Ο οργανισμός...

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ

Κάτω από αυτόν τον αειφορικό, αισιόδοξο και οργανωτικό τίτλο, βρίσκεται ένα τέρας της λάσπης, χωρίς αισθητήρια όργανα, φτιαγμένο αποκλειστικά από υπαλληλίνη, μια τοξική αυξητική ορμόνη. Ο οργανισμός ενός υπουργείου, ενός Δήμου, μιας εταιρίας, μιας υπηρεσίας, παράγεται από τη διευθυντική του ομάδα. Διευθυντής οργανισμού δεν είναι κάποιος που ξέρει από οργανισμούς. Εχοντας συχνά μοναδικό προνόμιο να πηγαίνει στη δουλειά όποτε του καπνίσει, έχει τεράστιες αρχιτεκτονικές και χωροθετικές γνώσεις κι ας είναι επιλαχών εισαχθείς οδοντίατρος. Ο οργανισμός που φτιάχνει έχει δυο πράγματα: υστερικά μεγάλο αριθμό εργαζομένων που δεν καλύπτεται ποτέ και χαώδη τετραγωνικά που ανήκουν στο ποσοστό των διευθύνσεων και των τμηματαρχών. Για κάποιο μαγικό ρόλο, στην Ελλάδα δε λειτουργεί το «μοντέρνο» (για το 1920) σύστημα μιας μεγάλης αίθουσας, όπου δεκάδες άνθρωποι έχουν μια θέση εργασίας χωρίς γραμματεία, που ξοδεύουν μια πρωινή ώρα σε ένα τραπέζι συνεδριάσεων και συγκεκριμένη δουλειά να βγάλουν πέρα έως το τέλος της ημέρας. Συνήθως θέλουν το γραφείο τους. Και όχι εκτυπωτή δικτύου, επειδή «χαλάει». Ο καθείς και τον εκτυπωτή του.

Οι οργανισμοί είναι το μόνο που θα έπρεπε μέσα σε ένα μήνα να συρρικνωθεί στη χώρα. Διαγωνισμό να έκαναν όλοι οι ειδικοί του πλανήτη, θα κατέληγαν πως δύσκολα μπορείς να βρεις δήμο ή υπουργείο που να μην του επαρκούν από εκατό έως διακόσιοι άνθρωποι για να τον δουλέψουν επιτυχώς. Οι υπόλοιποι είναι έξτρα. Αλλά ο μικρός οργανισμός δε σημαίνει να απολυθούν άνθρωποι με εφεδρείες και παρόμοια. Αν υπάρχουν 800 χιλιάδες υπάλληλοι και πρέπει να απομείνει σε 10 χρόνια ο μισός αριθμός, αυτό σημαίνει πως πρέπει να βγαίνουν στη σύνταξη 40 χιλιάδες το χρόνο. Ας θεσπιστεί, λοιπόν, αυτό και μόνο: προσθέτουμε σε αυτούς που θέλουν να πάρουν σύνταξη αυτούς που θα υποχρεωθούν να πάρουν σύνταξη σε ένα ή δύο χρόνια. Και αυτούς και μόνον αφαιρούμε από το Δημόσιο. Αν έχω δίκιο, οι διαδόσεις σήμερα μιλάνε για 50 χιλιάδες αιτήσεις συνταξιοδότησης. Θαυμάσια -του χρόνου άλλοι τόσοι. Κι ας μην εισαχθεί κανένας στο Δημόσιο. Για δέκα χρόνια.

Αυτό το σύστημα δε δημιουργεί εφεδρείες και παρελάσεις διαμαρτυρίας. Κατεβάζει τον κρατικό λογαριασμό, στέλνοντας στη σύνταξη τους μεγαλύτερους στην ηλικία και ευνοεί τις εκπαιδευτικές άδειες, την επιμόρφωση, το να κάνει κάποιος στο Δημόσιο όποια δουλειά απαιτηθεί κι όχι να πληρώνεται ως οδηγός γαλέρας. Η υπαλληλίνη μειώνεται και αργότερα εξαφανίζεται. Από το 2001, εάν το κάναμε αυτό, σήμερα θα είχαμε τους μισούς δημόσίους υπαλληλους και θα κάναμε οικονομία σε άλλα πράγματα και όχι ασκήσεις ανεργίας. Φυσικά, ποτέ δεν είναι αργά.

Α, κι ένας νόμος πρακτικός: όποιος έχει μισθολογικές διαφορές με το λογιστή της υπηρεσίας, επειδή ανακάλυψε ένα παραθυράκι στο οποίο φαίνεται πως δικαιούται αναδρομικά ή οτιδήποτε άλλο, η πατρίς ευγνωμονούσα δεν του αρνείται τη χάρη, αλλά θεσπίζει να εισπράξει τη νομότυπη αποζημίωση ακριβώς σε 32 χρόνια και 16 μέρες από τότε που θα βρει το δίκιο του. Ωστε να έχει και κάποιο κέρδος η έρμη η πατρίς από την αργοπορία της διοίκησης…

www.agelioforos.gr