ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

Στις 27 Αυγούστου 1997 και σε ηλικία 76 ετών, η Ελληνίδα τραγουδίστρια Σωτηρία Μπέλλου εξασθενημένη από τον καρκίνο του φάρυγγα που την ταλαιπωρούσε και έχοντας ήδη χάσει τη φωνή της, άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο «Μεταξά» του Πειραιά. Μποέμισα, δυναμική, επαναστάτρια,  η μούσα του Τσιτσάνη και άλλων συνθετών υπήρξε μία από τις κορυφαίες τραγουδίστριες του λαϊκού και ρεμπέτικου ελληνικού τραγουδιού.Το μεγαλύτερο από τα παιδιά της εύπορης οικογένειας του Κυριάκου και της Ελένης Μπέλλου, η Σωτηρία, γεννήθηκε στο χωριό Χάλια κοντά στη Χαλκίδα στις 22 Αυγούστου 1921. Η αγάπη της για το τραγούδι άρχισε να ξετυλίγεται σε μικρή ηλικία, όταν λόγω του αγαπημένου της παππού, Σωτήρη, άρχισε να ψέλνει στην Εκκλησία. Τραγουδίστρια αποφάσισε να γίνει  όταν είδε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο τη Σοφία Βέμπο στην ταινία «Η προσφυγοπούλα». Έκτοτε έγινε το είδωλό της και άρχισε να τη μιμείται. Ύστερα από τις έντονες αντιδράσεις των γονιών της, που δεν ήθελαν η κόρη τους να γίν...

H  «Μαρίζα»  είναι ένα συμπαθητικό, πεισματάρικο γαϊδουράκι που αρνείται να ανέβει φορτωμένο, στην  Άνω Χώρα  ενός κυκλαδίτικου νησιού. Ο ηλικιωμένος ψαράς προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να τη μεταπείσει και τελικά τα καταφέρνει, αλλά με κόστος. Ένα  χιουμοριστικό animation  στο κλίμα του καλοκαιριού από τον  Κωνσταντίνο Κρυστάλλη , που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Σίδνεϊ, το 2008. Η ταινία προβλήθηκε και πήρε το  3ο Βραβείο  στο ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα ταινιών animation καθώς και το  Βραβείο Κοινού  στο  4ο Athens Animfest 2009 , που υλοποιείται από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Κινούμενων Σχεδίων . Ακόμη βραβεύτηκε ως η  Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων  στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας, από όπου απέσπασε εκ νέου και το Βραβείο Κοινού . Έχοντας κλείσει έναν κύριο κύκλο προβολής σε Φεστιβάλ της Ελλάδας και του εξωτερικού, η ταινία διατίθεται ελεύθερα από το...

του Αλέκου Λασκαράτου Την Κυριακή το βράδυ παρακολούθησα, σε ζωντανή μετάδοση από την ΕΤ-3,  συναυλία με τραγούδια από τον «Σταυρό του Νότου» του Νίκου Καββαδία σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου. Καθηλώθηκα. Τι θεϊκή ποίηση είναι αυτή και τη θεϊκή μουσική. Άσε το σκηνικό. Η παραλία της Θεσσαλονίκης, κοντά στο λιμάνι, με τρεις μεγάλους μεταλλικούς γερανούς φωτισμένους στο βάθος που ήσαν σα να σκύβουν ευλαβικά και να παρακολουθούν και αυτοί τη συναυλία. Απόλυτη μαγεία. Σκέφτηκα τι τυχερός λαός που είμαστε που έχουμε τέτοιους ποιητές και τέτοιους συνθέτες. Και έχουμε πολλούς. Κάποια στιγμή λέω να μιλήσω για αυτό το μοναδικό, στην Ευρώπη και ίσως στον κόσμο ολόκληρο, φαινόμενο υπέροχης μελοποιημένης ποίησης που διαθέτουμε. Σήμερα, όμως, θέλω να σας πω δυο λόγια για τον ωραίο στίχο «Μας έσφιξε το Kuro Siwo σα μια ζώνη» από το ομώνυμο ποίημα του Καββαδία που ακούστηκε στη συναυλία. Μ’ έπιασε, βλέπετε, το επιστημονικοτέτοιο μου και το δασκαλίστικό μου ακούγοντάς τον. Τι να εννοεί, τι να ...

