Δημοτική τηλεόραση, δημοτικό ραδιόφωνο...

του Πάνου Θεοδωρίδη

Η καταστροφική ταύτιση των μέσων επικοινωνίας με τη δημοσιογραφία έχει τις επιπτώσεις της. Πολλά κανάλια είναι ψυχαγωγικά, άλλα θεματικά, πολλά μουσικά, δεν είναι υποχρεωμένα να πιάνουν στασίδι στις πόρτες των επισήμων για να τσιμπήσουν καμιά στερεότυπη άποψη. Η ΤV100 γεννήθηκε στο τέλος της δεκαετίας του '80. Μήτε η Αθήνα δεν τόλμησε να κάνει δημοτική τηλεόραση. Αμέσως απέκτησε κάτι «σαλονικί». Πολλή ενημέρωση, που έμοιαζε πάντα με την κρατική, ανάδειξη προσώπων, διαζύγιο από τις εκατοντάδες εκδηλώσεις της Θεσσαλονίκης, πλην εξαιρέσεων. Σημασία έχει πως, επειδή είναι μια επιχείρηση καταχρεωμένη, πάει για κλείσιμο. Εχει λίγα περιθώρια λόγω παρατάσεων Ραγκούση. Και μπροστά της έχει πολλούς που δουλεύουν ως δημοσιογράφοι.

Θεωρώ δεδομένο ότι είναι πολύ άσχημο να χάνονται δουλειές. Ειδικά δουλειές που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την πόλη. Βέβαια, ο αριθμός των εργαζομένων είναι μεγάλος, ως προς τα έσοδα του σταθμού. Αλλά νομίζω ότι υπάρχουν αρκετές λύσεις για να κρατηθεί η δημοτική τηλεόραση, αρκεί σε ένα χρόνο να παρουσιάζει ένα ευρώ κέρδος ετησίως. Τουλάχιστον και επ' άπειρον.

Αν οι ειδήσεις περιορίζονταν στις τοπικές, ανά γειτονιά, και αν οι περισσότεροι που δουλεύουν στο κανάλι σήκωναν τα μανίκια και έφτιαχναν μια παντοδύναμη ομάδα, που θα διέθετε εκπομπές για διαφήμιση ή «υιοθεσία», διαφήμιση που θα ήταν κοντά στο ύψος της ψηφιακής διαφήμισης, ώστε η μεγάλη πλειοψηφία των εμπόρων, παρά την ολέθρια κρίση, να μπορούσε να την αντέξει, αυτό θα ήταν ένα σπουδαίο βήμα χειραφέτησης. Επίσης κάθε συγκρότημα, όμιλος, θίασος και λοιπά, που θα ερχόταν στην πόλη ή θα ζητούσε την αιγίδα του δήμου, αν ήταν υποχρεωμένος να προσφέρει χωρίς κόστος περισσότερα ή λιγότερα λεπτά τηλεοπτικής ανάδειξης της δουλειάς του, ειδικά οι θεματικές εβδομάδες, τα «Δημήτρια» αλλά και άλλες εκδηλώσεις, όχι υποχρεωτικά του δήμου, θα υπήρχε και πολύ υλικό προς προβολή, «υιοθετημένο» από πολλή και φτηνή προβολή του σαλονικιώτικου εμπορίου. Επιπλέον, και για τα επόμενα πέντε χρόνια, τα δημοτικά καλλιτεχνικά σχήματα, οι αίθουσες εκθέσεων, τα μουσεία, οι εικαστικοί φορείς και τα σχετικά θα δέχονταν να χάσουν ένα 10% της όποιας υλικής και άυλης βοήθειας τους παρέχει ο δήμος υπέρ της προβολής και επικοινωνίας των εκδηλώσεών τους. Αυτομάτως η πόλη θα είχε την εικόνα της, μη ανταγωνιστική, αλλά αρκούντως αγαπησιάρικη. Με μερικές καλές συνέργειες και συνεργασίες και «παιχνίδια» ανταλλαγών με τις ραδιοσυχνότητες, και με άλλους φορείς, ακόμη και τα ραδιόφωνα θα πήγαιναν καλύτερα. Χωρίς απολύσεις. Ασφαλώς με «μονοκαλλιέργεια» εργασίας και ανώτατο όριο μηνιάτικου που θα ήταν σε λογικότατα όρια και όχι με τους συμβατικούς υπολογισμούς.

Η πόλη βράζει από δράση. Υπάρχουν ήχοι, εικόνες και λογάκια που ενδιαφέρουν καθημερινώς από το πεντάχρονο νήπιο έως τον αιωνόβιο πρεσβύτη. Αν οι άνθρωποι της δημοτικής τηλεόρασης ξεχάσουν για πέντε τουλάχιστον χρόνια την τρέχουσα νοοτροπία αμοιβών και βάρδιας και γίνουν πεισματωμένες παρέες που θα αποδείξουν πως είναι ικανοί να αναστήσουν μια βαλτωμένη επιχείρηση, η πόλη θα τους χρωστάει πάρα πολλά. Για μένα, αυτό είναι αντιμνημονιακή πολιτική, όχι σφαγή για τις υπερωρίες…

ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