Σαν ήρωες ξεχασμένου έπους
του Νίκου Κωνσταντάρα Οταν διάβασα για πρώτη φορά, στα νιάτα μου, στον Τίμαιο του Πλάτωνα, τα λόγια του γηραιού Αιγύπτιου ιερέα στον σοφό Αθηναίο Σόλωνα, ότι «οι Ελληνες είναι πάντα παιδιά», ενθουσιάστηκα. Μου φάνηκε τόσο αληθές και τόσο ωραίο, όπως η ευχή του Μπομπ Ντίλαν, «Μay you stay forever young», να ’στε πάντα νέοι. Μέσα στον χρόνο, στη δική μου ζωή, στις ζωές άλλων, στην περιπέτεια των Ελλήνων γενικώς, έβλεπα συνεχώς την επιβεβαίωση αυτής της παρατήρησης και κουνούσα το κεφάλι, δανειζόμενος από τη σοφία των αρχαίων. Σήμερα, μεσόκοπος πλέον, με λιγότερα χρόνια μπροστά μου απ’ όσα έζησα, εξοργίζομαι, ανυπομονώ. Σαν νέος θέλω να δω, επιτέλους, λύσεις στα προβλήματα που μας βασανίζουν, σαν μεγαλύτερος βιάζομαι επειδή ο χρόνος τελειώνει, ως μεσήλικας βρίσκομαι σε θέση να βλέπω πως τα λάθη επαναλαμβάνονται – κάτι που οι νέοι δεν γνωρίζουν, ενώ οι γέροι το έχουν δει τόσες φορές που δεν τους εντυπωσιάζει πια. Ως μεσήλιξ, όμως, απέκτησα και τη δική μου σοφία. Και μέρος αυτής είναι ...