μου άκουσαν περισσότερα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Απλώς σας ανακοινώνω επισήμως ότι η ζωή μου στην σαλταρισμένη βλαχοχλίδα της ελληνικής επαρχίας θα είναι το θέμα του μυθιστορήματος που έχω ήδη στα σκαριά. Σε αντίθεση με τους επαγγελματίες του είδους όμως και επειδή μου λείψατε, θα σας αποκαλύψω (για να γουστάρετε) τι έφερε την αρχή του τέλους. Αλλά θα σας προειδοποιήσω κιόλας: θα ψαχτούμε όλοι και θα βρω ποιος από σας έχει το μάτι το κακό που ρήμαξε την ερωτική μου ζωή μέχρι τελικής εξαφανίσεως. Καλά καλά μη φωνάζετε. Θα αρχίσω απ΄ την αρχή. Picture it: Κατακαλόκαιρο. Λειβαδιά. 45 c. Ανεμιστήρας στην οροφή. Τα κα...

του Κώστα Καίσαρη ΑΣ αρχίσουμε σήμερα από τα σπουδαία και τα σοβαρά. Σύμφωνα, λοιπόν, με την πρώτη έκθεση του γραφείου εκτέλεσης του προϋπολογισμού, η δυναμική του χρέους της χώρας είναι «εκτός ελέγχου». Κάνοντάς το στη συνέχεια πενηνταράκια επεξηγεί: «...Αύξηση του πρωτογενούς ελλείμματος... πτώση της οικονομικής δραστηριότητας... έχουν σαν αποτέλεσμα τη σημαντική περαιτέρω αύξηση του χρέους και βαθύτερη ακόμα κρίση». Συμπέρασμα: «Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της 21ης Ιουλίου πάνε στράφι». Τότε που κυβέρνηση και κανάλια πανηγυρίζανε για το νέο δάνειο-μαμούθ, που θα σώσει την Ελλάδα. Κι έρχεται μέσα σε σαράντα μέρες το γραφείο εκτέλεσης του προϋπολογισμού και σου λέει «το χρέος είναι ανίκητο». Δεν παλεύεται με τίποτα. Στη γλώσσα της οικονομίας οι αρμόδιοι υπουργοί μιλάνε για «απόκλιση των στόχων λόγω της ύφεσης». Σε συνδυασμό με τις αυξημένες επιχορηγήσεις των ασφαλιστικών ταμείων και του ΟΑΕΔ. Ο φαύλος κύκλος λοιπόν για τον οποίο έχουμε μιλήσει κατ' επανάληψη είναι απλός. Οχ...