ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

του Γιώργου Δελαστίκ Δεν έχει ξαναγίνει τέτοια διαδήλωση εργαζομένων στο Λονδίνο όπως αυτή του Σαββάτου. Πάνω από 250.000 λαού, όπως ανακοίνωσε η Σκότλαντ Γιαρντ, κατέκλυσαν το κέντρο της βρετανικής πρωτεύουσας για να διαμαρτυρηθούν εναντίον των μέτρων άγριας λιτότητας που προωθεί η δεξιά κυβέρνηση Κάμερον. Ούτε στην εποχή του «κεφαλικού φόρου» της Μάργκαρετ Θάτσερ πριν από είκοσι χρόνια είχε συγκεντρωθεί τέτοιο πλήθος, παρόλο που τότε οι διαδηλώσεις ήταν πιο βίαιες. Μόνο η παλλαϊκή διαδήλωση των Βρετανών κατά της αμερικανικής επίθεσης στο Ιράκ, το 2003, είχε συγκεντρώσει περισσότερο κόσμο, περίπου ένα εκατομμύριο. Για οικονομικό θέμα όμως τέτοια διαδήλωση δεν έχει ξαναγίνει στην Αγγλία, τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες. Η συμμετοχή του κόσμου το Σάββατο ξεπέρασε τις προσδοκίες ακόμη και των συνδικαλιστών που διοργάνωσαν το συλλαλητήριο. «Το πλήθος ήταν κυριολεκτικά τεράστιο και έδειξε την οργή του μέσου εργαζόμενου» δήλωσε ο Ντέιβ Πρέντις, γενικός γραμματέας του συνδικάτου των ερ...

του Αντώνη Πανούτσου Πριν κάποιες μέρες έβλεπα σε DVD το «Company men». Είναι μια ταινία με τον Τόμι Λι Τζόουνς, τον Τόμας Κι και τον Μπεν Αφλεκ, η οποία περιγράφει τη ζωή τριών στελεχών επιχειρήσεων μέσα σε έναν χρόνο, που τους βρίσκει τελικά και τους τρεις απολυμένους. Η ταινία τελειώνει στα έρημα ναυπηγεία της Βοστόνης με τους δύο από τους τρεις να προσπαθούν να τα επαναλειτουργήσουν και τον έναν να λέει τη φράση: «Εδώ δουλέψανε άνθρωποι που δημιούργησαν οικογένειες, μεγάλωσαν παιδιά, αγωνίστηκαν για το δεύτερο αυτοκίνητο και κυρίως ήξεραν τι ήταν». Αφήνοντας να εννοηθεί «αντίθετα με εμάς που θέλαμε να τα έχουμε όλα, χωρίς να κάνουμε μια πραγματική δουλειά». «Αμερικανιά», μπορεί να πει κάποιος. Αλλά το «αμερικανιά» είναι ένας όρος που βρήκαμε για να μην αντιμετωπίσουμε μερικές βασικές αλήθειες. Οπως, για παράδειγμα, ότι για χρόνια ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού ήθελε να τρώει ψάρι, χωρίς όμως να βρέχει κώλο. Και ότι τώρα που το ψαράδικο σταμάτησε να φέρνει ψάρια με δανεικά, ανάθε...

του Τάκη Μίχα Όλοι αναμφίβολα γνωρίζουν «τι δικαιούνται» και δεν αφήνουν ευκαιρία να μην το διατυμπανίσουν: καλό μισθό, δωρεάν παιδεία, αξιοπρεπή σύνταξη, δωρεάν νοσοκομειακή περίθαλψη, καθαρό αέρα κλπ κλπ. Παραδόξως όμως, πολύ δύσκολα θα ανταμώσει κανείς  ανθρώπους που   προβληματίζονται  με  ένα πολύ πιο βασικό ερώτημα: «Τι μου αξίζει;»  Όχι με τη μεταφυσική θρησκευτική έννοια αλλά με την πρακτική έννοια του «Τι αξίζω για τους συνανθρώπους μου». Είναι με άλλα λόγια οι  υπηρεσίες που προσφέρω ή το προϊόν που παράγω χρήσιμο και ελκυστικό στους συνανθρώπους μου έτσι ώστε να έχω ένα κοινωνικό λόγο ύπαρξης; Αυτό  το ερώτημα το οποίο σπανίως θέτει κανείς στον εαυτό του είναι πολύ πιο βασικό από οποιοδήποτε αίτημα αναγνώρισης δικαιώματος. Διότι αν δεν προσφέρει κανείς τίποτα το οποίο να επιθυμεί ο υπόλοιπος κόσμος, τότε το μόνο αίτημα που δικαιούται κανείς να διατυπώσει είναι ένα αίτημα  ελεημοσύνης και να ελπίζει στην φιλευσπλαχνία των  συμ...

του Τάκη Θεοδωρόπουλου Για την ιστορία, ας θυµηθούµε πως το «Οχι! ∆εν πουλάµε!», πριν γίνει το σλόγκαν της εθνικής ψυχής µας υπήρξε τραγούδι. Συνθέτης του είναι ο κ. Θωµάς Μπακαλάκος, πνευµατικός πατέρας του ηγέτη της ΓΕΝΟΠ κ. Φωτόπουλου. Για την πλήρη κατανόηση του ως άνω έργου τέχνης οφείλω να υπενθυµίσω ορισµένα από τα ιστορικά συµφραζόµενα που οδήγησαν στη δηµιουργία του. Επρόκειτο για την καλλιτεχνική παρέµβαση σε µια διαπραγµάτευση για την τιµή των αγροτικών προϊόντων. Οι «µεσάζοντες» δεν έδιναν στους παραγωγούς την τιµή που ζητούσαν και οι παραγωγοί τούς απαντούσαν ρυθµικά: «Οχι! ∆εν πουλάµε!». Ο τραγουδοποιός συνέθεσε το άσµα ίνα προσθέσει στον όγκο του ηρωισµού τους τον όγκο του δικού του λυρισµού. Τότε η Παγκόσµια Ιστορία βρισκόταν στα µέσα της δεκαετίας του 1980 µετά τη γέννηση του Χριστού και η Ελλάς, ης την µνήµην επιτελέσαµε προχθές, έπαιζε Μπρεχτ και Μπακαλάκο, κατά τον Χάρρυ Κλυνν. ∆εν ξέρω αν το τραγούδι θα γίνει κτήµα εσαεί. Το µέλλον θα δείξει. Στο κάτω κάτω, κα...

