ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

της Σώτης Τριανταφύλλου Εμπνέομαι από ένα κείμενο του Μαροκινού συγγραφέα Ταχάρ Μπεν Ζελούν σχετικά με τους μετανάστες του Aquarius και επανέρχομαι στο πρόβλημα της μετανάστευσης. Δεν βάζουμε μυαλό· το αντιμετωπίζουμε είτε δακρύβρεχτα ―με αριστερά και ανθρωπιστικά συναισθηματιλίκια― είτε με την ακροδεξιά πολιτική των χαμηλών ενστίκτων. Τα συναισθηματιλίκια οδηγούν σε πορώδη σύνορα, με συνέπεια κοινωνικό κατατεμαχισμό, ενώ η ακροδεξιά πολιτική, πέραν της αμφίβολης ηθικής της, δεν ασχολείται, ούτε έχει την πρόθεση να ασχοληθεί, με το πρόβλημα της παγκόσμιας αθλιότητας. Αντιθέτως, επιτείνει τις διαφορές ανάμεσα στον Βορρά και στον Νότο, στην Ανατολή και στη Δύση. Η ακροδεξιά δεν ενδιαφέρεται για τη γενική ευημερία· είναι επαρχιακή από τη φύση της: ενδιαφέρεται για το χωριό της, για την ενορία της ―αυτή τη στενότητα την ονομάζει πατριωτισμό. Οι μετακινήσεις πληθυσμών από τον Τρίτο Κόσμο στην Ευρώπη πρέπει να σταματήσουν. Η Ευρώπη ούτε θέλει, ούτε μπορεί να τους αφομοιώσει...

Παράξενα εγκλήματα . Όλο και πιο πολλά. Εγκλήματα ζοφερά. Ασυνήθιστα. Φόνοι για λίγα ευρώ. Ανηλεείς ξυλοδαρμοί με μεγάλη ευκολία. Ειδεχθείς συμπεριφορές, «τρόμος και αθλιότητα» όπως άλλοτε σε σκοτεινές εποχές. Η κρίση περνώντας μέσα από την πολιτική και την οικονομία εμφανίζεται πλέον στην κοινωνία. Στην οποίαν η αχλύς της παρακμής μετριέται σε πολλά από τα επίπεδα της βίας. Η επιθετικότητα στους δρόμους, η ασυνεννοησία, η μοχθηρία, ο φθόνος, η ιδιώτευση, ο ατομικισμός, η δολιότης είναι ένα μέρος μόνο απ’ το κακό συναπάντημα που μας περιμένει καθώς ξεπορτίζουμε κάθε μέρα. Όμως δεν είναι μόνον η κρίση, μαζί της συντίθεται η κυρίαρχη ιδεολογία των τελευταίων ετών. Μια ιδεολογία που αποθέωνε το «σε όποιον αρέσω, για τους άλλους δεν θα μπορέσω» . Η πτωχοπροδρομική γκλαμουριά που τα έκανε όλα «ένα σύμπαν που συνωμοτεί για την πάρτη μας» . Και εγένετο έτσι ένας χυλός, όπου κάθε επίκληση οποιουδήποτε κώδικα αρχών ή αισθήματος τιμής φάνταζε συντηρητισμός και κόλλημα . Ένα ξε...

του Παντελή Μπουκάλα Αν αρχίσουμε να μετράμε «ανθέλληνες», «προδότες», «μειοδότες» και «πουλημένους», θα χάσουμε τον λογαριασμό. Για παράδειγμα, πρέπει να συναριθμηθεί στους μειοδότες ο Παύλος Μελάς, που, όπως γνωρίζουμε από τα γραπτά του, δημοσιευμένα από τη σύζυγό του πριν από πολλές δεκαετίες, αποκαλούσε μακεδονική την ακατονόμαστη γλώσσα; Θα καταγγελθεί σαν ανθέλληνας ο σλαβόφωνος οπλαρχηγός Κωνσταντίνος Κώττας, κι όχι επειδή ξεκίνησε την αντιτουρκική δράση του από κοινού με Βουλγάρους, αλλά επειδή πεθαίνοντας στην τουρκική αγχόνη, το 1905, φώναξε «Ντα ζίβι Γκρτσια» («Ζήτω η Ελλάδα»); Είπε δηλαδή τις ύστατες λέξεις του «στην ντοπιολαλιά», όπως γράφουν τα ελληνικά ιστορικά μυθιστορήματα που αναπλάθουν τον βίο του, μια ντοπιολαλιά που τις προάλλες της δόθηκε το παρωνύμιο «κομιτατζίδικα» από ελληνικές εφημερίδες. Και ο Στράτης Μυριβήλης, με τους «Μακεντών ορτοντόξ» της «Ζωής εν τάφω», πουλημένος κι αυτός; Για να προσγειωθούμε στο σήμερα, ποιος εθνικά απαξιωτικός χα...

