ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

του Γιώργου Σταθάκη "Η πολιτική του Μνημονίου οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη χρεωκοπία. Αυτή η θέση, που αρκετοί υποστήριζαν τα δύο τελευταία χρόνια, ξετυλίγεται πλέον μπροστά στα μάτια μας. Από τώρα μέχρι τον Ιούνιο η συντεταγμένη χρεωκοπία της Ελλάδας θα έχει ολοκληρωθεί. Ο συλλογισμός ήταν απλός.  Η πολιτική της βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής και του αποπληθωρισμού οδηγεί σε ύφεση, αυτό οδηγεί σε νέα δημοσιονομικά μέτρα και βαθύτερη ύφεση. Η μείωση του ΑΕΠ απομακρύνει κάθε ενδεχόμενο εξυπηρέτησης του χρέους. Τότε εγκαινιάζεται ένας κύκλος διαδοχικών αναδιαρθρώσεων του χρέους. Η πραγματική οικονομία παγιδεύεται σε μια μόνιμη "παγίδα ρευστότητας", όπου οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις, ακόμα και αν έχουν χρήματα, τα αποθεματοποιούν. Κάθε μείωση των δημοσίων δαπανών οδηγεί σε σχεδόν ισοδύναμη μείωση της ιδιωτικής οικονομίας. Από κοινού συρρικνώνουν την κατανάλωση, την παραγωγή, την απασχόληση και τις επενδύσεις. Το χρέος αυτονομείται από την πραγματι...

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ Η  νυχτερινή βροχή στη Σαλονίκη και η ψύχρα που εγκαινίασε την είσοδο του φθινοπώρου βοηθά την απαγκίστρωση από τα πληκτικά θέματα της οικονομικής κρίσης, η οποία, ούτως ή άλλως, είτε διαμείβεται μεταξύ κωφαλάλων ή μεταξύ ενός πλήθους που επιθυμεί να πεισθεί από ταλαντούχους ρήτορες. Μπροστά στην έναρξη του φθινοπώρου ή μετοπώρου, μιας ακόμη αναπόδραστης εποχής, προτιμώ την παροδική αποτοξίνωση από την ξερολίαση που μας χαρακτηρίζει. Η  βροχή και η σχετική συνέχιση της ζέστης ξύπνησε μια ομάδα της πανίδας που συμπαθώ πολύ: τα σαλιγκάρια. Μετά από πολλές εβδομάδες ξεραϊλας, έσπασαν το υμένιό τους και άρχισαν να τρώνε ό,τι πρασινίζει δίπλα στα κανάλια και, πιστέψτε με, πρασινίζουν πολλά. Μάλιστα, επειδή η καλλιέργεια σαλιγκαριών επιδοτείται αγρίως και αναιτίως για το καλάθι του Ευρωπαίου καταναλωτή από την ελληνική πατρίδα, αυτό σημαίνει ότι θα υπάρχουν πολλά διαθέσιμα αυτόν το χειμώνα, αφού από το πλήθος των εγκρίσεων πρέπει να ετοιμάζουμε κάτι σαλι...

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ Δύσκολο μέτρο το χαράτσι με τα ακίνητα, άδικο ή ό,τι άλλο. Αλλά η αντίδραση προέρχεται από δύο πηγές: από το χαράτσι που έχουν να φάνε οι πράγματι πλούσιες οικογένειες και το οποίο ισοβαθμεί με δύο αυτοκίνητα σε δύο χρόνια και από το ότι αυτοί που εμπνεύστηκαν τη διάταξη αναγνωρίζουν ότι πασχίζουν να ελαφρώσουν τους ολίγους. Κι αυτό, θυμώνει ακόμη περισσότερο. Θα μείνω σε μια απόφαση: να μην πληρώσουν εισφορά οι ναοί και τα μοναστήρια. Είναι μία απόφαση που δεν τη ζήτησε καμία εκκλησία, απόδειξη οι δηλώσεις του αρχιεπισκόπου, άρα την έθεσε η κυβέρνηση, ενδεχομένως για να θεωρηθεί θεάρεστη πράξη και να ακουστεί καμία καλή κουβέντα υπέρ αυτής από τους άμβωνες. Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή, που δε θέλω να τη σκέφτομαι: να κατάλαβαν οι κυβερνώντες ότι πλάκωσαν Αβαρες στα τείχη, οπότε μας σώζει μια λιτανεία, ύμνοι και δεήσεις και η φίλεργος προσπάθεια του Πατρικίου Βώνου. Αλλά ακόμη είμαστε Ελλήνων Πολιτεία και όχι Κράτος του Θεού. Κράτος Θεού νομίζω πως υπήρξε ...

