Τα «βουνά» της πόλης...

ΤΟΥ ΜΑΚΗ ΒΟΪΤΣΙΔΗ

Την έβλεπα καθώς προσπαθούσε να βγει με το ποδήλατό της από το λιμάνι. Γύρω στα εξήντα, μόλις είχε αποβιβαστεί από το γερμανικό κρουαζιερόπλοιο που είχε δέσει στην προβλήτα και ετοιμαζόταν να «κατακτήσει» την πόλη, με τον ίδιο ενθουσιασμό που έχω όταν φτάνω στο Βερολίνο και ετοιμάζομαι να διασχίσω με το ποδήλατο την Unter den Linden. Συμπτωματικά πιάσαμε κουβέντα, με ρώτησε τι γράφουν τα πανό που βρίσκονται κρεμασμένα στην περίφραξη του λιμανιού, της είπα ότι καταγγέλλουν πως η κυβέρνηση ξεπουλά τα κέρδη, μου έδειξε ότι κατάλαβε, ήταν άλλωστε φανερό ότι είχε προετοιμαστεί για να μπει στο πνεύμα του τόπου και της περιόδου. Ηθελε να επισκεφτεί το Αρχαιολογικό Μουσείο και μερικές από τις βυζαντινές εκκλησίες της πόλης. Της είπα να μην παραλείψει τον Αγιο Νικόλαο Ορφανό, να προσπαθήσει να φανταστεί το Λευκό Πύργο χωρίς τσαντίρια, πλαστικές καρέκλες και καντίνες, και της ευχήθηκα καλή τύχη στο κυκλοφοριακό χάος που την περίμενε. Δύο ώρες αργότερα, την ξανασυνάντησα στην Τσιμισκή, περίπου στο ύψος της ΧΑΝΘ. Περπατούσε, κρατώντας το ποδήλατο στο χέρι. Χαμογέλασε και έκανε ένα μορφασμό απογοήτευσης. «Δύσκολη πόλη για ποδήλατο», μου είπε στωικά. «Αλλά οι εκκλησίες είναι περίφημες».

Με εξαίρεση όσους έχουν μάτια μόνο για τα μνημεία και όσους ξημεροβραδιάζονται στο φαγοπότι, κάπως έτσι συνοψίζεται η εικόνα που αποκομίζει ένας επισκέπτης από τη Θεσσαλονίκη. Ενδιαφέρον παρελθόν, αμφίβολο παρόν. Αλλά πόσοι απ' όσους επισκέπτονται την πόλη πηγαίνουν μόνο από εκκλησία σε μουσείο, κλείνοντας τα μάτια σε όσα συναντούν στο δρόμο; Και γιατί πρέπει κάποιος να έρθει στη Θεσσαλονίκη για να βυθιστεί στις καρέκλες των εστιατορίων όταν το ίδιο μπορεί να κάνει παντού στην Ελλάδα; Το ρεύμα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν άνθρωποι που στη Θεσσαλονίκη βρίσκουν λίγο απ' όλα, και επιπλέον την εγγύτητα σε ωραίες θάλασσες. Και εκκλησίες, και γαστριμαργία, και ωραίο φως, και περίπατο, και διασκέδαση. Με δυο λόγια, ένα ευχάριστο περιβάλλον όπως αυτό που προσφέρουν τόσες μεσαίες ευρωπαϊκές πόλεις που κατακλύζονται από επισκέπτες. Αλλά αυτό προϋποθέτει ότι δε θα παρκάρουν ΙΧ στις ράμπες των ΑΜΕΑ, ότι ο πεζόδρομος της Γούναρη θα πάψει να είναι σκουπιδότοπος, ότι στους ποδηλατόδρομους δε θα ισχύει ο νόμος της ζούγκλας, ότι οι πεζοί δεν θα κάνουν ασκήσεις ισορροπίας ανάμεσα στους φραπεδοκαναπέδες και ότι θα προχωρήσουν κάποιες τολμηρές πεζοδρομήσεις. Μικρά πράγματα αλλά σ' αυτήν την πόλη, βουνό.

ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