Ζητείται κυβέρνηση-γραφείο εργασίας...
Πριν κάποιες μέρες έβλεπα σε DVD το «Company men». Είναι μια ταινία με τον Τόμι Λι Τζόουνς, τον Τόμας Κι και τον Μπεν Αφλεκ, η οποία περιγράφει τη ζωή τριών στελεχών επιχειρήσεων μέσα σε έναν χρόνο, που τους βρίσκει τελικά και τους τρεις απολυμένους. Η ταινία τελειώνει στα έρημα ναυπηγεία της Βοστόνης με τους δύο από τους τρεις να προσπαθούν να τα επαναλειτουργήσουν και τον έναν να λέει τη φράση: «Εδώ δουλέψανε άνθρωποι που δημιούργησαν οικογένειες, μεγάλωσαν παιδιά, αγωνίστηκαν για το δεύτερο αυτοκίνητο και κυρίως ήξεραν τι ήταν». Αφήνοντας να εννοηθεί «αντίθετα με εμάς που θέλαμε να τα έχουμε όλα, χωρίς να κάνουμε μια πραγματική δουλειά». «Αμερικανιά», μπορεί να πει κάποιος. Αλλά το «αμερικανιά» είναι ένας όρος που βρήκαμε για να μην αντιμετωπίσουμε μερικές βασικές αλήθειες. Οπως, για παράδειγμα, ότι για χρόνια ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού ήθελε να τρώει ψάρι, χωρίς όμως να βρέχει κώλο. Και ότι τώρα που το ψαράδικο σταμάτησε να φέρνει ψάρια με δανεικά, ανάθεμα κι αν κάποιος θυμάται πώς ψαρεύουν.
Περισσότερο και από μια κυβέρνηση που θα τρέχει στην Ευρώπη για να ζητάει διευκολύνσεις, η Ελλάδα χρειάζεται μια κυβέρνηση-γραφείο εργασίας. Μια κυβέρνηση που θα αναλάβει να βρει δουλειά σε κάθε Ελληνα. Με τη διαφορά ότι το «δουλειά» θα είναι αυτό που ανέφερε η ταινία και καταλαβαίναμε και στην Ελλάδα πριν από 35 χρόνια. Προτού ο πρώτος καταραμένος πει ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα μεταπρατικού εμπορίου, σαν να είμαστε οι ξύπνιοι που θα είμαστε ενδιάμεσοι ανάμεσα στις χώρες που μία θα φτιάχνει πράγματα, μία άλλη θα τα αγοράζει και η Ελλάδα θα είναι στη μέση για να τα κονομάει, η Ελλάδα έβγαζε πράγματα. Μπορεί να μην είχε τα ναυπηγεία της Βοστόνης, αλλά είχε τα δικά της μικρά στον Σκαραμαγκά. Μπορεί να μην έραβε τουαλέτες haute couture, όπως στο Παρίσι, αλλά η Palco έβγαζε πολύ σπέσιαλ μπλουζάκια. Και μπορεί να μην είχε αυτοκινητοβιομηχανία, αλλά από τη δεκαετία του ’60 ο Γεωργιάδης έφτιαχνε το τρίροδο και ταίριαζε κινητήρες της Cortina στην Carmella.
Αλλά αυτοί άλλοι κλείσανε και άλλοι φύγανε στη Βουλγαρία και την Κίνα, όπου τα μεροκάματα είναι φτηνά. Απομένει λοιπόν στην κυβέρνηση και στα συνδικάτα να τους φέρουν πίσω ή να δημιουργήσουν καινούριους. Και δεν θα έρθουν πίσω για να αντιμετωπίσουν έναν δαίδαλο από νόμους και κανονισμούς, ούτε μισή ντουζίνα συνδικάτα που θα κατεβαίνουν σε απεργίες για τα κεκτημένα δίκια του εργάτη. Τα κεκτημένα δίκια του εργάτη κατακτιόντουσαν όταν υπήρχαν επιχειρήσεις και εργάτες. Σήμερα δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Δίκια υπάρχουν, δουλειές δεν υπάρχουν. Οπότε επαναδιαπραγμάτευση στις συμβάσεις και ενίσχυση των επιχειρήσεων που θα φτιάχνουν κάτι και δεν θα πουλάνε αέρα μπανά. Και οι Ελληνες θα έχουν την ικανοποίηση που είχαν οι πατεράδες τους και οι παππούδες τους που ακόμα έφτιαχναν κάτι.
