ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ Κάτω  από αυτόν τον αειφορικό, αισιόδοξο και οργανωτικό τίτλο, βρίσκεται ένα τέρας της λάσπης, χωρίς αισθητήρια όργανα, φτιαγμένο αποκλειστικά από υπαλληλίνη, μια τοξική αυξητική ορμόνη. Ο οργανισμός ενός υπουργείου, ενός Δήμου, μιας εταιρίας, μιας υπηρεσίας, παράγεται από τη διευθυντική του ομάδα. Διευθυντής οργανισμού δεν είναι κάποιος που ξέρει από οργανισμούς. Εχοντας συχνά μοναδικό προνόμιο να πηγαίνει στη δουλειά όποτε του καπνίσει, έχει τεράστιες αρχιτεκτονικές και χωροθετικές γνώσεις κι ας είναι επιλαχών εισαχθείς οδοντίατρος. Ο οργανισμός που φτιάχνει έχει δυο πράγματα: υστερικά μεγάλο αριθμό εργαζομένων που δεν καλύπτεται ποτέ και χαώδη τετραγωνικά που ανήκουν στο ποσοστό των διευθύνσεων και των τμηματαρχών. Για κάποιο μαγικό ρόλο, στην Ελλάδα δε λειτουργεί το «μοντέρνο» (για το 1920) σύστημα μιας μεγάλης αίθουσας, όπου δεκάδες άνθρωποι έχουν μια θέση εργασίας χωρίς γραμματεία, που ξοδεύουν μια πρωινή ώρα σε ένα τραπέζι συνεδριάσεων και συγκεκρι...

του Γιώργου Σταθάκη "Η πολιτική του Μνημονίου οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη χρεωκοπία. Αυτή η θέση, που αρκετοί υποστήριζαν τα δύο τελευταία χρόνια, ξετυλίγεται πλέον μπροστά στα μάτια μας. Από τώρα μέχρι τον Ιούνιο η συντεταγμένη χρεωκοπία της Ελλάδας θα έχει ολοκληρωθεί. Ο συλλογισμός ήταν απλός.  Η πολιτική της βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής και του αποπληθωρισμού οδηγεί σε ύφεση, αυτό οδηγεί σε νέα δημοσιονομικά μέτρα και βαθύτερη ύφεση. Η μείωση του ΑΕΠ απομακρύνει κάθε ενδεχόμενο εξυπηρέτησης του χρέους. Τότε εγκαινιάζεται ένας κύκλος διαδοχικών αναδιαρθρώσεων του χρέους. Η πραγματική οικονομία παγιδεύεται σε μια μόνιμη "παγίδα ρευστότητας", όπου οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις, ακόμα και αν έχουν χρήματα, τα αποθεματοποιούν. Κάθε μείωση των δημοσίων δαπανών οδηγεί σε σχεδόν ισοδύναμη μείωση της ιδιωτικής οικονομίας. Από κοινού συρρικνώνουν την κατανάλωση, την παραγωγή, την απασχόληση και τις επενδύσεις. Το χρέος αυτονομείται από την πραγματι...

του Γιώργου Δελαστίκ Προαποφασισμένα από τον Ιούλιο είναι τα νέα μέτρα λεηλασίας του εισοδήματος του ελληνικού λαού που θα επιχειρήσει να περάσει η κυβέρνηση Παπανδρέου στο αμέσως επόμενο διάστημα, προφασιζόμενη δήθεν απρόβλεπτες πιέσεις από τους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης. Ο γερμανικός Τύπος αναφερόταν αμέσως μετά τη σύνοδο της 21ης Ιουλίου σε πρόσθετα μέτρα που θα λαμβάνονταν στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο. Καμιά έκπληξη δεν αποτελεί επίσης το γεγονός ότι η τρόικα δεν έχει έρθει ακόμη στην Αθήνα. Τα περί επιστροφής δέκα ημέρες μετά την αποχώρησή της σε κλίμα υποτιθέμενης ρήξης ήταν παραμύθια. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, είχε δηλώσει κατηγορηματικά στην Μπούντεστακ, το γερμανικό ομοσπονδιακό κοινοβούλιο, ότι "θα δούμε πότε θα πάει στην Αθήνα" η τρόικα, συναρτώντας το με τη συμμόρφωση της ελληνικής κυβέρνησης σε μια σειρά καθηκόντων που της έχει επιβάλει η Γερμανία μέσω ΕΕ. Για να μην εκπλαγούμε δε πάλι σε λίγο, τονίζουμε ότι ο Σό...

