ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

του Πάνου Θεοδωρίδη Μήπως,  συμπατριώτες μου, Αθηναίοι του κέντρου, αρχίσατε να καταλαβαίνετε λίγο περισσότερο τους γύφτους, που όταν ένα γυφτσέλι σκοτώνεται στην άσφαλτο μαζεύονται οργισμένοι και κάνουν θερινά τα σύνορα των συνοικιών τους;  Ή δε χαμπερίζετε και τρέχετε σύμφωνα με τη μόδα και τους δήθεν ελληναράδες και τα ρίχνετε στους μαύρους και στους εξωτικούς που φταίνε για τη βίαιη εγκατάλειψή σας; Επίτηδες λέω «γύφτους», επειδή προσώρας είναι γύφτοι και δεν θα την γλυτάρετε «ανθρωπιστί» και «οικολογί» και «πολιτικωσορθί» λεγοντάς τους Ρομ και Ρομά και ώ, ασφαλώς, αιωνίως ισοτίμους κατοίκους της αιωνίας Ελλαδας. Στη χώρα μας, αρκεί να πούμε κάτι ΟΠΕΚΕΠΕ και νομίζουμε ότι είναι μια σοβαρή υπηρεσία που παράγει έργο. Κι όταν ένας πολιτικός δηλώνει πόσο συγκροτημένη είναι η Πολιτεία μας, πάλι τον πιστεύετε, επειδή είστε πολίτες στα χαρτιά, μόνον στα χαρτιά και οι κυβερνήσεις δε σας γουστάρουν και σας εκδικούνται όταν δεν μπορούν να σας μαστεύουν. Υπάρχουν  δέκα χιλιάδες...

Tου Nικου Γ. Ξυδακη Ενα, δύο, τρία. Η Tahrir του Καΐρου ως πλατεία Ελευθερίας, η Αθήνα ως Αγιος Παντελεήμονας, η Ζαννιά ως αφήγημα βίου. Ενα. Η χρονιά άρχισε με αγώνες ελευθερίας εκεί που δεν τους περίμεναν οι πολλοί: από τις χώρες του Μαγκρέμπ και της Μέσης Ανατολής. Ο αυτοεμπρησμός ενός απεγνωσμένου φτωχού οικογενειάρχη στην Τυνησία ήταν η σπίθα που πυρπόλησε τα διψασμένα στάχυα, κλείνοντας έναν ιστορικό κύκλο: τα απομεινάρια του αραβικού εθνικισμού είχαν από καιρό ενταφιαστεί σε καθεστώτα αυταρχισμού και οικογενειοκρατίας, οι ανισότητες αυξάνονταν, η φτώχεια απλωνόταν, τα κοσμικά κράτη ενός ορισμένου αραβικού σοσιαλισμού είχαν γίνει συνώνυμα με τη διαφθορά και την τυραννία. Τυνησία, Αίγυπτος, Υεμένη, Ιορδανία· απομένουν Μαρόκο, Αλγερία, Συρία… Οι νέοι και μορφωμένοι ξεσηκώνονται εναντίον καθεστώτων που δεν τους υπόσχονται κανένα μέλλον, πλην της μετανάστευσης, της δουλοπρέπειας, της εξαθλίωσης ή της υποταγής στη σαρία του ακραίου ισλαμισμού. Τα μεσαία στρώματα που ξεπρόβαλαν μετ...

«Η λαθρομετανάστευση είναι χωρίς αμφιβολία μεγάλο θέμα εθνικής ασφάλειας και επιβίωσης». Αλέξης Παπαχελάς,  Καθημερινή . Όλα τα εγχειρίδια πολέμου, από τον Σουν Τζου μέχρι τον Κλαούζεβιτς , τονίζουν κι επαναλαμβάνουν μια βασική αρχή: αν θες να κερδίσεις μια μάχη, μην την κάνεις στο έδαφος του εχθρού σου αλλά στο δικό σου. Αυτή την αρχή λησμόνησε η οργανωμένη πολιτική κίνηση μεταφοράς μεταναστών από την Κρήτη στην Αθήνα για να θέσει εκκωφαντικά επί τάπητος τα ζητήματα των ανθρώπινων δικαιωμάτων, του πολιτικού ασύλου και της νομικής αναγνώρισης στην υπόσταση των μεταναστών. Γιατί αυτό που συμβαίνει από χτες-προχτές είναι η πανωλεθρία των ανωτέρων όρων υπέρ μια συλλογικής και διακομματικής αποδοχής της ακροδεξιάς ρητορείας που εκφράζεται φανερά από τη ΝΔ, το ΛάΟΣ και τη Χρυσή Αυγή - και στα κρυφά από τους συμπαθούντες των άνω στο βαθύ ΠΑΣΟΚ. Το ΚΚΕ περί άλλων τυρβάζει για τους κακούς ιμπεριαλιστές και τα λοιπά αφού καταφέρνει πάντα να κάνει ένα μοναδικό συνδυασμό, να συνδέει τον κομ...