Του Γκαζμέντ Καπλάνι   Είδα τον Κέβιν Σπέϊσι στην Επίδαυρο την περασμένη Παρασκευή. Άψογη ερμηνεία του Σπέϊσι στον ρόλο ενός φθονερού, δολοπλόκου και στυγερού τυράννου, άψογη σκηνοθεσία, πολύ καλά δουλεμένη, με κορυφαίες στιγμές. Κουραστική παράσταση παρόλα αυτά. Ίσως γιατί ήμουν ο ίδιος πολύ κουρασμένος, ίσως γιατί δίπλα μου καθόταν μια Γερμανίδα τουρίστρια που από τα μέσα της παράστασης και μετά άρχισε να ροχαλίζει σε τακτά χρονικά διαστήματα, ίσως γιατί είχα την εντύπωση ότι μια τέτοια παράσταση θα στεκόταν καλύτερα σε ένα μικρότερο θέατρο. Όταν η παράσταση τέλειωσε χειροκρότησα δυνατά. Ακόμα πιο δυνατά χειροκρότησε η Γερμανίδα δίπλα μου, η οποία ξύπνησε την στιγμή που ο Σπέϊσι φώναξε : «το Βασίλειό μου για ένα άλογο!»… *** Μετά την παράσταση, κατεβαίνοντας προς το λεωφορείο του ΚΤΕΛ, έψαξα την τουαλέτα. Περιμένοντας στην ουρά πρόσεξα μια λευκή ταμπέλα με μια δίγλωσση μαύρη επιγραφή: « WC & Απέναντι » και στα αγγλικά, ακριβώς από κάτω, μεταφρασμένο ως: « WC & Opposite ...

Πόσο περίεργο είναι να διαβάζεις ένα κομικ για το ρεμπέτικο γραμμένο από έναν Γάλλο?? Αλήθεια πώς μπορεί να αποδώσει την ατμόσφαιρα της χρυσής εποχής του ρεμπέτικου ένας ξένος ο οποίος δεν είναι και μουσικόλόγος?? Ο David Prudhomme μας μεταφέρει στο 1936, σε μια περίεργη και ταραγμένη περίοδο της ελληνικής ιστορίας και μας διηγείται την ζωή των ρεμπετών. Το κόμικ του Prudhomme μπορεί να μην είναι μια αναλυτική παρουσίαση του ρεμπέτικου αλλά καταφέρνει να μας βάλει στην ατμόσφαιρα της εποχής δίνοντάς μας παράλληλα και αρκετά στοιχεία της ιστορίας του. Παρακολουθώντας μια μέρα από την ζωή τεσσάρων μουσικών της εποχής (με ονόματα όχι τυχαία επιλεγμένα Μάρκος, Σταύρος, Μπάτης και Μπέμπα) ταξιδεύουμε στον κόσμο του μπαγλαμά, των καταγωγίων και των διώξεων του ρεμπέτικου από το καθεστώς Μεταξά (διότι σύμφωνα με την "φιλοσοφία" του Τρίτου Πολιτισμού όπως την αποκαλούσε η δικτατορία του Μεταξά, η χώρα "βαδίζει προς την δύση" και το ρεμπέτικο δεν ήταν στοιχείο συνοδοιπορίας)...

Σαν σήμερα, πριν από 17 χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο Μάνος Χατζηδάκις, κατά πολλούς ο σημαντικότερος Έλληνας συνθέτης. Ένας φιλελεύθερος αστός, όπως αυτοπροσδιοριζόταν, δηλώνοντας ωστόσο ότι «καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν θα με κάνει να πω το μαύρο-άσπρο και το άσπρο-μαύρο, συνεπώς δεν είμαι το κατάλληλο στοιχείο για συμπαράσταση σε οργανωμένες καταστάσεις». « Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων  που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ' την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα», έγραψε ο ίδιος ο Μάνος Χατζηδάκις για τον εαυτό του. Γεννημένος στην Ξάνθη στις 23 Οκτωβρίου του 1925 και σε ηλικία 7 ετών, μετά το χωρισμό των γονιών του, έρχεται να ζήσει στην Αθήνα με τη μητέρα του, ενώ ήδη λαμβάνει μαθήματα μουσικής από τα τέσσερά του χρόνια. Στην Αθήνα συνεχίζει τις σπουδές του και ...