του Θέμου Αναστασιάδη Το δραματικό αδιέξοδο στο οποίο έχει έρθει η χώρα εξαιτίας απίθανων δικών μας ολιγωριών, αλλά και της διεθνούς συγκυρίας, πρέπει πριν απ’ όλα να ΕΛΕΓΧΘΕΙ. Οι υπεύθυνες δυνάμεις του τόπου, με πρώτο τον πρωθυπουργό, και μαζί του τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει από κοινού, ή ο καθένας απ’ το πόστο του, αν δεν μπορούν ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ να ομονοήσουν, να διαβεβαιώσουν τον κόσμο ότι η Ελλάδα στέκεται στα πόδια της και λειτουργεί. Εν ανάγκη ας βγει να το πει και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, γιατί, αλλιώς, έτσι όπως τα ’καναν, από σήμερα δεν θα υπάρχουν στα περίπτερα όχι γάλατα, αλλά ούτε τσιγάρα! Και έκτακτη κατάσταση να βρήκαν, την έκαναν ακόμη χειρότερη με τα πηγαινέλα. ************************* Το πού βρισκόμαστε  και τι θα κάνουμε είναι ασφαλώς  το πιο σημαντικό ζήτημα, αλλά για  να φτάσουμε εκεί, πριν απ’ όλα, να αποφευχθεί η Κ...

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ Δύσκολο μέτρο το χαράτσι με τα ακίνητα, άδικο ή ό,τι άλλο. Αλλά η αντίδραση προέρχεται από δύο πηγές: από το χαράτσι που έχουν να φάνε οι πράγματι πλούσιες οικογένειες και το οποίο ισοβαθμεί με δύο αυτοκίνητα σε δύο χρόνια και από το ότι αυτοί που εμπνεύστηκαν τη διάταξη αναγνωρίζουν ότι πασχίζουν να ελαφρώσουν τους ολίγους. Κι αυτό, θυμώνει ακόμη περισσότερο. Θα μείνω σε μια απόφαση: να μην πληρώσουν εισφορά οι ναοί και τα μοναστήρια. Είναι μία απόφαση που δεν τη ζήτησε καμία εκκλησία, απόδειξη οι δηλώσεις του αρχιεπισκόπου, άρα την έθεσε η κυβέρνηση, ενδεχομένως για να θεωρηθεί θεάρεστη πράξη και να ακουστεί καμία καλή κουβέντα υπέρ αυτής από τους άμβωνες. Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή, που δε θέλω να τη σκέφτομαι: να κατάλαβαν οι κυβερνώντες ότι πλάκωσαν Αβαρες στα τείχη, οπότε μας σώζει μια λιτανεία, ύμνοι και δεήσεις και η φίλεργος προσπάθεια του Πατρικίου Βώνου. Αλλά ακόμη είμαστε Ελλήνων Πολιτεία και όχι Κράτος του Θεού. Κράτος Θεού νομίζω πως υπήρξε ...

του Κώστα Βαξεβάνη Όταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, με αυτό το παρακλητικό μειδίαμα που έκανε να συσπασθεί σχεδόν καθολικά το τεντωμένο του δέρμα είπε το “πρόκειται για ένα μικρό τέλος κατοικίας από μισό ευρώ έως το πολύ 10 ανά τετραγωνικό”, είχε όλη την τραγικότητα του ανθρώπου που προσπαθεί για μια φορά έστω να γίνει πιστευτός. Το τέλος κατοικίας είναι τελικώς έως και 20 ευρώ και ο Βενιζέλος ένας πολιτικός που αντιλαμβάνεται ίσως την πολιτική ως την τηλεοπτική –κυρίως-, τέχνη των τεχνασμάτων. Η κυβέρνηση, αντιμέτωπη με τα προβλήματα που πρέπει να επιλύσει χωρίς την κοινωνική συναίνεση, πέρα από τα θέματα πολιτικής, κάνει ένα σοβαρό λάθος τακτικής. Επιλέγει και δικαιολογεί στον εαυτό της την ανειλικρίνεια. Με εξαίρεση δύο υπουργούς (Ραγκούση και Μόσιαλο) οι οποίοι δεν έχουν παρεκκλίνει από όσα έχουν εξαγγείλει, ανεξάρτητα αν αυτά είναι ή όχι σωστά, η τακτική για όλα τα υπόλοιπα είναι “βλέπουμε και κάνουμε” ή ακόμη χειρότερα “λέμε και δεν θα κάνουμε”. Την ώρα που ο ίδιος ο πρωθυπ...

