ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

του Δημήτρη Καμπουράκη Ας δούμε λοιπόν το περίφημο κεφάλαιο των ημερών, «ο κυρ-Φώτης Πρόεδρος». Από το ίδιο το βράδυ των ευρωεκλογών ( τα πρώτα συμπεράσματα , 26-5-2014) υποστήριξα ότι αυτή η Βουλή δεν βγάζει Πρόεδρο. Συνεχίζω να το λέω με μεγαλύτερη έμφαση, παρά τη συνεχιζόμενη αριθμολογία γύρω από το πολυθρύλητο 180 που εξασφαλίζει εκλογή. Στις προσθαφαιρέσεις βουλευτών και στις προκαταβολικές κατηγορίες περί αποστασίας, προστέθηκε από τα Κυριακάτικα φύλλα ένα ακόμα κρίσιμο κομματάκι του παζλ: Ο Σαμαράς έχει αποφασίσει οριστικά να προτείνει τον Φώτη Κουβέλη για Πρόεδρο. Επαναφέρω τη συζήτηση στην (κατά τη γνώμη μου) ρότα της απλής λογικής: Όσο πιο πολύ επικεντρώνεται η συζήτηση στο πρόσωπο του Φώτη Κουβέλη, τόσο απομακρύνεται η πιθανότητα να εκλεγεί Πρόεδρος απ’ αυτή τη Βουλή. Έτσι λέω εγώ. Γι' αυτό άλλωστε, αμφιβάλλω σφόδρα αν πράγματι ο κ. Σαμαράς έχει καταλήξει σ’ αυτή την απόφαση. Θα ήταν αντίθετη στον κοινό νου. Εκτός εάν μπούμε στα επικίνδυνα νερά της συνωμοσιολογί...

Λέμε ότι, δήθεν, τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλές και σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα, στον τρόπο που λειτουργεί το κράτος, για να μπορέσει να ανακάμψει η Ελλάδα από της δεινή θέση που ήταν πριν την κρίση. Η κρίση ξεκίνησε όταν δεν ήταν δυνατόν να βρεθεί παγκοσμίως κάποιος πρόθυμος να δανείσει το κράτος. Ο λόγος που κανείς δεν ήταν πρόθυμος να δανείσει χρήματα στην Ελλάδα, ήταν ότι πίστευαν ότι η χώρα δεν θα ήταν σε θέση να επιστρέψει αυτά τα χρήματα. Η αιτία που η χώρα δεν θα ήταν σε θέση να ξεπληρώσει αυτά τα χρήματα εστιάστηκε στο κόστος του κράτους σε σχέση με τη συνολική οικονομία. Με απλά λόγια, όταν η οικονομία το 2009 είχε μέγεθος 235 δισεκ. ευρώ, το κράτος διαχειριζόταν περίπου το 50% αυτών, ή 115 δισεκ. ευρώ ετησίως. Σε αυτό βάζουμε έξοδα, αλλά και εισφορές (που δεν είναι εισφορές αλλά φόρος εργασίας) που το κράτος αναδιανείμει ως συντάξεις, καθώς και τον τζίρο των κρατικών μονοπωλίων, τα έσοδα από τις κρατικές επενδύσεις, και πάσης φύσεως οικονομική ...

Της Τόνιας Γκόρου Πρόσφατα, με  αφορμή την τιμωρία της Μπαρτσελόνα  από τη FIFA αλλά και την διεξαγωγή του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Βραζίλία, ξαναβγήκε στο προσκήνιο ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει η Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, το ποδοσφαιρικό trafficking. Ποιά είναι η διαδρομή ενός ποδοσφαιριστή που έρχεται από μια αφρικανική χώρα για να παίξει ποδόσφαιρο στην Ευρώπη; Και κυρίως, τι γίνεται όταν δεν καταφέρνουν να πραγματοποιήσουν το όνειρο τους σε κάποιο ποδοσφαιρικό σύλλογο; Κάθε αγόρι στην «Μαύρη Ήπειρο» φιλοδοξεί να γίνει ο νέος Ντρογκμπά, ο νέος Τουρέ, ο νέος Ετό. Να γίνει σαν τόσους Αφρικανούς ποδοσφαιριστές που διαπρέπουν στα ευρωπαϊκά γήπεδα και κοστολογούνται σε πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Αυτοί οι παίκτες όμως, αποτελούν τη λαμπερή μειονότητα, αφού αρκετοί επίδοξοι συνάδελφοί τους που ήρθαν με όνειρα και προσδοκίες στην Ευρώπη για μία καλύτερη ζωή, κατέληξαν να δίνουν μάχη για την επιβίωσή τους σε μια ξένη χώρα. Η ...