γράφει Ο Πιτσιρίκος Στην υπόθεση της κατάληψης των μεταναστών στη Νομική Σχολή της Αθήνας, συνέβη κάτι το οποίο πέρασε εντελώς απαρατήρητο και αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως οι Έλληνες έχουν λαλήσει κανονικά και δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Για τους μετανάστες της Νομικής μίλησαν όλοι. Ο Παπανδρέου, οι υπουργοί, η Νέα Δημοκρατία, το ΚΚΕ, το ΛΑΟΣ, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο πρύτανης, ο αντιπρύτανης, ο Πρετεντέρης, η Τρέμη, ο Χατζηνικολάου, η Μπακογιάννη, ο Κουβέλης, η Βίκυ Καγιά, εσείς, εγώ – όλοι είχαμε μια πολύ τεκμηριωμένη άποψη για το τι πρέπει να γίνει με τους μετανάστες. Μέσα στο γενικό χαμό, κανείς δεν παρατήρησε πως οι μόνοι που δεν μίλησαν ήταν οι μετανάστες. Οι μετανάστες –που είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι- δεν μίλησαν, και με τη σιωπή τους μας εξέθεσαν όλους. Όλα τα διαπλεκόμενα λαμόγια ξεσπάθωσαν εναντίον των μεταναστών. Κι όπως τους άκουγα, ήταν λες και οι μετανάστες δεν είναι άνθρωποι σαν κι εμάς που κάνουν απεργία πείνας, διεκδικώντας κάποια στοιχειώδη δικαιώματα – ήταν λες και ε...

Γιώργος Ι. Συνεφάκης Αρχιτέκτων-Πολεοδόμος ΤO δικαίωμα του πολιτικού ασύλου  έχει τις ρίζες του στη θρησκεία. Στην αρχαιότητα άσυλο εθεωρείτο κάθε ιερό, ναός, βωμός και ό,τι τους ανήκε (όπως αγάλματα και άλλες απεικονίσεις της λατρευόμενης θεότητας) που παρείχε το δικαίωμα του ασύλου. Δηλαδή τη σεβαστή από όλους προστασία του θεού, σε κάθε καταδιωκόμενο, φυγάδα, οφειλέτη, αδικούμενο ή που πίστευε ότι είχε αδικηθεί, ακόμη και σε εγκληματία, είτε όλοι αυτοί ήταν ελεύθεροι είτε δούλοι, εφόσον κατέφευγαν σ’ αυτά ως ικέτες· ούτε και σε περίπτωση πολέμου δεν επιτρεπόταν, τουλάχιστον μεταξύ των Ελλήνων (Θουκ. IV 97, Πολ. V 9), η βεβήλωση και η καταστροφή ιερών χώρων και κτιρίων, γι’ αυτό τα χρησιμοποιούσαν και ως θησαυροφυλάκια του Δημοσίου καθώς και ιδιωτικών περιουσιών. Ο ικέτης ήταν ασφαλής όσο παρέμενε στον χώρο του ασύλου ή διατηρούσε τη συνεχή φυσική επαφή με το ιερό αντικείμενο. Γι’ αυτό τον λόγο οι Κυλωνίδες στην Αθήνα, όταν εγκατέλειψαν το άσυλο (την Ακρόπολη), είχαν δεθεί μ’ ...

του Σπύρου Γκουτζάνη Η κατάληψη της νομικής από τους λαθρομετανάστες με την καθοδήγηση αριστερών φοιτητικών ομάδων είναι απαράδεκτη και έχει ένα τριπλό άκρως αρνητικό αποτέλεσμα: Πρώτον γελοιοποιεί το ελληνικό κράτος αφού τρεις εκατοντάδες παράνομοι μετανάστες μετακινούνται ανενόχλητοι και καταλαμβάνουν δημόσια κτήρια. Δεύτερον, συνιστά προσβολή στο κοινό αίσθημα και εξαντλεί την ανοχή της κοινωνίας στο πρόβλημα των μεταναστών. Τρίτον εκφυλίζει την έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου σε μία εποχή που οι συντηρητικές φωνές ζητούν την πλήρη κατάργησή του. Επιπλέον απαξιώνει έτι περαιτέρω το ούτως ή άλλως υποβαθμισμένο ελληνικό πανεπιστήμιο. Επιτέλους το πανεπιστήμιο είναι χώρος παραγωγής και διακίνησης γνώσης και εκείνο που προστατεύεται είναι η πνευματική ελευθερία και οι συντελεστές του. Έχει όμως και έναν ευρύτερο συμβολισμό το άσυλο καθώς προσδιορίζει έναν χώρο ελευθερίας με την έννοια ότι δεν επιτρέπεται η είσοδος στις δυνάμεις κρατικής καταστολής. Και γι αυτό θα έπρεπε να περιφρου...