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ Οπου  βρεθώ κι όπου σταθώ (σύμφωνοι: δε βρίσκομαι στη Φολέγανδρο μήτε στέκομαι στο Χαϊντεραμπάντ) οι αντροπαρέες συζητούν ένα πράμα: πάμε για εκλογές ή όχι. Προς γενική απορία, όσο πιο επίσημα είναι τα χείλη των σχολιαστών (πλην ενός, σύμφωνοι), η απάντηση είναι πανομοιότυπη. Εκλογές  θα έχουμε κατά τύχην ή από σπόντα. Αν δε δουλέψει ο αυτόματος πιλότος. Αν κολλήσει η ασφαλιστική δικλίδα. Αν πάρει νερό το φλοτέρ. Αν κοιμηθεί ένας ή δύο κοινοβουλευτικοί. Αν δεν πάρει το χάπι του ένας διαταραγμένος. Αν  ξυπνήσει απότομα ένας κλητήρας. Και ο λόγος; Οσο απομακρυνόμαστε από την πτώχευση, τόσο πιο κοντά θα έχουμε εκλογές. Στη φάση αυτήν, που δεν υπάρχει κυβερνήτης ή κυβερνημένος που να μη μας θεωρεί μπατίρηδες, η πιθανότητα ο νικητής των εκλογών να είναι και ο «πρωθυπουργός της δραχμής» ή της «υποτίμησης» παραμένει υψηλή. Αρα, εκλογές αργότερα. Να συνέλθουμε λιγάκι. Εψαξα  αυτό το «λιγάκι». Οι «λιγάκηδες» εννοούν μιας μορφής ασφάλεια. Για ...

Σεπτέ ελέβεν, το ντούο μίλε ούνο, έμεινα κι εγώ ξυπνητός να δω τι γενότανε στας Αμέρικας.  Πήρα τελεφούνγκεν ούνο φιλαράκι μου κεικάτωνε. Κι αυτός και το γκομενάκι του είχανε τζάσει το κλακάζο. Ο δάκρυς κορόμιλος...άστα χέστα. Φέτονες οι χειμώνες γένονται δέκα από κείνη τη μέρα που χάθηκε τόσος κοσμάκης. Κάθε χρόνο τα ίδια παντελάκι μου, τα ίδια παντελή μου. Με τσι αμερικλάνους στη βιζιόν να μου κουνάνε στη μούρη σημαιούμπες, να με λένε αυτό το συχαμένο "ο θεός βλογάει την Αμερική" (που θα πρεπε να ναι god belch america) και να στείνουν το ίδιο πανηγύρι που με κάνει να πιστρέψω στο πιατί το φαγί μου. Α, να μη ξεχάσω. Είν κι αυτοίθενες με τσι θεωρίες συνωμοσίας. Άρες, μάρες, παραπονιάρες. Του αναγνώστη του Tvxs,  Pidestroika Το λεπόν, δέκα νια φανατίκλες αφού μπήκανε κυριλέ στας Αμέρικας , μάθανε να δηγάνε αεροπετούμενα, καβατζώσανε κουάτρο και ρείξανε ντούο στους μπύργους, ούνο στο πεντάγωνο και ούνο έφιγε ξόφαλτσα και πείγε για βρούβες. Έδιατς μας τα λέει η αμε...

Tου Νικου Κωνστανταρα Ενας πόλεμος τελειώνει όταν η μία πλευρά επικρατήσει ή όταν και οι δύο εξαντληθούν σε σημείο που να αποδέχονται συμβιβασμούς που παλαιότερα θεωρούνταν απαράδεκτοι. Στην Ελλάδα βρισκόμαστε στο σημείο όπου κάποιοι είναι εξαντλημένοι, ενώ άλλοι επιμένουν στα χαρακώματα - μερικοί επειδή υποστηρίζουν αλλαγές αλλά οι περισσότεροι επειδή θέλουν να τις αποτρέψουν. Είναι ένας πόλεμος με πολλά μέτωπα, χωρίς καθαρές διαχωριστικές γραμμές, με οργανωμένους στρατούς, άτακτες ομάδες και μοναχικούς πολίτες. Είναι σαν να είμαστε αποπροσανατολισμένοι και φοβισμένοι, ύστερα από μια ήττα που δεν έχουμε καταλάβει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ίδια έλλειψη ηγεσίας που μάς οδήγησε εδώ συντηρεί τη σύγχυση και εμποδίζει τη διέξοδο από την κρίση. Η έλλειψη ηγεσίας ισχύει και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη, όχι μόνο στο πολιτικό επίπεδο αλλά και στο οικονομικό και το κοινωνικό. Στον πόλεμο συνήθως γνωρίζουμε ποιοι είναι από τη μία πλευρά και ποιοι από την άλλη. Γνωρίζουμε, επίσης, ό...

