Η κατά λάθος Ελλάδα...

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ

Οδηγώ και σκέφτομαι. Ο δρόμος έρημος. Στο απέναντι ρεύμα, το ίδιο. Εχω την αίσθηση πως καλοκαιριάζει το μακρινό έτος 1964. Οταν κυκλοφορούσαν διακόσιες χιλιάδες γιωταχί και αρκετά φορτηγά «με μούρη». Μόνον από καμία νταλίκα καταλαβαίνεις τη χρονιά που ζεις. Το ίδιο και στα καφενεία, στις καφετέριες και στις παρόδιες μπουγάτσες. Εχει θέση για όλους. Σε μέρη όπου άλλοτε στηνόσουν σε ουρά και έτρωγες στο πόδι. Τώρα δεν έχει δουλειές. Και είναι πολύ πιο φτηνά. Κι αυτό εξασφαλίζεται από εσένα τον ίδιο. Αν δει πως ο καφές έχει παραπάνω ευρώ στην καντίνα, πάει σε άλλη. Αλλά ο κόσμος δεν έχει γυρίσει πίσω. Είναι πιο καθαρός, επειδή λερώνεται λιγότερο. Οι αδαείς που βρομίζουν τα πάντα δεν έχουν χάσει το κουράγιο τους. Και η θάλασσα, πώς έγινε έτσι η θάλασσα; Μοιάζει βούρκος μόνον εκεί όπου τρέφονται πυκνές φυκιάδες και δε φυσάει. Η θάλασσα είναι καθαρή. Και το βοτσαλάκι της, και τα φυκάκια της. Φαίνονται και τα νωχελικά σαλάχια που ενδημούν στην άμμο. Εχει κι άλλα ψαρούδια. Επειδή, ώρα πρωινή, το μόνο στοιχείο ρύπανσης -οπτικής- είναι οι ξαπλώστρες. Είναι μια κατά λάθος Ελλάδα. Την ονειρευόμασταν ως νέοι οδοιπόροι, χαροκόποι και αρχιτέκτονες, ως πολιτικώς υπεύθυνα άτομα, αμέτρητες δεκαετίες. Μάλιστα, κοροϊδεύαμε και αυτούς που υποστήριζαν με πάθος το να γίνουμε Ελβετία. Τώρα, για να μη λέμε υπερβολές, η «Ελβετία» μέσα στην Ελλάδα δεκαπλασιάστηκε! Από το 1%, έφτασε, κατ' εκτίμησή μου, στο 10%. Αυτό κι αν είναι θρίαμβος της στατιστικής.

Αλλά δεν ξέρω αν αυτό ονειρευόμασταν. Μέσα στο κλούβιο μας μυαλό, η ανάπτυξη έμοιαζε μια σχοινοτενής, γραμμική θεά, η οποία ήταν καταδικασμένη να ανηφορίζει συνεχώς. Τώρα, η ανάπτυξη έχει κοπεί, σα να στρογγυλοκάθισε χταπόδι κάτω από την καθετή σου και δεν ανεβαίνει μήτε γκαβός γύλος. Υποτίθεται πως θα επενδύαμε μερικά τρισεκατομμύρια, για να αποκτήσουμε βιολογικούς καθαρισμούς και βιολογική γεωργία και «αχ, τα δάση» και «βαχ, η άγρια φύση». Τα μπάζα έχουν μειωθεί κατά το ένα τρίτο. Ο κόσμος δε χτίζει πια, άρα δεν κατεδαφίζει. Ενας στους δέκα χιλιάδες διανοείται να αλλάξει έπιπλα, άρα τα πεζοδρόμια του Σαββάτου είναι καθαρά. Ο κόσμος δεν κυκλοφορεί, διότι έχει συμμαζευτεί. Ρυπαίνει με την ίδια διάθεση, αλλά δεν έχει με τι να ρυπάνει αυτήν την άλλην Ελλάδα. Και απογυμνώνεται η μαύρη αλήθεια. Πολύς κόσμος ανακυκλώνει άτυπα, επειδή ψάχνει τους κάδους για κάτι χρήσιμο. Και πολύς κόσμος κρύβει τη φτώχεια του. Σε αυτήν την κατά λάθος Ελλάδα. Στην οποία μας βλέπω, τους ηλικιωμένους τουλάχιστον, να παραμένουμε μονίμως. Θαρρείς και ξαναζώ την περίοδο 1954-1964. Μόνο που τότε ήμουνα παιδί.

www.agelioforos.gr