Κρίση και Αριστερά...

του Γιάννη Παντελάκη

Χωρίς αντίπαλο δέος. Δεν υπάρχει τέτοιο διεθνώς, ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός έχει επικρατήσει σχεδόν παντού και η εναλλακτική πρόταση απουσιάζει. Σε πρόταση βιώσιμη και δημοκρατική αναφερόμαστε και συνάμα ικανή ν' απαντήσει πειστικά στην κυριαρχία των αγορών, την οποία υπηρετούν με προσήλωση οι εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Μια μικρογραφία του συγκεκριμένου αδιεξόδου αποτελεί η χώρα μας στο μέσο της μεγαλύτερης κρίσης που διανύει.

Η κυβέρνηση αποφασίζει και εκτελεί, στην κυριολεξία. Και αν εξαιρεθούν κάποιες σποραδικές φωνές αντίδρασης, οι οποίες δεν αντλούν τη δύναμή τους από μια συγκροτημένη έκφραση, δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Σε κανένα επίπεδο, ιδιαίτερα σ' εκείνο της Αριστεράς, η οποία διαθέτει το πιο πρόσφορο έδαφος για να δημιουργήσει τον εναλλακτικό πόλο. Δυστυχώς, δεν τα καταφέρνει καθόλου καλά, οι φωνές της μοιάζουν αδιέξοδες, ακόμη και για τους υποστηρικτές της κοινοβουλευτικής της έκφρασης.

Το φαινόμενο παγκόσμιο και σίγουρα πανευρωπαϊκό. Δεν πρωτοτυπούν οι δικοί μας στην αδυναμία τους ν' απαντήσουν στη γενικευμένη βαρβαρότητα που κυριαρχεί. Ωστόσο, είναι αυτή μόνο η αιτία για την αποτυχία της Αριστεράς; Οι παθογένειές της δεν είναι σημείο των σημερινών καιρών, υπάρχουν χρόνια τώρα, με αποτέλεσμα την εναλλαγή στην εξουσία δύο σχεδόν ίδιων κομμάτων εξουσίας. Πότε η Αριστερά στη χώρα μας ανταποκρίθηκε στις περιστάσεις; Αρα, γιατί να το κάνει τώρα;

Αντί μιας μελετημένης και συγκροτημένης πρότασης για τη βαθιά κρίση, ακούμε μόνο κραυγές, από εκείνες που ακούγονται για ν' ακουστούν. Χωρίς συνοχή, ανίκανες να προσελκύσουν μεγάλες κοινωνικές ομάδες που προτιμούν την ιδιώτευση...

ΠΗΓΗ: εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