ΔΕΘ ή ΔΗΘΕΝ;

του Πάνου Θεοδωρίδη

Στην Ιστορία των Παγίδων, ένα πολύτιμο βιβλίο, αναντικατάστατο, που για την ώρα, δυστυχώς, το γράφουν οι αναγνώστες του, επειδή κανένας συγγραφέας δεν προλαβαίνει, σπουδαίο κεφάλαιο αποτελεί η κωμωδία «Τη νύχτα που μετακόμισε η Εκθεση Θεσσαλονίκης», με υπότιτλο «Ηταν η νύχτα ενός Μάη που δεν έχει Σάββατο». Σε αυτήν τη φορητή εθνώδη εορτή του Σεπτεμβρίου, μιαν αυγουστιάτικη Εσπέρα, έπεσε πάλι η οιμωγή του πρωθυπουργού «υπουργοί μου, μια σελίδα πεπραγμένων να 'χαμε να λέγαμε». Φέτος, τους έδωσε και στόχο: να γράψουν για ανάπτυξη. Κλαίω προκαταβολικώς τους έρμους τους κειμενογράφους. Εδώ που τα λέμε, αυτό το επάγγελμα αναδεικνύει τους δικούς του σταρ, από την εποχή του Μητσοτάκη, πάντα στις ομιλίες της ΔΕΘ.

Δράττομαι της ευκαιρίας, επειδή στα 14 χρόνια που γράφω τη στήλη αυτήν, 14 φορές στιγματίζω την ανόητη αυτήν τελετή, να μη ασχοληθώ με το τελετουργικόν - διακοσμητικόν - διαδηλωσιακόν ζήτημα της πόλης, αλλά να υπενθυμίσω την άλλη φαιδρή ιστορία, που λέγεται «η μετακόμιση του Ιδρύματος».

Παιδιά, μήπως είναι ώρα να κάνουμε την αναγκαστική προσγείωση; Εχουμε δυο εταιρίες στη θέση της μιας, μελέτες επί μελετών που αναλόγως του παραγέλλοντος στέλνουν τις εγκαταστάσεις από την Περαία σε Λαχανόκηπους και Σίνδο, χωρίς να επικαιροποιούν το ερώτημα: αυτό που φαινόταν απαραίτητο έργο υποδομής τη δεκαετία του '80, είναι άραγε το ίδιο σημαντικό το 2011; Και βέβαια, δε συζητώ το άλλο κρυφό ερώτημα που βρίσκεται πάντως στην Ιστορία των Παγίδων: η υπάρχουσα ΔΕΘ περιέχει κανένα γραμμάριο υπεραξίας ή μήπως το Βελλίδειο, ένα μουσείο τέχνης και μια ζώνη μετώπου στην Αγγελάκη έχουν ήδη απαξιώσει δραματικά ένα δήθεν πάρκο - πνεύμονα που εποφθαλμιούν ξενοδόχοι και αναπτυξιακοί. Αφήνω τα αριστουργήματα στην περίμετρο της Εκθεσης, κάτι διαμορφώσεις χάλκινης εποχής και ο συνωστισμός κραυγαλέων έργων τέχνης ολόγυρα, που ξεφτιλίζουν κάθε έννοια δημόσιου χώρου.

Την άποψή μου την έχω γράψει: Εκθεση στη Σαλονίκη ή κι έξω από αυτήν, μόνον αν ξεχάσουμε τις θεματικές και αυτά που ξέραμε και χτίζαμε με φόντο, προοπτική και ελπίδα, να αποκτήσουμε οργανικό χώρο για μιαν EXPO, κι ας το κατορθώναμε σε 20 χρόνια. Και σε 30, μια χαρά είναι. Διευρύνοντας τη νέα θέση, όχι εκεί που ονειρεύονται οι δήμαρχοι. Αν δεν υπάρχει (που δεν υπάρχει) τέτοια πολιτική βούληση, να ορμήσουμε στη διαμόρφωση της υπάρχουσας έκθεσης ως ενωτικού συνδέσμου μιας παραπαίουσας πόλης που υποφέρει από την αχρηστία του δημόσιου χώρου της. Ας μη μοιάζει με τη λύση Καλατράβα, αφού είναι κακός και άραχλος. Κάντε ένα διεθνή διαγωνισμό και ορμήξτε. Αυτό μου φαίνεται ήδη μια πολύ καλή αναγγελία, αντί να ψάχνουν τα υπουργεία στην κωλότσεπη για κανένα χαρτομάντιλο ανάπτυξης…

ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