του Νίκου Ξυδάκη H κυβερνητική κρίση στη Γαλλία σημαίνει ίσως το τέλος μιας σιωπηρής αποδοχής της γερμανικής ηγεμονίας κατά τον χειρισμό της κρίσης στην Ευρωζώνη. Οι σκληρές επικρίσεις του υπουργού Οικονομίας Αρνό Μοντεμπούρ κατά του Βερολίνου και ειδικά κατά της καγκελαρίου Μέρκελ μπορεί να τον απομακρύνουν από την κυβέρνηση, αλλά δείχνουν ότι η άκριτη υποταγή στις γερμανικές δοξασίες περί θεραπείας της ύφεσης με περιορισμό των ελλειμμάτων οδεύει προς το τέλος της. Η σφοδρή κριτική του Μοντεμπούρ, όπως δημοσιεύθηκε στη Le Monde, είναι φανερό ότι δεν γίνεται για εσωτερική κατανάλωση· εκφράζει την αγωνία των Γάλλων, που απειλούνται από ύφεση και ανεργία, και την ανάγκη τους να εφαρμόσουν μια πολιτική αφιστάμενη από τη γερμανική ορθοδοξία. «Η πολιτική μείωσης των ελλειμμάτων είναι ένας οικονομικός παραλογισμός καθώς, αφού καταπνίγουν την ανάπτυξη, δεν επιτυγχάνουν τους ίδιους τους στόχους τους, εξαιτίας της μείωσης της δραστηριότητας», επέμενε χθες ο Μοντεμπούρ ενώ ουσιαστικά παρα...

Του Τάσου Παππά «Από σοσιαλιστές γιόμισε ο τόπος, κανέναν καλό δεν βλέπω», έλεγε ο Δημ. Παπαμιχαήλ στην ταινία του Αλ. Σακελλάριου «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια». Βεβαίως, για τις ανάγκες τής τότε επίσημης ιδεολογίας, στο τέλος ο φτωχός εργάτης παντρεύεται τη σοσιαλίστρια κόρη του βιομήχανου, για να αποδειχτεί ότι το κεφάλαιο περιβάλλει με αγάπη και στοργή την εργατική τάξη. Αυτά τα ωραία και εκμαυλιστικά συνέβαιναν στις ελληνικές ταινίες. Και σήμερα πάντως έχουμε γιομίσει σοσιαλιστές που ερωτεύονται παράφορα το κεφάλαιο. Οταν είναι εν ενεργεία ακολουθούν πιστά πολιτικές που το ευνοούν και όταν συνταξιοδοτούνται, αντί να κάτσουν στο σπιτάκι τους να απολαύσουν τη θαλπωρή του ιδιωτικού βίου, προσφέρουν τις υπηρεσίες και τις γνώσεις τους σε πολυεθνικές επιχειρήσεις, τράπεζες και σε καθεστώτα που ελάχιστη σχέση έχουν με τον σοσιαλισμό και τη δημοκρατία. Ο εμπνευστής του «τρίτου δρόμου» Τόνι Μπλερ, που φιλοδόξησε να εκσυγχρονίσει τον σοσιαλισμό, το κράτος, τα συνδικάτα και γενικώς ...

Του Δημήτρη Τρίμη Τι να πρωτοπεί κανείς για την παρτίδα πόκερ που άνοιξε για τα καλά από χθες με τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Οι μισοί βουλευτές της συγκυβέρνησης λένε ότι το θέμα είναι πρόωρο, αλλά ούτως ή άλλως είναι απολύτως βέβαιοι ότι όταν έρθει η ώρα η ηγεσία τους θα βρει λύση «ευρύτατης αποδοχής» που θα συγκεντρώσει τις πολυπόθητες 180 ψήφους της παρούσας σύνθεσης της Βουλής και επομένως η χώρα δεν θα οδηγηθεί ατάκτως σε εκλογές και έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα… καταστρέψει την προοπτική της «ανάπτυξης». Βέβαια ο Πάνος Παναγιωτόπουλος εμφανίστηκε πιο προχωρημένος, λέγοντας στον «Real FM» ότι «κάτω από τις παρούσες συνθήκες και με δεδομένη την κρισιμότητα της ιστορικής συγκυρίας ο Φώτης Κουβέλης θα μπορούσε να συγκεντρώσει την ευρεία πολιτική πλειοψηφία και να δώσει στη χώρα τη δημιουργική διέξοδο ασφάλειας και σταθερότητας αποφεύγοντας το ενδεχόμενο πρόωρης προσφυγής στην κάλπη. Θεωρώ ότι αυτή η σύμπραξη όσων τελικά συσπειρωθούν για να δημιουργήσουν αυτή τη νέα προεδρική...

του Γεώργιου Π. Μαλούχου Αργησε, αλλά ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα ερχόταν: η γερμανική πολιτική στην Ευρώπη που τα τελευταία χρόνια έχει οδηγήσει στην πλήρη κυριαρχία του Βερολίνου και το οικοδόμημα της Ενωσης στη χειρότερη περίοδο της ιστορίας του, επιτέλους, αμφισβητείται σε επίπεδο κορυφής και από πολλές πλευρές. Οι ημέρες την πλήρους σιωπής απέναντι στη γερμανική πολιτική, φαίνεται ότι αρχίζουν πια να ανήκουν στο παρελθόν: ακόμα και η (γαλλίδα) Κριστίν Λαγκάρντ του ΔΝΤ και ο (ιταλός) Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ μοιάζει, επιτέλους, έστω και για λίγο, να «σήκωσαν κεφάλι» και να ακολουθούν τον πρώην υπουργό Οικονομίας της Γαλλίας Μοντεμπούργκ που οι δηλώσεις του έγιναν η σπίθα για να ανάψει μια φωτιά την οποία περιμέναμε εδώ και πολύ καιρό. Οι ηγεσίες πολλών χωρών αλλά και θεσμών έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ότι η πολιτική που έχει διά πυρός και σιδήρου επιβάλλει το Βερολίνο οδηγεί σταδιακά αλλά σταθερά στην έκρηξη και την αποσύνθεση. Το αίτημα για ένα κοινό νόμισ...