του Νίκου Σαραντάκου Να πω ότι καθώς γράφω τις γραμμές αυτές, οχτώ η ώρα το βράδυ της Πέμπτης 27 Ιανουαρίου, η αστυνομία βρίσκεται έξω από τη Νομική σχολή, το άσυλο έχει αρθεί εδώ και ώρες, αλλά προς το παρόν επικρατεί ηρεμία. Ο τίτλος του σημειώματος είναι εν μέρει παρμένος από ένα πολύ καλό σημείωμα του  Παντελή Μπουκάλα στη σημερινή Καθημερινή , το οποίο πιάνει ένα θέμα που κι εγώ ήθελα να πιάσω -δεν πειράζει αν επαναλάβω τα ίδια. Δεν θα συζητήσω αν έχουν δίκιο οι άδικο οι 237 καταληψίες μετανάστες της Νομικής, ούτε αν ενέργησαν αυτόβουλα ή κάποιος τους υποκινεί. Αν θέλετε στα σχόλια μπορείτε να θίξετε οποιοδήποτε σχετικό θέμα. Εγώ θέλω να σχολιάσω την άποψη που είδα να επαναλαμβάνεται δεκάδες φορές στη μπλογκόσφαιρα, ότι δηλαδή “μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά”. Διάβασα, για παράδειγμα,  στο antinews.gr , ότι  Σε καμμία μα καμμία ευρωπαϊκή χώρα, σε κανένα συγκροτημένο κράτος του κόσμου ολόκληρου, κράτος με στοιχειώδη σεβασμό του νόμου και του ελάχιστου δημόσιου συμφ...

του Θανάση Καρτερού Τι είναι αυτή η οργή που τους έχει πιάσει; Γιατί τρέμει από τα νεύρα της η Τρέμη και ζητά την επιβολή του νόμου και της τάξης; Γιατί ο Καψής καταγγέλλει το κρρρρρράτος που ηττήθηκε κατά κράτος από τους ξεβράκωτους; Γιατί η Ντόρα χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη απαιτούν να δείξει η δημοκρατία την πυγμή της; Γιατί το ΚΚΕ και η Δημοκρατική Αριστερά βρέθηκαν ξαφνικά να συμφωνούν και πάθαμε πολιτιστικό σοκ; Γιατί η υπουργός Παιδείας ζητά να ληφθούν από τους αρμοδίους όλα τα μέτρα για να αποκατασταθεί η διασαλευθείσα τάξις; Τι μύγα τους τσίμπησε ξαφνικά όλους αυτούς που έβγαλαν ο ένας το μάτι του άλλου για το Βατοπέδι, που φαγώθηκαν μεταξύ τους για το ποιος-ποιος-ποιος θα φαγωθεί για τη Siemens, τώρα να ομονοούν και να στοιχίζονται πίσω από μια γραμμή που οδηγεί κατ’ ευθείαν στα καλόπαιδα του Παπουτσή; Τριακόσιοι απελπισμένοι μετανάστες, μια χούφτα άνθρωποι άοπλοι και ειρηνικοί, αποφάσισαν να κάνουν απεργία πείνας και διάλεξαν για σκηνή της μάχης τους τη Νομική σχολή. Προσπ...

 του Πέτρου Παπακωνσταντίνου Packed in tiny city-states, surrounded by mostly barren, mountainous lands, the ancient Greeks spread out from Gibraltar to the Hindu Kush.  Marseille, Nice, Alexandria, Istanbul (Constantinople), Odessa and Sevastopol are some of the dispersed Greek cities that survived the decline of Greek civilisation. Masters of the seas, exposed to many different laws, customs and morals, Greeks, like the British, were forced to transgress the particular and parochial in favour of the universal and the understanding of the "other". Asylum is a Greek word. Xenophobia is another one. The well-known dichotomy "either Greek or barbarian" dominated the spirits of our ancestors, who bequeathed it to the Romans. Cicero distinguishes between  homines humani , the educated Romans, and  homines barbari , the bare, brutal barbarians. Originally, this kind of intellectual narcissism was of a rather defensive nature, triggered by the successive invasions...