ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

του Νίκου Φραντζή Ο πρωθυπουργός πήρε χθες, κατά τη συνάντησή του με τον κ. Παπανδρέου, την... άδεια ανασχηματισμού της κυβέρνησής του ή μάλλον πήρε το 52,8% αυτής της άδειας αφού αυτό το ποσοστό αντιστοιχεί -με βάση τις εκλογικές δυνάμεις του 2009- στη συμμετοχή ευθύνης του  ΠΑΣΟΚ  στην κυβέρνηση συνεργασίας του κ. Παπαδήμου. Το υπόλοιπο 47,2%, που αφορά τις αντίστοιχες εγκρίσεις τις προερχόμενες από τη  Νέα Δημοκρατία  και το Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, το αναμένει εν καιρώ καθώς αυτές αποτελούν αντικείμενο διαβουλεύσεων στο εσωτερικό των συνεργαζόμενων κομμάτων. Οποιος πιστεύει ότι αυτή η ακολουθία γεγονότων καταγράφει την εικόνα μιας κυβέρνησης που έχει αναλάβει να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τις συνθήκες μιας απειλητικής κρίσης για τη χώρα είναι τουλάχιστον αιθεροβάμων. Και όποιος θεωρεί ότι η κυβέρνηση μπορεί -αν τα κόμματα που τη στηρίζουν συνεχίσουν έτσι- να αντιμετωπίσει με επιτυχία τις συνθήκες κρίσης θα μπορούσε να κατηγορηθεί ή ακόμη και να συλληφ...

του Δημήτρη Δανίκα Βρε τους αθεόφοβους. Βρε τους αμετανόητους. Βρε τους αρχομανείς! Για όλα μα για όλα φταίει ο Γιώργος της πατριωτικής ντροπής. Αν αυτό λέγεται πολιτική, τότε εγώ είμαι η Τσίτα ο χιμπαντζής. Τι να τους πεις! Κάθε χαρακτηρισμός, ακόμα και ο πιο ακραίος είναι λίγος και μικρός. Μπροστά σ’ αυτή την επιθεώρηση που έχουν στήσει οι διάδοχοι για το τιμόνι ενός κόμματος που κινδυνεύει να πέσει ακόμα και πιο κάτω από το ΚΚΕ. Να κατασπαράξουν τα αποφάγια μιας προαναγγελθείσας χρεοκοπίας. Να γλείψουν τα απομεινάρια μιας εκκωφαντικής ήττας. Οταν αυτοί. Οι πρωτοκλασάτοι. Οι φωστήρες. Οι σωτήρες. Οι εκσυγχρονιστές. Στην πραγματικότητα οι τουρίστες. Οταν αυτοί λοιπόν με ονοματεπώνυμο γνωστό ακόμα και σε κάθε μωρό, όχι μόνο ψήφισαν το Μνημόνιο το μισητό. Οχι μόνο το υποστήριξαν σε κάθε παράθυρο τηλεοπτικό. Οχι μόνο «κούρεψαν» μισθούς, συντάξεις και κάθε ελπίδα για τον ελληνικό λαό. Αλλά ακόμα και τώρα που στα λόγια και για ψηφοθηρία, σαν να μην έχει μεσολαβήσει τίποτα από τον...

O  Κώστας Βεργόπουλος , καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημίου VIII του Παρισιού, εξηγεί στην Κρυσταλία Πατούλη , πώς έφτασε η Ελλάδα, σήμερα, να είναι υπόδειγμα καταστροφής για τα κράτη της Ευρώπης -και όχι μόνο , τονίζoντας τον λάθος δρόμο που έχει πάρει η οικομία και προτείνοντας τις ελάχιστες λύσεις που απομένουν, αλλιώς, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει:  "τα σημεία και τέρατα του 2011 θα κυριαρχήσουν ακόμη περισσότερο στη χρονιά που μας περιμένει" . Η οικονομία τι σχέση έχει τελικά με την δικαιοσύνη; Yπερασπίζει μόνο εκείνους που έχουν αποκτήσει (ανεξαρτήτως -τίμιων ή άτιμων- μέσων) πλούτο; Και πόσο αυτό, τελικά, την οφελεί; Η κοινωνική αδικία οξύνεται σήμερα με τις λεγόμενες θυσίες που οι κυβερνήσεις επιβάλλουν με πρόσχημα το χρέος. Οι περικοπές δημοσίων και μάλιστα κοινωνικών δαπανών, όπως για την υγεία και την εκπαίδευση, πλήττουν άνισα τους πολίτες. Το αυτό και οι περικοπές μισθών και συντάξεων.  Οι λεγόμενες θυσίες παραμένουν άνισες, άδικες ...

της Λώρης Κέζα Πριν πούμε οτιδήποτε για την προφυλάκιση του ηγουμένου πρέπει να θυμηθούμε συνοπτικά την υπόθεση. Υπάρχει λοιπόν μια λίμνη εκεί ανάμεσα σε Ξάνθη και Ροδόπη, που ανήκει στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου. «Ανήκει» με το γνωστό αποδεικτικό, το τουρκικό φιρμάνι που διασώζεται εδώ και χίλια χρόνια. Παρένθεση: το ελληνικό κράτος αποδέχεται την γνησιότητα των χρυσόβουλων γιατί σε τέτοια θεμελιώνεται η περιουσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Τουρκία. Που σκάλωνε το ιδιοκτησιακό: το ελληνικό κράτος θεωρεί όλες τις παρόχθιες εκτάσεις δημόσια γη. Ορίστηκε λοιπόν μια δίκη για να δουν ποιος θα νικήσει, το χρυσόβουλο ή οι διατάξεις για τον κοινόχρηστο χαρακτήρα της λίμνης; Το ελληνικό Δημόσιο παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις και η λίμνη πέρασε επισήμως στην ιδιοκτησία της Μονής. Το μόνο κέρδος που θα μπορούσε να αποκομίσει ήταν να συνεχίζει να εισπράττει λεφτά από τους ψαράδες! Η περιοχή προστατεύεται από τη σύμβαση Ραμσάρ και δεν μπορεί να οικοδομηθεί. Είναι ένας τόπος τόσο όμο...

