Η εκδίκηση των πριγκίπων προ των πυλών...

του Κώστα Καίσαρη

ΤΕΛΙΚΑ είναι τόσο απλό όσο το αυγό του Κολόμβου: Ο Τσάκας (φωτό) είναι εφεύρεση του Γιωργάκη. Σε συνεργασία με τον Βενιζέλο. Για να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη από τα νέα μέτρα και την επερχόμενη ελεγχόμενη πτώχευση. Το πράγμα μιλάει από μόνο του. Κι η μέθοδος γνωστή και δοκιμασμένη.

Πάντα όταν οι κυβερνήσεις έχουνε προβλήματα δημιουργούν εκ του μηδενός θέματα για αντιπερισπασμό. Τον Ιούνιο, όταν ήτανε στο φόρτε η 6η δόση «την παίρνουμε, δεν την παίρνουμε», «πτωχεύουμε, δεν πτωχεύουμε», βγήκανε στη φόρα τα «στημένα». Τώρα με τα νέα μέτρα εμφανίστηκε από το πουθενά ο Τσάκας. Λες και βγήκε μέσα από το λυχνάρι του Αλαντίν 100+ κιλά άνθρωπος.

Κι όσο μπόι του λείπει τόσο δαίμονας είναι: «Ο πρίγκιπας δεν είναι μόνος του. Υπάρχουν από πίσω 5-6 συγγενείς, κι αυτοί πρίγκιπες πρώτου βαθμού. Να ξέρετε ότι αυτοί δεν είναι σαν τον Σουλτάν. Είναι πιο άγριοι, πιο παραδοσιακοί. Προσπάθησα να τους πείσω ότι όλα θα πάνε καλά και τα καταφέρνω». Φόβος και τρόμος, λοιπόν, στη δημοσιογραφική πιάτσα.

Στους αναιδείς και τους ασεβείς που τολμούν να αμφισβητούν είτε την ύπαρξη είτε τη φερεγγυότητα του πρίγκιπα. Πέντε έξι συγγενείς του και πρώτου βαθμού πρίγκιπες κι αυτοί μάλιστα έχουν αγριέψει κι είναι έτοιμοι να έρθουν με τα γιαταγάνια στην Αθήνα για να αποκαταστήσουν την τιμή και την υπόληψη του Σουλτάν Μπιν Νάσερ Μπιν Αμπντούλ Ραχμάν Αλ Σαούντ.

Η εκδίκηση των πριγκίπων και όχι της γυφτιάς του συχωρεμένου του Παπάζογλου είναι προ των πυλών. Τους οποίους ο Τσάκας κρατάει με τα δόντια, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζεται για το τελειωτικό χτύπημα. «Πάω την Τρίτη στην Τζέντα για να επιστρέψω με τον πρίγκηπα». Είναι προφανές. Ο πρίγκιπας μπορεί να είναι νέος, ωραίος και κιμπάρης. Μπορεί να είναι φορτωμένος με πετροδολάρια κι έτοιμος να τα σπρώξει στον Παναθηναϊκό, αλλά πάσχει από την ασθένεια της αγοραφοβίας.

Διστάζει στις δημόσιες εμφανίσεις του. Τον πιάνει κρύος ιδρώτας, τρέμουνε τα γόνατά του κι οι σφυγμοί του ξεπερνάνε τους εκατό. Πώς να πάρει, λοιπόν, μόνος του το αεροπλάνο από την Τζέντα για την Αθήνα; Είναι υπεράνω των δυνάμεών του. Αντίθετα, όταν είναι μαζί με τον γιγαντιαίο Τσάκα νιώθει σιγουριά και ασφάλεια. Οι στιβαρές πλάτες του Βλάσση είναι η ασπίδα του στον έξω κόσμο. Οταν έχει δίπλα του τον Τσάκα, νιώθει ισχυρός και ανίκητος.

