Θα συναντούσε την «αυτοκράτειρα»…

photo: K. Krikelis

του Κώστα Κρικέλη

Κατέβαινε με το λεωφορείο, Εγνατία, «στάση Βενιζέλου». Κάθε μέρα. Ξεκινούσε από την Εγνατία, απολαμβάνοντας δεξιά την υπέροχη γωνιακή, επιβλητική πολυκατοικία του ’30  με το διακοσμητικό πιάτο στην ταράτσα της. Ήταν η μια του αγαπημένη. Επί τόπου, γύριζε το κεφάλι και μέσα από τα κλαδιά έβλεπε από τα αριστερά μια πιο χαμηλή πολυκατοικία, επίσης της δεκαετίας του ’30. Εκεί ήταν το πρώτο χαμόγελο. «Όμορφη πόλη» σκεφτόταν πλημμυρισμένος ευτυχία. Κατηφόριζε, στα δεξιά του συναντούσε τα μαγαζιά που στεγάζονται σε πανάρχαια χαμάμ, ενώ παρακάτω ορθωνόταν ένα κτίριο τεράστιο κι όμως όμορφο, δεν μπορούσε να λογαριάσει πότε χτίστηκε, ενώ πάλι από απέναντι του γνέφαν δύο κουκλίτσες, γωνιακές εκλεκτικιστικού ρυθμού μάλλον της δεκαετίας του ’30. Από τα δεξιά προϋπαντούσε διώροφα παλιά, εμπορικά κτίρια απροσδιορίστου δεκαετίας, όπως και στη διασταύρωση με την Ερμού. Γέμιζε η ψυχή του ομορφιά με τις καμπύλες αλλά και τη διακριτική σεμνότητά τους, ντροπαλά αντικριστά με τις κυρίες επί των τιμών του ’30. Ακριβώς στη διασταύρωση με την Ερμού είναι μια πανύψηλη κυρία που φοράει έναν γοητευτικό τρούλο, που όμως δεν μπορείς να τον δεις από εκείνο το ύψος. Πρέπει να απομακρυνθείς γύρω στα 100 μέτρα για να σου χαρίσει το βλέμμα της. Κοίταζε ψηλά τον ουρανό και άφηνε το χαμόγελό του ζωγραφισμένο. Πλησίαζε. Κρατούσε την ανάσα του. Η αυτοκράτειρα ήταν πάντα εκεί. Μεγάλη, γωνιακή, επιβλητική, με δύο πύργους, ολόφρεσκη σε κάθε της λεπτομέρεια. Δεν τη χόρταινε. Βενιζέλου με Τσιμισκή, το αριστούργημα. Κι όπως πέφτει ο πρωινός ήλιος την κάνει να ακτινοβολά. Τον ταξιδεύει από την Βιέννη στην Πράγα και από κει στην μποέμ εποχή της Θεσσαλονίκης και των ποιητών. Δίπλα της ένα διώροφο γωνιακό αριστούργημα ενώ απέναντί της, επί της Βενιζέλου κι άλλες κυρίες επί των τιμών δημιουργούν την ομορφότερη χοροεσπερίδα σαν σε παραμύθι. Έκανε μικρούς κύκλους για να αποτίσει τον θαυμασμό του. Έβγαινε διαγώνια στην Τσιμισκή για να δει την αυτοκράτειρα σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια. Τι σκέφτονταν οι αρχιτέκτονες που σχεδίασαν αυτό όνειρο; Πόσο ερωτευμένοι να ’τανε;

Δεν πήγαινε πιο κάτω από την Τσιμισκή. Παρακάτω, μέχρι την πλατεία Ελευθερίας, είχε κι άλλες, πανέμορφες κυρίες. Δεν άντεχε τόση ομορφιά. Άλλωστε μπορεί να συνοφρυωνόταν και η αυτοκράτειρα…

Τον χάσανε. Άλλοι λένε πως γέρασε και δε βγαίνει από το σπίτι. Άλλοι πως ένα αρθρωτό λεωφορείο τον παρέσυρε ενώ διέσχιζε πάλι διαγώνια την Τσιμισκή.  Άλλοι πως ακούμπησε τον τοίχο της αυτοκράτειρας έγινε ένα μαζί της.

Θεσσαλονίκη του ονείρου, έτος 2011