Η Πορτογαλία
«Η δυστυχία χρειάζεται παρέα», όπως λένε οι Αμερικάνοι και οι Ελληνες έμοιαζαν ευτυχισμένοι που βρήκαν τους Πορτογάλους για παρέα στην οικονομική δυστυχία. Μόνο που ανάμεσα στην Ελλάδα και την Πορτογαλία υπάρχουν σημαντικές διαφορές.
Ο Σόκρατες
Οι άμεσες υποχρεώσεις της Πορτογαλίας είναι μικρότερες από τις αντίστοιχες που είχε η Ελλάδα, ενώ η οικονομική βάση της χώρας είναι λιγότερο διαλυμένη από την ελληνική. Δεύτερον, ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Ζοζέ Σόκρατες έδειξε ότι έχει cojones. Από τη στιγμή που είχε πει ότι, αν τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταψηφίσουν την πρόταση του πακέτου λιτότητας, αυτός θα παραιτηθεί και το καταψήφισαν, η κυβέρνηση είχε γίνει παρελθόν. Χρειάστηκε μία συνάντηση μόλις 20 λεπτών προκειμένου να υποβάλει την παραίτησή του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Καθαρή εντολή
Τρίτον και σημαντικότερο, η κυβέρνηση που θα προκύψει θα έχει καθαρή εντολή από τους πολίτες. Οσοι Πορτογάλοι νομίζουν ότι η χώρα μπορεί να προχωρήσει χωρίς μέτρα θα έχουν την ευκαιρία να το εκφράσουν με την ψήφο τους και όσοι ότι τα μέτρα λιτότητας δεν είναι απαραίτητα επίσης. Και η Πορτογαλία θα προχωρήσει με μια κυβέρνηση που δεν θα έχει βγει λέγοντας στον κόσμο «λεφτά υπάρχουν» για να ανακαλύψει μετά ότι δεν φτάνουν ούτε για να βγει ο χρόνος. Η κυβέρνηση του Σόκρατες στην Πορτογαλία δεν σκέφτηκε ότι οι εκλογές θα φέρουν αναστάτωση ή θα στοιχίσουν χρήμα, αλλά ότι μια κυβέρνηση για να κυβερνήσει στη δημοκρατία πρέπει να είναι συνεπής με το συμβόλαιο που υπέγραψε με τους ψηφοφόρους της όταν ζητούσε την ψήφο.
Δικαίωμα του λαού
Πιθανόν στην Ελλάδα να μην υπάρχει κόμμα που να μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα απ’ όσο το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Πιθανόν μια προσφυγή στις κάλπες να είναι καταστροφική όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά και για την ίδια την Ελλάδα, αφού ο κόσμος εύκολα μπορεί να ψηφίσει ένα κόμμα που θα του υποσχεθεί ότι βγαίνοντας από την Ευρωπαϊκή Ενωση δεν θα χρειαστεί να πληρώσουμε και θα τρώμε με χρυσά κουτάλια. Μόνο που στη Δημοκρατία είναι δικαίωμα του λαού ακόμη και να αυτοκαταστραφεί. Πιθανόν όμως και το όνομα να παίζει ρόλο και ένας Σωκράτης να καταλαβαίνει τη δημοκρατία καλύτερα από έναν George.
www.protothema.gr
Σχόλια