του Μανόλη Γαλάνη Τα πράγμα είναι απλό και δεν χρειάζεται να το κουράζουμε άλλο. Σε αυτή τη χώρα φορολογήθηκε κυριολεκτικά ό,τι κολυμπάει, ό, τι περπατάει και ό, τι πετάει αλλά το «μαχαίρι δεν μπήκε στο κόκαλο». Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου μιλούν για την επικείμενη χρεοκοπία της Ελλάδας. Το μόνο που ξέφυγε από την ξέφρενη φορολόγηση, έως τώρα τουλάχιστον και επειδή η φαντασία των αρμοδίων εξαντλείται στις γνωστές συνταγές, είναι η «τελευταία» κατοικία του καθενός μας. Λοιπόν, αν είναι να σωθούμε ας βάλουν έκτακτο ειδικό τέλος και στα «δυο μέτρα γης» που μας αναλογούν να τελειώνουμε. Να τελειώνουμε με την αβεβαιότητα και τον ψυχολογικό πόλεμο που τσακίζει την καθημερινότητα του Έλληνα Να τελειώνουμε με τις φήμες και τα εφιαλτικά σενάρια. Να τελειώνουμε με καθετί που φρενάρει τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας. Με μία προϋπόθεση: Να μας πείσουν οι κυβερνώντες ότι υπάρχει προοπτική. Να βγει ένας υπεύθυνος και να πει, όσο μακάβριο και αν ακούγεται...

του Σωτήρη Χιωτάκη Η απαλλαγή της ακίνητης εκκλησιαστικής περιουσίας και από το χαράτσι στα ακίνητα όλων των Ελλήνων είναι πρόκληση! Ειδικά σε αυτούς τους πρωτοφανείς καιρούς που ζούμε, με ένα εκατομμύριο ανέργους και με πάσης φύσεως αναξιοπαθούντες να τρώνε κατακέφαλα το ειδικό τέλος για το φτωχικό τους, δεν είναι δυνατό, δεν είναι αποδεκτό, είναι απάνθρωπο, είναι ιταμό να μένει αφορολόγητη η ακίνητη εκκλησιαστική περιουσία. Οι ιεράρχες πρέπει να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων στο οποίο ούτε κατά διάνοια μπορεί να φτάσει αυτή η “καμένη” γενιά πολιτικών! Και να ζητήσουν από μόνοι τους την φορολόγηση της ακίνητης εκκλησιαστικής περιουσίας. Το εννοώ, οφείλουν να το ζητήσουν οι ίδιοι! Κοιτάξτε, είμαι θρήσκος και θεοσεβούμενος, όχι υπερβολικά πράγματα, αλλά το κεράκι μου το ανάβω συχνά – πυκνά και νιώθω ακόμη ότι υπάρχουν πράγματα που δίνουν νόημα στην Εκκλησία, έστω και με τον τρόπο που την βιώνουμε στις μέρες μας. Αλλά δεν είμαι τυφλός! Πρέπει να κάνουν την επανάστασή τους, πρέπει ν...

του Δημήτρη Κ. Ψυχογιού Στην ανακοίνωση των Alpha Bank και Eurobank EFG για τη συγχώνευσή τους διάβασα ότι «το σχήμα διαθέτει ευρεία μετοχική βάση με πυλώνες τρεις κύριους μετόχους που εκπροσωπούν την οικογένεια Κωστόπουλου, την οικογένεια Λάτση και η [sic] Paramount Services Holding Limited … εταιρεία που εκπροσωπεί τα επιχειρηματικά συμφέροντα της πιο εξέχουσας οικογένειας στο Κατάρ». Η πρόταση είναι εμφανώς ασύντακτη αλλά το θέμα δεν είναι αυτό: σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου η Paramount είναι θυγατρική του Qatar Ιnvestment Αuthority, η οποία μπορεί να ελέγχεται από την «πλέον εξέχουσα οικογένεια» του Κατάρ, την βασιλική, αλλά ανήκει στο κράτος του Κατάρ, πρόκειται για sovereign fund, κατά την χρηματοπιστωτική διάλεκτο. Διάβασα επίσης στα ρεπορτάζ ότι η Paramount θα κατέχει το 20% το μετοχικού κεφαλαίου. Διάβασα ακόμη ότι η κίνηση των δύο τραπεζών έγινε για να αποφύγουν την κρατικοποίησή τους διότι αν προσέφευγαν στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για κεφαλαιακή ενίσ...