του Στέλιου Κούλογλου Πέρα από την κανονική ώρα που δείχνουν τα ρολόγια, στη κομματική αργκό του κυβερνώντος κόμματος, υπάρχει εδώ και δεκαετίες και η  «ώρα ΠΑΣΟΚ» : από την εποχή του Α.Παπανδρέου και μέχρι σήμερα, οι περισσότερες συνεδριάσεις του κόμματος ξεκινούν με καθυστέρηση τουλάχιστον μιας ώρας, και συχνά δύο η τριών. «’Εχουμε σύσκεψη στις 10, αλλά ώρα ΠΑΣΟΚ», σημαίνει ότι το ραντεβού θα γίνει κατά τις 12. Η «ώρα ΠΑΣΟΚ» συμβολίζει όλη αυτή τη κουλτούρα που σταδιακά διαπότισε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία:  την χαλαρότητα στην τήρηση των κανόνων, την ελαστική στάση απέναντι στους παραβάτες-συνένοχους, την τοποθέτηση της χώρας κάπου ανάμεσα στην Ευρώπη της ακρίβειας και στον ανατολίτικο τριτοκοσμισμό, όπου ο χρόνος και γενικώς οι υποχρεώσεις και οι νόμοι είναι σχετικά πράγματα. Η κακή κομματική συνήθεια δεν άργησε να επεκταθεί και στο κράτος , πολύ περισσότερο αφού η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ Αίγυπτος, όπου όλα ξεκινούν με 5 ώρες καθυστέρηση, αλλά απέχει ...

του Κώστα Γιαννακίδη Δεν ξέρω αν θυμάστε την αρχή αυτής της περιπέτειας που ζούμε, δεμένοι στο άρμα της τρόικας. Ήταν οι μέρες που οι εκπρόσωποι των δανειστών μας αποκαλούντο χαμηλόβαθμοι υπάλληλοι διεθνών οργανισμών, οι υπουργοί μας τους αγνοούσαν και δια του πατριωτικού Τύπου τους έστελναν να διαβουλευτούν με διευθυντές υπουργείων. Αργότερα ο εθνικός τσαμπουκάς μετριάστηκε, σταδιακά μετατράπηκε σε μία ταπείνωση που είναι τόσο μεγάλη ώστε ντρέπεται να φανερωθεί και τώρα κάπου στο βάθος φέγγει η ελπίδα για τη μετουσίωση του σε αληθινό ρεαλισμό. Εκείνες τις πρώτες μέρες, λοιπόν, όταν η οδυνηρή γνωριμία των υπουργών με την τρόικα τους προκαλούσε οργή και ανατριχίλα, οι εκπρόσωποι των δανειστών μας χρησιμοποιούσαν ένα παράδειγμα που το υιοθετούν και σήμερα, με μεγαλύτερη θέρμη. «Γιατί δεν κλείνετε πέντε επιχειρηματίες στη φυλακή;» Αυτό είναι πια πιο ισχυρό και από υπαρξιακό ερώτημα: είναι δυνατόν να μην έχει μπει κάποιος φυλακή όταν η χώρα περιήλθε σε αυτήν την κατάσταση; Την ίδια ερώτησ...

Η Ευρώπη ήταν κάποτε για την πλειονότητα των πολιτών της συνώνυμο της προόδου και της κοινωνικής προστασίας. Επειτα ήρθε η χρηματοπιστωτική κρίση και η κρίση του χρέους, και όλα άλλαξαν. Πολυάριθμες δημοσκοπήσεις θέλουν πλέον την Ευρώπη, αυτό το άλλοτε πρωτοποριακό, ελπιδοφόρο πείραμα, να έχει γίνει στα μάτια των Ευρωπαίων συνώνυμο της λιτότητας. «Η Ευρώπη προκαλεί αγανάκτηση», ήταν χθες ο πρωτοσέλιδος τίτλος της γαλλικής «Liberation». Το κίνημα των «Αγανακτισμένων» άρχισε από την Ισπανία, «μεταδόθηκε» στην Ελλάδα, απλώνεται σιγά σιγά σε διάφορες μορφές και με ποικίλους βαθμούς έντασης στη Βρετανία, την Ιταλία… Οποιος νόμιζε πως οι Indignados έκαναν τον κύκλο τους κι εξαφανίστηκαν, όσο ξαφνικά εμφανίστηκαν, πλανάται πλάνην οικτράν. Κάθε νέα ψηφοφορία στο ισπανικό Κοινοβούλιο, όπως αυτή με την οποία εγκρίθηκε οριστικά χθες η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 έτη, τους δίνει νέα ώθηση. Οποιος κοιτάξει λίγο προσεκτικότερα την Ιταλία βλέπει την αγανάκτηση να σιγοβράζει κ...