Tου Παντελη Μπουκαλα Το ύμνησε ο Γκαίτε. Το λάτρεψε ο Σολωμός. Το προσκύνησε ο Βαλαωρίτης. Το αγάπησε ο Παλαμάς, κι ο Μαλακάσης βέβαια κι ο Κρυστάλλης. Το εκτίμησε ιδιαίτερα ο Καβάφης, Το εκθείασε ο Σεφέρης, που το μετρούσε σαν «ατόφια ελληνική φωνή». Το σεβάστηκε ο Ελύτης, που έγραψε για τον Γκάτσο: «Αλλ’ εμείς τη δημοτική γλώσσα και την παράδοση τις εκμάθαμε. Σιγά σιγά και με πολύν κόπο. Εκείνος τις βρήκε μέσα του, έτοιμες, μαζί με τα τραγούδια των προγόνων του, τις αφομοίωσε μαζί με “το γάλα της μητρός του”, που θα έλεγε ο Σολωμός». Ο Γκάτσος, λοιπόν, μαθήτευσε σε αυτό, όπως κι ο Ρίτσος. Κι άλλοι, πολλοί, το υπηρέτησαν και το τίμησαν, με τον τρόπο του ο καθένας. Πλούσιο μέσα στην ποικιλία του το δημοτικό τραγούδι, ευαίσθητο, ελευθερωμένο από προκαταλήψεις και συμπλέγματα, άρα και συναρπαστικά ελευθερωτικό, απέσπασε κάτι βαθύτερο από τον θαυμασμό και πνευματικά γονιμότερο: το σέβας. Οι έπαινοι που κέρδισε το δημοτικό τραγούδι δεν σχετίζονται αποκλειστικά με το καλλιτεχνικό του ύψο...

του Σταύρου Θεοδωράκη Είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες. Επιστήμονας, σπουδαίος. Κάποια στιγμή μάλιστα πέρασε από την πολιτική, δεν τους άντεξε βέβαια και τα παράτησε. Σάββατο βράδυ τα βήματα μας διασταυρώθηκαν. Ανταλλάξαμε αυτά τα στενοχωρημένα λόγια που ανταλλάσουν όλο και πιο συχνά οι Έλληνες. Μετά τον ρώτησα για τον γιo. Πίστεψα ότι η ερώτηση μου θα τον χαροποιήσει. Θα αφήναμε  για λίγο στην άκρη τα γκρίζα σενάρια και θα συζητούσαμε για τις νέες προοπτικές που ανοίχτηκαν ξαφνικά στη οικογένεια του.  Ο γιός του, επιστήμονας και αυτός, έφυγε πριν μερικές εβδομάδες για την Αυστραλία. Να συνεχίσει εκεί την καριέρα του. Είχε βαρεθεί να στριμώχνεται στις λίστες της αναξιοκρατίας. Και εκεί που περίμενα να μου πει «ναι, ξέφυγε, περνάει καλά», άρχισε να μου λέει πόσο αποκαρδιωτική είναι για τη χώρα η επιλογή της φυγής. «Και ποιοι θα μείνουν πίσω;» με ρώτησε χωρίς να περιμένει απάντηση.  «Οι συνταξιούχοι, τα λαμόγια και οι ανήμποροι»; Θέλω να προσπαθήσετε να τον κατα...

του Πάνου Θεοδωρίδη Ακόμη και έξι χώρες που δε βρίσκονται στην ευρωζώνη αναζητούν σ' αυτήν συμμετοχή στο σύστημα νομισματικής άμυνας της Ευρώπης. Οι αποφάσεις πριν από δύο εβδομάδες άρχισαν ήδη να επηρεάζουν την οικονομική πολιτική της Ηπείρου. Φυσικά, αν δε μεσολαβούσε το «πείσμα» της Πορτογαλίας, ίσως η αισιοδοξία να ήταν πιο έντονη. Αλλά ακόμη και τώρα, είναι υπερβολικό να πιστεύουμε ότι «νικήσαμε», όταν δεν υπάρχει παρά μόνο φόβος στο ζήτημα της αντίδρασης των αγορών, όπως είναι υπερβολικό να πιστεύουμε ότι δικαίως όλοι είναι ευχαριστημένοι. Είμαστε σε ένα μαντρί. Αυτό λέει η συμφωνία. Οχι απλά, όχι αυτονόητα. Σε ένα μαντρί, όχι επειδή μας αρέσει, αλλά επειδή ένα μεγάλο κοπάδι λύκων κυκλοφορεί ασύδοτο στην οικονομική αγορά. Οι δύο ηγέτες της Πορτογαλίας, ο απερχόμενος και ο υποψήφιος, ο σοσιαλιστής (τέλος πάντων!) και ο φιλελεύθερος (σιγά μην το πιστέψαμε!) κατάλαβαν καλά διά στόματος των συναδέλφων τους ότι σε τρεις μήνες θα υποφέρουν πολύ περισσότερο με τα μέτρα που θα αναγκ...