του Μιχάλη Μοδινού Είναι ενδιαφέρον ότι κανείς δεν ασχολείται πια με την ελληνική γεωργία. Εδώ που τα λέμε, ούτε στο πρόσφατο παρελθόν μιλούσαν και πολλοί επί της ουσίας. Οι απόηχοι της κρίσης του αγροτικού χώρου έφταναν στα αυτιά του κοινού όταν, στις εποχές των παχιών αγελάδων και αγροσυνδικαλιστών, καταλαμβάνονταν από τα τρακτέρ οι εθνικές οδοί, έκλειναν τα σύνορα της χώρας και η ιαχή «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά» δονούσε τη χειμερινή ατμόσφαιρα. Οι διεκδικήσεις περιορίζονταν μονότονα στην εξασφάλιση των επιδοτήσεων και πολύ σπάνια άγγιζαν τα λεγόμενα διαρθρωτικά προβλήματα του τομέα, την εγκατάλειψη των ορεινών και ημιορεινών γαιών, την εξάντληση φυσικών πόρων όπως το νερό και το έδαφος, την υποβάθμιση του τοπίου, την έλλειψη ανταγωνιστικότητας των προϊόντων. Τώρα ούτε καν αυτό. Γιατί άραγε; Ενας λόγος είναι ίσως ότι οι κατ' επάγγελμα γεωργοί κοντεύουν να μας τελειώσουν. Οι ιδιοκτήτες γεωργικής γης είναι πια ως επί το πλείστον κάτοικοι πόλεων, με άλλο κύριο επάγγελμα, που είτε εκ...

Πριν από μερικές εβδομάδες επισφραγίστηκε η απόφαση της γερμανικής κυβέρνησης να κλείσει όλα τα πυρηνικά εργοστάσια στη χώρα μέσα σε κάτι περισσότερο από δέκα χρόνια. Η κατασκευή εκατοντάδων χιλιομέτρων γραμμών μετάδοσης έχει ήδη ξεκινήσει. Σε αυτή τη φιλόδοξη μετάβαση σε μια εποχή ανανεώσιμης ενέργειας, το δρόμο θα μπορούσε να δείξει ένα χωριουδάκι της Βαυαρίας με δυσπρόφερτο όνομα: το Βίλντπολτσριντ παράγει 321% περισσότερη ενέργεια από αυτήν που χρειάζεται για να καλύψει τις ανάγκες του, με αποτέλεσμα να κερδίζει εκατομμύρια ευρώ το χρόνο! Όλα άρχισαν το 1997, όταν οι τοπικές αρχές αποφάσισαν, μετά από πολλές συζητήσεις με τους ντόπιους, να θέσουν σε εφαρμογή το «πράσινο» σχέδιό τους. Στόχος τους ήταν η εισαγωγή νέων βιομηχανιών, αλλά και η παραγωγή ενέργειας σε τοπικό επίπεδο, προκειμένου το χωριό όχι μόνο να μην αποκτήσει χρέος, αλλά μακροπρόθεσμα να επωφεληθεί οικονομικά. Στα 14 χρόνια που μεσολάβησαν, ηλιακοί συλλέκτες τοποθετήθηκαν σε 9 κοινοτικά κτήρια, κατασκευάστηκαν τέσσερ...