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη Όπως τα σμήνη των μελισσών... έτσι η μια φυλή μετά την άλλη...». Τον Όμηρο και την Ιλιάδα του από μετάφραση αρκετοί τρυγήσαμε και για «έθνος» δεν μιλήσαμε. Στη Ραψωδία Β, μέσα σε μόλις πέντε στίχους (87-91), «έθνεα είσι μελισσάων... ως των έθνεα πολλά νεών», απαντάται δύο φορές με διαφορετικές αναφορές. Στη Ραψωδία Ν, μήπως αρχίζει να σχηματίζεται η γραμμή; «ως Αινεία θυμός ενί στήθεσσι γεγήθει/ως ίδε λαών έθνος...». Η αρχή των Μηδικών Πολέμων δίνει απάντηση για «το Ελληνικόν». Οι Αθηναίοι αποκρίνονται στους Λακεδαιμόνιους ότι συνθηκολόγηση με τον εχθρό είναι αδιανόητη γιατί «το Ελληνικόν, εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον, και θεών ιδρύματά τε κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα». Έτσι μας τα μεταφέρει ο Ηρόδοτος στις «Ιστορίες» και κάποιοι, αιώνες μετά, στήνουν για το «όμαιμον» φασαρίες, για να προωθήσουν ιδεολογίες. Δεν διαβάζουν όλες τις ιστορίες. Το Ελληνικόν (σ.σ.: δεν αναφέρεται ρητά σε «έθνος») «αφότου φάνηκε, την ίδια πάντα γλώσσα ...

Του Κώστα Στούπα    1) Από την ανταρσία στη δουλικότητα... Σαν χθες πριν 3 χρόνια, τον Ιούνη του 2015, ο κ. Τσίπρας είχε επισκεφθεί την Αγία Πετρούπολη στη Ρωσία και προσπαθούσε να παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στον κ. Πούτιν, αντί πινακίου φακής αξίας περίπου 5 δισ. ευρώ υπό τη μορφή προκαταβολής για τη δημιουργία κάποιου αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου που θα περνούσε από τη χώρα μας. "Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη μέση μεγάλης φουρτούνας, αλλά είμαστε λαός της θάλασσας και ξέρουμε να τις αποφεύγουμε, όπως ξέρουμε να ανοιγόμαστε σε μεγάλα πελάγη και να βρίσκουμε νέα ασφαλή λιμάνια", έλεγε τότε εκεί  αμφίσημα ο πρωθυπουργός Βλέπε:Επίθεση στην ευρωζώνη εξαπέλυσε ο Αλ.Τσίπρας από την Αγ. Πετρούπολη Όσον αφορά στις διεθνείς εξελίξεις ο κ. Τσίπρας σημείωσε ότι είναι κακός οιωνός η κρίση στην Ουκρανία, ενώ πρόσθεσε ότι πρέπει να σταματήσει ο φαύλος κύκλος των κυρώσεων... O Πρόεδρος της Ρωσίας όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο δεν θα θυσίαζε ...

Γράφει η Έλενα Καραμίχαλου Όταν δεν έχεις λεφτά, αυτό που γερνά την ψυχή σου, δεν είναι η άδεια σου τσέπη, αλλά η διάψευση των ονείρων σου. Αυτό έχω καταλάβει τον τελευταίο καιρό που δεν έχω μία, που υπάρχουν μέρες που δεν έχω ούτε 5 ευρώ πάνω μου. Και στις προτάσεις για καφέ, για βόλτα, για παγωτό, για κάτι οτιδήποτε μικρό, απαντώ «δεν έχω». Και τότε όλοι με ρωτούν: «καλά δεν έχεις 5 ευρώ;». Το μόνο μου παρόν είναι το παρελθόν μου και η αγαπημένη μου θέα ο τοίχος.  Η κάθε μου μέρα είναι μια συνεχής αναμονή στο σαλονάκι της αβεβαιότητας, με το μάτι καρφωμένο στην πόρτα. Ξέρεις πως αν ανοίξει, θα βγει το τέρας, απλά δεν ξέρεις ποιο ακριβώς. Αυτό που ξερνάει φλόγες και σε κάνει κάρβουνο, το άλλο που σε σφίγγει μέχρι να σκάσεις ή κάτι που δεν φαντάζεσαι; Είναι μέρες που δεν έχω ούτε 5 ευρώ, αλλά αυτό νομίζω το ξαναείπα. Αυτό που δεν είπα, είναι πως το πιο τραγικό που μπορεί να συμβεί σε κάποιον, δεν είναι η αφραγκιά, αλλά το να σου αφαιρούν το δικαίωμά να δουλέψεις για να μπορέ...

Του Κώστα Βαξεβάνη Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υπήρξε ο πολιτικός που επιχείρησε να λύσει το Μακεδονικό, μέσα σε ένα σύνθετο περιβάλλον επαναπροσδιορισμού συνόρων και πολεμικής κρίσης. Το έκανε μάλιστα ξεπερνώντας τον ίδιο τον πολιτικό του χώρο ο οποίος έβριθε από εθνικιστικές και λαϊκίστικες κραυγές που καβαλούσαν το κύμα των εξελίξεων όχι με γνώμονα την πολιτική και τη διπλωματία αλλά παρέα με τη γοργόνα την αδελφή του Μεγαλέξανδρου και άλλους μύθους. Αυτό το κύμα καβάλησε ο Αντώνης Σαμαράς, για να μην πω το δημιούργησε, για να κάνει πολιτική καριέρα ως σήμερα. Μπορεί στις προγραμματικές δηλώσεις του 2012 η κυβέρνηση Σαμαρά να διατύπωσε πως θέση της είναι «σύνθετη ονομασία με erga omnes” , αλλά ο Σαμαράς συνεχίζει να δηλώνει πως φέρει σάρισα και όχι ανεύθυνες και επικίνδυνες θέσεις. Ας επιστρέψουμε όμως στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Ο ηγέτης της συντηρητικής παράταξης, παρότι μετά την πτώση της κυβέρνησής του κ...