ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

Του Γ. Λακόπουλου    « Επί τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών». Δαυΐδ ῾Ιερεμίου Ψαλμος 136, 1 Είναι να τους κλαίνε οι ρέγγες. Και για γέλια και για κλάματα.  Όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης -στον οποίο έβαλαν όλα τα λεφτά- χρεοκοπεί σε όλα τα πολιτικά μέτωπα, προσπαθούν να δώσουν κουράγιο ο ένας στον άλλο. Με τις … δημοσκοπήσεις. Σαν αυτόν που ενώ έπεσε από τον 30 ο όροφο καθώς περνάει από τον 15 ο λέει: «Μέχρι εδώ καλά πάμε»… Κάποιοι ΙΧ αρθρογράφοι του επικεφαλής της ΝΔ προσπαθούν να πλασάρουν μια κουτοπονηριά: ότι  μπορεί ο επικεφαλής της ΝΔ να απέτυχε σε όλα -ούτε στο κόμμα του δεν βρίσκεται ένας που να τον θεωρεί ηγέτη- αλλά στις κάλπες  θα θριαμβεύσει απέναντι στον Τσίπρα που αυξάνει  διαρκώς τα εύσημά του. Επειδή το λένε κάποιοι δημοσκόποι! Ειδικά εκείνοι που μεταφράζουν την εύλογη δυσφορία της κοινής γνώμης σε ψήφο του εκλογικού σώματος υπέρ της ΝΔ με τον Άδωνι και τον Βορίδη στ...

του Νίκου Σαραντάκου Στους Άθλιους του Βίκτωρος Ουγκό ο Γιάννης Αγιάννης, όπως απέδωσε ο πρώτος μεταφραστής του έργου στα ελληνικά, ο Ιωάννης Ισιδωρίδης Σκυλίτσης, το γαλλικό Jean Valjean (απο το Voilà Jean), κλέβει ένα καρβέλι ψωμί για να θρέψει την οικογένεια της αδερφής του που έχει μείνει απροστάτευτη μετά τον θάνατο του γαμπρού του. Συλλαμβάνεται αμέσως και καταδικάζεται σε πέντε χρόνια φυλάκιση στα κάτεργα -αλλά επειδή προσπαθεί κατ’ επανάληψη να αποδράσει, τελικά περνάει στα κάτεργα 19 χρόνια της ζωής του. Μια 53χρονη γυναικα στον Βόλο οδηγήθηκε πριν από λίγες μέρες στις φυλακές. Το 1996, για να προσληφθεί στη θέση καθαρίστριας στον Δήμο Βόλου, όντας πολύτεκνη και με ανάπηρο σύζυγο, πλαστογράφησε το ενδεικτικό της 5ης Δημοτικού ώστε να την παρουσιάζει τελειόφοιτη της 6ης Δημοτικού, που ήταν το τυπικό προσόν για τη θέση αυτή. Δούλεψε ευσυνείδητα ως καθαρίστρια σε παιδικούς σταθμούς του Δήμου, όμως πριν από μερικά χρόνια ήρθε στην επιφάνεια η παλιά πλαστογραφία...

του Χρήστου Χωμενίδη    "Μόνος, μισολησμονημένος, πάμπτωχος απέθανε ο Γιώργος Σκούρτης...". Η είδηση είναι ασφαλώς θλιβερή ακόμα και για όσους δεν τον ήξεραν καν, ακόμα και για εκείνους που δεν εκτιμούσαν ιδιαίτερα ούτε τον ίδιον ούτε το έργο του. Τη δεκαετία του 1970 ο Γιώργος Σκούρτης πρωτοστάτησε στο "νέο κύμα" του ελληνικού θεάτρου.  Γνώρισε πιένες, τα κείμενα του χαιρετήθηκαν ως πρωτοποριακά, ρηξικέλευθα, ανέβηκαν από εξαιρετικούς θιάσους, χειροκροτήθηκαν από το κοινό. Η συνέχεια -φευ- δεν στάθηκε εξίσου λαμπρή... Ομότεχνοι και φίλοι του εξεμάνησαν μετά τη θανή του. Κατακεραύνωσαν την πολιτεία που δεν απάλυνε τα δεινά του ενώ τον κήδεψε -υποκριτικά- δημοσία δαπάνη. Με ποιά ωστόσο λογική η πολιτεία θα όφειλε να "υιοθετεί" τούς δημιουργούς όταν τα έργα τους παύουν να γνωρίζουν εμπορική επιτυχία, όταν δεν τους εξασφαλίζουν πλέον τα προς το ζην; Εφόσον κάποιος επιλέγει -ή επιλέγεται- από την Τέχνη για να την υπηρετήσει, εφόσον ακολο...

Όταν ένας γενετιστής, ένας ογκολόγος, μία ρομποτική τεχνολόγος, μια ερευνήτρια της τεχνητής νοημοσύνης και μία συγγραφέας. Όσα θα μπορούσαν να πουν μεταξύ τους, θα μπορούσαν να μοιάζουν με ανέκδοτο. Δεν είναι όμως! Είναι μια πραγματικότητα για το μέλλον που έρχεται και με την τεχνολογική ανάπτυξη που φέρνει θα μεταλλάξει την ανθρωπότητα. Για το μέλλον της ανθρωπότητας και πώς αυτό θα εξελιχθεί μίλησαν στους New York Times, κατά σειρά o George Church, ο Siddhartha Mukherjee, η Cathrine Mohr, η Regina Barzilay και η Jenifer Egan. Θα επιλέγουμε τα γονίδια των παιδιών μας; Για χρόνια οι έγκυες γυναίκες κάνουν αμνιοπαρακέντηση για να ελέγξουν αν το έμβρυο παρουσιάζει κάποιο πρόβλημα υγείας. Τα δε ζευγάρια που κάνουν εξωσωματική γονιμοποίηση μπορούν να ελέγξουν τα έμβρυα τους για γενετικές ανωμαλίες. Το μέλλον σύμφωνα με τους επιστήμονες που μίλησαν στους New York Times, θα είναι σχεδόν τρομακτικό. Ήδη οι υπάρχουσες μέθοδοι προγεννητικού ελέγχου μας επιτρέπουν να εντοπίζο...