«Ζωντανά» μπορούν να αντικρίσουν οι κάτοικοι των Αμπελοκήπων-Μενεμένης τα αγάλματα του Παρθενώνα που βρίσκονται στο βρετανικό μουσείο (ελγίνεια), στην έκθεση που διοργανώνεται στον αύλειο χώρο δημοτικής βιβλιοθήκης Αμπελοκήπων «Αριστοτέλειος». Η έκθεση τρισδιάστατης φωτογραφίας του δημοσιογράφου Κώστα Κρικέλη με τίτλο «Τα γλυπτά του Παρθενώνα στο βρετανικό μουσείο» περιλαμβάνει τρισδιάστατες εκτυπώσεις μεγάλων διαστάσεων τις οποίες βλέπει κανείς φορώντας τα ειδικά τρισδιάστατα γυαλιά. Το αποτέλεσμα είναι πρωτόγνωρο κι εντυπωσιακό καθώς ο επισκέπτης μπορεί να    θαυμάσει ανάγλυφα, με την πραγματική αίσθηση βάθους και λεπτομέρειας τα γλυπτά, σαν να βρισκόταν ο ίδιος στην αίθουσα του βρετανικού μουσείου, νιώθοντας ότι «μπορεί να τα ακουμπήσει» Η έκθεση περιλαμβάνει 50 τρισδιάστατες φωτογραφίες και χωρίζεται σε τρεις ενότητες ανάλογα με τα γλυπτά, τα εναέτια, τις μετόπες και τη ζωφόρο. Στο χώρο θα παρευρίσκεται καθημερινά και ο δημιουργός ο οποίος θα «ξεναγεί» τους επισκέπτες αλλ...

του Στέλιου Μάινα Μια φορά στην επαγγελματική του ζωή ο καθένας μας έχει την τύχη και αν, να πετύχει τον βηματισμό, όπου όλοι οι παράγοντες, θα συμπέσουν, από την ικανότητα, τον χρόνο, την ευκαιρία και φυσικά την τύχη, ώστε  να γίνει  η βασική του παρακαταθήκη,  το επαγγελματικό του διαβατήριο και όχι μόνον… Ε, αυτό ήταν το Νησί, και όλοι είμαστε ευγνώμονες που είχαμε την τύχη να περάσουμε ενάμισι  χρόνο πάνω του - επιπλέον, όταν διαβάζεις στα μάτια όλων, μα όλων χωρίς εξαίρεση αυτών που έχουν δει έστω και μια φορά  το Νησί, αυτή την καθολική όχι μόνο αποδοχή αλλά προσμονή, όταν νιώθεις πως υπάρχει ένα αίσθημα -  ας μου επιτραπεί ο όρος -  καθολικής έξαρσης, πως ναι ρε γαμώτο, σ’ αυτούς τους σκατόκαιρους πνιγμένους στα αντικαταθλιπτικά και στα zadak, γιατί το στομάχι δέθηκε κόμπο, ωραία που θα ‘ταν η Ελλάδα μας, να νιώθει έτσι ευτυχισμένη, και το βλέπεις στα μάτια των ανθρώπων που σου λένε συγχαρητήρια, νιώθεις το εσωτερικό χαμόγελο, το τρέμουλο του δ...

του Βασίλη Κεχαγιά Μέσα στο φρεσκοσκαμμένο μνήμα του Θανάση Βέγγου, μαζί με τις τελευταίες φτυαριές που θα ρίχνει ο χρόνος – ο μόνος που μοιάζει να κατέβαλε με τη ταχύτητά του τον αιώνιο τρεχαλατζή – θα θαφτούν και πολλές σκηνές του ελληνικού σινεμά. Ταινίες και πλάνα που – ας το ομολογήσουμε – υπήρξαν είτε κακά είτε ασήμαντα. Εκατόν είκοσι έξι έργα  είναι πολλά για να υποστηρίξουν την ίδια ποιότητα, την ίδια ζέση, το ίδιο υψηλό κατασκευαστικό ήθος. Βλέπετε, ένας ηθοποιός δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον εαυτό του. Παραδίδει το σώμα του (καλύτερα: προδίδει το σώμα του πολλές φορές) στο ξυλουργείο του κάθε σκηνοθέτη, που θα το κόψει, θα το πλανάρει, θα το φινίρει, ανάλογα με τις ικανότητές του, για να το παραδώσει στα μάτια των θεατών. Πόσο περισσότερο όταν το σώμα που παραδίδεται έχει τα μοναδικά φυσικά ταλέντα, όπως αυτά του Θανάση Βέγγου, ομολογημένα άλλωστε με θαυμασμό από τον μεγάλο Ίγκμαρ Μπέργκμαν. Ας φύγουν στο σκοτάδι όλα αυτά , για να μείνουν εδώ επάνω, σ’ αυτόν το κόσ...