Αν είχαμε Δήμαρχο συνεργάσιμο...
Αν είχαμε δήμαρχο σε αναπηρικό καροτσάκι, έγραφε πρίν απο ένα μήνα περίπου ο Κ. Κρικέλης και ξεκίνησε μια ωραία προσπάθεια. Μια προσπάθεια για να αποκτήσει η πόλη μας την αυτονόητη ελευθερία στα πεζοδρόμια, στους δρόμους και στα δημόσια κτίρια. Να ωφεληθούμε όλοι και κυρίως οι συνδημότες μας, που έχουν κινητικά προβλήματα. Κάναμε αναλυτικές συζητήσεις και κάποιοι πήραν την πρωτοβουλία και οργανώνεται σήμερα η επιλογή μας. Σχεδιάζεται, όπως δημοσιεύτηκε, η καταγραφή των προσβάσιμων και μη δημόσιων κτιρίων, η ενημέρωση όλων των κατοίκων του δήμου μας και μπήκε το νερό στ' αυλάκι, για να γίνει κάτι καλό.
Στη χθεσινή συνεδρίαση του Δ.Σ. του δήμου μας, ο δημοτικός σύμβουλος των Πολιτών των Αμπελοκήπων, κατέθεσε στη δημοτική αρχή το παρακάτω έγγραφο:
Αξιότιμε κ. Δήμαρχε,
στην πόλη μας βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια συμπολιτών μας, να εξασφαλίσουν ευχερή προσβασιμότητα στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, στους κοινόχρηστους χώρους αλλά και στα δημόσια κτίρια. Η ομάδα αποτελείται απο απλούς συνδημότες μας και άτομα με ανάγκες. Με την παρούσα επιστολή θα θέλαμε να σας υπενθυμίσουμε την υποχρέωση της δημοτικής αρχής, να βοηθήσει άμεσα, όχι μονάχα τις προσπάθειες των συνδημοτών μας, αλλά και τις ευθύνες που απορρέουν απο την ετήσια εγκύκλιο του Υπουργείου Εσωτερικών. (Συννημένο αντίγραφο της εγκυκλίου συμπεριλαμβάνεται στην επιστολή μας.)
Σας υπενθυμίζουμε επίσης, πως ανάλογο αίτημα είχαμε υποβάλλει και πέρισυ, τον ίδιο μήνα. Τα προβλήματα προσβασιμότητας, ιδιαίτερα των συνδημοτών μας με ανάγκες, παραμένουν χρόνια και ανεπίλυτα. Παρακαλούμε λοιπόν, για άμεση ενεργοποίηση της εγκυκλίου και ικανοποίηση των αιτημάτων, κατα το δυνατόν συντομότερα.
Η απάντηση του κ. Κυρίζογλου δεν ήταν η αναμενόμενη. Ο δήμαρχος ισχυρίστηκε, ούτε λίγο ούτε πολύ, πως έχει ήδη φροντίσει τα το δυνατόν μέγιστα, για την ελεύθερη προσβασιμότητα όλων μας και βέβαια ειδικά, για τα Αμεα.
Ο δημοτικός μας σύμβουλος προβληματίστηκε πολύ απο την απάντηση του κ. δήμαρχου. Μάλιστα σκέφτεται πως είναι καλό, να μη ξανακαταθέσει οτιδήποτε σχετικό θέμα και αίτημα, μήπως επειδή αυτό θεωρείται αντιπολίτευση και προκαλεί την αρνητική αντίδραση του δήμαρχου. (Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο χρονικό της συνεδρίασης που δημοσιεύεται στο www.polites-ampelokipon.gr.) Η προτεραιότητα λοιπόν κατευθύνεται στο να κατανοήσει ο δήμαρχος δύο πράγματα:
1. Οι ανάγκες της ελεύθερης μετακίνησης τόσο των Αμεα όσο και των υπόλοιπων δημοτών είναι υπαρκτές και αληθινές καί
2. Κανείς δεν έχει διάθεση για αντιπολίτευση, χρησιμοποιώντας ένα τόσο ευαίσθητο θέμα.
Σχόλια
Γαμώτο δηλαδή
Κώστας Κρικέλης
Η συμπεριφορά του δήμαρχου, είτε πολιτική είτε κοινωνική είτε παρεΐστικη, αποτυπώνει με ένα σαφή τρόπο, πάρα πολλά πράγματα. Ο κ. Κυρίζογλου (με τον οποίο, σημειωτέον, έχω πολύ καλές σχέσεις ) είναι χαρακτηριστικότατος εκπρόσωπος μιας νοοτροπίας, μιας στάσης ζωής, που ενώ έχει αφετηρία την καλή πρόθεση, καταφέρνει το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Η κεντρική ιδέα της πολιτικής του, της φιλοσοφίας και των πράξεών του είναι αυτό που απεχθάνονται οι νέοι κι αυτό που εμείς πρέπει να αποφεύγουμε, επειδή κι εμείς διατρέχουμε τον ίδιο κίνδυνο με τον δήμαρχο. Τι εννοώ;
Ο θυμός και η ματαίωση των νέων (αλλά και των ΑμεΑ και των κάθε λογής μειοψηφούντων), δεν έχει να κάνει μόνο με το μέλλον τους και με τις πρακτικές πλευρές της ζωής. Έχει να κάνει και με τη βασική ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους, που τραυματίζεται καθημερινά από τις χυδαιότητες μιας «οικονομικής» πραγματικότητας, που κρύβει μια άλλη, αφόρητη πραγματικότητα, την ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ. Μια περιφρόνηση χωρίς αιτία, χωρίς βάση στην πραγματικότητα. Πράγμα που το αισθάνομαι κι εγώ πολύ καλά…
Κοντολογίς, αυτό που δεν ανέχονται οι νέοι είναι το ότι μια μειοψηφία «πετυχημένων», όπως κι ο δήμαρχός μας, κάνει κουμάντο στη ζωή και στο μέλλον ΟΛΩΝ και αυτό το θεωρεί δικαίωμα και προνόμιο! Ο άλλος πολύ απλά ΔΕΝ υπάρχει! Το θέμα είναι τεράστιο και το πρόβλημα δεν λύνεται με αμιγώς «οικονομικά» και διοικητικά μέτρα. Αν αύριο η τεχνολογία κάνει ¨περιττή¨ την εργασία των πολλών (δηλαδή μη κερδοφόρο, για τους λίγους σαν τον δήμαρχο κι αυτό που αντιπροσωπεύει) αλλά η επιβίωση όλων είναι εξασφαλισμένη μέσω μιας πολιτικής παροχών και ¨πρόνοιας¨(όπως νομίζει ότι έχει εξασφαλίσει για τα ΑμεΑ ο δήμαρχος), αποκλείεται οι νέοι, ζωντανοί άνθρωποι, να αποδεχτούν ως ικανοποιητική, μια τέτοια λύση. Πώς να δεχτούν οι άνθρωποι να γίνουν κοτόπουλα του ορνιθοτροφείου, ποιος έχει το δικαίωμα και τη δύναμη να τους επιβάλλει μια τέτοια μορφή εξαθλίωσης;
Πόσο χυδαίοι και ωμοί μπορούν να γίνουν κάποιοι (σαν τον με τις καλές προθέσεις δήμαρχό μας) ΠΡΙΝ η μακάβρια κακοήθεια και βλακεία τους γεννήσει μερικά εκατομμύρια «τρομοκράτες» Ροβεσπιέρους;