του Κώστα Βαξεβάνη Πρέπει να καταλήξουμε σε αυτή τη χώρα τι θέλουμε. Να τιμωρούνται οι υπεύθυνοι των σκανδάλων ή να γκρινιάζουμε; Να φτάνουμε ως το τέλος ή να επιστρέφουμε στην αρχή, όποτε το τέλος δεν μας αρέσει; Να υπάρχει Δικαιοσύνη ή να αρχίζει παζάρια με τις προτιμήσεις μας; Θρησκευτικές, πολιτικές, ιδεολογικές, οικονομικές. Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου ήταν το μεγαλύτερο της μεταπολίτευσης. Ένα μοναστήρι υπό την ηγεσία μιας ομάδας διωγμένης κακήν κακώς από την Κύπρο, θέλησε να πάρει την λίμνη Βιστωνίδα και τις γύρω εκτάσεις με χρυσόβουλα που εμφάνιζε ως τίτλους ιδιοκτησίας. Από τους αγρότες καλλιεργητές δηλαδή και από τους ψαράδες. Αυτό από μόνο του είναι σκάνδαλο. Πάμε παρακάτω. Το δικαστήριο που εξέτασε την υπόθεση αποφάσισε πως η γη ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο. Πριν καθαρογραφεί η απόφαση, ο υπουργός Πέτρος Δούκας απέσυρε την διεκδίκηση του ελληνικού Δημοσίου χρησιμοποιώντας μια γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (οι νομικοί σύμβουλοι σήμερα είναι κατηγορο...

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ Χρονιάρες  μέρες τρέχουν, αλλ' όχι για το παλαιό ημερολόγιο -και ο ηγούμενος Εφραίμ το παλαιό ημερολόγιο ακολουθεί. Οι φυσικοί του δικαστές τον έκριναν προφυλακιστέο για την υπόθεση Βατοπαιδίου, και κοντεύει να δημιουργηθεί πολιτικό κίνημα εναντίον των δικαστών ως οργάνων του διαβόλου, ενώ έχει απολησμονηθεί η στενή σχέση Εκκλησίας και Δικαστικού Σώματος, μια σχέση δεμένη με τα αμέτρητα χρόνια που μεσολάβησαν. Οταν  οι άνθρωποι αυτοί υπερβαίνουν τα τρέχοντα (και σίγουρα υπάρχει αποχρών λόγος γι' αυτό), ευθύς αναπτύσσεται έντονος πολιτικός διάλογος. Ας μείνουμε σε αυτά που δεν ξέρουμε αλλά υποψιαζόμαστε. Κάλλιο μια υπόθεση εργασίας αστήρικτη, παρά μια πολιτική πλατφόρμα που περιέχει άνισες εκτιμήσεις. Διαβάστε το σαν παραμυθάκι, να το χωνέψετε καλύτερα. Το Πατριαρχείο  Κωνσταντινούπολης είναι Οικουμενικό, αλλά όχι για την Τουρκία. Παρομοίως δε γουστάρει οικουμενικότητες το Πατριαρχείο της Μόσχας, που διαθέτει μέγα πλήθος και πάθος στο λαό τ...

του Γιώργου Καρελιά Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας σήμερα; Το έλλειμμα και το χρέος; Η φοροδιαφυγή; Τα σκάνδαλα που μένουν ατιμώρητα; Οι πολιτικοί που «μας κορόιδεψαν»; Σίγουρα κάποιο από αυτά είναι ή και όλα μαζί. Αν το δούμε, όμως, κάπως αλλιώς, ίσως καταλήξουμε στο πρόβλημα που περιγράφεται με τις λέξεις «αυτογνωσία» και «ειλικρίνεια». Η απουσία τους, ίσως, συνιστά το μεγαλύτερο πρόβλημά μας. Διαχρονικά ναι, αλλά σήμερα, στην καρδιά της κρίσης, η σημασία τους μπορεί να αποβεί καθοριστική, κυρίως ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. Κι αυτό το μέλλον δεν το καθορίζουν μόνον οι πολιτικοί. Το καθορίζουν και οι πολίτες με τη συμπεριφορά και τις αποφάσεις τους. Όλοι εμείς. Η Ελλάδα έζησε τα τελευταία 30 χρόνια σε συνεχή ανοδική πορεία για το μεγαλύτερο  κομμάτι του πληθυσμού της. Και  όταν έρχονταν στιγμές που κάποια πράγματα δυσκόλευαν, οι ψηφοφόροι ούτε που ήθελαν ν’ ακούσουν για δυσκολίες. Παραμέριζαν όσες φωνές προειδοποιούσαν και ανέτρεπαν όσες αποφάσεις θα μπορούσαν να προλά...