Βίσμαρκ χωρίς πηδάλιο...

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ

Οπου βρεθώ κι όπου σταθώ (σύμφωνοι: δε βρίσκομαι στη Φολέγανδρο μήτε στέκομαι στο Χαϊντεραμπάντ) οι αντροπαρέες συζητούν ένα πράμα: πάμε για εκλογές ή όχι. Προς γενική απορία, όσο πιο επίσημα είναι τα χείλη των σχολιαστών (πλην ενός, σύμφωνοι), η απάντηση είναι πανομοιότυπη.

Εκλογές θα έχουμε κατά τύχην ή από σπόντα. Αν δε δουλέψει ο αυτόματος πιλότος. Αν κολλήσει η ασφαλιστική δικλίδα. Αν πάρει νερό το φλοτέρ. Αν κοιμηθεί ένας ή δύο κοινοβουλευτικοί. Αν δεν πάρει το χάπι του ένας διαταραγμένος.

Αν ξυπνήσει απότομα ένας κλητήρας. Και ο λόγος; Οσο απομακρυνόμαστε από την πτώχευση, τόσο πιο κοντά θα έχουμε εκλογές. Στη φάση αυτήν, που δεν υπάρχει κυβερνήτης ή κυβερνημένος που να μη μας θεωρεί μπατίρηδες, η πιθανότητα ο νικητής των εκλογών να είναι και ο «πρωθυπουργός της δραχμής» ή της «υποτίμησης» παραμένει υψηλή. Αρα, εκλογές αργότερα. Να συνέλθουμε λιγάκι.

Εψαξα αυτό το «λιγάκι». Οι «λιγάκηδες» εννοούν μιας μορφής ασφάλεια. Για δέκα, δεκαπέντε χρόνια να δανειζόμαστε εγγυημένα. Να μην πέσουμε σε καμιά «Κατρίνα». Να χρωστάμε τα κέρατά μας, αλλά να ξέρουμε πως κάθε χρόνο ξοδεύουμε λιγότερα από αυτά που εισπράττουμε. Ωστε μιας μορφής ξεχρέωμα να είναι στον ορίζοντα. Ακόμη κι αν χρωστάμε τριακόσια δισ. και εξοικονομούμε δύο, να ξέρουμε ότι σε 150 χρόνια καθαρίσαμε.

Οι πιο ειδικοί, όταν τους ρώτησα, αδιαφόρησαν για το ύψος του χρέους. Γι' αυτό είναι τα κουρέματα, που είπαν. Αλλα έχει μεγάλη σημασία, είτε είμαστε φελούκα στις Καρυές του Αγίου Ορους, είτε το μεγάλο θωρηκτό «Βίσμαρκ», να διαθέτουμε πηδάλιο. Χωρίς πηδάλιο, στουκάρουμε στο Σκάπα Φλο ή στα Καρτάλια. Σωσμό δεν έχουμε. Μα τότε, γιατί ζητάμε εκλογές; Υπάρχει κάποια μυστική συνταγή που υπόσχεται σε κάποιο κόμμα καποιο 40%, που σημαίνει αυτοδυναμία; Πιθανότερο είναι να καταλήξω δικαστής στο Τουρκμενιστάν παρά να δω στις άλλες εκλογές αυτοδύναμη πλειοψηφία. Αυτό που θέλουν οι απέξω είναι να μονοιάσουμε. Αυτό που δεν ξέρουν οι απέξω είναι πως και κολλητοί να γίνουμε, αυτό θα το ξέρουμε μόνο μεταξύ μας. Θα μας ακούει η Μέρκελ και θα νομίζει πως μαχαιρωνόμαστε, ενώ θα τσακωνόμαστε ποιος θα πληρώσει το βραδινό όργιο. Διότι δεν ξέρω άλλον λαό που να είναι έτοιμος να βγάλει μαχαίρι, αν είναι να πληρώσει συνεταιρικά.

Το «Βίσμαρκ» χωρίς πηδάλιο, πάντως, πολύ μου άρεσε. Κάπως έτσι αισθάνονται μερικοί. Αντί να αγωνιούν που κατέχουμε μια φελούκα και επιθυμούμε να χωρέσει 12μελή οικογένεια και ευμεγέθες ηλεκτρικό νοικοκυριό, προκειμένου να μας βγάλει με ένα πανάκι από την Τρυπητή στην Αμμουλιανή. Μπα. Το μυαλο μας μόνο σε φιλόδοξα, σε φανταχτερά, σε ονομαστά. Το «Βίσμαρκ» να ανατινάζει το Χαντ. Στη Βόρεια Θάλασσα να γίνεται της μαμαλής. Στη σχετική κινηματογραφική ταινία να ακούγεται το «καπάου καπούμ» των κανονιών.Την περίπτωση να βουλιάξουμε και να επιστρέψουμε στην αμμουδιά σαστισμένοι αλλά μουσκεμένοι ρεζίληδες κανένας δεν τη σκέφτεται. Προτιμούμε το δράμα.

ΠΗΓΗ: εφημεριδα ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