Του Δημήτρη Η. Χατζηδημητρίου Κάτι λιγότερο από 40 λεπτά χρειάστηκαν χθες στις Βρυξέλλες οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκειμένου να ολοκληρώσουν «ένα λάθος χειρότερο κι από έγκλημα». Η ομόφωνη έγκρισή τους στη συμφωνία για το Brexit ήταν το επιστέγασμα στην άφρονα απόφαση του -τότε- Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον να παίξει στα ζάρια την τύχη μιας μεγάλης χώρας και να θέσει σε δημοψήφισμα, στις 23 Ιουνίου 2016, το μέλλον της στην Ευρώπη. Ναι, είναι αλήθεια ότι το Ηνωμένο Βασίλειο, από την ένταξή του την Πρωτοχρονιά του 1973 στην τότε ΕΟΚ, δεν ήταν πάντα ο πλέον εύκολος εταίρος. Ωστόσο, παρά την αμφιθυμία της, τις αντιφάσεις της -μια απ’ αυτές είναι πως υπήρξε η χώρα-μέλος με το μεγαλύτερο ποσοστό ενσωμάτωσης της κοινοτικής νομοθεσίας στο εσωτερικό της δίκαιο- η Βρετανία υπήρξε ένας αναγκαίος πυλώνας του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Ακόμη και στα θυελλώδη χρόνια της πρωθυπουργίας της Μάργκαρετ Θάτσερ, το Λονδίνο προσπάθησε, όχι πάντα με επιτυχία, να ...

του Χρήστου Γιανναρά Π​​ώς γεννιέται μέσα στην Ιστορία ο ολοκληρωτισμός; Πώς γεννήθηκε ο επίκαιρος, in actu, ολοκληρωτισμός της «ελευθερίας των Αγορών»; Η πιο ρεαλιστική προσέγγιση της καταγωγής των ολοκληρωτισμών προκύπτει μάλλον από τη σπουδή της ιστορίας κάποιων λέξεων. Αφετηρία (και κλειδί) στην αναδρομική διερεύνηση είναι η λέξη «αλήθεια» – ίσως επειδή παραπέμπει στην πιο αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου: να διακρίνει την ορθή από τη λαθεμένη γνώση ή, απλώς, να επιβάλει μια γνώμη-άποψη-δοξασία που τη λογαριάζει αλάθητη. Η ανάγκη να διακριθεί η ορθή από τη λαθεμένη γνώση μπορεί να ικανοποιηθεί με δύο τρόπους: Με τη χρήση της ατομικής νοητικής ικανότητας ή με την κοινωνούμενη εμπειρική πιστοποίηση. Στην πρώτη περίπτωση απαιτείται ως εγγύηση «ορθότητας» της γνώσης μια αλάθητη «αυθεντία» ή μια χρηστικά επιβεβλημένη «σύμβαση». Στη δεύτερη περίπτωση αρκεί η σύγκλιση της εμπειρίας όλων σε μια κοινά αποδεκτή πιστοποίηση, δηλαδή σε ομογνωμία. Οι δύο «τρόποι» (περιπτώσε...

του Γιώργου Καρελιά Επί μια δεκαετία(και βάλε) η Θεσσαλονίκη κυριαρχήθηκε από το δίδυμο Παπαγεωργόπουλος-Ψωμιάδης. Βαθιά δεξιά. Αλλά δεν ήταν μόνον αυτό(ή κυρίως αυτό), άλλωστε η κομματική προέλευση δεν αποτελεί από μόνη της τροχοπέδη για να κάνει ένα πρόσωπο βήματα μπροστά. Ούτε και το αντίστροφο. Αλλά το δίδυμο αυτό εξέφρασε αυτό που μπορεί να περιγραφεί με μια λέξη: συντηρητικούρα. Λαϊκισμός, υπερπατριωτισμός στα όρια του εθνικισμού, πατριδοκαπηλία, κινδυνολογία και κλειστοφοβία, θρησκοληψία(πραγματική ή τεχνητή, αδιάφορο) και συμπόρευση με ό,τι πιο αντιδραστικό(πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά) υπήρχε στην περιοχή. Και, φυσικά, σκάνδαλα. Κάπως έτσι καταλήγει ο πολύς «πατριωτισμός», οι μεγάλοι σταυροί και οι γονυκλισίες. Ετσι πέρασε ολόκληρη η δεκαετία του 2000(και κάτι παραπάνω). Και μετά ήρθε ο Γιάννης Μπουτάρης. Μέσα στην κρίση(2011). Ηταν σαν μια πόλη να επιζητούσε τον εξαγνισμό της στο πρόσωπό του. Συμβαίνει συχνά στην ιστορική διαδρομή: ένα πρόσωπο να αποτελεί το άλλοθ...