ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

του  ROBERTO SAVIANO   Την εποχή που ήμουν έφηβος στη Νάπολι τα παιδιά συνήθιζαν να πυροβολούν τους σκύλους στο κεφάλι. Με αυτόν τον τρόπο μάθαιναν να χειρίζονται με άνεση το όπλο και να διοχετεύουν την οργή τους σε έμψυχα όντα. Οπως φαίνεται, στις ημέρες μας χρησιμοποιούνται άνθρωποι ως στόχοι εξάσκησης.  Κατά τον τρέχοντα μήνα, μετά τον πυροβολισμό εναντίον μετανάστη στο Ροζάρνο της Νότιας Ιταλίας, ξέσπασαν ταραχές από αφρικανούς μετανάστες, οι οποίες παρουσιάστηκαν κυρίως ως συμπλοκές μεταξύ μεταναστών και ντόπιων Ιταλών. Στην πραγματικότητα όμως επρόκειτο για εξέγερση εναντίον της Ντραγκέτα, της ισχυρής Μαφίας της Καλαβρίας. Οποιος προσπαθεί να αρνηθεί ή να ελαχιστοποιήσει αυτό το κίνητρο δεν γνωρίζει αυτά τα μέρη, όπου όλα- δουλειές, μισθοί, στέγαση- ελέγχονται από εγκληματικές οργανώσεις.  Οι ταραχές στο Ροζάρνο αποτέλεσαν τη δεύτερη εξέγερση κατά του οργανωμένου εγκλήματος στην Ιταλία, τα τελευταία χρόνια. Η πρώτη συνέβη το 2008 στο Καστέλ Βολτούρνο, μια πό...

Την Τετάρτη 22 Μαΐου 1963 θα διαδραματιζόταν στη Θεσσαλονίκη μια από τις κορυφαίες στιγμές της σύγχρονης τραγωδίας, που θα σφράγιζε ανεξίτηλα την ιστορία της χώρας. Ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης, 51 ετών, υφηγητής της Ιατρικής και βαλκανιονίκης, έπεφτε θανάσιμα τραυματισμένος, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου-Ερμού, από τους παρακρατικούς φονιάδες Σπύρο Γκοτζαμάνη και Εμμανουήλ Εμανουηλίδη, που εφόρμησαν με «τρίκυκλο» εναντίον του. Κλινικά νεκρός « ο μαραθωνοδρόμος της ειρήνης », θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 27/5/1963 στο ΑΧΕΠΑ. Την τύχη του Λαμπράκη λίγο έλειψε να έχει και ο βουλευτής Καβάλας της ΕΔΑ Γιώργης Τσαρουχάς, που λίγο πριν είχε χτυπηθεί από τους παρακρατικούς « αντιφρονούντας » οι οποίοι πολιορκούσαν τα γραφεία του « Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος », όπου γινόταν η συγκέντρωση των « Φίλων της Ειρήνης ».   Ό,τι δεν κατάφερε ο θηριώδης παρακρατικός τραμπούκος « Αντωνάρας » Πιτσώκος, που κακοποίησε άγρια τον Γ. Τσαρουχά, θα το καταφέρουν πέντε ...

Ο υπογράφων δεν φημίζομαι για τις καλές μου σχέσεις με τον κινηματογράφο. Ούτε πάω σινεμά, ούτε γνωρίζω συντελεστές του κινηματογράφου. Πού και πού βλέπω κάποια ταινία σε DVD και σπάνια μέχρι το τέλος της! Ο κυριότερος λόγος όλων αυτών είναι το ότι δυσκολεύομαι να εμπνευστώ απο τα θέματα, που καταπιάνονται οι σκηνοθέτες. Όμως, βλέποντας το Grand  Torino του (άλλοτε ελαφρού Κάλαχαν) Κλιντ Ίστγουντ, γοητεύτηκα τόσο πολύ, που αποφάσισα και σας την προτείνω. Ο παλιός κάου μπόυ έχει φτάσει σε επίπεδο Άντον Τσέχωφ! Μπράβο του! Λίγα λόγια για την υπόθεση της ταινίας: Ο Ίστγουντ ενσαρκώνει τον Γουόλ Κοβάλσκι, έναν άκαμπτο και άτεγκτο βετεράνο του πολέμου της Κορέας, ο οποίος σε έναν κόσμο αλλαγών αναγκάζεται από τους μετανάστες γείτονές του να αντιμετωπίσει τις προσωπικές και μακροχρόνιες προκαταλήψεις του. Ο συνταξιούχος πια εργάτης σε αυτοκινητοβιομηχανία Γουόλτ Κοβάλσκι περνάει τις μέρες του επισκευάζοντας το σπίτι του, πίνοντας μπύρα και πηγαίνοντας μια φορά τον μήνα στο κουρείο. Κι ενώ η ...