Tου Νικου Κωνστανταρα Ο δρόμος από το Ρέθυμνο προς το χωριό μου –σχεδόν έρημος τώρα που άνοιξε μια ευκολότερη διαδρομή– είναι ένας ζωντανός οργανισμός, με την ιστορία του, τα μπαλώματά του, με μικρές και μεγάλες χαρές, τραγωδίες, θαύματα, τάματα, νέα και παλιά τμήματα, αποκομμένες παρακάμψεις που επιστρέφουν στο δάσος, γέφυρες, γκρεμούς, κατολισθήσεις και στροφές. Ο παππούς μου και τα αδέλφια του, όπως και τόσα παλικάρια της εποχής, δούλευαν εργάτες στον δρόμο για να σπουδάσουν τον μεγαλύτερο αδελφό, για να κάνει η οικογένεια ένα άλμα προς τα πάνω, να αρχίσει και αυτή να λύνει τα σφιχτά δεσμά της εξάρτησης από τη γη και από τα καπρίτσια του καιρού. Μέσα από αμέτρητες γενιές γεωργών και τεχνιτών, ένας ξέφυγε, για να ανοίξει και αυτός δρόμους για άλλους. Ετσι ήταν η εξέλιξη στα χωριά μας, όπου οι άνθρωποι βασίζονταν μονάχα στις δικές τους δυνάμεις, στον δυνατό κοινωνικό ιστό και τους κανόνες συμπεριφοράς που δημιουργήθηκαν μέσα στους αιώνες. Οι άνθρωποι τα έβγαζαν πέρα μόνοι τους, χωρ...

του Γιώργου Δελαστίκ Φόβος, απελπισία, οργή. Αυτά είναι τα συναισθήματα που κυριαρχούν στη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Φόβος για το αύριο. Απελπισία για το σήμερα. Οργή για το γεγονός ότι όλο το βάρος της κρίσης το πληρώνουν μόνο οι συνεπείς φορολογούμενοι, εναντίον των οποίων επιτίθεται διαρκώς με συνεχώς νέους φόρους η κυβέρνηση Παπανδρέου λεηλατώντας το εισόδημά τους. Μέχρι πού θα πάει αυτή η ιστορία; Μέχρι πότε η κυβέρνηση αυτή θα "γδέρνει" τους εργαζόμενους και κάποιους ειλικρινείς μικρομεσαίους αδυνατώντας ή αδιαφορώντας να πατάξει τους εύπορους φοροφυγάδες; Παράλληλα, όλοι οι μακροοικονομικοί στόχοι της κυβέρνησης Παπανδρέου που αποφασίζονται από κοινού με τους ξένους επικυρίαρχους της τρόικας αποτυγχάνουν παταγωδώς, στραγγαλίζοντας κάθε ελπίδα ανάκαμψης. Μόνο ως κακόγουστο ανέκδοτο ακούγεται πλέον ο στόχος της ανάπτυξης. Οι αριθμοί είναι αποκαρδιωτικοί. Μετά την κατάρρευση του ΑΕΠ της χώρας μας πέρυσι κατά 4,5%, αποδεικνύεται για φέτος ανέφικτος ο στόχος όχι...

«Ένα φιλικό στους δισεκατομμυριούχους Κογκρέσο φρόντισε τα τελευταία χρόνια υπερβολικά εμένα και τους φίλους μου», γράφει στους New York Times ο ογδοντάχρονος επενδυτής Γουόρεν Μπάφετ και ζητά να φορολογηθεί βαρύτερα ο ίδιος και οι όμοιοί του. «Ήρθε η ώρα η κυβέρνησή μας να σοβαρευτεί σχετικά με τις θυσίες που οφείλουμε όλοι να μοιραστούμε», τονίζει και αποκαλύπτει πως τον προηγούμενο χρόνο πλήρωσε φόρο 6.938.744 δολ., ποσό που αντιστοιχεί μόλις στο 17,4% του φορολογητέου εισοδήματός του. «Το ποσοστό αυτό είναι το χαμηλότερο μεταξύ των 20 ατόμων που εργάζονται στο γραφείο μου». Ο Μπάφετ υποστηρίζει ότι η αύξηση της φορολόγησης των πλουσίων δεν θα αποθαρρύνει τις επενδύσεις: «Στην εξηντάχρονη καριέρα μου δεν συνάντησα ποτέ κάποιον που δεν προχωρά σε μια καλή επένδυση επειδή θα φορολογηθούν τα κέρδη». «Ενώ οι φτωχοί και η μεσαία τάξη πολεμούν στο Αφγανιστάν, κι ενώ οι περισσότεροι Αμερικανοί αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα, εμείς οι πολυεκατομμυριούχοι εξακολουθούμε να έχουμε υπερβολικές...