Σιγά μην ήταν ο γελωτοποιός του

ΚΙ αν ο Τσάκας μπερδεύει τα ονόματα του πρίγκιπα και με βάση το Σουλτάν στην αρχή και το Σαούντ στο τέλος προσθέτει κι αφαιρεί κατά βούληση, υπάρχουν κάποιοι άλλοι που είναι ρητοί και ξεκάθαροι. Οπως ο ομορφάντρας Γιώργος Νικητιάδης. Μιλώντας σε αυθεντική ΠΑΣΟΚική γλώσσα, ανέλυσε με το νι και με το σίγμα τη λεπτή έννοια του αυτοδιοίκητου:

«Η πολιτεία παρακολουθεί με σκεπτικισμό και μόνο αν κάποια πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο θα επέμβει. Είναι ένας φαύλος κύκλος. Αν δεν είχαμε τις αποκαλύψεις, δεν θα είχαμε τους λόγους για μια ομάδα να μη συμμετέχει στο πρωτάθλημα. Η πολιτεία παρακολουθεί και είναι έτοιμη. Δείξαμε την αποφασιστικότητά μας με το νομοσχέδιο που αυστηροποιεί τις ποινές, όταν κλείσαμε τις στρόφιγγες, με τους συνδέσμους.

Είναι ένα βήμα, που πρέπει να αντιμετωπίσεις πολλούς παράγοντες». Στην ερώτηση αν υπάρχει πρόθεση διακοπής των πρωταθλημάτων απάντησε: «Είναι καλύτερα να αναλύσεις κάθε φορέα για να δεις πώς αντιδρά. Η ΕΠΟ, η Super League, είναι μέσα από τα σπάργανά τους οι εμπλεκόμενοι...».

Κάθε προσπάθεια για ανάλυση και σύνθεση της υφυπουργικής σκέψης του κ. Νικητιάδη είναι μάταιη. Κατά προσέγγιση πλησιάζει το «τι κάνεις, Γιάννη, κουκιά σπέρνω» ή το «η στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε». Ας αφήσουμε, όμως, τον κ. Νικητιάδη στους διαλογισμούς του περί των ορίων του αυτοδιοίκητου στο ποδόσφαιρο και ας επανέλθουμε στον Τσάκα.

Ο εν λόγω Τσάκας λοιπόν, όταν ρωτήθηκε αν θα έχει ενεργό ρόλο στον Παναθηναϊκό στην εποχή πρίγκιπα, που είναι προ των πυλών, ήταν σαφής: «Ενεργότατο. Από την πρώτη στιγμή ήταν από τους όρους που έβαλα στον πρίγκιπα για ν' ασχοληθώ».

Οχι παίζουμε. Οτι ο Τσάκας θα ήταν ο γελωτοποιός του πρίγκιπα ή αυτός που του κουβαλάει τις βαλίτσες ή του κάνει αέρα. Ο Βλάσσης δεν ασχολείται τόσες μέρες με την υπόθεση αέρα-πατέρα. Εχει βάλει τους όρους του, οι οποίοι έχουν γίνει μάλιστα δεκτοί στο σύνολό τους. Χαίρετε.

Μια άλλη Ελλάδα

ΟΠΩΣ ακριβώς το έχει γράψει ο Κώστας Μάνεσης και το έχουνε τραγουδήσει το 1949 σε πρώτη εκτέλεση -σε μουσική Κώστα Καπλάνη- ο Τάκης Μπίνης και η Μαίρη Λίντα σεγκόντο: «Ενας αλήτης πέθανε στου πάρκου την πλατεία, μα ούτε μάτια εδάκρυσαν ούτε καρδιές εράγισαν». Ετσι ακριβώς πέθανε από ασιτία ο Νίκος Κοεμτζής. Στη μέση του δρόμου στο Μοναστηράκι.