O Καθηγητής του Πανεπιστημίου Columbia Joseph Ε. Stiglitz, κάτοχος βραβείου Νόμπελ στις Οικονομικές Επιστήμες μίλησε σε εκδήλωση του ΙΟΒΕ, με θέμα: "Η κρίση του χρέους στην Ευρωζώνη και προτεινόμενες λύσεις", Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011.  Πολλά καλά λόγια και στήριξη για την προσπάθεια της Ελλάδας - και της κυβέρνησης Παπανδρέου - να βγει από την κρίση, σκληρή κριτική για την στάση της Γερμανίας και της Ε.Κ.Τ., και ευθεία επίθεση στις μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ και όχι μόνο, τις οποίες «στόλισε» με βαριές εκφράσεις για τις κερδοσκοπικές πρακτικές τους, ήταν μερικά από τα κύρια συστατικά της υψηλής ποιότητας διάλεξης του νομπελίστα οικονομολόγου  Τζόζεφ Στίγκλιτζ , που παρακολουθήσαμε στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Μεγάρου Καρατζά. Αφού πρώτα υπενθύμισε την ομιλία που είχε δώσει πέρσι στην Αθήνα, πριν την έξαρση της κρίσης χρέους και το Μνημόνιο 1, τονίζοντας ότι τα όσα πρότεινε τότε δεν εισακούστηκαν, ο 68χρονος καθηγητής του πανεπιστημίου Columbia ανέλυσε διεξοδικά τα μοιραία σχε...

του Ζώη Τσώλη  Να λοιπόν που φτάνουµε στο τέλος.   Και τα µέτρα λιτότητας πήραµε  και θυσίες κάναµε και την αναδιάρθρωση   του χρέους δεν θα αποφύγουµε.   Ισως, βέβαια, αυτή η κατάληξη   σε µερικά χρόνια µας βγει σε  καλό. Υπό δύο όµως προϋποθέσεις: 1. Να σταµατήσει το ∆ηµόσιο  να παράγει νέα ελλείµµατα. 2. Οι πόροι που κάποια στιγµή  θα περισσεύουν να πιάνουν τόπο,  να διατίθενται αποκλειστικά και µόνο   για την ανάπτυξη της οικονοµίας   και τη βελτίωση της ζωής µας. Προς το παρόν και µέχρι να ξεκαθαρίσει   το τοπίο για το νέο πακέτο   βοήθειας από το οποίο εξακολουθεί   να έχει ανάγκη η Ελλάδα   για να πληρώνει όχι τα οµόλογα αλλά µισθούς και συντάξεις, ας  µας µείνει ως κεφάλαιο ότι γίναµε  σοφότεροι ως επιβάτες στο ταξίδι  αυτό που ξεκίνησε µε την ιστορική   πια ρήση του πρωθυπουργού Γ.  Παπανδρέου  «λεφτά υπάρχουν».  Η συνέχεια είναι γνωστή αλλά χαρακτηρίστηκε από ...

του Κώστα Γιαννακίδη    Το πρώτο μου αυτοκίνητο πίστευα ότι άκουγε στο όνομα «Κριστίν» από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ. Ήταν ένα Ρενό 5, μοντέλο του 1975. Έφτασε στα χέρια μου στα τέλη των '80ς, εξαντλημένη, σχεδόν σάπια. Ακόμα και σήμερα είμαι βέβαιος ότι με άκουγε όταν της μιλούσα - δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την επιβίωση μου. Βίαιο θηλυκό, το Χριστινάκι, μου φερόταν χειρότερα και από απατημένη γυναίκα. Μία φορά έσπασε η ντίζα του γκαζιού με το κοντέρ στα 120, αργότερα τρύπησε το πάτωμά της, ένα πρωινό αποκολλήθηκε το ρεζερβουάρ. Μη φλυαρώ, αν η τροχαία με βουτούσε σήμερα με την Κριστίν δεν θα ήξερε αν πρέπει να με κλείσει σε κελί ή σε κλινική. Την έδωσα για σίδερα με την πρώτη απόσυρση. Το τελευταίο μας βράδυ τη φίλησα στο τιμόνι, την ευχαρίστησα, της χάιδεψα την πόρτα με τον τρόπο που θα αγγίξεις, μεσήλικας πια, την πρώτη σου ερωμένη. Έκτοτε ακολούθησαν διάφορα αυτοκίνητα που έφευγαν ανά πενταετία. Ένα από τα ρεμέτζο της ζωής μου ήταν πάντα στα γκισέ των τραπε...