Οπως ζούσε μετά την αποφυλάκισή του το 1996. Στους δρόμους. Πράγματι, το 1973 που είχε γίνει το φονικό ήτανε μια άλλη Ελλάδα. Κι όχι μόνο λόγω Χούντας. Τα μπουζούκια τότε δουλεύανε επτά μέρες τη βδομάδα. Και οι θαμώνες λες και ήσουνα σε σινεμά. Από 25άρηδες κι ακόμα πιο κάτω μέχρι 60άρηδες και βάλε. Ητανε τότε στη μεγάλη άνθησή της η χαρτοπαιξία. Οσο και το μπαρμπούτι. Οταν τελείωνε ο τζόγος ο κερδισμένος είχε την ιερή υποχρέωση να βάλει το μπουκάλι στα μπουζούκια.

Γεμάτα τα μαγαζιά

ΤΟ συγκεκριμένο μαγαζί στη Μυθήμνης στην πλατεία Αμερικής λεγόταν «Νεράιδα της Αθήνας». Για να μην κλέβει τον τίτλο της «Νεράιδας» της παραλίας. Τότε τραγουδάγανε δίδυμο Καρουσάκης - Αθανασιάδης. Ο Καρουσάκης στο ελαφρύ στυλ α λα Βοσκόπουλου «είναι μια ώρα δύσκολη» κι ο Αθανασιάδης στο βαρύ λαϊκό, όπως «τα δύο σου χέρια πήρανε», που ήτανε παραγγελιά κι έγινε το κακό.

Μ' αυτού του είδους τα μαγαζιά που στην πορεία καθιερώθηκαν σαν σκυλάδικα να είναι γεμάτα. Πάταγος γινότανε στην Εθνική Οδό με το δίδυμο Αγγελόπουλος - Σακελλαρίου. Κηδείες έκανε με τα καψουροτράγουδα ο Καφάσης. Και το κοινό, κάθε είδους και κάθε ποικιλίας. Θυμάμαι μια φορά στη «Νεράιδα της Αθήνας», πηγαίνοντας για κατούρημα, να βγαίνει από την πόρτα ο Γιώργος Δεληκάρης. Λαϊκά παιδιά ήταν οι ποδοσφαιριστές, σε τέτοια μαγαζιά πηγαίνανε να διασκεδάσουν. Ρέμοι και Βέρτηδες προέκυψαν μισόν αιώνα μετά.

Εκανε «μπαμ»

ΗΤΑΝΕ και το όνομα, που δεν γινότανε να ξεχάσεις: Κοεμτζής. Δεν ήτανε ένα κοινό όνομα όπως Ιωάννου ή Δημητρίου ή Παυλόπουλος. Το Κοεμτζής έκανε «μπαμ». Ο αδελφός του μάλιστα, ο Δημοσθένης, που είχε δώσει την παραγγελιά το άλλαξε. Οταν βγήκε από τη φυλακή. Πώς να πάνε δηλαδή τα παιδιά στο σχολείο με το όνομα Κοεμτζής;

Ενας απ' αυτούς που είχανε σταθεί στον Νίκο Κοεμτζή ήταν ο Γιώργος Λιάνης. Με τις συνεντεύξεις που του έπαιρνε όταν ήταν ισοβίτης. Την πρώτη φορά μάλιστα που ήταν ο Λιάνης υφυπουργός Αθλητισμού είχε σκάσει μύτη στη ΓΓΑ ο Αθανασιάδης. Αυτός που τραγούδαγε τις «βεργούλες». Αφού, σου λέει, βοήθησε τον Κοεμτζή, θα βοηθήσει και εμένα.

Η υπογραφή του πρίγκιπα είναι λεφτά

-Βλάσσης Τσάκας

Ερώτηση: Τον Τουμέρ Μετίν, που έριξε τη Λάρισα στα 37 του, τον πήρε ο Λυράκης για να σώσει την Κέρκυρα στα 38 του;

ΠΗΓΗ: www.goalnews.gr